ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಈ ಪವಿತ್ರ ಘಟನೆಯು ಭಕ್ತಿಯ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣನ ಪರಾಕ್ರಮವನ್ನು ವೈivid್ಯವಾಗಿ ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ. ಶ್ರೀ ಶುಕಮುನಿಗಳು ಹೇಳಿದರು: "ಯಾರು ನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಾನು ಹಾಡಿದ ಈ ಪರಮಾತ್ಮನ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಸುಲಭವಾಗಿ ದೊರೆಯದ ಹರಿಯನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವಂತಾಗುತ್ತಾರೆ. ಈ ನನ್ನ ಗೀತೆಯನ್ನು ಪಠಿಸುವವರಿಗೇನು ಬೇಕಾದರೂ ಆತನಿಂದ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಇದು ಪರಮ ಮಂಗಳವನ್ನು ತರುವಂತಹದು. ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಮುಂಜಾನೆ ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಈ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಕೇಳುವ ಅಥವಾ ಪಠಿಸುವವರು ತಮ್ಮ ಕರ್ಮಬಂಧಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಮಾನವನರೇ, ನಾನು ಹಾಡಿದ ಈ ಪರಮಾತ್ಮನ ಸ್ತೋತ್ರವನ್ನು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಏಕಾಗ್ರಗೊಳಿಸಿ ಪಠಿಸಿ, ತಪಸ್ಸಿನಂತೆ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿ; ಅಂತಿಮವಾಗಿ ನೀವು ಬಯಸಿದ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತೀರಿ." ಈ ಮಧ್ಯೆ, ಇಂದ್ರನು ಕ್ರೋಧದಿಂದ ತುಂಬಿ, ವ್ರಜವಾಸಿಗಳಿಗೆ ರಕ್ಷಣೆ ದೊರಕದಂತೆ, ಗೋವರ್ಧನವನ್ನು ಎತ್ತಿದ ಕೃಷ್ಣನ ಮೇಲೆ ಕೋಪಗೊಂಡನು. ಅವನು ತನ್ನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಲು, ಸಂವರ್ಥಕ ಎಂಬ ಸಂಹಾರಮಯ ಮೇಘಗಳನ್ನು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿ, ಗಂಭೀರವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಡಿದನು: "ಹಾಯ್! ಈ ವನ್ವಾಸಿ ಗೋಕುಲದ ಗೋಪರರ ಹೆಮ್ಮೆಯನ್ನೋಡಿ! ಅವರು ಕೃಷ್ಣನ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿಸಿ, ದೇವತೆಗಳನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಕೆಲವರು ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ಕರ್ಮಗಳ ಮೂಲಕ ಸಂಸಾರದ ಸಾಗರವನ್ನು ದಾಟಲು ಯತ್ನಿಸುವಂತೆ, ಈ ಗೋಪರು ಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದ, ಮಾತುಹಿಡಿದ, ಮಕ್ಕಳಂತೆ ವರ್ತಿಸುವ ಕೃಷ್ಣನನ್ನೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ನನಗೆ ಅಪಮಾನ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ತಮ್ಮ ಐಶ್ವರ್ಯದಿಂದ ಅಂಧರಾದ ಇವರು ಕೃಷ್ಣನ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಮತ್ತಷ್ಟು ಗರ್ವಿತರಾಗಿ, ತಮ್ಮ ಸಂಪತ್ತಿನಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಹೆಮ್ಮೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಹಸುಗಳನ್ನು ನಾಶದ ಕಡೆಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ದಿದ್ದಾರೆ. ಈಗ ನಾನು ಐರಾವತ ಹಸ್ತಿಯನ್ನು ಏರಿ, ಬಲಶಾಲಿ ವಾಯುದೇವರೊಂದಿಗೆ, ನಂದನವರ ವ್ರಜವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲು ಹೊರಡುವೆನು." ಇಂದ್ರನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಆ ಸಂವರ್ಥಕ ಮೇಘಗಳು ಎಲ್ಲ ಅಡ್ಡಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ನಂದನವರ ಗೋಕುಲವನ್ನು ಭೀಕರವಾದ ಮಳೆಯಿಂದ ಹಿಂಸೆಮಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದವು. ಆ ಮೇಘಗಳು ವಿದ್ಯುತ್ ಹೊಳೆಯುತ್ತ, ಗುಡುಗು ಮಿಡಿಯುತ್ತ, ಭಯಾನಕ ಗಾಳಿಯಿಂದ ಚಲಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ನೀರು ಮತ್ತು ಗಡಿಯಾರವನ್ನು ಸುರಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದವು. ದಟ್ಟವಾದ ಮಳೆ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಸುರಿಯಿತು; ಭೂಮಿ ಎಲ್ಲೆಂದರೆ ನೀರಿನಿಂದ ಮುಚ್ಚಿಹೋಯಿತು, ಎತ್ತಲೋ ಕೆಳಲೋ ಕಾಣಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅತಿಯಾದ ಗಾಳಿಯಿಂದ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ನಡುಗತೊಡಗಿದವು; ಗೋಪರು ಮತ್ತು ಗೋಪಿಕೆಯರು ತೀವ್ರ ಶೀತದಿಂದ ನರಳುತ್ತ, ಗೋವಿಂದನಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಹುಡುಕಿದರು. ತಮ್ಮ ತಲೆ ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ದೇಹದಿಂದ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು, ಬಿರುಗಾಳಿಗೆ ತತ್ತರಿಸಿ, ಕಂಪಿಸುತ್ತ ಅವರು ಭಗವಂತನ ಪಾದಗಳ ಬಳಿಗೆ ಓಡಿದರು. ಅವರು ಬೇಸರದಿಂದ "ಕೃಷ್ಣ, ಕೃಷ್ಣ, ಭಗ್ಯಶಾಲಿಯಾದ ನೀನು ನಮ್ಮ ರಕ್ಷಕನು, ದೇವತೆಗಳ ಕೋಪದಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ಉಳಿಸು, ಭಕ್ತಪ್ರಿಯನೇ!" ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಿದರು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಆಕಾಶದಿಂದ ಬೀಳುತ್ತಿರುವ ಗಡಿಯಾರಗಳಿಂದ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಬಿದ್ದುಹೋಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ಹರಿಯು ಇದನ್ನು ಇಂದ್ರನ ಕೋಪದಿಂದ ಸಂಭವಿಸಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿದುಕೊಂಡನು. ಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದನು: "ನಾವು ಮಾಡಿದ ಯಜ್ಞವನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಇಂದ್ರನು ನಮ್ಮ ನಾಶಕ್ಕಾಗಿ ಈ ಅಪೂರ್ವವಾದ, ಭಯಾನಕವಾದ ಗಡಿಯಾರ ಮತ್ತು ಬಿರುಗಾಳಿಯನ್ನು ಕಳಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಇದನ್ನು ನಾನು ನನ್ನ ಯೋಗಶಕ್ತಿಯಿಂದ ತಡೆಯುತ್ತೇನೆ. ಜಗತ್ತಿನ ಒಡೆಯರೆಂದು ಭಾವಿಸುವ ಮೂಢರ ಹೆಮ್ಮೆಯನ್ನು ನಾನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ನಿಜವಾದ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಭಗವಂತನಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚರಿಯಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅರ್ಹರಾಗದವರಿಗೆ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಭಂಗವೇ ಶಾಂತಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ನನ್ನನ್ನು ಒಡೆಯನೆಂದು ಭಾವಿಸಿ, ನನ್ನಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದಿರುವ ಈ ಗೋಕುಲವನ್ನು ನಾನು ನನ್ನ ಯೋಗಶಕ್ತಿಯಿಂದ ರಕ್ಷಿಸುವೆನು; ಇದು ನನ್ನ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ." ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದ ಕೃಷ್ಣನು, ಒಂದು ಕೈಯಲ್ಲಿ effortless ಆಗಿ, ಮಕ್ಕಳು ಛತ್ರಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದಂತೆ, ಗೋವರ್ಧನ ಪರ್ವತವನ್ನು ಎತ್ತಿದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಭಗವಂತನು ಗೋಪರಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: "ಅಮ್ಮ, ಅಪ್ಪ, ವ್ರಜವಾಸಿಗಳೇ, ನಿಮ್ಮ ಹಸುಗಳೊಂದಿಗೆ, ನಿಮ್ಮ ಅನುಕೂಲಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಪರ್ವತದ ಒಳಗೆ ಬನ್ನಿ. ನನ್ನ ಕೈಯಿಂದ ಪರ್ವತವು ಬೀಳುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅಥವಾ ಗಾಳಿ, ಮಳೆಯಿಂದ ಭಯಪಡಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ; ನಿಮ್ಮ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಸಕಲ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ." ಕೃಷ್ಣನ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಧೈರ್ಯ ಪಡೆದ ವ್ರಜವಾಸಿಗಳು, ತಮ್ಮ ಸಂಪತ್ತು, ಕುಟುಂಬ, ಬಂಧುಗಳೊಂದಿಗೆ ಪರ್ವತದ ಒಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು. ಅವರು ಹಸಿವನ್ನು, ದಾಹವನ್ನು, ನೋವನ್ನು, ಆರಾಮದ ಆಸೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಕೃಷ್ಣನು ಪರ್ವತವನ್ನು ಏಳು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಕಾಲು ಜಾರದೆ ಹಿಡಿದಿರುವ ಅದ್ಭುತ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು. ಕೃಷ್ಣನ ಈ ಯೋಗಶಕ್ತಿಯ ವಿಷಯ ತಿಳಿದು, ಇಂದ್ರನು ತುಂಬಾ ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತನಾದನು; ಅವನ ದಿಟ್ಟತೆ ಕುಗ್ಗಿ, ಅವನು ತನ್ನ ಮೇಘಗಳನ್ನು ಹಿಂತಿರುಗಿಸಿಕೊಂಡನು. ಆಕಾಶವು ಸ್ವಚ್ಛವಾಗಿ, ಸೂರ್ಯನು ಬೆಳಗಿದನು, ಭಯಾನಕ ಗಾಳಿ ಮತ್ತು ಮಳೆ ನಿಂತವು. ಆಗ ಗೋವರ್ಧನಧರನು ಗೋಪರಿಗೆ ಹೇಳಿದನು: "ನಿಮ್ಮ ಹೆದರಿಕೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಬನ್ನಿ, ನಿಮ್ಮ ಹೆಂಡತಿ, ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ, ಹಸುಗಳು, ಸೊತ್ತುಗಳೊಂದಿಗೆ; ಈಗ ಗಾಳಿ, ಮಳೆ ನಿಂತಿವೆ, ನದಿಗಳು ಕೂಡ ಶಾಂತವಾಗಿವೆ." ಆಗ ಗೋಪರು ತಮ್ಮ ಹಸುಗಳು, ಗಾಡಿಗಳು, ಸೊತ್ತುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಹೆಂಡತಿ, ಮಕ್ಕಳು, ಹಿರಿಯರನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೊರಬಂದರು. ಭಗವಂತನು ಕೂಡ ಆ ಪರ್ವತವನ್ನು ಹಿಂದಿನಂತೆ ಎಲ್ಲರ ಮುಂದೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟನು. ವ್ರಜವಾಸಿಗಳು ತಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕೃಷ್ಣನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಅವನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡರು; ಗೋಪಿಕೆಯರು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ಮೊಸರು, ಅಕ್ಷತೆಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ, ಸದಾ ಶುಭಾಶಯಗಳನ್ನು ನೀಡಿದರು. ಯಶೋದಾ, ರೋಹಿಣಿ, ನಂದ ಮತ್ತು ಬಲರಾಮ—ಈ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಗಳು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಹತ್ತಿರವಾಗಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಭಾವೋದ್ರೇಕದಿಂದ ಶುಭಾಶಯಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು. ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳು, ಸಿದ್ಧರು, ಸಾಧ್ಯರು, ಗಂಧರ್ವರು, ಚಾರಣರು—all ಸಂತೋಷದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿ, ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಮಾಡಿದರು. ಶಂಖ, ಡೊಳ್ಳುಗಳು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಮೊಳಗಿದವು; ಗಂಧರ್ವಾಧಿಪತಿಗಳಾದ ತುಂಭುರುನಾಯಕತ್ವದಲ್ಲಿ ಗಾನ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಹೀಗೆ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಸುತ್ತುವರೆದ ಗೋಪರೊಂದಿಗೆ, ಹರಿ ಬಲರಾಮನೊಂದಿಗೆ ತನ್ನ ಗೋಕುಲಕ್ಕೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದನು; ಗೋಪಿಕೆಯರು ಅವನ ಅದ್ಭುತ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಹಾಡುತ್ತ, ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು. ಈ ಅಧ್ಯಾಯವು ಇಲ್ಲಿ ಮುಕ್ತಾಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಭಗವಂತನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: "ಬುದ್ಧಿವಂತರು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಗುಣಗಳ ಆಕರ್ಷಣೆಯನ್ನು ತೊರೆದು, ನಿರ್ಲಿಪ್ತರಾಗಿದ್ದು, ನಿಯಮಿತವಾಗಿ, ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಬೇಕು. ಜ್ಞಾನಿಯು ಸತ್ಪ್ರವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಬೆಳೆಸುವುದರಿಂದ ರಜೋಗುಣ, ತಮೋಗುಣಗಳನ್ನು ಜಯಿಸುತ್ತಾನೆ; ನಂತರ ನಿರ್ಲಿಪ್ತತೆಯಿಂದ ಸತ್ಪ್ರವೃತ್ತಿಯನ್ನೂ ಮೀರಿ, ಗುಣಾತೀತನಾಗಿ ಆತ್ಮನು ನನ್ನನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಆ ಆತ್ಮನು ಇತರ ಆತ್ಮಗಳಿಂದಲೂ, ಗುಣಜನ್ಯ ಆಸೆಗಳಿಂದಲೂ ಮುಕ್ತನಾಗಿ, ನನ್ನಲ್ಲೇ ಲೀನನಾಗಿ, ಹೊರಗೋ ಒಳಗೋ ಚಲನೆವಿಲ್ಲದೆ ಸ್ಥಿರನಾಗುತ್ತಾನೆ." ಇಂತಹ ಭಕ್ತಿಯ, ಶರಣಾಗತಿಯ ಹಾಗೂ ಪರಮಾತ್ಮನ ಮಹಿಮೆ ಈ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿಯಾಗಿ ಮೂಡಿಬರುತ್ತದೆ.