ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಈ ಕಥೆ ಶ್ರೀಮದ್ ಭಾಗವತದಲ್ಲಿ ವಿವರಗೊಂಡಂತೆ, ಭಕ್ತಿಯ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆ ಮತ್ತು ಪರಮಾತ್ಮನ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಸ್ಫೂರ್ತಿದಾಯಕವಾಗಿ ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ. ಪರಮಾತ್ಮನ ಆರಾಧನೆ ಮತ್ತು ಸಂಬಂಧಿತ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ನಡೆಸಲು, ಮಹಾ ಉತ್ಸವಗಳ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿದಿನವೂ, ಭಕ್ತನು ತನ್ನ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳು, ಅಂಗಡಿಗಳು, ಪಟ್ಟಣಗಳು ಮತ್ತು ಹಳ್ಳಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು; ಇದರಿಂದ ಅವನು ನನ್ನ ಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ದೇವಾಲಯದ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪನೆಯ ಮೂಲಕ ಅವನು ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ಅಧಿಪತಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ; ಪೂಜೆಯ ಮೂಲಕ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಮೂರು ವಿಧಿಗಳಿಂದ ನನ್ನ ಸಮಾನತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ, ನಿರಂತರ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮತ್ತು ಯೋಗದಿಂದ ಅವನು ನನನ್ನು ಮಾತ್ರ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಹೀಗಾಗಿ ಯಾರು ನನ್ನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಭಕ್ತಿಯ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ, ದೇವತೆಗಳು ಅಥವಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ತಾನೇ ಅಥವಾ ಇತರರು ಕೊಟ್ಟಿರುವ ದಾನವನ್ನು, ಅವರ ಜೀವನೋಪಾಯಕ್ಕಾಗಿ ನೀಡಿರುವುದನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೆ, ಅವರು ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಗೊಬ್ಬರ ತಿನ್ನುವ ಅವಸ್ಥೆಗೆ ಬರುವರು. ಕಾರ್ಯದ ಹಿತ, ಕರ್ತ, ಅನುಮೋದಕ—ಇವರಿಗಾಗಿ, ಯಾರು ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಪಾಲುಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಮೃತ್ಯುವಿನ ನಂತರ, ಪುನಃ ಪುನಃ ಆ ಕಾರ್ಯಗಳ ಮಹಾ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಶುಕ ಮಹರ್ಷಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: ಒಂದು ಎಳನೆಯ ದಿನ, ನಂದನು ಉಪವಾಸ ಮಾಡಿ ಜನಾರ್ದನನನ್ನು ಆರಾಧನೆ ಮಾಡಿದನು; ಹನ್ನೆರಡನೆಯ ದಿನ, ಅವನು ಕಾಲಿಂದಿ ನದಿಗೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಲು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ವರುನನೊಬ್ಬ ಸೇವಕ, ಅಸುರ, ನಂದನನ್ನು ಹಿಡಿದು ವರುನನ ಬಳಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಯ್ದನು, ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ರಾತ್ರಿ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನೀರಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಅಸುರರ ಗಡಿಯನ್ನು ಲಂಗಿಸಿದನು. ಗೋಪಗಳು ನಂದನನ್ನು ಕಾಣದೆ, "ಕೃಷ್ಣ! ರಾಮ!" ಎಂದು ಕೂಗಿದರು. ಅವರ ಕರೆಯನ್ನೆ听ದ ಕೃಷ್ಣ, ತನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ವರುನನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿರುವುದನ್ನು ತಿಳಿದು, ಭಯವನ್ನು ದೂರಗೊಳಿಸುವ ಪರಮಾತ್ಮನು ಆ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋಯ್ದನು. ಹೃಷೀಕೇಶನನ್ನು ಬಂದಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ಲೋಕದ ರಕ್ಷಕ ವರುನನು ಭಾರೀ ಗೌರವದಿಂದ ಸ್ವಾಗತಿಸಿ, ಅದ್ಭುತ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿದನು ಮತ್ತು ಅವನನ್ನು ಕಂಡ ಮಹಾ ಉತ್ಸವವನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು. ವರುನನು ಹೇಳಿದನು: "ಈ ದಿನ ನನ್ನ ದೇಹ ಶಾಂತವಾಗಿದೆ; ಈ ದಿನ, ಓ ಪರಮಾತ್ಮನೆ, ನನ್ನ ಉದ್ದೇಶ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿದೆ. ನಿಮ್ಮ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಭಕ್ತರಾಗಿರುವವರು, ಓ ಭಗವಂತ, ಮಾರ್ಗದ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ತಲುಪಿದ್ದಾರೆ." "ನಮಸ್ಕಾರಗಳು ನಿಮಗೆ, ಓ ಭಗವಂತ, ಪರಮಾತ್ಮ, ಬ್ರಹ್ಮನ್, ಇಲ್ಲಿ ಮಾಯೆ ಮತ್ತು ಕಲ್ಪಿತ ಲೋಕಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಯೂ ಕೇಳಲಾಗದು." "ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ, ಮಾಡಬಾರದದ್ದನ್ನು ತಿಳಿಯದೆ, ನಿಮ್ಮ ತಂದೆಯನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಕರೆತಂದೆ; ದಯವಿಟ್ಟು ಕ್ಷಮಿಸಿ." "ನೀವು ಎಲ್ಲವನ್ನು ಕಾಣುವವರು, ಓ ಕೃಷ್ಣ, ನನಗೂ ದಯೆ ತೋರಿಸಬೇಕು. ಗೋವಿಂದ, ನಿಮ್ಮ ತಂದೆಗೆ ಮರಳಲು ಅವಕಾಶ ನೀಡಿ." ಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಹೀಗೆ ವರುನನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿದ ನಂತರ, ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಬಂಧುಗಳಿಗೆ ಸಂತೋಷವನ್ನು ತಂದನು. ನಂದನು ಲೋಕದ ರಕ್ಷಕನ ಅದ್ಭುತ ತೇಜಸ್ಸನ್ನು ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಅವರ ಗೌರವವನ್ನು ಕಂಡು, ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ತನ್ನ ಬಂಧುಗಳಿಗೆ ಹೇಳಿದನು. ಗೋಪಗಳು, ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಉತ್ಸುಕವಾಗಿದ್ದು, "ಈ ಪರಮಾತ್ಮನು ನಮಗೆ ನಮ್ಮ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಗಮ್ಯವನ್ನು ತೋರಿಸುವನೋ?" ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದರು. ಭಗವಂತನು ತಮ್ಮ ಜನರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತಿಳಿದು, ಅವರ ಆಸೆ ಪೂರೈಸಬೇಕೆಂದು ದಯೆಯಿಂದ ಯೋಚಿಸಿದರು. ಈ ಲೋಕದ ಜನರು, ಅಜ್ಞಾನ, ಕಾಮ ಮತ್ತು ಕ್ರಿಯೆಯಿಂದ ಗೊಂದಲಗೊಂಡು, ಉನ್ನತ ಮತ್ತು ಹೀನ ಮಾರ್ಗಗಳಲ್ಲಿ ತಿರುಗಾಡುತ್ತಾರೆ; ತಮ್ಮ ನಿಜ ಗಮ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿಯದೆ. ಹೀಗಾಗಿ, ಭಗವಂತ ಹರಿಯು, ಮಹಾ ದಯೆಯಿಂದ, ಗೋಪಗಳಿಗೆ ತನ್ನ ಲೋಕವನ್ನು ತೋರಿಸಿದನು—ಅದು ಅಂಧಕಾರದ ಪಾರವಾದ ಲೋಕ. ಆ ಲೋಕವು ಸತ್ಯ, ಜ್ಞಾನ, ಅನಂತ—ಬ್ರಹ್ಮನ ಶಾಶ್ವತ ಪ್ರಕಾಶ; ಋಷಿಗಳು ಗುಣಗಳು ಸ್ಥಗಿತಗೊಂಡಾಗ, ಮನಸ್ಸು ಲಯವಾದಾಗ, ಆ ಲೋಕವನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಾರೆ. ಗೋಪಗಳನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮನ ಸರೋವರಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ, ಕೃಷ್ಣನು ಅವರನ್ನು ಅದರಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಸಿ, ಪುನಃ ಎತ್ತಿ, ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕವನ್ನು ತೋರಿಸಿದನು—ಅಲ್ಲಿ ಅಕ್ರೂರನು ಕೂಡ ಹಿಂದೆ ಹೋಗಿದ್ದನು. ನಂದ ಮತ್ತು ಇತರರು ಆ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಕಂಡು, ಪರಮಾನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿದರು; ಅವರು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ, ಕೃಷ್ಣನು ಅಲ್ಲಿ ಸ್ತೋತ್ರಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದರು. ಈ ಜ್ಞಾನ, ವಿವೇಕ, ಶಾಸ್ತ್ರ, ತಪಸ್ಸು, ಅನುಭವ, ಪರಂಪರೆ, ತರ್ಕ—ಇವುಗಳ ಆರಂಭ ಮತ್ತು ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಇರುವುದೂ, ಕಾಲ ಮತ್ತು ಕಾರಣವೂ, ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ಅದೇ ಇದೆ. ಹೇಗೆ ಚಿನ್ನವು, ತಾನೇ ಮಾಡಿದ ಚಿನ್ನದ ವಸ್ತುಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿರುವುದೋ, ಹೀಗೆಯೇ ವಿವಿಧ ಹೆಸರುಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲೂ ನಾನು ಅವನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಈ ಜ್ಞಾನವು ಮೂರು ಸ್ಥಿತಿಗಳಲ್ಲಿದೆ—ಮೂಲ, ಫಲ, ಮತ್ತು ಕರ್ತ; ಅವುಗಳ ಒಡನಾಟ ಮತ್ತು ವಿಭಜನೆಯಿಂದ, ನಾಲ್ಕನೇ ಸ್ಥಿತಿಯೇ ಸತ್ಯವಾಗಿದೆ. ಅದು ಮೊದಲು ಇಲ್ಲ, ನಂತರ ಇಲ್ಲ, ಮಧ್ಯದಲ್ಲೂ ಇಲ್ಲ—ಅದು ಕೇವಲ ಹೆಸರು; ಪರಮಾತ್ಮನಿಂದ ಸ್ಥಾಪಿತವಾದುದೇ ನಿಜ, ಇದೇ ನನ್ನ ತಿಳಿವಳಿಕೆ. ಯಾವುದು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ—ಇದು ರಾಜಸ ಗುಣದಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಪರಿವರ್ತನೆ; ಬ್ರಹ್ಮನ ಸ್ವಯಂ ಪ್ರಕಾಶವು, ಬ್ರಹ್ಮನ ವೈವಿಧ್ಯ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳು, ವಸ್ತುಗಳು, ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಪರಿವರ್ತನೆಗಳಾಗಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ, ಸ್ಪಷ್ಟ ವಿವೇಕದಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಿ, ವಿರೋಧಿ ವಾದಗಳನ್ನು ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿ, ಆತ್ಮ ಸಂಶಯವನ್ನು ಕಡಿದು, ಸ್ವಾನಂದದಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತನಾಗಿ, ಎಲ್ಲ ವಸ್ತುಗಳಿಗೆ ನಿರ್ಲಿಪ್ತನಾಗಬೇಕು. ಆತ್ಮವು ಭೂಮಿಯಿಂದ ನಿರ್ಮಿತ ದೇಹವಲ್ಲ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳಲ್ಲ, ದೇವತೆಗಳು, ಅಸುರರು, ವಾಯು, ನೀರು, ಅಗ್ನಿ ಅಲ್ಲ; ಮನಸ್ಸು ಅನ್ನ, ಬುದ್ಧಿ ಸತ್ವ, ಅಹಂಕಾರ ಆಕಾಶ, ಭೂಮಿ ಪಂಚಭೂತಗಳ ಸಮತೋಲನವಾಗಿದೆ. ಗುಣಗಳಿಂದ ನಿರ್ಮಿತ ಇಂದ್ರಿಯಗಳು, ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ವಿಭಜಿಸಲಾದ ಆತ್ಮನಿಗೆ ಹೇಗೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುತ್ತವೆ? ಅಥವಾ ಅವುಗಳು ಅಲುಗಾಡಿದರೆ ಏನು ತಪ್ಪು? ಹೇಗೆ ಮೋಡಗಳು ಇದ್ದರೂ, ಸೂರ್ಯನನ್ನು ಪ್ರಭಾವಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಹೀಗೆಯೇ. ಹೆಗೆ ಆಕಾಶವು ವಾಯು, ಅಗ್ನಿ, ನೀರು, ಭೂಮಿಯ ಗುಣಗಳಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ; ಅವುಗಳು ತಮ್ಮ ಗುಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಂದು ಹೋಗುತ್ತವೆ; ಹೀಗೆಯೇ, ಅಕ್ಷಯವಾದ ಆತ್ಮವು ಸತ್ವ, ರಾಜಸ, ತಮಸ—ಮಾಯೆಯಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಗುಣಗಳಿಗೆ ಸ್ಪರ್ಶವಿಲ್ಲ. ಆದರೂ, ಮಾಯೆಯಿಂದ ಉಂಟಾದ ಗುಣಗಳ ಸಂಪರ್ಕವನ್ನು ದೂರವಿಡಬೇಕು; ನನ್ನಲ್ಲಿ ದೃಢ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ, ರಾಜಸದ ಅಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ತೆಗೆದುಹಾಕುವವರೆಗೆ. ಅಸತ್ಯ ಯೋಗಿಗಳು, ದೇವತೆಗಳು ಅಥವಾ ಮಾನವರಿಂದ ಉಂಟಾದ ಅಡಚಣೆಯಿಂದ ತಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟು, ಹಿಂದಿನ ಅಭ್ಯಾಸದಿಂದ ಪುನಃ ಯೋಗವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ಕರ್ಮದ ವಿಧಾನದಿಂದ ಅಲ್ಲ. ಕ್ರಿಯೆ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ, ಜೀವಿಯು ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತದೆ, ಕಾರಣ ಅಥವಾ ವಿಧಿಯ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ; ಆದರೆ, ಜ್ಞಾನಿ, ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೂ, ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ತನ್ನ ಸ್ವಾನಂದವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ. ನಿಂತು, ಕುಳಿತು, ನಡೆದು, ಮಲಗಿ, ವಿಸರ್ಜನೆ ಮಾಡಿ, ಆಹಾರ ಸೇವಿಸಿ—ಯಾವ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಆತ್ಮ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರೂ, ಮನಸ್ಸು ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾದಾಗ, ಅದನ್ನು ಬೇರೆ ಎಂದು ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾವುದೇ ಅಸತ್ಯ ಇಂದ್ರಿಯ ವಸ್ತುವನ್ನು ಕಾಣಿಸಿದರೂ, ವಿವಿಧ ತರ್ಕಗಳಿಂದ ವಿರುದ್ಧವನ್ನು ನೋಡಿದರೂ, ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಅದನ್ನು ನಿಜವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ—ಹೆಗೆ ಎಚ್ಚರವಾದಾಗ ಕನಸು ಮಾಯವಾಗುತ್ತದೋ. ಹಿಂದೆ ಪಡೆದಿರುವ ಗುಣಗಳ ಮತ್ತು ಕ್ರಿಯೆಗಳ ಮಾದರಿ, ಆತ್ಮದಿಂದ ವಿಭಿನ್ನವೆಂದು ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ತಿಳಿಯಲಾಗದಿದ್ದರೂ, ಕೇವಲ ಅವಲೋಕನದಿಂದ ಅವು ನಿಲ್ಲುತ್ತವೆ; ಆತ್ಮವನ್ನು ಹಿಡಿಯಲಾಗದು, ತ್ಯಜಿಸಲಾಗದು. ಹೆಗೆ ಉದಯೋನ್ಮುಖ ಸೂರ್ಯನು ಮಾನವರ ಕಣಿಗೆ ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತಾನೆ, ಆದರೆ ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಹೀಗೆಯೇ, ನನ್ನ ತೀಕ್ಷ್ಣ ವಿವೇಕವು ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಬುದ್ಧಿಯಲ್ಲಿ ಅಜ್ಞಾನದ ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ. ಈ ಸ್ವಯಂ ಪ್ರಕಾಶ, ಅಜ, ಅಳವಡಿಸಲಾಗದ ಪರಮಾತ್ಮನು ಮಹಾ ಅನುಭವ, ಎಲ್ಲರ ಅನುಭವ; ಎರಡನೆಯವನಿಲ್ಲ, ಮಾತು ನಿಲ್ಲಿಸಿದಾಗ, ಅವನು ಮಾತು ಮತ್ತು ಪ್ರಾಣವನ್ನು ನಡೆಸುವವನು. ಇಂತಾಗಿ, ಶ್ರೀಮದ್ ಭಾಗವತ ಮಹಾ ಪುರಾಣದ ದಶಮ ಸ್ಕಂಧದ ಮೊದಲಾರ್ಧದ ಇಪ್ಪತ್ತೆಂಟನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಮುಕ್ತಾಯವಾಗಿದೆ; ಇದು ಪರಮ ಹಂಸ ಋಷಿಗಳ ಪವಿತ್ರ ಶಾಸ್ತ್ರ.