ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಅನುಕಂಪೆಯಿಂದ ತುಂಬಿದ ಗೋಪಗಣಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದಿದ್ದ ಹರಿ, ಬಲರಾಮನೊಂದಿಗೆ ತನ್ನದೇ ಗೋಕುಲಕ್ಕೆ ಮರಳಿದನು, ರಾಜನೇ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಗೋಪಿಕೆಯರು ಅವನ ಅದ್ಭುತ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಹಾಡುತ್ತಾ, ಆನಂದದಿಂದ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವನ ಹಿಂದೆ ಹೋದರು. ಇಲ್ಲಿಯೊಂದಿಗೆ ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಮೊದಲ ಭಾಗದ ಇಪ್ಪತ್ತೈದನೇ ಅಧ್ಯಾಯ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ; ಇದು ಪರಮ ವೈರಾಗ್ಯಶೀಲರಿಗಾಗಿ ಬರೆದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಶಾಸ್ತ್ರ. ಮೇಲಾಗಿ, ಜ್ಞಾನಿಗಳೂ, ಪ್ರಕೃತಿಯ ಗುಣಗಳ ಮೇಲಿನ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ತೊರೆದವರೂ, ಆತ್ಮನಿಗ್ರಹ ಮತ್ತು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದಿರುವ ಪಂಡಿತರೂ ನನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಭಗವಂತನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಒಬ್ಬ ಮುನಿಯು ಸತ್ಪ್ರವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸದಿಂದ ರಜೋಗುಣ, ತಮೋಗುಣಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿ, ನಂತರ ವೈರಾಗ್ಯ ಮತ್ತು ಸಮಚಿತ್ತದಿಂದ ಸತ್ವಗುಣವನ್ನೂ ಮೀರಿ, ಎಲ್ಲಾ ಗುಣಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ, ಆತ್ಮನನ್ನು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಎಕೀಕೃತಗೊಳಿಸಿ, ವೈಯಕ್ತಿಕತ್ವವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರಾಪ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅತ್ಮನು ಇತರ ಆತ್ಮಗಳಿಂದ ಹಾಗೂ ಗುಣಗಳಿಂದ ಹುಟ್ಟುವ ಆಸೆಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದಾಗ, ಅವನು ಪರಬ್ರಹ್ಮನಾದ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಏಕೀಕೃತನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಅವನು ಹೊರಗೂ ಒಳಗೂ ಚಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಮಾಯೆಯ ಅಧಿಪತಿಯಾದ ನನ್ನ ಪರಾಕ್ರಮವನ್ನು ಅರಿತವರು, ಎಂಟು ವಿಧದ ಐಶ್ವರ್ಯದಿಂದ ಕೂಡಿದ ನನ್ನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ತಿಳಿದವರು, ಲಕ್ಷ್ಮೀದೇವಿಯ ಭಾಗ್ಯವನ್ನೂ ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ; ಅವರು ಈ ಲೋಕದಲ್ಲೇ ನನ್ನ ಪರಮ ಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ನನಗೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶಾಂತ ಸ್ವಭಾವದವರು ಎಂದೆಂದಿಗೂ ನಾಶವಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಕಾಲದ ಶಸ್ತ್ರವು ಅವರನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾರು ನನ್ನನ್ನು ಆತ್ಮ, ಪುತ್ರ, ಸ್ನೇಹಿತ, ಗುರು, ಹಿತೈಷಿ, ಮತ್ತು ಆರಾಧ್ಯ ದೈವವಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರಿಗೆ ನಾನು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯನು. ಈ ಲೋಕ, ಪರಲೋಕ, ಅವುಗಳ ನಡುವೆ ಸಂಚರಿಸುವ ಆತ್ಮ ಮತ್ತು ಇಲ್ಲಿ ಸ್ವಂತವೆಂದು ತಿಳಿಯುವ ಸರ್ವವೂ—ಹಣ, ಹಸು, ಮನೆಗಳೂ ಸಹ—ಇವೆಲ್ಲವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಏಕಾಗ್ರ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇರುವ ನನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರೆ, ನಾನು ಅವರನ್ನು ಮೃತ್ಯುವಿನ ಪಾರಾಗಿ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತೇನೆ. ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಉಂಟಾಗುವ ಭಯವನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ನನ್ನಲ್ಲದೆ ಬೇರೆಲ್ಲಿಯೂ ಇಲ್ಲ; ನಾನು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಪರಮೇಶ್ವರ ಮತ್ತು ಮೂಲ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಅಧಿಪತಿ. ನನ್ನ ಭಯದಿಂದಲೇ ಗಾಳಿ ಬೀಸುತದೆ, ಸೂರ್ಯನು ಬೆಳಗುತ್ತಾನೆ, ಇಂದ್ರನು ಮಳೆಯನ್ನಿಳಿಸುತ್ತಾನೆ, ಅಗ್ನಿ ಹೊತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ, ಯಮನು ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ವೈರಾಗ್ಯದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಯೋಗಿಗಳು, ಭಕ್ತಿಯೋಗದ ಮೂಲಕ, ಭಯವಿಲ್ಲದ ನನ್ನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಸೌಖ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಜನರಿಗೆ ಏಕಮಾತ್ರ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಹಿತವೆಂದರೆ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸದಾ ನನ್ನ ಮೇಲೆಯೇ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸುವುದೇ. ಈ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಏಳು ಬಾಗಿಲುಗಳಿವೆ—ಮುಂದೆ ಎರಡು, ಕೆಳಗೆ ಎರಡು; ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಚಲನೆಗಾಗಿ. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಒಡೆಯನು ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ, ರಾಜನೇ. ಈ ಬಾಗಿಲುಗಳಲ್ಲಿ ಐದು ಪೂರ್ವ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ, ಒಂದು ದಕ್ಷಿಣದಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಉತ್ತರದಲ್ಲಿ, ಎರಡು ಪಶ್ಚಿಮದಲ್ಲಿ ಇವೆ. ಅವುಗಳ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಈಗ ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಪೂರ್ವದ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಎರಡು ಬಾಗಿಲುಗಳು ಜೇನುಹುಳುಗಳಂತೆ ಜೊತೆಯಾಗಿ ನಿರ್ಮಿತವಾಗಿವೆ; ಅವುಗಳ ಮೂಲಕ ದ್ಯುಮತ್ಸಖನು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾನೆ. ಇನ್ನೂ ಎರಡು ಪೂರ್ವದ ಬಾಗಿಲುಗಳು ನಲಿನಿ ಮತ್ತು ನಾಳಿನಿ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ, ಅವುಗಳ ಮೂಲಕ ಅವಧೂತಸಖನು ಸುಗಂಧದ ಲೋಕವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾನೆ. ಮುಂದೆ ಮುಖ್ಯಾ ಎಂಬ ಬಾಗಿಲು ಇದೆ, ಅಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಅಂಗಡಿಗಳು ಮತ್ತು ಆಹಾರದ ಬೋಟ್‌ಗಳು ಇವೆ; ಅದರ ಮೂಲಕ ನಗರಾಧಿಪತಿ, ರುಚಿಯನ್ನು ತಿಳಿದ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಒಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾನೆ. ದಕ್ಷಿಣದ ಪಿತೃಹು ಎಂಬ ಬಾಗಿಲಿನಿಂದ ಪುರಂಜನನು ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹೊತ್ತವರೊಂದಿಗೆ ದಕ್ಷಿಣ ಪಂಚಾಲ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾನೆ. ಉತ್ತರದ ದೇವಹು ಎಂಬ ಬಾಗಿಲಿನಿಂದ ಪುರಂಜನನು ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹೊತ್ತವರೊಂದಿಗೆ ಉತ್ತರ ಪಂಚಾಲ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾನೆ. ಪಶ್ಚಿಮದ ಆಸುರಿ ಎಂಬ ಬಾಗಿಲಿನಿಂದ ಪುರಂಜನನು ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಗ್ರಾಮಕ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾನೆ. ಪಶ್ಚಿಮದ ನಿರೃತಿ ಎಂಬ ಬಾಗಿಲಿನಿಂದ ಪುರಂಜನನು ಲೋಭದಿಂದ ವೈಶಸ ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅಂಧ ಮತ್ತು ಅವಮೀಷಾ ಎಂಬ ಎರಡು ಬಾಗಿಲುಗಳು ಮೌನವೂ ಕೌಶಲ್ಯವೂ ಹೊಂದಿವೆ; ಅವುಗಳ ಒಡೆಯನು ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದು, ಅವುಗಳ ಮೂಲಕ ಹೋಗಿ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ಒಳಗಿನ ಗೃಹದಲ್ಲಿ ವಿಷೂಚಿಯೊಂದಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ, ಪತ್ನಿ ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಮೋಹ, ಸುಖ ಅಥವಾ ಆನಂದವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಹೀಗೆ, ಕ್ರಿಯೆಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡು, ಕಾಮದಿಂದ ಪ್ರೇರಿತನಾಗಿ, ಮೋಹದಿಂದ ಮೋಸಹೋಗಿ, ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ತನ್ನ ರಾಣಿಯೆನು ಬೇಕಾದರೂ ಅನುಸರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅವಳು ಮದ್ಯಪಾನ ಮಾಡಿದಾಗ ಅವನು ಕೂಡ ಕುಡಿಯುತ್ತಾನೆ; ಅವಳು ತಿನ್ನುವಾಗ ಅವನು ತಿನ್ನುತ್ತಾನೆ; ಅವಳು ಭೋಗಿಸುವಾಗ ಅವನು ಕೂಡ ಆನಂದಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವಳು ಹಾಡಿದಾಗ ಅವನು ಹಾಡುತ್ತಾನೆ; ಅವಳು ಅಳುವಾಗ ಅವನು ಅಳೆಯುತ್ತಾನೆ; ಅವಳು ನಗುವಾಗ ಅವನು ನಗುತ್ತಾನೆ; ಅವಳು ಮಾತನಾಡಿದಾಗ ಅವನು ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾನೆ. ಅವಳು ಓಡುವಾಗ ಅವನು ಓಡುತ್ತಾನೆ; ಅವಳು ನಿಂತಾಗ ಅವನು ನಿಂತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ; ಅವಳು ಮಲಗಿದಾಗ ಅವನು ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಮಲಗುತ್ತಾನೆ; ಅವಳು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಅವನು ಕೂಡ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಅವಳು ಕೇಳುವಾಗ ಅವನು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ; ಅವಳು ನೋಡುವಾಗ ಅವನು ನೋಡುತ್ತಾನೆ; ಅವಳು ವಾಸನೆ ಪಡಿಸುವಾಗ ಅವನು ಕೂಡ ವಾಸನೆ ಪಡಿಸುತ್ತಾನೆ; ಅವಳು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುವಾಗ ಅವನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುತ್ತಾನೆ. ಪತ್ನಿಗೆ ದುಃಖವಾದಾಗ ಅವನಿಗೂ ದುಃಖವಾಗುತ್ತದೆ; ಅವಳು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟಾಗ ಅವನು ಕೂಡ ಸಂತೋಷಪಡುತ್ತಾನೆ. ಹೀಗೆ, ಪತ್ನಿಯ ಗುಣಗಳಿಂದ ಮೋಸಹೋಗಿ, ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಇಚ್ಛೆಯಾಗದಿದ್ದರೂ ಸಹ, ಅಜ್ಞಾನದ ಕಾರಣದಿಂದ ಅವನು ಅವಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಾನೆ—ಒಂದು ಆಟದ ಬೊಂಬೆಯಂತೆ, ತನ್ನ ದೌರ್ಬಲ್ಯದಿಂದ. ಈಗ, ಶುಕಮುನಿ ಹೇಳಿದನು: ಕೃಷ್ಣನ ಅದ್ಭುತ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ನೋಡಿ, ಗೋಪಗಳು ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತರಾಗಿ, ಅವನ ಪರಮಾತ್ಮತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿಯದೆ, ಗರ್ಗಮುನಿಯ ವಚನಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ನಂದನ ಹತ್ತಿರ ಹೋದರು. ಅವರು ಹೇಳಿದರು: ಈ ಬಾಲಕನ ಕಾರ್ಯಗಳು ನಿಜಕ್ಕೂ ಅದ್ಭುತವಾಗಿವೆ; ಇಂತಹವುಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಹಳ್ಳಿಯ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ, ಏಳು ದಿನದ ಬಾಲಕನು ಒಂದು ಕೈಯಿಂದ ದೊಡ್ಡ ಪರ್ವತವನ್ನು ಎತ್ತಿದನು; ಅದು ಗಜರಾಜನು ಒಂದು ತಾಮರ ಹೂವನ್ನೆತ್ತಿದಂತೆ ಸುಲಭವಾಗಿತ್ತು. ಮಗುವಿನಂತೆ ಅರ್ಧ ಮುಚ್ಚಿದ ಕಣ್ಣಿನಿಂದ, ಅವನು ಪುತನೆಯ ಬಲವನ್ನು ಹೀರಿಕೊಂಡು, ಅವಳ ಪ್ರಾಣವನ್ನೂ ಕುಡಿದನು; ಅದು ಕಾಲವು ಎಲ್ಲರ ಪ್ರಾಣವನ್ನೆತ್ತಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ. ಒಮ್ಮೆ, ಅವನು ಬಿದ್ದಿದ್ದಾಗ, ತನ್ನ ಕಾಲಿನಿಂದ ರಥದ ಚಕ್ರವನ್ನು ಹೊಡೆದು ಕೆಳಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದನು. ಒಂದು ವರ್ಷದಾಗಿದ್ದಾಗ, ಅವನು ತೃಣಾವರ್ತ ಎಂಬ ರಾಕ್ಷಸನು ಅವನನ್ನು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿ, ಅವನ ಕಂಠವನ್ನು ಹಿಡಿದಿದ್ದರೂ ಸಹ, ಕೃಷ್ಣನು ಆ ಭಾರೀ ಸಂಕಟವನ್ನು ಜಯಿಸಿದನು. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ, ಅವನ ತಾಯಿ ಅವನನ್ನು ಬೆಣ್ಣೆ ಕದ್ದಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಉರುಳಿಗೆ ಕಟ್ಟಿದ್ದಾಗ, ಅವನು ಎರಡು ಅರ್ಜುನ ವೃಕ್ಷಗಳ ನಡುವಿನಿಂದ ನಡೆದು, ತನ್ನ ಕೈಗಳಿಂದ ಅವುಗಳನ್ನು ಕೆಡವಿದನು. ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ, ಹಸುಗಾವಲು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಇತರ ಬಾಲಕರ ನಡುವೆ, ಅವನು ಬಕಾಸುರನ ಬಾಯಿಯನ್ನು ಕೈಗಳಿಂದ ಹರಿದು ಹಾಕಿದನು, ಬಕಾಸುರನು ಅವನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಬಯಸಿದ್ದರೂ ಸಹ. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ, ಕರುವಿನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಂದ ರಾಕ್ಷಸನು ಹಸುಗಾವಳಿನೊಳಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಅವನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಯತ್ನಿಸಿದಾಗ, ಕೃಷ್ಣನು ಆ ರಾಕ್ಷಸನನ್ನು ಕೊಂದು, ಆಟವಾಡುವಂತೆ ಕಪಿತ್ತ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಕೆಡವಿದನು. ಹೀಗೆ, ಕೃಷ್ಣನ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಅದ್ಭುತ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಗೋಪಗಳು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು, ಅವನ ಮಹಿಮೆ ಬಗ್ಗೆ ನಂದನಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದರು.