ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಯಾವಾಗಲು, ಎಲ್ಲೆಡೆ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜೆ ಮತ್ತು ಇತರ ಧಾರ್ಮಿಕ ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆಯಿರುವಾಗ, ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲೇ ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ, ಅವರ ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ, ವಿಶ್ವಾತ್ಮನಾಗಿ ವಾಸಿಸುತ್ತೇನೆ. ಹೀಗಾಗಿ, ವೇದ ಮತ್ತು ತಂತ್ರ ಮಾರ್ಗಗಳಲ್ಲಿ, ಯಜ್ಞ ಮತ್ತು ಯೋಗದ ಮೂಲಕ, ನನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವವನು ಎರಡು ಮಾರ್ಗಗಳಿಂದಲೂ ತನಗೆ ಬೇಕಾದ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನು ನನ್ನಿಂದ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ನನ್ನ ಪ್ರತಿಮೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಅವನು ದೃಢವಾದ ದೇವಾಲಯವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಬೇಕು. ಪೂಜೆ ಮತ್ತು ಉತ್ಸವಗಳಿಗಾಗಿ ಸುಂದರ ಪುಷ್ಪವನಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಬೇಕು. ಪೂಜೆ ಮತ್ತು ಸಂಬಂಧಿತ ವಿಧಿಗಳ ನಿರಂತರ ಪ್ರವಾಹಕ್ಕಾಗಿ, ಮಹಾ ಉತ್ಸವಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರತಿದಿನವೂ, ಕ್ಷೇತ್ರಗಳು, ಅಂಗಡಿಗಳು, ಪಟ್ಟಣಗಳು ಮತ್ತು ಹಳ್ಳಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು; ಇದರಿಂದ ಅವನು ನನ್ನ ಲೋಕವನ್ನು ಸಾಧಿಸಬಹುದು. ಪ್ರತಿಷ್ಠೆ ಮೂಲಕ, ಅವನು ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ಮೇಲೆ ಅಧಿಪತ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಿ, ವಾಸಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಪೂಜೆ ಮತ್ತು ಇತರ ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಮೂರು ಮೂಲಕ ನನ್ನ ಸಮಾನತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಅತಿ ಶ್ರದ್ಧೆಯ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮತ್ತು ಯೋಗದಿಂದ ಅವನು ನಾನೇನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಹೀಗಾಗಿ, ಯಾರು ನನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಭಕ್ತಿಯ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ, ದೇವತೆಗಳು ಅಥವಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಅವರ ನಿರ್ವಹಣೆಗೆ ನೀಡಿದ ದಾನವನ್ನು, ತಾನು ಅಥವಾ ಇತರರು ನೀಡಿದದ್ದನ್ನು, ಯಾರಾದರೂ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವವರು, ಅವರು ಲಕ್ಷಲಕ್ಷ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಗೊಬ್ಬರ ತಿನ್ನುವವರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಕರ್ಮದ ಕರ್ತ, ತತ್ವ ಮತ್ತು ಅನುಮೋದಕ—ಇವರಿಗಾಗಿ, ಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಂಡವರು, ಮೃತ್ಯುವಿನ ನಂತರ, ಆ ಕರ್ಮಗಳ ಹೆಚ್ಚಿನ ಫಲವನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಶ್ರೀ ಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಏಳನೇ ತಿಥಿಯಲ್ಲಿ ಉಪವಾಸದಿಂದ, ನಂದನು ಜನಾರ್ದನನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದನು; ಹದಿನೆಂಟನೇ ತಿಥಿಯಲ್ಲಿ, ಅವನು ಕಾಲಿಂದಿ ನದಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಲು ನೀರಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಆಗ, ವರುನನೊಬ್ಬ ಸೇವಕ, ಅಸುರನಾಗಿ, ಅವನನ್ನು ಹಿಡಿದು, ವರುನನ ಬಳಿಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದನು; ಏಕೆಂದರೆ ನಂದನು ರಾತ್ರಿ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನೀರಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಅಸುರರ ನಿಯಮವನ್ನು ಮೀರಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದನು. ಗೋಪಗಳು, ನಂದನನ್ನು ಕಾಣಲಾಗದೆ, "ಕೃಷ್ಣ! ರಾಮ!" ಎಂದು ಕೂಗಿದರು. ಅವರ ಕೂಗುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಭಗವಂತ ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ತಂದೆ ವರುನನಿಂದ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿರುವುದನ್ನು ಅರಿತು, ಮಹಾ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯಾದ ದೇವನು, ತನ್ನವರನ್ನು ಭಯಮುಕ್ತಗೊಳಿಸುವವನು, ಆ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಹೃಷೀಕೇಶನನ್ನು ಆಗಮಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ಲೋಕದ ರಕ್ಷಕ ವರುನನು ಅವನನ್ನು ಭಾರೀ ಗೌರವದಿಂದ ಸ್ವಾಗತಿಸಿ, ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿ, ಅವನನ್ನು ಕಂಡ ಮಹಾ ಉತ್ಸವವನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಾ ಮಾತನಾಡಿದನು. "ಈ ದಿನ ನನ್ನ ದೇಹ ಶಾಂತವಾಗಿದೆ; ಈ ದಿನ, ಓ ಭಗವಂತ, ನನ್ನ ಉದ್ದೇಶ ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿದೆ. ನಿಮ್ಮ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಶ್ರದ್ಧೆ ಇಟ್ಟವರು, ಓ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ, ಮಾರ್ಗದ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ತಲುಪಿದ್ದಾರೆ." "ನಮಸ್ಕಾರಗಳು ನಿಮಗೆ, ಓ ಭಗವಂತ, ಪರಮಾತ್ಮ, ಬ್ರಹ್ಮನ್, ಇಲ್ಲಿ ಮಾಯೆಯೂ, ಲೋಕಗಳ ಕಲ್ಪಿತ ಸೃಷ್ಟಿಯೂ ಕೇಳಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ, ಅಜ್ಞಾನದಿಂದಲೇ, ನಿಮ್ಮ ತಂದೆಯನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ತಂದಿದ್ದೇನೆ; ದಯವಿಟ್ಟು ಕ್ಷಮಿಸಿ." "ನೀವು ಎಲ್ಲವನ್ನು ನೋಡುತ್ತೀರಿ, ಓ ಕೃಷ್ಣ, ನನಗೂ ದಯೆ ತೋರಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಓ ಗೋವಿಂದ, ತಂದೆಯ ಪ್ರಿಯವಾದವನು, ನಿಮ್ಮ ತಂದೆಯನ್ನು ಮರಳಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ." ಹೀಗೆ ವರುನನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದ ನಂತರ, ಕೃಷ್ಣನು, ದೇವತೆಗಳ ದೇವತೆ, ತನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು, ಸಂಬಂಧಿಗಳಿಗೆ ಸಂತೋಷವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾ ಮರಳಿ ಬಂದನು. ನಂದನು, ಲೋಕದ ರಕ್ಷಕನ ಅದ್ಭುತ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು, ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಅವರ ಗೌರವವನ್ನು ಕಂಡು, ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ತನ್ನ ಬಂಧುಗಳಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿದನು. ಆ ಗೋಪಗಳು, ಓ ರಾಜನೇ, ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಉತ್ಸುಕವಾಗಿ, "ಈ ಭಗವಂತ ನಮ್ಮ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಗಮ್ಯವನ್ನು ತೋರಿಸಬಹುದೇ?" ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದರು. ಭಗವಂತನು, ತನ್ನ ಜನರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತಿಳಿದು, ಅವರ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ಪೂರೈಸಲು, ಕರುಣೆಯಿಂದ ಹೀಗಂತ ಯೋಚಿಸಿದನು: "ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಜನರು ಅಜ್ಞಾನ, ಕಾಮ ಮತ್ತು ಕರ್ಮದಿಂದ ಗೊಂದಲಗೊಂಡು, ಉನ್ನತ ಮತ್ತು ಕುನಿತ ಮಾರ್ಗಗಳಲ್ಲಿ ತಿರುಗಾಡುತ್ತಾರೆ, ತಮ್ಮ ನಿಜವಾದ ಗಮ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿಯದೆ." ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸಿ, ಭಗವಂತ ಹರಿಯು, ಮಹಾ ಕರುಣೆಯಿಂದ, ಗೋಪಗಳಿಗೆ ತನ್ನ ಲೋಕವನ್ನು, ಅಂಧಕಾರದ ಪಾರವಾಗಿರುವ ಲೋಕವನ್ನು ತೋರಿಸಿದನು. ಅದು ಸತ್ಯ, ಜ್ಞಾನ, ಅನಂತ—ಬ್ರಹ್ಮನ್, ಶಾಶ್ವತ ಪ್ರಕಾಶ; ಯೋಗಿಗಳು ಗುಣಗಳು ಶಾಂತವಾಗಿಸಿ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಲಯಗೊಳಿಸಿದಾಗ ಅದನ್ನು ನೋಡುವರು. ಅವರು ಬ್ರಹ್ಮನ ಸರೋವರಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ, ಕೃಷ್ಣನು ಅವರನ್ನು ಆ ಸರೋವರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಸಿ, ಮತ್ತೆ ಹೊರತೆಗೆಯಿತು; ಅವರು ಅಕ್ರೂರನು ಹೋಗಿದ್ದ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕವನ್ನು ನೋಡಿದರು. ನಂದ ಮತ್ತು ಇತರರು ಆ ಸ್ಥಳವನ್ನು ನೋಡಿ, ಪರಮ ಆನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ, ಆ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಸ್ತೋತ್ರಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದರು. ಈ ಅಧ್ಯಾಯದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಮೊದಲ ಭಾಗದ ಇಪ್ಪತ್ತೆಂಟನೇ ಅಧ್ಯಾಯ ಮುಕ್ತಾಯವಾಗಿದೆ. ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನ, ವಿವೇಕ, ಶಾಸ್ತ್ರ, ತಪಸ್ಸು, ಅನುಭವ, ಪರಂಪರೆ, ಅನುಮಾನ—ಇವುಗಳ ಆರಂಭ ಮತ್ತು ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಏನು ಇದೆ, ಕಾಲ ಮತ್ತು ಕಾರಣವೂ ಕೂಡ, ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಅದು ಮಾತ್ರ ಇದೆ. ಹೇಗೆ ಚಿನ್ನವನ್ನು ತಾನೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಮೊದಲು ಮತ್ತು ನಂತರ ಆ ಚಿನ್ನದ ವಸ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಚಿನ್ನವಿರುವುದೋ, ಹಾಗೆಯೇ ವಿವಿಧ ಹೆಸರುಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಅದೇನು. ಈ ಜ್ಞಾನವು ಮೂರು ಸ್ಥಿತಿಗಳಲ್ಲಿ ಮೂಡುವುದು—ಮೂಲ, ಫಲ ಮತ್ತು ಕರ್ತ; ಅವರ ಸಂಯೋಜನೆ ಮತ್ತು ವಿಭಜನೆ ಮೂಲಕ, ನಾಲ್ಕನೇ ಸ್ಥಿತಿ ಮಾತ್ರ ಸತ್ಯವಾಗಿದೆ. ಯಾವುದು ಮೊದಲು ಇಲ್ಲ, ನಂತರ ಇಲ್ಲ, ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ ಇಲ್ಲ, ಅದು ಕೇವಲ ಹೆಸರು; ಪರಮಾತ್ಮನಿಂದ ಸ್ಥಾಪಿತವಾದುದು ಮಾತ್ರ ಇದೆ, ಇದು ನನ್ನ ಬುದ್ಧಿ. ಯಾವುದು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ—ಅದು ರಾಜಸ ಗುಣದಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಪರಿವರ್ತನೆ; ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದಲೇ, ಸ್ವಯಂ ಪ್ರಕಾಶವಾಗಿರುವುದು, ಬ್ರಹ್ಮನ ವೈವಿಧ್ಯ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳು, ವಸ್ತುಗಳು, ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಪರಿವರ್ತನೆಗಳಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ, ಸ್ಪಷ್ಟ ವಿವೇಕದಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ, ವಿರೋಧಿ ವಾದಗಳನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸುವ ಕೌಶಲ್ಯದಿಂದ, ತಾನೇನು ಎಂಬ ಸಂಶಯವನ್ನು ಕಡಿದು, ತನ್ನ ಆನಂದದಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತನಾಗಿ, ಎಲ್ಲ ಇಚ್ಛೆಗಳಲ್ಲಿ ನಿರ್ಲಿಪ್ತನಾಗಿ ಇರಬೇಕು. ಆತ್ಮನು ಭೂಮಿಯಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾದ ದೇಹವಲ್ಲ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳೂ ಅಲ್ಲ, ದೇವತೆಗಳೂ, ಅಸುರರೂ, ವಾಯು, ಜಲ, ಅಗ್ನಿಯೂ ಅಲ್ಲ; ಮನಸ್ಸು ಅನ್ನ, ಬುದ್ಧಿ ಸತ್ವ, ಅಹಂಕಾರ ಆಕಾಶ, ಭೂಮಿಯು ಪಂಚಭೂತಗಳ ಸಮತೋಲನ. ಗುಣಗಳಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾದ ಇಂದ್ರಿಯಗಳು, ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಬೇರ್ಪಟ್ಟಿರುವ ಆತ್ಮನಿಗೆ ಹೇಗೆ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತವೆ? ಅಥವಾ ಅವು ಚಲಿತರೂ ಏನು ತಪ್ಪು? ಹೇಗೆ ಮೋಡಗಳು ಇದ್ದರೂ, ಸೂರ್ಯನಿಗೆ ಚಲಿತ ನಂತರ ಪರಿಣಾಮವಿಲ್ಲವೋ, ಹಾಗೆ. ಹಾಗೆ, ಆಕಾಶವು ವಾಯು, ಅಗ್ನಿ, ಜಲ, ಭೂಮಿಯ ಗುಣಗಳಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ, ಅವು ತಮ್ಮ ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಬಂದು ಹೋಗುತ್ತವೆ; ಹಾಗೆ, ಅವಿನಾಶಿ ಆತ್ಮನು ಸತ್ವ, ರಜಸ, ತಮಸ—ಇವುಗಳಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ; ಇವು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಂಸಾರಕ್ಕೆ ಕಾರಣ. ಆದರೂ, ಗುಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಸರ್ಗವನ್ನು, ಅವು ಮಾಯೆಯಿಂದ ಉಂಟಾದವು, ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು; ನನಗೆ ದೃಢ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ, ಮನಸ್ಸಿನ ರಜಸ ಶುದ್ಧವಾಗುವವರೆಗೆ. ಸುಳ್ಳು ಯೋಗಿಗಳು, ದೇವತೆಗಳು ಅಥವಾ ಮಾನವರಿಂದ ಉಂಟಾದ ಅಡಚಣೆಗಳಿಂದ ತಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟರೂ, ಹಿಂದಿನ ಅಭ್ಯಾಸದಿಂದ ಪುನಃ ಯೋಗವನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ಕರ್ಮದ ವಿಧಾನದಿಂದ ಅಲ್ಲ. ಕರ್ಮ ನಡೆಯುತ್ತದೆ, ಜೀವನು ಯಾವುದೋ ಕಾರಣದಿಂದ ಅಥವಾ ವಿಧಿಯಿಂದ ಪ್ರೇರಿತವಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಾನೆ; ಆದರೆ ಜ್ಞಾನಿ, ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೂ, ತೃಪ್ತಿ ತ್ಯಜಿಸಿ, ತನ್ನ ಆನಂದವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ. ನಿಂತಿರುವಾಗ, ಕುಳಿತಿರುವಾಗ, ನಡೆಯುವಾಗ, ಮಲಗಿರುವಾಗ, ಹೊರಸಿಡುವಾಗ, ಆಹಾರ ಸೇವಿಸುವಾಗ—ಯಾವ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಆತ್ಮ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೋ, ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾದ ಮನಸ್ಸು ಅದನ್ನು ಬೇರೆ ಎಂದು ಅರಿಯದು. ಯಾವುದೇ ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಅಸತ್ತ ವಸ್ತುವನ್ನು ಕಾಣುವಾಗ, ವಿವೇಕದಿಂದ ವಿರುದ್ಧವನ್ನು ನೋಡಿದರೆ, ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಅದನ್ನು ಸತ್ಯ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ—ಹೆಗೆಯೇ, ಎಚ್ಚರವಾದಾಗ ಕನಸು ಅಳಿದುಹೋಗುವಂತೆ. ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತದಲ್ಲಿ ಭಗವಂತನ ಉಪದೇಶಗಳು, ನಂದನ ಅನುಭವ, ಗೋಪಗಳ ಆತ್ಮಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕದ ದರ್ಶನ—all ಇವುಗಳು ಪವಿತ್ರ, ಆನಂದಮಯ ಕಥೆಯಾಗಿ ಹರಿದು ಹೋಗಿವೆ.