ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಮಾನವ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಬೆಳಗುವ ಸೂರ್ಯನು ಹೇಗೆ ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೋ, ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕುವುದಿಲ್ಲವೋ, ಹಾಗೆ ನನ್ನ ತೀಕ್ಷ್ಣ ವಿವೇಕವೂ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಬುದ್ಧಿಯಲ್ಲಿ ಅಜ್ಞಾನದ ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ಪರಿಹರಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಸ್ವಯಂಪ್ರಭ, ಅಜನು, ಅಳವಡಿಸಲಾಗದ, ಪರಮ ಅನುಭವವು ಎಲ್ಲರ ಅನುಭವವಾಗಿದೆ; ಅವನು ಒಂದೇ, ಎರಡನೇಯಿಲ್ಲ, ಮಾತು ನಿಂತಾಗ ಅವನು ಮಾತು ಮತ್ತು ಪ್ರಾಣವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆತ್ಮದ ಮೋಹವೆಂದರೆ ಶುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಭೇದದ ಭಾವನೆ; ಆತ್ಮದಿಂದ ಬೇರೆ, ತನ್ನ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಬೇರೆ ಆಧಾರವಿಲ್ಲ. ಹೆಸರಿನಿಂದ ಮತ್ತು ರೂಪದಿಂದ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಡುವುದು, ಐದು ವಿಧಗಳಲ್ಲಿ ನಿರ್ವಿಘ್ನವಾಗಿರುವುದು—even if it seems meaningless—ಅದು ಕೇವಲ ಪ್ರಶಂಸೆಯಷ್ಟೆ; ಈ ದ್ವಿತ್ವ ಭಾವನೆ ತಾನೇ ಜ್ಞಾನಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆಂದು ಭಾವಿಸುವವರಿಗೆ ಸೇರಿದೆ. ಯೋಗಿಯ ಯೋಗವು ಇನ್ನೂ ಪರಿಪಕ್ವವಾಗಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ದೇಹದಲ್ಲಿ ಉಂಟಾಗುವ ವ್ಯತ್ಯಯಗಳು ಅವನನ್ನು ತಡೆಯಬಹುದು; ಇದಕ್ಕಾಗಿ ನಿಯಮಿತ ವಿಧಿ ನೀಡಲಾಗಿದೆ. ಯೋಗದ ಏಕಾಗ್ರತೆಯ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೆಲವರು, ಶ್ವಾಸದ ನಿಯಂತ್ರಣ ಮತ್ತು ಆಸನಗಳ ಮೂಲಕ ದೇಹದ ವ್ಯಥೆಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸುತ್ತಾರೆ; ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ತಪಸ್ಸು, ಮಂತ್ರ ಮತ್ತು ಔಷಧಿಗಳಿಂದ ವ್ಯತ್ಯಯಗಳನ್ನು ಪರಿಹರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹೆಚ್ಚು ಕೆಲವರು ನನ್ನ ಧ್ಯಾನ, ನನ್ನ ನಾಮಸ್ಮರಣೆ ಮತ್ತು ಯೋಗಶಿಕ್ಷಕರ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವ ಮೂಲಕ ಅಶುಭ ಪ್ರಭಾವಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವು ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಯುವಾವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ದೇಹವನ್ನು ಸ್ಥಿರವಾಗಿ, ಚೆನ್ನಾಗಿ ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡು, ನಂತರ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಗಾಗಿ ವಿವಿಧ ವಿಧಾನಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಈ ಕೌಶಲ್ಯವನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಆ ಪ್ರಯತ್ನವು ಫಲವಿಲ್ಲ; ದೇಹವು ಮರದ ಹಣ್ಣುಗಳಂತೆ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ. ಯೋಗದ ನಿರಂತರ ಅಭ್ಯಾಸದಿಂದ ದೇಹವು ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯಕ್ಕೆ ಯೋಗ್ಯವಾದರೂ, ಬುದ್ಧಿವಂತನು ಅದರಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಇಡುವುದು ಬೇಡ; ಯೋಗವನ್ನು ತೊರೆದು, ನನ್ನಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಯೋಗವನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುವ ಯೋಗಿಯು ನನ್ನ ಆಶ್ರಯವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದರೆ, ಅವನು ವ್ಯತ್ಯಯಗಳಿಂದ ಅಡ್ಡಿಯಾಗದೆ, ಇಚ್ಛೆ ಇಲ್ಲದೆ, ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಆನಂದವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಪ್ರಿಯ ಮಹಿಳೆ, ತನ್ನ ಪ್ರಿಯತಮನು ಹೊರಟಿರುವುದನ್ನು ಅರಿಯದೆ, ತನ್ನ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಕುಳಿತು, ಹಳೆಯಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಆದರೆ ಪತಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸುವಾಗ ಅವನ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಉಷ್ಣತೆ ಕಾಣದೆ, ಅವಳು ಆತಂಕದಿಂದ, ತನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಚಿಂತೆ ತುಂಬಿಕೊಂಡು, ತನ್ನ ಹಿಂಡಿನಿಂದ ಬೇರ್ಪಟ್ಟಿರುವ ಮೃಗದಂತೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳು ತನ್ನನ್ನು, ಸಹಾಯವಿಲ್ಲದೆ, ಸ್ನೇಹಿತನಿಲ್ಲದೆ, ದುಃಖದಿಂದ ಅಳುತ್ತಾಳೆ; ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಉರುಳನ್ನು ಒತ್ತಿಕೊಂಡು, ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಕೂಗುತ್ತಾಳೆ: “ಏಳು, ಏಳು, ರಾಜರಿಷಿಯೇ! ನೀನು ಸಮುದ್ರದಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಈ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಕಳ್ಳರು ಮತ್ತು ಕ್ಷತ್ರಿಯ ಪತಿತರಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಬೇಕು.” ಈ ರೀತಿ ಶೋಕಿಸುತ್ತ, ಆ ಯುವತಿ ತನ್ನ ಪತಿಯನ್ನು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಅನುಸರಿಸುತ್ತಾಳೆ; ಅವನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಬಿದ್ದು, ನಿರ್ಬಂಧವಿಲ್ಲದೆ ಅಶ್ರು ಸುರಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳು ಮರದ ಚಿತೆಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ, ಪತಿಯ ದೇಹವನ್ನು ಅದರಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು, ತನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅವನನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ, ಶೋಕಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ, ಅವಳ ಹಳೆಯ ಸ್ನೇಹಿತ, ಆತ್ಮಜ್ಞಾನಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಮೃದು ಮಾತುಗಳಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಸಮಾಧಾನಪಡಿಸುತ್ತಾನೆ, ಅವಳನ್ನು ಅಳುತ್ತ Address ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ: “ನೀನು ಯಾರು? ಯಾರಿಗೆ ಸೇರಿದ್ದೀಯ? ಇಲ್ಲಿ ಮಲಗಿರುವವನು ಯಾರು, ಅವನಿಗಾಗಿ ನೀನು ಶೋಕಿಸುತ್ತಿರುವೆ? ನಾನು ನಿನ್ನ ಹಳೆಯ ಸ್ನೇಹಿತನಾಗಿದ್ದೆ ಎಂದು ನೀನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀಯಾ?” “ನೀನು ನನ್ನ ಅನಾಮಿಕ ಸಂಗಾತಿಯಾಗಿದ್ದೀಯಾ ಎಂದು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀಯಾ? ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಭೂಮಿಯ ಸುಖದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡು ಬೇರೆ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೀಯಾ? ನೀನು ಮತ್ತು ನಾನು ಹಂಸಗಳು, ಸ್ನೇಹಿತರು, ಮನಸ್ಸಿನ ಸರೋವರದಲ್ಲಿ ವಾಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು; ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ಬೇರ್ಪಡಿಕೆ ಇರಲಿಲ್ಲ.” “ಆದರೆ ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಭೂಮಿಗೆ, ಲೋಕದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡು, ಒಂದು ಮಹಿಳೆ ನಿರ್ಮಿಸಿದ ಸ್ಥಳವನ್ನು ನೋಡಿದ್ದೀಯಾ. ಐದು ತೋಟಗಳು, ಒಂಬತ್ತು ಬಾಗಿಲುಗಳು, ಒಂದು ರಕ್ಷಕ, ಮೂರು ಕೋಣೆಗಳು, ಆರು ಕುಟುಂಬಗಳು, ಐದು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗಳು, ಐದು ವಿಧದ ಸ್ವಭಾವ—ಅದು ಮಹಿಳೆಯ ನಿವಾಸ.” “ಐದು ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ವಸ್ತುಗಳು ಸುಖಗಳು; ಒಂಬತ್ತು ಬಾಗಿಲುಗಳು ಜೀವದ ಚಾನಲ್‌ಗಳು; ಜಠರ ಅಗ್ನಿ ಮತ್ತು ಆಹಾರ ಕೋಣೆಗಳು; ಕುಟುಂಬವೆಂದರೆ ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಸಮೂಹ. ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯು ಕ್ರಿಯಾಶಕ್ತಿಯು; ಮೂಲಭೂತ ಸ್ವಭಾವವು ಅವಿನಾಶಿಯು; ಶಕ್ತಿಯ ಅಧಿಪತಿ ಈ ವ್ಯಕ್ತಿ, ಆದರೆ ಅವನು ಇದನ್ನು ಅರಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ.” “ಅಲ್ಲಿ, ನೀನು ರಾಮನ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಆನಂದಿಸಿ, ಸ್ಮರಣೆ ಮತ್ತು ಶ್ರವಣವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡೆ; ಆ ಸಂಬಂಧದಿಂದ, ನೀನು ಇಂತಹ ಹೀನ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದೀಯಾ. ನೀನು ವಿದರ್ಬದ ಪುತ್ರಿಯಲ್ಲ, ಈ ವೀರನು ನಿನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನಲ್ಲ; ನೀನು ಪುರಂಜನಿಯ ಪತಿಯಾಗಿಲ್ಲ, ಅವಳು ನಿನ್ನನ್ನು ಒಂಬತ್ತನೇ ಬಾಗಿಲಿನಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಸಿದ್ದಳು.” “ಇದು ನನ್ನಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಮಾಯೆ; ಇದರ ಮೂಲಕ ನೀನು ಪುರುಷ ಮತ್ತು ಸತಿ ಮಹಿಳೆಯನ್ನು ನಿಜವೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೀಯಾ; ಎರಡೂ ನಿಜವಲ್ಲ, ಹಂಸಗಳು ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಹಾದಿಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿರುವಂತೆ. ನಾನು ನೀನು, ನೀನು ನನ್ನಿಂದ ಬೇರೆ ಅಲ್ಲ; ನೀನು ನಾನು; ಇದನ್ನು ಅರಿತುಕೋ, ಸ್ನೇಹಿತನೇ; ಜ್ಞಾನಿಗಳು ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ಯಾವ ದೋಷವನ್ನೂ ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ, ಅತಿ ಚಿಕ್ಕದಾದರೂ.” “ಒಬ್ಬನು ತನ್ನನ್ನು ಒಂದೆಂದು ಕಾಣುತ್ತಾನೆ, ಆದರೆ ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ತನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಎರಡನ್ನೂ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ; ಹಾಗೆ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಆಂತರಿಕ ಸ್ವಭಾವವೂ ಇದೆ. ಹಂಸದ ಮನಸ್ಸು, ಮತ್ತೊಂದು ಹಂಸದಿಂದ ಜಾಗೃತವಾಗಿ, ತನ್ನ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಮರಳುತ್ತದೆ; ಆ ತಿದ್ದಿನಿಂದ, ತನ್ನ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಸ್ಮರಣೆಯನ್ನು ಪುನಃ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.” “ಹೇ ಬರ್ಹಿಷ್ಮತ್, ಇದು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕವಾಗಿ, ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ವಿವರಿಸಲಾಯಿತು; ಏಕೆಂದರೆ ಬ್ರಹ್ಮ, ಜಗತ್ತಿನ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ, ಪರೋಕ್ಷವನ್ನು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತಾನೆ.” ಇದರ ನಂತರ, ಭಗವಂತನು, ಶರತ್ ಋತುವಿನ ರಾತ್ರಿ ಜಾಸ್ಮಿನ್ ಹೂಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ತನ್ನ ಯೋಗಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಆನಂದಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸಿದರು. ಆಗ ಚಂದ್ರನು, ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ರಾಜ, ತನ್ನ ಮೃದು ಕಿರಣಗಳಿಂದ ಪೂರ್ವಾಕಾಶವನ್ನು ಕೆಂಪು ಹೊಳಪಿನಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿ, ಉತ್ತಮ ಜನರ ಹೃದಯವನ್ನು ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸುತ್ತ, ಪ್ರಿಯತಮನು ದೀರ್ಘ ಕಾಲದ ನಂತರ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಂತೆ, ಉದಯಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವನ ಮುಖದಂತೆ, ಕಮಲದಂತೆ, ಸಫ್ರಾನ್‌ವರ್ಣದಿಂದ ಹೊಸದಾಗಿ ಹೊಳಪಿಸುವ ಚಂದ್ರನ ವೃತ್ತಾಕಾರವನ್ನು, ಕಾಡು ಹಸುವಿನಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಕೃಷ್ಣನು ಸುಂದರ ಕಣ್ಣುಗಳ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಮನೋಹರವಾದ, ಮಧುರವಾದ ಹಾಡನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾನೆ. ಆ ಹಾಡನ್ನು ಕೇಳಿ, ಪ್ರೇಮದ ತವಕ ಹೆಚ್ಚಿದ ವ್ರಜದ ಮಹಿಳೆಯರು, ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಮನಸ್ಸು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡು, ಪರಸ್ಪರ ಗಮನಿಸದೆ, ಅವರ ಪ್ರಿಯತಮನಿರುವ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಾರೆ, ಅವನ ಕಿವಿಯಲಂಗಾರಗಳು ಆಡುವಂತೆ. ಕೆಲವರು ಹಾಲು ಹಾಯಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಕೆಲಸವನ್ನು ಮುಗಿಸದೆ, ತವಕದಿಂದ ಹೊರಟರು; ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಹಾಲು ಉರಿಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು, ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಹಾಲು ಕೊಡುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಹೊರಟರು. ಕೆಲವರು ಆಹಾರ ಸೇವಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಸೇವೆಯನ್ನು ತೊರೆದು ಹೊರಟರು; ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಆಹಾರ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟರು; ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಪತಿಯ ಸೇವೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಊಟ ಮುಗಿಸದೆ ಹೊರಟರು. ಕೆಲವರು ಅಂಜನವನ್ನು ಹಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಸ್ವಚ್ಛತೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಬಟ್ಟೆಗಳು ಮತ್ತು ಆಭರಣಗಳು ಅಸ್ಥಿರವಾಗಿದ್ದರೂ, ಕೃಷ್ಣನ ಬಳಿಗೆ ತವಕದಿಂದ ಹೊರಟರು. ಪತಿ, ತಂದೆ, ಸಹೋದರ, ಬಂಧುಗಳು ತಡೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ, ಗೋವಿಂದನು ಅವರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕದ್ದಿದ್ದರಿಂದ, ಅವರು ತಡೆಯಲಾಗದೆ, ಆಕರ್ಷಿತರಾಗಿ ಹೊರಟರು.