ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಗೋಪ ಸಮುದಾಯವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವುದೆಂಬ ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಧರಿಸಿಕೊಂಡು, “ನನ್ನನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದ, ನನ್ನನ್ನು ತಮ್ಮ ಸ್ವಾಮಿ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದ, ಮತ್ತು ನಾನು ನನ್ನದಾಗಿ ಅಂಗೀಕರಿಸಿದ ಈ ಗೋಪ ಸಮುದಾಯವನ್ನು ನಾನು ನನ್ನ ಸ್ವಯಂ ಯೋಗಶಕ್ತಿಯಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಬೇಕೆಂದು ವ್ರತವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ,” ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿದನು. ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಹೇಳಿದ ನಂತರ, ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಒಂದು ಕೈಯಿಂದಲೇ ಎದೆಬಿದ್ದಂತೆ ಗೋವರ್ಧನ ಪರ್ವತವನ್ನು ಎತ್ತಿದನು; ಅದು ಒಂದು ಮಗು ಛತ್ರಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದಂತೆ ಸುಲಭವಾಗಿತ್ತು. ಆ ಮಹಾಪುರುಷನು ಗೋಪರತ್ತ ಹೇಳಿದನು: “ಅಮ್ಮ, ಅಪ್ಪ, ವ್ರಜವಾಸಿಗಳೇ, ನಿಮ್ಮ ಹಸುವುಗಳೊಂದಿಗೆ ಪರ್ವತದ ಒಳಗಿನ ಗುಹೆಗೆ ಹೋದಿರಿ, ನಿಮಗೆ ಅನುಕೂಲವಾಗಿರುವಂತೆ ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ.” ಮತ್ತೆ ಹೇಳಿದರು: “ನನ್ನ ಕೈಯಿಂದ ಪರ್ವತವು ಬೀಳುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಭಯವಿಲ್ಲ, ಗಾಳಿ, ಮಳೆಯ ಭಯವೂ ಇಲ್ಲ; ನಿಮ್ಮ ರಕ್ಷಣೆಯನ್ನು ನಾನು ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ.” ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಈ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಸ್ಥಿರಗೊಂಡ ವ್ರಜವಾಸಿಗಳು, ತಮ್ಮ ಕುಟುಂಬ, ಧನ, ಬಂಧುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಜಾಗ ಇದ್ದಷ್ಟು ಗುಹೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು. ಹಸಿವೂ, ಬಾಯಾರಿಕೆಯೂ, ನೋವೂ, ಆರಾಮದ ಆಸೆಯೂ ಬಿಟ್ಟು, ಏಳು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಕೃಷ್ಣನು ಕಾಲನ್ನು ಚಲಿಸದೆ ಪರ್ವತವನ್ನು ಹಿಡಿದಿದ್ದನ್ನು ವೀಕ್ಷಿಸಿದರು. ಈ ಅದ್ಭುತ ಯೋಗಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಇಂದ್ರನು ಅಚ್ಚರಿಯಿಂದ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದನು; ಅವನ ಧೈರ್ಯ ಕುಂದಿತು, ಮೋಡಗಳನ್ನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಕರೆಸಿಕೊಂಡನು. ಆಕಾಶವು ತೆರೆದಿತು, ಸೂರ್ಯನು ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು, ಭಯಾನಕ ಗಾಳಿ-ಮಳೆ ನಿಂತವು. ಆಗ ಗೋವರ್ಧನಧರ ಕೃಷ್ಣನು ಗೋಪರತ್ತ ಹೇಳಿದರು: “ನಿಮ್ಮ ಹೆಂಡತಿ, ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಭಯವಿಲ್ಲದೆ ಹೊರಬನ್ನಿರಿ; ಗಾಳಿ-ಮಳೆಯಿಲ್ಲ, ನದಿಗಳು ಹಿಂತಿರುಗಿವೆ.” ಗೋಪರು ತಮ್ಮ ಹಸುಗಳು, ಬಂಡಿಗಳು, ವಸ್ತುಗಳು, ಹೆಂಗಸರು, ಮಕ್ಕಳು, ಹಿರಿಯರೊಂದಿಗೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೊರಬಂದರು. ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆಯೇ ಆ ಪರ್ವತವನ್ನು ಪುನಃ ತನ್ನ ಮೂಲಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಸುಖವಾಗಿ ಇಟ್ಟನು. ವ್ರಜವಾಸಿಗಳು ತಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೃಷ್ಣನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಅವನನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿದರು; ಗೋಪಿಯರು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರು, ಮೊಸರು, ಅಕ್ಷತೆಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದರು, ಹೃತ್ಪೂರ್ವಕವಾದ ಆಶೀರ್ವಾದಗಳನ್ನು ನೀಡಿದರು. ಯಶೋದಾ, ರೋಹಿಣಿ, ನಂದ ಮತ್ತು ಬಲರಾಮ ಎಂಬ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಗಳು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿ, ಅಪಾರವಾದ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹೃದಯಪೂರ್ವಕ ಆಶೀರ್ವಾದಗಳನ್ನು ನೀಡಿದರು. ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳು, ಸಿದ್ಧರು, ಸಾಧ್ಯರು, ಗಂಧರ್ವರು, ಚಾರಣರು—all ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು ಮತ್ತು ಭೂಮಿಗೆ ಹೂವಿನ ಮಳೆಯನ್ನೂ ಸುರಿಸಿದರು. ಶಂಖಗಳು, ಡೋಳುಗಳು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ನಾದಿಸಿದವು; ತುಂಬುರುವಿನ ನೇತ್ರತ್ವದಲ್ಲಿ ಗಂಧರ್ವರು ಹಾಡಿದರು. ಹೀಗಾಗಿ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದ ಗೋಪರೊಂದಿಗೆ ಕೃಷ್ಣನು ಬಲರಾಮನೊಂದಿಗೆ ತನ್ನ ವ್ರಜಕ್ಕೆ ಮರಳಿದನು; ಗೋಪಿಯರು ಅವನ ಅದ್ಭುತ ಲೀಲೆಯನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾ ಹೃದಯಭಾವದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದರು. ಇದರಿಂದ, ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಮೊದಲಾರ್ಧದ ಇಪ್ಪತ್ತೈದನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಪರಮಾತ್ಮನಾದ ಕೃಷ್ಣನು ಉಪದೇಶಿಸಿದನು: “ಯಾರು ಪ್ರಕೃತಿಗುಣಗಳ ಆಕರ್ಷಣೆಯನ್ನು ತೊರೆದು, ನಿರ್ಲಿಪ್ತರಾಗಿರುವ ಜ್ಞಾನಿಗಳು, ಆತ್ಮಸಂಯಮದಿಂದ, ಜಾಗೃತಿಯಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಶ್ರೇಷ್ಠರು. ಒಂದು ಋಷಿ ಸತ್ಗುಣವನ್ನು ಬೆಳೆಸುವ ಮೂಲಕ ರಜೋಗುಣ, ತಮೋಗುಣವನ್ನು ಜಯಿಸುತ್ತಾನೆ; ನಂತರ ನಿರ್ಲಿಪ್ತತೆ, ಶಾಂತಿಯ ಮೂಲಕ ಸತ್ಗುಣವನ್ನೂ ಮೀರಿ, ಗುಣಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ಆತ್ಮನು ನನ್ನನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಅನುಭೂತಿ, ಇಚ್ಛೆಗಳನ್ನು ತೊರೆದು, ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಲೀನವಾದ ಆತ್ಮನು ಹೊರಗಿನ ಅಥವಾ ಒಳಗಿನ ಚಲನೆಯನ್ನೂ ತೊರೆದಿದ್ದಾನೆ. ನನ್ನ ಮಾಯೆಯಾಧಿಪತ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿದವರು, ಅಷ್ಟೈಶ್ವರ್ಯಸಂಪನ್ನರಾಗಿರುವ ನನ್ನನ್ನು ಅರಿತವರು, ಲಕ್ಷ್ಮೀದೇವಿಯ ಸೌಭಾಗ್ಯವನ್ನೂ ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ; ಅವರು ನನ್ನ ಪರಮ ಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ನನ್ನ ಭಕ್ತರು, ಶಾಂತಸ್ವಭಾವದವರು ಎಂದಿಗೂ ನಾಶವಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಕಾಲದ ಶಸ್ತ್ರವೂ ಅವರನ್ನು ಮುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ. ನಾನು ಅವರಿಗೆ ಆತ್ಮನಂತೆ, ಪುತ್ರನಂತೆ, ಮಿತ್ರನಂತೆ, ಗುರುನಂತೆ, ಹಿತೈಷಿಯಂತೆ, ಆರಾಧ್ಯ ದೇವತೆಯಂತೆ ಪ್ರಿಯನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಈ ಲೋಕ, ಪರಲೋಕ, ಅವುಗಳ ನಡುವೆ ಸಂಚರಿಸುವ ಜೀವಾತ್ಮ, ಹಾಗೂ ಇಲ್ಲಿ ‘ನನ್ನದು’ ಎಂದು ಭಾವಿಸುವ ಎಲ್ಲಾ—ಧನ, ಹಸು, ಮನೆ—ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು, ನನ್ನನ್ನೇ ಏಕಾಗ್ರಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದರೆ, ನಾನು ಅವರನ್ನು ಮರಣದ ಪಾರಾಗಿಸುತ್ತೇನೆ. ನಾನು—ಸರ್ವಭೂತಾಧಿಪತಿ, ಮೂಲಪ್ರಕೃತಿಯ ಸ್ವಾಮಿ—ಇಲ್ಲದೆ, ಆತ್ಮನ ಭಯವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲು ಬೇರೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಇಲ್ಲ. ನನ್ನ ಭಯದಿಂದ ಗಾಳಿ ಬೀಸುತ್ತದೆ, ಸೂರ್ಯನು ಹೊಳೆಯುತ್ತಾನೆ, ಇಂದ್ರನು ಮಳೆ ಸುರಿಸುತ್ತಾನೆ, ಅಗ್ನಿ ಸುಡುತ್ತದೆ, ಯಮನು ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ವೈರಾಗ್ಯದಿಂದ ಯುಕ್ತರಾದ ಯೋಗಿಗಳು, ಭಕ್ತಿಯೋಗದಿಂದ ನನ್ನ ಭಯರಹಿತ ಪಾದಗಳನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ. ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಜನರಿಗೆ ಪರಮಮಂಗಳವಾದುದು—ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನನ್ನಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸುವುದು. ಈ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಏಳು ಬಾಗಿಲುಗಳಿವೆ—ಎರಡು ಮುಂದೆ, ಎರಡು ಕೆಳಗೆ, ಐದು ಪೂರ್ವಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಒಂದು ದಕ್ಷಿಣದಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಉತ್ತರದಲ್ಲಿ, ಎರಡು ಪಶ್ಚಿಮದಲ್ಲಿ. ಅವುಗಳ ಮೂಲಕ ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಚಟುವಟಿಕೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ; ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಪ್ರಭುವೊಬ್ಬನು ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ. ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಎರಡು ಬಾಗಿಲುಗಳು ಜೋಡಿಯಾಗಿವೆ—ಅವುಗಳಿಂದ ದ್ಯುಮತ್ಸಖನು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಾನೆ. ಇನ್ನೆರಡು ಪೂರ್ವದ ಬಾಗಿಲುಗಳು ನಲಿನಿ ಮತ್ತು ನಾಳಿನಿ; ಅವುಗಳಿಂದ ಅವಧೂತಸಖನು ಸುಗಂಧಭೂಮಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾನೆ. ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯಾ ಎಂಬ ಬಾಗಿಲು, ಬಹು ಅಂಗಡಿಗಳು, ಆಹಾರದ ಹಡಗುಗಳಿವೆ; ಇದರ ಮೂಲಕ ನಗರಾಧಿಪತಿ ರಸಜ್ಞ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳೊಡನೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾನೆ. ದಕ್ಷಿಣದ ಪಿತೃಹು ಬಾಗಿಲಿನಿಂದ ಪುರಂಜನನು ದಕ್ಷಿಣ ಪಂಚಾಲ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹೊತ್ತವರೊಡನೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಉತ್ತರದ ದೇವಹು ಬಾಗಿಲಿನಿಂದ ಉತ್ತರ ಪಂಚಾಲ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹೊತ್ತವರೊಡನೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾನೆ. ಪಶ್ಚಿಮದ ಆಸುರಿ ಬಾಗಿಲಿನಿಂದ ಪುರಂಜನನು ಗ್ರಾಮಕ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಅಹಂಕಾರದೊಂದಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ; ನಿರೃತಿ ಬಾಗಿಲಿನಿಂದ ವೈಶಸ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಲೋಭದೊಂದಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅಂಧ ಮತ್ತು ಅವಮೀಷಾ ಎಂಬ ಎರಡು ಬಾಗಿಲುಗಳು ಮೌನವಾಗಿವೆ, ಚತುರವಾಗಿವೆ; ಅವುಗಳ ಸ್ವಾಮಿ ದೃಷ್ಟಿಯುಳ್ಳವನು ಅವುಗಳ ಮೂಲಕ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ಒಳಗಣ ಕೋಣೆಗೆ ವಿಷೂಚಿಯೊಂದಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ, ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿ-ಮಕ್ಕಳಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಮೋಹ, ಸುಖ, ಸಂತೋಷವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಹೀಗೆ, ಕ್ರಿಯೆಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡು, ಕಾಮಪ್ರೇರಿತನಾಗಿ, ಮೋಹಿತನಾಗಿ, ಅಜ್ಞಾನಿಯಿಂದ, ತನ್ನ ರಾಣಿಯ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅವಳು ಮದ್ಯಪಾನ ಮಾಡಿದಾಗ ಅವನು ಕೂಡ ಮದ್ಯಪಾನ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ; ಅವಳು ಊಟ ಮಾಡಿದಾಗ ಅವನು ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ; ಅವಳು ಆನಂದಿಸಿದಾಗ ಅವನು ಅವಳೊಡನೆ ಆನಂದಿಸುತ್ತಾನೆ. ಈ ರೀತಿ ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಇಪ್ಪತ್ತೈದನೇ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ವರ್ಣಿಸಲಾದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಲೀಲೆ ಮತ್ತು ಆತ್ಮಜ್ಞಾನೋಪದೇಶಗಳ ಪವಿತ್ರ ಕಥೆ ಪೂರ್ಣಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.