ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಈ ಪವಿತ್ರ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ, ಭಗವಂತನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಮಹಿಮೆ ಮತ್ತು ಗೋವರ್ಧನೋದ್ಧಾರ ಲೀಲೆಯ ಮಹತ್ವವನ್ನು ವಿವರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: "ನಾನು ಹಾಡಿದ ಈ ಹಾಡಿನಿಂದ, ಯಾರು ಏನೆಡೆಸಿದರೂ, ಅವರು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಇಷ್ಟಾರ್ಥವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಪರಮ ಮಂಗಳವನ್ನು ತಲುಪಿಸುವ ಪವಿತ್ರ ಸ್ತೋತ್ರ. ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಮುಂಜಾನೆ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೈಮುಗಿದು, ಯಾರಾದರೂ ಇದನ್ನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಕೇಳಿದರೆ ಅಥವಾ ಪಠಿಸಿದರೆ, ಅವರು ಕರ್ಮದ ಬಂಧನಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಮಾನವನಂದನೆಗಳೇ, ನಾನು ಹಾಡಿದ ಈ ಪರಮಾತ್ಮನ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತದಿಂದ ಪಠಿಸಿ, ಮಹಾತಪಸ್ವಿಯಾಗಿ ಅಭ್ಯಾಸಮಾಡಿ; ಅಂತಿಮವಾಗಿ ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಧ್ಯೇಯವನ್ನು ತಲುಪುತ್ತೀರಿ." ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಇಂದ್ರನು ಕ್ರೋಧದಿಂದ ತುಂಬಿ, ವೃಂದಾವನದ ನಿವಾಸಿಗಳ ರಕ್ಷಣೆಗೆ ಮತ್ತು ಗೋವರ್ಧನವನ್ನು ಎತ್ತುವ ಘಟನೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಭಾರೀ ಮಳೆಗಾಲವನ್ನು ಸುರಿಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು. ಅವನು ತನ್ನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ತೋರಿಸಲು, ಸಂಹಾರಕವಾದ ಸಾಮ್ವರ್ತಕ ಮೇಘಗಳನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿ, ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: "ಅಯ್ಯೋ! ಈ ಗೋಪರು, ಅರಣ್ಯವಾಸಿಗಳು, ಮಾನವಕುಲದವರಾಗಿ, ಕೃಷ್ಣ ಎಂಬ ಮನುಷ್ಯನ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿಸಿ, ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು傲慢ದಿಂದ ವರ್ತಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಕೆಲವರು ಯಥಾರ್ಥವನ್ನು ಅರಿಯದೆ, ಕೇವಲ ಕ್ರಿಯೆಗಳ ಮೂಲಕ ಸಂಸಾರಸಾಗರವನ್ನು ದಾಟಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವಂತೆ, ಈ ಗೋಪರು ಕೃಷ್ಣನಂತೆ ಅಜ್ಞಾನಿ, ಅಹಂಕಾರಿ, ಮಾತುಕಟ್ಟಿದವನನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿ, ನನ್ನನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಿದ್ದಾರೆ. ತಮ್ಮ ಐಶ್ವರ್ಯದಿಂದ ಕುರುಡರಾದವರು, ಕೃಷ್ಣನಿಂದ ಉದ್ದೀಪಿತರಾದವರು, ತಮ್ಮ ಧರ್ಮದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಗರ್ವವನ್ನು ಧ್ವಂಸಗೊಳಿಸಿ, ತಮ್ಮ ಹಸುಗಳನ್ನು ನಾಶದ ಕಡೆಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ದಿದ್ದಾರೆ. ನಾನು ಏರಾವತ ಹಸ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ಹಾರಿ, ವೇಗದ ವಾಯುದೇವತೆಗಳ ಸಹಿತ, ನಂದನ ಗೋಪಗಳ ವಸತಿಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲು ಹೊರಡುತ್ತೇನೆ." ಇಂದ್ರನ ಆದೇಶವನ್ನು ಪಾಲಿಸಿ, ಆ ಮೇಘಗಳು ನಿಯಂತ್ರಣವಿಲ್ಲದೆ ವೃಂದಾವನದ ಮೇಲೆ ಭಾರೀ ಮಳೆಯ ಆಘಾತವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದವು. ಆ ಮೋಡಗಳು ಮಿಂಚು, ಗುಡುಗು, ಭಯಾನಕ ಗಾಳಿಯೊಡನೆ, ಭಾರೀ ಜಲಧಾರೆಯನ್ನೂ, ಬರ್ಫಿನ ಗಟ್ಟಿಯಾದ ತುತ್ತೂರಿಗಳನ್ನು ಸುರಿಸಿದವು. ಭೂಮಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಜಲಾವೃತವಾಗಿ, ಎತ್ತರ-ಕೆಳತನವು ಕಾಣದಂತಾಯಿತು. ಗಾಳಿಯ ತೀವ್ರತೆಗೆ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ನಡುಗಿದವು; ಗೋಪರು ಮತ್ತು ಗೋಪಿಕೆಯರು ಶೀತದಿಂದ ಪೀಡಿತರಾಗಿ, ಗೋವಿಂದನನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದರು. ತಮ್ಮ ತಲೆ ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ದೇಹದಿಂದ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು, ಆ ಗೋಪರು ಮತ್ತು ಗೋಪಿಕೆಯರು ಭಯದಿಂದ, ನಡುಗುತ್ತಾ, ಭಗವಂತನ ಪಾದಾರವಿಂದವನ್ನು ಶರಣಾದಿಯಾಗಿ ಸೇರಿದರು. ಅವರು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದರು: "ಕೃಷ್ಣ, ಕೃಷ್ಣ, ಮಹಾಭಾಗ! ಗೋಕುಲವು ನಿನ್ನ ಆಶ್ರಯದಲ್ಲಿದೆ; ದೇವತೆಗಳ ಕೋಪದಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಪಾಡು, ಭಕ್ತಜನಪ್ರಿಯ!" ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಭಗವಂತನು ಹಿಮದ ಬಂಡೆಗಳಂತೆ ಬೀಳುವ ಆಪತ್ತಿನಿಂದ ಜೀವಿಗಳು ಪ್ರಾಣಹಾನಿಯಾಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಇದನ್ನು ಇಂದ್ರನ ಕ್ರೋಧವೇ ಕಾರಣವೆಂದು ತಿಳಿದನು. ಕೃಷ್ಣನು ಹೀಗೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು: "ನಾವು ನಡೆಸಬೇಕಾದ ಯಜ್ಞವನ್ನು ಸ್ಥಗಿತಗೊಳಿಸಿದ್ದರಿಂದ, ಇಂದ್ರನು ನಮ್ಮ ನಾಶವನ್ನು ಬಯಸಿ, ಅಪೂರ್ವವಾದ, ಭಯಾನಕವಾದ ಈ ಬಂಡೆಗಳ ಮಳೆಯನ್ನು ಮತ್ತು ಗಾಳಿಯನ್ನು ಕಳಿಸಿದ್ದಾನೆ. ನಾನು ನನ್ನ ಯೋಗಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಇದನ್ನು ತಡೆಯುತ್ತೇನೆ; ಜಗತ್ತಿನ ಒಡೆಯರೆಂದು ಅಹಂಕಾರಪಡುವವರ ಗರ್ವವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಸತ್ಪುರುಷ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಭಗವಂತನಲ್ಲಿ ಆಶ್ಚರ್ಯವಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಅಪಾತ್ರರಿಗೆ, ಅವರ ಗರ್ವಭಂಗವೇ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ತರುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ನನ್ನನ್ನು ಶರಣಾದಿಯಾಗಿ, ನನ್ನನ್ನು ಒಡೆಯನೆಂದು ಭಾವಿಸಿ, ನಾನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ಈ ಗೋಪ ಸಮುದಾಯವನ್ನು ನನ್ನ ಯೋಗಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಕಾಪಾಡುತ್ತೇನೆ; ಇದು ನನ್ನ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ." ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ಕೃಷ್ಣನು, ಒಂದು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಶ್ರಮವಿಲ್ಲದೆ, ಒಂದು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಛತ್ರವನ್ನು ಹಿಡಿದಂತೆ ಗೋವರ್ಧನ ಪರ್ವತವನ್ನು ಎತ್ತಿದನು. ಆಗ ಅವನು ಗೋಪರಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: "ಅಮ್ಮ, ಅಪ್ಪ, ವೃಂದಾವನದ ನಿವಾಸಿಗಳೇ, ನಿಮ್ಮ ಹಸುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಈ ಪರ್ವತದ ಒಳಗೆ ನೀವು ಸೂಕ್ತವಾಗಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ. ಪರ್ವತವು ನನ್ನ ಕೈಯಿಂದ ಬೀಳುವುದು, ಅಥವಾ ಗಾಳಿ, ಮಳೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ತೊಂದರೆಗೊಳಿಸುವುದು ಎಂಬ ಭಯ ಬೇಡ; ನಿಮ್ಮ ರಕ್ಷಣೆ ಈಗ ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿದೆ." ಕೃಷ್ಣನ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಭರವಸೆಯಿಂದ ತುಂಬಿದ ವೃಂದಾವನದವರು, ತಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ಆಸ್ತಿಪಾಸ್ತಿಗಳೊಂದಿಗೆ, ಕುಟುಂಬಸ್ಥರೊಡನೆ, ಆ ಪರ್ವತದ ಒಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು. ಅವರು ಹಸಿವೂ, ದಾಹವೂ, ನೋವೂ, ವಿಶ್ರಾಂತಿಯ ಆಶೆಯನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು, ಏಳು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಕೃಷ್ಣನು ಪರ್ವತವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡಿರುವ ಅದ್ಭುತ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಇದ್ದರು. ಈ ಕೃಷ್ಣನ ಯೋಗಶಕ್ತಿಯ ಅದ್ಭುತತೆಯನ್ನು ತಿಳಿದು, ಇಂದ್ರನು ಆಘಾತದಿಂದ ವಿಸ್ಮಯಗೊಂಡನು; ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಕುಗ್ಗಿ, ತನ್ನ ಮೇಘಗಳನ್ನು ಹಿಂತೆಗೆದುಕೊಂಡನು. ಆಗ ಆಕಾಶವು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಯಿತು, ಸೂರ್ಯನು ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು, ಭಯಾನಕ ಗಾಳಿ ಮತ್ತು ಮಳೆಯೆಲ್ಲವೂ ನಿಂತವು. ಆಗ ಗೋವರ್ಧನವನ್ನು ಎತ್ತಿದ ಭಗವಂತನು ಗೋಪರಿಗೆ ಹೇಳಿದರು: "ಹಸುವುಗಳೊಡನೆ, ಹೆಂಡತಿ, ಮಕ್ಕಳೊಡನೆ, ನಿಮ್ಮ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಭಯವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಗೆ ಬನ್ನಿ; ಗಾಳಿ, ಮಳೆ ನಿಂತಿವೆ, ನದಿಗಳು ಹತ್ತಿರವಿಲ್ಲ." ಗೋಪರು ತಮ್ಮ ಹಸುಗಳು, ಗಾಡಿಗಳು, ಕುಟುಂಬಸ್ಥರು, ಹಿರಿಯರು, ಮಕ್ಕಳೊಡನೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೊರಬಂದರು. ಭಗವಂತನು ಕೂಡಾ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ, ಆ ಪರ್ವತವನ್ನು ಹಿಂದಿನ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಸುಲಭವಾಗಿ, ಲೀಲೆಯಿಂದ ಇರಿಸಿದರು. ವೃಂದಾವನದ ನಿವಾಸಿಗಳು ಭಕ್ತಿಭಾವದಿಂದ ಕೃಷ್ಣನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು, ಆತನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆಯೂ, ಹತ್ತಿರ ಹೋದಂತೆಯೂ ಹರ್ಷದಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದರು; ಗೋಪಿಕೆಯರು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ದಹಿ, ಅಕ್ಷತೆಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ, ಸದಾ ಶುಭಾಶಯಗಳನ್ನು ಕೋರಿದರು. ಯಶೋದಾ, ರೋಹಿಣಿ, ನಂದ ಮತ್ತು ಬಲರಾಮ—ಬಲಶಾಲಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಶ್ರೇಷ್ಠರಾದವರು—ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಹತ್ತಿರವಿಟ್ಟು, ಅಪಾರ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹೃದಯಪೂರ್ವಕವಾದ ಆಶೀರ್ವಾದಗಳನ್ನು ನೀಡಿದರು. ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳು, ಸಿದ್ಧರು, ಸಾಧ್ಯರು, ಗಂಧರ್ವರು, ಚಾರಣರು—all ಸಂತೋಷದಿಂದ ಭಗವಂತನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿ, ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಸುರಿಸಿದರು. ಶಂಖಗಳು, ಮೃದಂಗಗಳು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಮೊಳಗಿದವು; ತುಂಬುರುವನ್ನು ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ಗಂಧರ್ವರು ಸಂಗೀತವನ್ನು ಹಾಡಿದರು. ಆಮೇಲೆ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಸುತ್ತುವರೆದ ಗೋವಿಂದನು ಬಲರಾಮನೊಡನೆ ತನ್ನ ಗೋಪವಾಡಿಗೆ ಮರಳಿದನು; ಗೋಪಿಕೆಯರು ಆತನ ಅದ್ಭುತ ಲೀಲೆಯನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾ, ಆನಂದದಿಂದ ಹೃದಯ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದರು. ಈ ಅಧ್ಯಾಯದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ಭಗವಂತನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: "ಯಾರು ಪ್ರಕೃತಿಗುಣಗಳ ಅಸಕ್ತಿಯನ್ನು ತೊಳೆದು, ಜ್ಞಾನಿಗಳಾಗಿ, ಸಮಚಿತ್ತದಿಂದ, ಸ್ವಯಂ ನಿಯಂತ್ರಣದಿಂದ, ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಪರಮ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತಲುಪುತ್ತಾರೆ. ಜ್ಞಾನಿ, ಸತ್ತ್ವವನ್ನು ಬೆಳೆಯುವ ಮೂಲಕ ರಜೋಗುಣ, ತಮೋಗುಣಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿ, ಬಳಿಕ ವೈರಾಗ್ಯ ಮತ್ತು ಶಾಂತಚಿತ್ತದಿಂದ ಸತ್ತ್ವವನ್ನು ಕೂಡಾ ಮೀರಿ, ಗುಣಾತೀತನಾಗಿ, ಆತ್ಮನನ್ನು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಲೀನಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆತ್ಮನು ಇತರ ಆತ್ಮಗಳಿಂದ, ಹಾಗೂ ಗುಣಜನ್ಯ ಕಾಮನೆಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ, ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಏಕೀಭವಿಸಿ, ಹೊರಗಿನಲ್ಲಿಯೂ ಒಳಗಿನಲ್ಲಿಯೂ ಚಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಮಾಯಾಧೀಶನಾದ ನನ್ನ ವೈಭವವನ್ನು ಅರಿತವರು, ಅಷ್ಟೈಶ್ವರ್ಯದಿಂದ ಕೂಡಿದರೂ, ಲಕ್ಷ್ಮೀದೇವಿಯ ಭಾಗ್ಯವನ್ನೂ ಆಶಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಇಹಲೋಕದಲ್ಲಿಯೇ ನನ್ನ ಪರಮಪದವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ." ಹೀಗೆ, ಈ ಅಧ್ಯಾಯವು ಪರಮ ವೈರಾಗ್ಯಶೀಲರಿಗೆ, ಪರಮ ಪವಿತ್ರ ಗ್ರಂಥದ ಭಾಗವಾಗಿ, ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದಲ್ಲಿ ಪೂರ್ಣಗೊಂಡಿತು.