ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಇಂದ್ರನು ತನ್ನ ಐರಾವತ ಎಂಬ ಮಹಾ ಗಜವನ್ನು ಏರಿ, ಬಲಶಾಲಿ ವಾಯು ದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಗೋಕೂಲದ ನಂದನ ಹಾಲುಗೋವಿನ ಗೃಹವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಹೊರಟನು. ಅವನ ಆಜ್ಞೆಗೆ ಅನುಸರಿಸಿ, ಮಘವಾನ್‌ನಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆಗೊಂಡ ಮೇಘಗಳು, ಗೋಕೂಲದ ಹಾಲುಗೋವಿನ ಹಳ್ಳಿ ಮೇಲೆ ಭಾರಿ ಮಳೆಯನ್ನೆರಚಿದವು. ಆ ಮೇಘಗಳು ಮಿಂಚು ಹೊಡೆಯುತ್ತ, ಗುಡುಗು ಹೊಡೆಯುತ್ತ, ಬಲವಾದ ಗಾಳಿಯಿಂದ ಚಲಿಸಿ ನೀರು ಮತ್ತು ಆಲಿಕಲ್ಲುಗಳ ಸುರಿವನ್ನು ಮಾಡಿತು. ದಟ್ಟವಾದ ಮತ್ತು ಸಣ್ಣ ಹರಿವಿನ ಮಳೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಭೂಮಿಯ ಬಿರುಕುಗಳಿಗೆ ಹರಿದು, ಭೂಮಿಯು ಮಳೆಯ ಪ್ರವಾಹದಿಂದ ಮುಚ್ಚಿಹೋಯಿತು; ಎತ್ತಲು, ಕೆಳಲು ಏನೂ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅತಿಯಾದ, ಕ್ರೂರವಾದ ಗಾಳಿಯಿಂದ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಭಯದಿಂದ ನಡುಗಿದವು; ಹಾಲುಗೋವಿನ ಜನರು ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯರು ಚಳಿಯಿಂದ ಪೀಡಿತರಾಗಿ ಗೋವಿಂದನಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯವನ್ನು ಹುಡುಕಿದರು. ತಮ್ಮ ತಲೆಯನ್ನೂ ಮಕ್ಕಳನ್ನೂ ದೇಹದಿಂದ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು, ಧೂಳಿನಿಂದ, ನಡುಗುತ್ತ, ಅವರು ಧನ್ಯನಾದ ಭಗವಂತನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಹತ್ತಿರ ಬಂದರು. "ಕೃಷ್ಣ, ಕೃಷ್ಣ, ಮಹಾಭಾಗ, ಪ್ರಭು, ಗೋಕೂಲವು ನಿನ್ನ ರಕ್ಷಣೆಯಲ್ಲಿದೆ; ದೇವತೆಗಳ ಕೋಪದಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು, ಭಕ್ತಪ್ರಿಯ!" ಎಂದು ಅವರು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದರು. ಹಾಲಿಕಲ್ಲುಗಳ ಸುರಿವಿನಿಂದ ಜೀವಿಗಳು ಹಾನಿಗೊಳಗಾದುದನ್ನು ನೋಡಿದ ಹರಿ, ಇದು ಇಂದ್ರನ ಕೋಪದಿಂದ ಉಂಟಾಗಿರುವುದನ್ನು ತಿಳಿದನು. "ನಾವು ಯಜ್ಞವನ್ನು ಸ್ಥಗಿತಗೊಳಿಸಿದ್ದರಿಂದ, ಇಂದ್ರನು ನಮ್ಮ ನಾಶವನ್ನು ಬಯಸಿ, ಈ ಅಸಾಧ್ಯವಾದ, ಕ್ರೂರವಾದ, ಆಲಿಕಲ್ಲುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮಳೆಯನ್ನೂ ಬಲವಾದ ಗಾಳಿಯನ್ನೂ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ," ಎಂದು ಕೃಷ್ಣನು ತಿಳಿದನು. "ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ನನ್ನ ಯೋಗಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಇದನ್ನು ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ತಡೆಯುತ್ತೇನೆ; ಲೋಕದ ಅಧಿಪತಿಗಳೆಂದು ತಾವು ಭಾವಿಸುವ ಮೂಢರ ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಗರ್ವವನ್ನು ನಾನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತೇನೆ." "ಧರ್ಮವಂತ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಭಗವಂತನಲ್ಲಿ ಆಶ್ಚರ್ಯವಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಅಹಿತಕರರಿಗೆ, ಅವರ ಗರ್ವ ಭಂಗವಾದಾಗ ಶಾಂತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ನನ್ನನ್ನು ಆಶ್ರಯಗೊಂಡ, ನನ್ನನ್ನು ಸ್ವಾಮಿಯಾಗಿ ಭಾವಿಸುವ, ನಾನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ಈ ಹಾಲುಗೋವಿನ ಸಮುದಾಯವನ್ನು ನನ್ನ ಯೋಗಶಕ್ತಿಯಿಂದ ರಕ್ಷಿಸುವೆ; ಇದು ನನ್ನ ವ್ರತ." ಎಂದು ಕೃಷ್ಣನು ಘೋಷಿಸಿದನು. ಅಂತ ಹೇಳಿದ ಕೃಷ್ಣನು, ಒಂದೇ ಕೈಯಿಂದ effortlessly ಗೋವರ್ಧನ ಪರ್ವತವನ್ನು ಒಂದು ಮಗು ಛತ್ರವನ್ನು ಹಿಡಿದಂತೆ ಎತ್ತಿದನು. ನಂತರ ಧನ್ಯನಾದ ಭಗವಂತನು ಹಾಲುಗೋವಿನ ಜನರಿಗೆ, "ಅಮ್ಮಾ, ಅಪ್ಪಾ, ವ್ರಜದ ನಿವಾಸಿಗಳೇ, ನಿಮ್ಮ ಹಸುಗಳೊಂದಿಗೆ ಪರ್ವತದ ಒಳಗಿನ ಬಿರುಕುಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ನಿಮಗೆ ಅನುಕೂಲವಾದಂತೆ," ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. "ನನ್ನ ಕೈಯಿಂದ ಪರ್ವತ ಬಿದ್ದೀತು ಎಂದು, ಗಾಳಿ ಮತ್ತು ಮಳೆ ಬಗ್ಗೆ ಭಯಪಡುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ; ನಿಮಗಾಗಿ ರಕ್ಷಣೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ." ಕೃಷ್ಣನ assuring ಮಾತುಗಳಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಶಾಂತಗೊಂಡ ವ್ರಜದ ನಿವಾಸಿಗಳು, ತಮ್ಮ ಸಂಪತ್ತು, ಕುಟುಂಬ, ಅವಲಂಬಿತರುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಬಿರುಕುಗಳೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು. ಹಸಿವನ್ನು, ಬಾಯಾರಿಕೆಯನ್ನು, ನೋವನ್ನು, ಆರಾಮದ ಆಸೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ವ್ರಜದ ಜನರು ಕೃಷ್ಣನು ಪರ್ವತವನ್ನು ಏಳು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ತನ್ನ ಕಾಲನ್ನು ಚಲಿಸದೆ ಹಿಡಿದಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದರು. ಕೃಷ್ಣನ ಅದ್ಭುತ ಯೋಗಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದ ಇಂದ್ರನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತನಾಗಿದ್ದು, ಅವನ ದಿಟ್ಟತೆ ಮುರಿದು, ತನ್ನ ಮೇಘಗಳನ್ನು ಹಿಂತಿರುಗಿಸಿದನು. ಆಕಾಶವು ಶುದ್ಧವಾಗಿದ್ದಾಗ, ಸೂರ್ಯನು ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದಾಗ, ಭಯಾನಕ ಗಾಳಿ ಮತ್ತು ಮಳೆ ನಿಂತಾಗ, ಗೋವರ್ಧನಧರ ಕೃಷ್ಣನು ಹಾಲುಗೋವಿನ ಜನರಿಗೆ, "ಹಾಲುಗೋವಿನ ಜನರೆ, ನಿಮ್ಮ ಹೆಂಡತಿಗಳು, ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ, ಸಂಪತ್ತಿನೊಂದಿಗೆ ಹೊರಬನ್ನಿ, ಭಯವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಿ; ಗಾಳಿ ಮತ್ತು ಮಳೆ ನಿಂತಿದೆ, ನದಿಗಳು ಹಿಂತಿರುಗಿವೆ," ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಅವರೆಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ಹಸುಗಳು, ಗಾಡಿಗಳು, ವಸ್ತುಗಳು, ಮಹಿಳೆಯರು, ಮಕ್ಕಳು, ಹಿರಿಯರೊಂದಿಗೆ, ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೊರಬಂದರು. ಧನ್ಯನಾದ ಭಗವಂತನು, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ, ಪರ್ವತವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಹಳೆಯ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡುತ್ತಾ ಇರಿಸಿದನು. ವ್ರಜದ ನಿವಾಸಿಗಳು, ತಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ, ಮೌನವಾಗಿ ಕೃಷ್ಣನ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ಅವನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡರು; ಹಾಲುಗೋವಿನ ಮಹಿಳೆಯರು, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ, ಹರ್ಷದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರು, ಮೊಸರು, ಅಖಂಡ ಅಕ್ಕಿಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದರು, ಮತ್ತು ಸದಾ ಶುಭಾಶಯಗಳನ್ನು ನೀಡಿದರು. ಯಶೋದಾ, ರೋಹಿಣಿ, ನಂದ ಮತ್ತು ಬಲರಾಮ—ಬಲಶಾಲಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರು—ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಹೃದಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅವನಿಗೆ ಆಶೀರ್ವಾದಗಳನ್ನು ನೀಡಿದರು. ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳು, ಸಿದ್ಧರು, ಸಾಧ್ಯರು, ಗಂಧರ್ವರು, ಚಾರಣರು—all ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು ಮತ್ತು ಭೂಮಿಗೆ ಹೂಗಳ ಸುರಿವನ್ನು ಮಾಡಿದರು. ಶಂಖಗಳು, ಡೋಲುಗಳು ದೇವತೆಗಳ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಮೊಳಗಿದವು; ಗಂಧರ್ವಗಳ ನಾಯಕ ತುಂಬೂರು ಅವರೊಂದಿಗೆ ಹಾಡಿದರು, ರಾಜನೆ. ಹಾಲುಗೋವಿನ ಜನರ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಹರಿ, ಬಲರಾಮನೊಂದಿಗೆ ತನ್ನ ಹಾಲುಗೋವಿನ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು; ಗೋಪಿಯರು ಅವನ ಅದ್ಭುತ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಹಾಡುತ್ತ, ಹರ್ಷದಿಂದ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಆಳವಾದ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿ ಅವನನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದರು. ಇಂತಾಗಿ, ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಮೊದಲ ಭಾಗದ ಇಪ್ಪತ್ತೈದನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಮುಕ್ತಾಯವಾಗಿದೆ. ಇದನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ಭಗವಂತನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: "ಜ್ಞಾನಿಗಳು, ಪ್ರಕೃತಿಯ ಗುಣಗಳ ಅಸಕ್ತಿಯನ್ನು ತೊರೆದು, ನನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು; ಜ್ಞಾನಿಗಳೆಂದೂ, ಅಸಕ್ತಿಯುಳ್ಳ, ಸಂಯಮಿತ, ಜಾಗೃತರು ನನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಯೋಗಿಯು ಸತ್ತ್ವವನ್ನು ಬೆಳಸಿ, ರಜಸ್ಸು ಮತ್ತು ತಮಸ್ಸನ್ನು ಜಯಿಸಿ, ನಂತರ ಸತ್ತ್ವವನ್ನೂ ವೈರಾಗ್ಯದಿಂದ ಜಯಿಸಿ, ಗುಣಗಳನ್ನು ತೊರೆದು, ಆತ್ಮನು ನನ್ನನ್ನು ತಲುಪುತ್ತಾನೆ, ವೈಯಕ್ತಿಕ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು." "ಆತ್ಮನು ಇತರ ಆತ್ಮಗಳಿಂದ, ಗುಣಗಳಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ, ನನ್ನಲ್ಲಿ ಪೂರ್ಣವಾಗುತ್ತಾನೆ; ಹೊರಗಿನ ಅಥವಾ ಒಳಗಿನ ಚಲನೆಯಿಲ್ಲದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಮಾಯಾಧಿಪತಿಯಾದ ನನ್ನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಅರಿತವರು, ಎಂಟು ವಿಧದ ಐಶ್ವರ್ಯದಿಂದ ಕೂಡಿದವರು, ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ಭಾಗ್ಯವನ್ನೂ ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ; ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅವರು ನನ್ನ ಪರಮ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತಲುಪುತ್ತಾರೆ." "ನನ್ನ ಭಕ್ತರು, ಶಾಂತ ಸ್ವಭಾವದವರು, ಎಂದಿಗೂ ನಾಶವಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಕಾಲದ ಶಸ್ತ್ರವು ಅವರನ್ನು ತಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ಆತ್ಮ, ಪುತ್ರ, ಸ್ನೇಹಿತ, ಗುರು, ಹಿತೈಷಿ, ಪೂಜ್ಯ ದೇವತೆ ಎಂದು ಪ್ರೀತಿಸುವವರಿಗೆ ನಾನು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯನು." "ಈ ಲೋಕ, ಪರಲೋಕ, ಆತ್ಮವು ಎರಡರ ಮಧ್ಯೆ ಚಲಿಸುವುದು, ಮತ್ತು ಇಲ್ಲಿ one's own ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಡುವ ಎಲ್ಲವು—ಸಂಪತ್ತು, ಹಸುಗಳು, ಮನೆಗಳು—ಇವೆಲ್ಲವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ನನ್ನನ್ನು ಮಾತ್ರ, ಸರ್ವವ್ಯಾಪಕನನ್ನು, ಅನನ್ಯಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದವರು, ಅವರನ್ನು ನಾನು ಮರಣದಾಚೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ದು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತೇನೆ." "ನಾನು, ಸರ್ವಭೂತಾಧಿಪತಿ, ಮೂಲಪ್ರಕೃತಿಯ ಸ್ವಾಮಿ, ನನ್ನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಆತ್ಮದ ಭಯವು ನಿವಾರಣೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ನನ್ನ ಭಯದಿಂದ ಗಾಳಿ ಬೀಸುತ್ತದೆ, ಸೂರ್ಯನು ಹೊಳೆಯುತ್ತದೆ, ಇಂದ್ರನು ಮಳೆಯನ್ನೆರಚುತ್ತಾನೆ, ಅಗ್ನಿ ಹೊಗುತ್ತದೆ, ಮರಣವು ಸಂಚರಿಸುತ್ತದೆ." "ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ವೈರಾಗ್ಯದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಯೋಗಿಗಳು, ಭಕ್ತಿಯ ಯೋಗದಿಂದ, ನನ್ನ ಭಯರಹಿತ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಸೇರಿ, ಶ್ರೇಯಸ್ಸನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಜನರಿಗೆ ಸರ್ವೋತ್ತಮ ಹಿತವೆಂದರೆ: ಗಾಢಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸದಾ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಇಡುವುದು." "ಊರಿನಲ್ಲಿ ಏಳು ದ್ವಾರಗಳು ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಎರಡು ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಎರಡು ಕೆಳಭಾಗದಲ್ಲಿ ಇವೆ; ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದ್ವಾರವು ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಚಲನೆಗಾಗಿ, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಅಧಿಪತಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ, ರಾಜನೆ." "ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಐದು ದ್ವಾರಗಳು ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ, ಒಂದು ದಕ್ಷಿಣದಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಉತ್ತರದಲ್ಲಿ, ಎರಡು ಪಶ್ಚಿಮದಲ್ಲಿ ಇವೆ. ಈಗ ನಾನು ಅವುಗಳ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ, ರಾಜನೆ." ಇಂತಾಗಿ, ಭಗವಂತನು ತನ್ನ ಲೀಲೆಯನ್ನು, ತನ್ನ ಭಕ್ತರಿಗೆ ರಕ್ಷಣೆ ನೀಡಿದ ಕಥೆಯನ್ನು, ಮತ್ತು ಆತ್ಮದ ಪರಮ ಗಮ್ಯವನ್ನು ವಿವರಿಸಿದನು.