ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಯುಗಗಳ ಪಳಯದಲ್ಲಿ, ಅವನು ಮೂರು ಬಣ್ಣಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದನು—ಹೊಳಪಿನ ಶ್ವೇತ, ರಕ್ತವರ್ಣ, ಮತ್ತು ಪೀತವರ್ಣ. ಈಗ ಅವನು ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣವನ್ನು ತಾಳಿದ್ದಾನೆ. ಈ ಮಹಾತ್ಮನು ಹಿಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ವಸುದೇವನ ಪುತ್ರನಾಗಿ ಜನಿಸಿದ್ದನು; ಈಗ ಅವನು ನಿನ್ನ ಮಗನಾಗಿ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ. ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಅವನನ್ನು ವಾಸುದೇವ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ನಿನ್ನ ಮಗನಿಗೆ ಅನೇಕ ಹೆಸರುಗಳು, ಅನೇಕ ರೂಪಗಳು ಇದ್ದವು—ಅವನ ಗುಣಗಳಿಗೂ, ಅವನು ಮಾಡಿದ ಮಹತ್ತಾದ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗೂ ಅವುಗಳು ತಕ್ಕಂತೆ ಇವೆ. ನಾನು ಅವನ್ನೆಲ್ಲಾ ತಿಳಿದಿದ್ದೇನೆ, ಆದರೆ ಜನರು ಅವುಗಳನ್ನು ಅರಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಗೋಕುಲದ ಈ ಆನಂದದಾಯಕನು ನಿಮಗೆಲ್ಲಾ ಶುಭವನ್ನು ತರುತ್ತಾನೆ; ಅವನಿಂದ ನೀವು ಎಲ್ಲಾ ಅಪಾಯಗಳನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಜಯಿಸಬಹುದು. ಹಳೆಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ವ್ರಜದ ಮುಖ್ಯಸ್ಥನೇ, ಧರ್ಮನಿಷ್ಠರು ರಾಜನಿಲ್ಲದ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ದುಷ್ಟರಿಂದ ಹಿಂಸಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ಅವರನ್ನು ಈ ಮಹಾತ್ಮನು ರಕ್ಷಿಸಿ, ಅವರೊಂದಿಗೆ ದುಷ್ಟರನ್ನು ಸೋಲಿಸಿದನು. ಯಾರು ಈ ಬಾಲಕನ ಮೇಲೆ ಪ್ರೀತಿ ಬೆಳೆಸುತ್ತಾರೆ, ಅವರ ಮೇಲೆ ದುಃಖ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುವುದಿಲ್ಲ; ವಿಷ್ಣುವಿನ ರಕ್ಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವವರನ್ನು ದೈತ್ಯರು ಜಯಿಸಲಾರೆವು ಹಾಗೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ನಂದನ ಮಗನು ಗುಣ, ಐಶ್ವರ್ಯ, ಕೀರ್ತಿ, ಪ್ರಭಾವಗಳಲ್ಲಿ ನಾರಾಯಣನಿಗೆ ಸಮಾನನು; ಅವನು ಮಾಡುವ ಅದ್ಭುತ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಆಶ್ಚರ್ಯವೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಗರ್ಗರು ನನಗೆ ಈ ರೀತಿ ನೇರವಾಗಿ ಉಪದೇಶ ನೀಡಿದರು ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಮರಳಿದರು. ನಾನು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಅಸಾಧ್ಯ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡುವವನಾಗಿ, ನಾರಾಯಣನ ಅಂಶವೆಂದು ಭಾವಿಸಿದೆ. ನಂದನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಗರ್ಗಮುನಿಯರ ಗಾನವನ್ನು ಕೇಳಿದ ವ್ರಜವಾಸಿಗಳು, ಕೃಷ್ಣನ ಅಪಾರ ತೇಜಸ್ಸನ್ನು ಕಂಡು, ಸಂತೋಷದಿಂದ ನಂದನನ್ನು ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಗೌರವಿಸಿದರು; ಅವರಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವೇನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೆ ಇಂದ್ರನು ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ಅಡಚಣೆ ಉಂಟಾದ ಕಾರಣ ಕೋಪಗೊಂಡು, ಭಾರೀ ಮಳೆ, ಗಾಳಿ, ಮತ್ತು ಗರಳವನ್ನು ಸುರಿಸಿದನು. ಇದರಿಂದ ಗೋಪರು ಮತ್ತು ಅವರ ಹಸುಗಳು ತೀವ್ರ ಸಂಕಟಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದರು. ಆಗ ಅವರು ತಾವು ಆಶ್ರಯಿಸಿದ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು, ಅವನು ಕರುಣೆಯಿಂದ ನಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ನೋಡಿದರು. ಕೃಷ್ಣನು ಒಂದು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಪರ್ವತವನ್ನು ಮಕ್ಕಳಂತೆ ಎತ್ತಿ, ಗೋಪ ಸಮುದಾಯವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದನು. ಈ ಮೂಲಕ ಇಂದ್ರನು ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಗರ್ವಪಟ್ಟು, ಹಸುಗಳ ಮೇಲೆ ಸಂತೋಷಪಡೆಯಲಿಲ್ಲ. ಇದರಿಂದ, ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಮೊದಲನೆಯ ಭಾಗದ ಇಪ್ಪತ್ತಾರುನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಮುಕ್ತಾಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಜ್ಞಾನಿಗಳು, ಅಸಕ್ತರು, ನನ್ನಲ್ಲಿ ಲೀನರಾಗಿರುವವರು, ಶಾಂತರು, ಸಮದರ್ಶಿಗಳು, ಸ್ವಾರ್ಥ ಮತ್ತು ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿರುವವರು, ದ್ವಂದ್ವಗಳಿಂದ ಅಚಲರಾಗಿರುವವರು, ಮತ್ತು ಲೋಭದಿಂದ ದೂರವಾಗಿರುವವರು. ಅವರಲ್ಲಿ, ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿಗಳಾದವರು ಸದಾ ನನ್ನ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ; ಅವುಗಳನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಪಾಲಿಸುವವರಿಗೆ ಅವು ಪಾಪವನ್ನು ದೂರಮಾಡುತ್ತವೆ. ಯಾರು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ, ಹಾಡುತ್ತಾರೆ ಅಥವಾ ಮೆಚ್ಚುತ್ತಾರೆ, ಮತ್ತು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತಾರೆ, ಅವರಿಗೆ ನನ್ನ ಭಕ್ತಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಭಕ್ತಿಯನ್ನೂ, ನನಗೆ ಲೀನವಾದ ಸಂತನಿಗೂ ಇನ್ನೇನು ಸಾಧಿಸಬೇಕಿದೆ? ಅವನು ಅನಂತನಾದ ನನ್ನಲ್ಲಿ, ಬ್ರಹ್ಮಸ್ವರೂಪಿಯಾದ ಆನಂದದಲ್ಲಿ, ಪರಮಾನಂದ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗೆ, ಬ್ಲಳಿಯ ಬೆಂಕಿಗೆ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗುವವನು ಶೀತ, ಭಯ ಮತ್ತು ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ದೂರಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ, ಸಂತರ ಸಂಗದಿಂದ ಕೂಡ ಹೀಗೆಯೇ ಆಗುತ್ತದೆ. ಭವಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಮೇಲೇಳುತ್ತಿರುವವರಿಗೆ, ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನಿಗಳಾದ ಶಾಂತ ಸಂತರು ಬಲವಾದ ದೋಣಿಯಂತೆ ರಕ್ಷಣೆ ನೀಡುತ್ತಾರೆ. ಅಹಾರವು ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರಾಣ, ನಾನು ಸಂಕಟದಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ, ಧರ್ಮವು ಮೃತ್ಯುವಿನ ನಂತರ ಸಂಪತ್ತು, ಸಂತರು ಭಯಭೀತರಿಗೆ ಆಶ್ರಯ. ಸಂತರು ಹೊರಗಿನ ಪ್ರಭಾತ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾರೆ; ದೇವತೆಗಳು, ಬಂಧುಗಳು, ಸಂತರು, ನಾನು ಕೂಡ—all are saints. ಹೀಗಾಗಿ, ವೈತಸೇನನಾದ ಉರ್ವಶಿಯು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದೆ, ಅಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಆತ್ಮಾನಂದದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿ ಸಂಚರಿಸಿದನು. ಸ್ಪರ್ಶದ ಗುಣ—ಮೃದುತೆ, ಕಠಿಣತೆ, ಶೀತ, ಉಷ್ಣ—ಇವುಗಳು ವಾಯುವಿನ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಗುಣಗಳು. ಚಲನೆ, ಸಂಗ್ರಹ, ಸ್ವೀಕಾರ, ವಸ್ತುಗಳ ಮತ್ತು ಶಬ್ದಗಳ ನೇತೃತ್ವ, ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಸಾರ—ಇವುಗಳು ವಾಯುವಿನ ಕಾರ್ಯಗಳು. ವಾಯುವಿನ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಗುಣದಿಂದ, ದೈವಿಕ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ರೂಪವು ಹುಟ್ಟಿತು; ನಂತರ ಬೆಳಕು, ಮತ್ತು ಆ ಬೆಳಕಿನಿಂದ ದೃಷ್ಟಿಯ ಇಂದ್ರಿಯವು ರೂಪುಗೊಂಡಿತು. ಶುದ್ಧ ರೂಪದಿಂದ, ಅಗ್ನಿಯ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ, ಮತ್ತು ದೈವಿಕ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ರುಚಿಯು ಹುಟ್ಟಿತು; ಅದರಿಂದ ನೀರು, ಮತ್ತು ರುಚಿಯನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುವ ಜಿಹ್ವೆ ಉಂಟಾಯಿತು. ಕಷಾಯ, ಮಧುರ, ತಿಕ್ತ, ಕಟು, ಆಮ್ಲ—ಇವುಗಳ ವಿವಿಧ ಸಂಯೋಜನೆಯಿಂದ ಒಂದು ರುಚಿಯು ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ತೇವ, ಘನೀಕರಣ, ತೃಪ್ತಿ, ಜೀವಸಂರಕ್ಷಣೆ, ಪೋಷಣೆ, ಆನಂದ, ಉಷ್ಣ ಶಮನ, ಸಮೃದ್ಧಿ—ಇವು ನೀರಿನ ಕಾರ್ಯಗಳು. ಶುದ್ಧ ರುಚಿಯಿಂದ, ನೀರಿನ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ, ದೈವಿಕ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಗಂಧ ಹುಟ್ಟಿತು; ಅದರಿಂದ ಭೂಮಿ ಮತ್ತು ಗಂಧ ಗ್ರಹಿಸುವ ಘ್ರಾಣೇಂದ್ರಿಯವೂ ಉಂಟಾಯಿತು. ಭೌತಿಕ ಸಂಯೋಗದ ಭೇದದಿಂದ ಒಂದೇ ಗಂಧ ಭೂಮಿಯ, ದುರ್ಗಂಧ, ಸುಗಂಧ, ಮೃದು, ತೀವ್ರ, ಆಮ್ಲ, ಇತ್ಯಾದಿಯಾಗಿ ವಿಭಜಿತವಾಗಿದೆ. ರೂಪದ ಆಧಾರ, ಬ್ರಹ್ಮನ ನಿವಾಸ, ಆಧಾರ ಮತ್ತು ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಲಕ್ಷಣ, ಎಲ್ಲ ಗುಣಗಳ ಉತ್ಪತ್ತಿ—ಇವು ಭೂಮಿಯ ಲಕ್ಷಣಗಳು. ಆಕಾಶದ ವಿಶೇಷ ಗುಣದ ವಸ್ತುವನ್ನು ಶ್ರವಣ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ವಾಯುವಿನ ವಿಶೇಷ ಗುಣದ ವಸ್ತುವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಅಗ್ನಿಯ ವಿಶೇಷ ಗುಣದ ವಸ್ತುವನ್ನು ದೃಷ್ಟಿ, ನೀರಿನ ವಿಶೇಷ ಗುಣದ ವಸ್ತುವನ್ನು ರುಚಿ, ಭೂಮಿಯ ವಿಶೇಷ ಗುಣದ ವಸ್ತುವನ್ನು ಘ್ರಾಣ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಒಂದು ವಸ್ತುವಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಗುಣವಿದೆ, ಇನ್ನೊಂದರಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ, ಸಂಯೋಗದಿಂದ ವಿಭಿನ್ನತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ; ಅಂತಹ ಪ್ರತ್ಯೇಕತೆ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಸ್ಪಷ್ಟ. ಈ ಏಳು ತತ್ತ್ವಗಳು—ಮಹತ್ಪ್ರಭೃತಯಃ—ಕಾಲ, ಕ್ರಿಯೆ, ಗುಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಯೋಜಿತರಾಗಿ, ಜಗತ್ತಿನ ಮೊದಲ ರೂಪಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದವು. ಅವುಗಳಿಂದ, ಈ ರೀತಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಜೋಡಣೆಯಿಂದ ಜಡ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವು ಹುಟ್ಟಿತು; ಅದರಿಂದ ವಿರಾಟ್ ಪುರುಷನು ಉದಯಿಸಿದನು. ಈ ವಿಶೇಷ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವು ಹತ್ತು ಹಂತದ ಆವರಣಗಳಿಂದ—ನೀರು ಮುಂತಾದವುಗಳಿಂದ—and ಹೊರಗೆ ಮೂಲಪ್ರಕೃತಿಯಿಂದ ಆವೃತವಾಗಿದೆ. ಈ ಮಹಾವಿಶ್ವವೇ ಶ್ರೀಹರಿಯ ರೂಪವಾಗಿದೆ. ಅದರೊಳಗೆ, ಗೋಲ್ಡನ್ ಶೆಲ್‌ನಿಂದ ಹೊರಬಂದು, ಜಲದ ಮೇಲೆ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆದ ಮಹಾದೇವನು ಅದರೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಅನೇಕ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಆಕಾಶವನ್ನು ವಿಭಜಿಸಿದನು. ಮೊದಲು ಅವನ ಬಾಯಿಯು ತೆರೆಯಿತು, ಅದರಿಂದ ವಾಕ್ಇಂದ್ರಿಯ ಹುಟ್ಟಿತು; ವಾಕಿನಿಂದ ಅಗ್ನಿ, ನಂತರ ಮೂಗಿನಿಂದ ಉಸಿರಾಟ, ಅದರಿಂದ ಘ್ರಾಣೇಂದ್ರಿಯ. ಘ್ರಾಣೇಂದ್ರಿಯದಿಂದ ವಾಯು, ನಂತರ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ದೃಷ್ಟಿ, ಅದರಿಂದ ಸೂರ್ಯ, ನಂತರ ಕಿವಿಯಿಂದ ಶ್ರವಣ, ಅದರಿಂದ ದಿಕ್ಕುಗಳು ಹುಟ್ಟಿದವು.