ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಗೋಪಗಳು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಕಾಣದೆ, ಆತಂಕದಿಂದ "ಕೃಷ್ಣಾ! ರಾಮಾ!" ಎಂದು ಕರೆಯಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು. ಅವರ ಆಳವಾದ ಆಹ್ವಾನವನ್ನು ಕೇಳಿದ ಶ್ರೀಮಹಾಪುರುಷನು, ತನ್ನ ತಂದೆ ವರುಣನಿಂದ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿರುವುದನ್ನು ಅರಿತು, ಭಯವನ್ನು ದೂರಮಾಡುವ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯಾದ ಕೃಷ್ಣನು ಆ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು. ಹೃಷೀಕೇಶನ ಆಗಮನವನ್ನು ಕಂಡ ವರುಣನು, ಲೋಕಪಾಲನು, ಅವನನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಗೌರವದಿಂದ ಸ್ವಾಗತಿಸಿ, ಭವ್ಯವಾದ ಪೂಜೆ ಸಲ್ಲಿಸಿ, ಆ ಮಹೋತ್ಸವದ ಕ್ಷಣವನ್ನು ಸಂಭ್ರಮದಿಂದ ವರ್ಣಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದನು. ವರುಣನು ಹೇಳಿದನು: "ಈ ದಿನ ನನ್ನ ದೇಹ ಶಾಂತವಾಗಿದೆ; ಈ ದಿನ, ಪ್ರಭು, ನನ್ನ ಜೀವನದ ಗುರಿ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿದೆ. ನಿಮ್ಮ ಪಾದಪದ್ಮಗಳಿಗೆ ಭಕ್ತರಾಗಿರುವವರು, ಭಗವಂತನೇ, ಗತಿಯ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ತಲುಪಿದ್ದಾರೆ." "ನಮಸ್ಕಾರ ನಿಮಗೆ, ಭಗವಂತನೇ, ಪರಮಾತ್ಮನೇ, ಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪನೇ—ಇಲ್ಲಿ ಮಾಯೆಯೂ, ಕಲ್ಪಿತ ಜಗತ್ತಿನೂ, ಕೇಳಲ್ಪಡುವುದಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ, ತಿಳಿಯದೆ, ನಿಮ್ಮ ತಂದೆಯನ್ನು ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ತಂದೆ; ದಯವಿಟ್ಟು ಇದನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿ. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡಬಲ್ಲವರು ನೀವೇ, ಕೃಷ್ಣಾ, ನನಗೂ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ತೋರಿಸಬೇಕು. ಗೋವಿಂದಾ, ತಂದೆಯ ಮೇಲಿನ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಗೆ, ನಿಮ್ಮ ತಂದೆಯನ್ನು ಮರಳಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡುಹೋಗಿ." ಶ್ರೀಶುಕನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತಾನೆ—ಈ ರೀತಿ ವರುಣನು ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮಾಡಿದ ಮೇಲೆ, ದೇವದೇವನಾದ ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹಿಂತಿರುಗಿ, ಬಂಧುಗಳಿಗೆ ಆನಂದವನ್ನು ನೀಡಿದನು. ನಂದನು, ಲೋಕಪಾಲನ ಅದ್ಭುತ ವೈಭವವನ್ನು ಹಾಗೂ ಅವರಿಂದ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ನೀಡಲಾದ ಗೌರವವನ್ನು ಕಂಡು, ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ತನ್ನ ಬಂಧುಗಳಿಗೆ ಹೇಳಿದನು. ಆ ಗೋಪಗಳು, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಉತ್ಸುಕತೆಯಿಂದ, "ನಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಗತಿಯನ್ನು ಈ ದೇವರು ನಮಗೆ ತೋರಿಸುವರೇ?" ಎಂದು ಆಲೋಚಿಸಿದರು. ಭಗವಂತನು ತನ್ನ ಜನರ ಮನಸ್ಸಿನ ಆಸೆಯನ್ನು ತಿಳಿದು, ಅವರ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ಪೂರೈಸಲು ಕರುಣೆಯಿಂದ ಆ ವಿಚಾರವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನಿಸಿದನು. ಈ ಲೋಕದ ಜನರು ಅಜ್ಞಾನ, ಆಸೆ ಮತ್ತು ಕ್ರಿಯೆಯಿಂದ ಮೋಹಿತರಾಗಿ, ಹೀನ-ಉನ್ನತ ಮಾರ್ಗಗಳಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಾರೆ; ತಮ್ಮ ನಿಜವಾದ ಗತಿಯನ್ನೇ ತಿಳಿಯದೆ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಈ ರೀತಿ ಚಿಂತಿಸಿದ ಭಗವಂತ ಹರಿಯು, ಮಹಾಕರುಣೆಯಿಂದ, ಗೋಪಗಳಿಗೆ ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಲೋಕವನ್ನು, ಅಂಧಕಾರಕ್ಕಿಂತ ಪಾರಾಗಿರುವ ಪರಮಧಾಮವನ್ನು, ದರ್ಶನ ಮಾಡಿಸಿದನು. ಅದು ಸತ್ಯ, ಜ್ಞಾನ, ಅನಂತವಾದ ಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪ—ಯಾವುದು ಋಷಿಗಳು ಗುಣಗಳ ಶಮನವಾದಾಗ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಲೀನಗೊಳಿಸಿ ದರ್ಶನ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಕೃಷ್ಣನು ಅವರನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮನ ಸರೋವರಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ, ಅದರಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಸಿ, ಪುನಃ ಮೇಲಕ್ಕೆತ್ತಿದನು; ಅವರು ಅಲ್ಲಿ ಅಕ್ರೂರನು ದರ್ಶನ ಪಡೆದಿದ್ದ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕವನ್ನು ನೋಡಿದರು. ನಂದ ಮತ್ತು ಇತರರು ಆ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಕಂಡು ಪರಮಾನಂದದಲ್ಲಿ ತೇಲಿದರು; ಅಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನು ಸ್ತೋತ್ರಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಡುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತರಾದರು. ಇಲ್ಲಿ ಈ ಅಧ್ಯಾಯದ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಮೊದಲಾರ್ಧದ ಇಪ್ಪತ್ತೆಂಟನೇ ಅಧ್ಯಾಯ ಎಂದು ಘೋಷಿಸಲಾಗಿದೆ. ಈ ಪರಮಧಾಮದಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾನ, ವಿವೇಕ, ಶಾಸ್ತ್ರ, ತಪಸ್ಸು, ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷಾನುಭವ, ಪರಂಪರೆ, ಅನುಮಾನ—ಯಾವುದರ ಆರಂಭ ಮತ್ತು ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ಇರುವುದೂ, ಕಾಲ ಮತ್ತು ಕಾರಣವೂ, ಎಲ್ಲದರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ಅದೇ ಸತ್ಯವಿದೆ. ಹೇಗೆ ಸ್ವಯಂ ನಿರ್ಮಿತವಾದ ಬಂಗಾರವು ಬಂಗಾರದ ವಸ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವುದೋ, ಹಾಗೆಯೇ ನಾನಾ ಹೆಸರು ರೂಪಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ನಾನು ಆ ಪರಬ್ರಹ್ಮನೇ. ಈ ಜ್ಞಾನವು ಮೂರು ಗುಣಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ, ಕಾರಣ, ಫಲ ಮತ್ತು ಕರ್ತೃ ರೂಪದಲ್ಲಿ ತ್ರಿವಿಧವಾಗಿದೆ; ಅವುಗಳ ಸಂಯೋಗ ಮತ್ತು ವಿಭಿನ್ನತೆಗಳಲ್ಲಿ, ನಾಲ್ಕನೇ ಸ್ಥಿತಿಯೇ ನಿಜವಾದ ಸತ್ಯ. ಯಾವುದು ಮೊದಲಲ್ಲ, ನಂತರದಲ್ಲ, ಮಧ್ಯದಲ್ಲವೂ ಅಲ್ಲವೋ, ಅದು ಕೇವಲ ಹೆಸರು ಮಾತ್ರ; ಪರಮಾತ್ಮನಿಂದ ಸಿದ್ಧವಾಗಿರುವುದು ಮಾತ್ರ ನಿಜವೆಂದು ನಾನು ತಿಳಿದಿದ್ದೇನೆ. ಯಾವುದು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೋ, ಅದು ರಾಜೋಗುಣದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ರೂಪಾಂತರ; ಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪವು ಸ್ವಯಂ ಪ್ರಕಾಶವಾಗಿದ್ದು, ಅದೇ ಪರಮಾತ್ಮ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳು, ವಿಷಯಗಳು, ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಪರಿವರ್ತನೆಗಳಾಗಿ ಪ್ರಭಾವಿಸುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ, ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ವಿವೇಕದಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಪತ್ತೆಹಚ್ಚಿ, ವಿರೋಧಿಗಳ ವಾದವನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸುವ ಕೌಶಲ್ಯದಿಂದ, ಆತ್ಮಸಂಶಯವನ್ನು ಕಡಿದು, ಸ್ವಾನಂದದಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತಿಯಿಂದ ನಿರ್ಲಿಪ್ತನಾಗಬೇಕು. ಆತ್ಮವು ಭೂತಮಯವಾದ ದೇಹವಲ್ಲ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳೂ ಅಲ್ಲ, ದೇವತೆಗಳೂ ಅಲ್ಲ, ದಾನವರು, ಗಾಳಿ, ನೀರು, ಅಗ್ನಿಯೂ ಅಲ್ಲ; ಮನಸ್ಸು ಅನ್ನಮಯ, ಬುದ್ಧಿ ಸತ್ವಮಯ, ಅಹಂಕಾರ ಆಕಾಶಮಯ, ಭೂಮಿ ಪಂಚಭೂತಗಳ ಸಮತೋಲನ. ಗುಣಗಳಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾದ ಇಂದ್ರಿಯಗಳು, ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ತಿಳಿದವನಿಗೆ ಹೇಗೆ ತೊಂದರೆ ನೀಡಬಹುದು? ಅಥವಾ ಅವು ಚಂಚಲವಾದರೂ ಏನು ತಪ್ಪಾಗಿದೆ? ಹೇಗೆ ಮೋಡಗಳು ಸೂರ್ಯನಿಗೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲವೋ, ಹಾಗೆಯೇ. ಹಾಗೆಯೇ, ಆಕಾಶವು ಗಾಳಿ, ಅಗ್ನಿ, ನೀರು, ಭೂಮಿಯ ಗುಣಗಳಿಗೆ ಲಿಪ್ತವಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಅವುಗಳು ಬಂದು ಹೋಗುತ್ತವೆ. ಹಾಗೆಯೇ, ಅವಿನಾಶಿಯು ಸತ್ವ, ರಜಸ್, ತಮಸ್‌ಗಳಿಂದ—ಅವು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಂಸಾರದ ಕಾರಣಗಳಾದರೂ—ಅಸ್ಪರ್ಶಿಯಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಆದರೂ, ಈ ಗುಣಗಳ ಸಹವಾಸವನ್ನು, ಅವು ಮಾಯೆಯಿಂದ ಉತ್ಪನ್ನವಾದುದರಿಂದ, ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು; ನನ್ನ ಮೇಲಿನ ದೃಢಭಕ್ತಿಯಿಂದ, ಮನಸ್ಸಿನ ರಾಜೋಗುಣದ ಕಲ್ಮಷವು ನಿವಾರಣೆಯಾಗುವವರೆಗೆ. ಅಸತ್ಯ ಯೋಗಿಗಳು, ದೇವತೆಗಳು ಅಥವಾ ಮಾನವರಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಅಡಚಣೆಗಳಿಂದ ತಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟರೂ, ಹಿಂದಿನ ಅಭ್ಯಾಸದಿಂದ ಯೋಗವನ್ನು ಪುನಃ ಕೈಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ಅದು ಕರ್ಮಮಾರ್ಗದಂತೆ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಕರ್ಮ ನಡೆಯುತ್ತದೆ, ಜೀವಿ ಅದನ್ನು ನಡಿಸುತ್ತದೆ, ಯಾವುದೋ ಕಾರಣದಿಂದ ಅಥವಾ ವಿಧಿಯಿಂದ ಪ್ರೇರಿತನಾಗಿ; ಆದರೆ ಜ್ಞಾನಿ, ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೂ, ಆಸೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ತನ್ನ ಸ್ವಾನಂದವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ. ನಿಂತು, ಕುಳಿತು, ನಡೆಯುತ್ತಾ, ಮಲಗಿ, ತ್ಯಜಿಸಿ, ಆಹಾರ ಸೇವಿಸುವಾಗ—ಯಾವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ, ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾದ ಮನಸ್ಸು ಬೇರೆ ಏನನ್ನೂ ಅರಿಯದು. ಯಾವುದಾದರೂ ಅಸತ್ಯ ಇಂದ್ರಿಯವಿಷಯವನ್ನು ಕಂಡರೂ, ವಿವಿಧ ತರ್ಕಗಳಿಂದ ವಿರುದ್ಧವಾದುದನ್ನು ನೋಡಿದರೂ, ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಅದನ್ನು ನಿಜವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ—ಹಾಗೆ, ಎಚ್ಚರವಾದಾಗ ಕನಸು ಮಾಯವಾಗುವಂತೆ. ಹಿಂದಿನ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳಿಂದ ಬಂದ ಗುಣ ಮತ್ತು ಕ್ರಿಯೆಗಳ ಮಾದರಿ, ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಆತ್ಮದಿಂದ ವಿಭಿನ್ನವೆಂದು ತಿಳಿಯದಿದ್ದರೂ, ಕೇವಲ ಅವಲೋಕನದಿಂದ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ; ಆತ್ಮವನ್ನು ಹಿಡಿಯಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಹೆಸರು ಮತ್ತು ರೂಪದಲ್ಲಿ, ಐದು ವಿಧಗಳಲ್ಲಿ, ನಿರ್ಬಾಧಿತವಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸಲ್ಪಡುವುದೆಂದರೆ—even if meaningless—ಅದು ಕೇವಲ ಪ್ರಶಂಸೆಯಷ್ಟೆ; ಈ ದ್ವೈತಭಾವನೆ ತಾವು ಜ್ಞಾನಿಗಳೆಂದು ಭಾವಿಸುವವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೇರಿದೆ. ಯೋಗಿಯ ಯೋಗವು ಇನ್ನೂ ಪಾಕವಾಗದಿದ್ದರೆ, ದೇಹದಲ್ಲಿ ಉಂಟಾಗುವ ಅಡಚಣೆಗಳು ಅವನನ್ನು ತಡೆಯಬಹುದು; ಇದಕ್ಕಾಗಿ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ನಿಯಮವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಬೇಕು. ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸದ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ, ಕೆಲವರು ಆಸನ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಣಾಯಾಮದಿಂದ ದೋಷಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸುತ್ತಾರೆ; ಮತ್ತವರು ತಪಸ್ಸು, ಮಂತ್ರ ಮತ್ತು ಔಷಧಗಳಿಂದ ಅಡಚಣೆಗಳನ್ನು ದೂರಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ಧ್ಯಾನ, ನಾಮಸ್ಮರಣೆ ಮತ್ತು ಯೋಗಪಥವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವ ಮೂಲಕ ಅಶುಭಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವು ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಯೌವನದಲ್ಲಿಯೇ ದೇಹವನ್ನು ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ರೂಪಿಸಿ, ವಿವಿಧ ವಿಧಾನಗಳಿಂದ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ, ಈ ಕೌಶಲ್ಯವನ್ನು ಗೌರವಿಸಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಆ ಪ್ರಯತ್ನ ಫಲರಹಿತವಾಗುತ್ತದೆ—ದೇಹವು ಮರದ ಹಣ್ಣು처럼 ನಾಶವಾಗುವದು. ಈ ರೀತಿ, ಭಗವಂತನು ಗೋಪಗಳಿಗೆ ಪರಮಾತ್ಮದ ಪರಮಧಾಮವನ್ನು ದರ್ಶನಮಾಡಿಸಿ, ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರದ ಮಹತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿಸಿದನು.