ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಮಾತೆ, ನಾನು ನಿನಗೆ ಆತ್ಮಜ್ಞಾನವನ್ನು ಉಪದೇಶಿಸುತ್ತೇನೆ – ಇದು ಎಲ್ಲ ಕರ್ಮಗಳಿಗೆ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ತರುವುದಾಗಿದೆ. ಇದರ ಮೂಲಕ ನೀನು ಭಯವನ್ನು ದಾಟಿ ಹೋಗುವೆ. ಈ ರೀತಿ ಕಪಿಲನು, ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನಾದ ದೇವರು, ತನ್ನ ಮಾತಿಗೆ ಸಂತೃಪ್ತನಾಗಿ, ತನ್ನ ತಾಯಿಯ ಸುತ್ತಲೂ ಎಡಭಾಗದಿಂದ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿ, ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು. ಅವನನು, ಅವನು ವ್ರತವನ್ನು ಕೈಗೊಂಡನು – ಮೌನವನ್ನು ಪಾಲಿಸಿ, ಸ್ವಯಂ ಆತ್ಮದಲ್ಲಿಯೇ ನೆಚ್ಚಿಕೊಂಡು, ನಿರ್ಲಿಪ್ತನಾಗಿ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅಲೆಯುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ಅಗ್ನಿಯನ್ನೂ, ನಿಶ್ಚಿತವಾದ ವಾಸಸ್ಥಳವನ್ನೂ ಹೊಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ತನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಬ್ರಹ್ಮನಲ್ಲಿ ಲೀನಗೊಳಿಸಿದನು – ಅದು ಪ್ರಪಂಚ ಮತ್ತು ಅವ್ಯಕ್ತ ಎರಡಕ್ಕೂ ಅತೀತವಾದದ್ದು, ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡರೂ, ತಾನೇ ನಿರ್ಗುಣ; ಏಕಾಗ್ರ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಗ್ರಹ್ಯವಾದದ್ದು. ಅವನಲ್ಲಿ ಅಹಂಕಾರವೂ ಇಲ್ಲ, ಮಾಮಕಾರವೂ ಇಲ್ಲ, ದ್ವಂದ್ವಗಳನ್ನು ದಾಟಿದನು, ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಸಮದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತ, ಸ್ವಾತ್ಮವನ್ನು ನೋಡುತ್ತ, ಒಳಗೆ ಶಾಂತ ಮತ್ತು ಸ್ಥಿರ ಮನಸ್ಸಿನವನಾಗಿ, ಅಲೆಗಳಿಲ್ಲದ ಸಮುದ್ರದಂತೆ ಶಾಂತನಾಗಿ ಇತ್ತು. ವಾಸುದೇವನಲ್ಲಿ, ಆ ಸರ್ವಜ್ಞ, ಅಂತರ್ಯಾಮಿ ದೇವರಲ್ಲಿ ಪರಮ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವನು ತನ್ನನ್ನು ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಅರಿತು ಬಂಧನದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದನು. ಅವನು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ದೇವರನ್ನು ತನ್ನ ಆತ್ಮವಾಗಿ ಕಂಡನು; ಹಾಗೆಯೇ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳನ್ನೂ ತನ್ನೊಳಗೆ ಇರುವ ದೇವರಲ್ಲಿಯೂ ಕಂಡನು. ಇಚ್ಛೆ-ದ್ವೇಷಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಮಭಾವದಿಂದ, ಭಗವಂತನಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯುಳ್ಳವನಾಗಿ, ಭಗವತ್ಪರಾಯಣ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆದನು. ಆಗ ಅವನು ಈ ರೀತಿ ಭಗವಂತನ ದಿವ್ಯ ರೂಪವನ್ನು ಕಂಡನು – ಅದ್ಭುತ ಕಿರೀಟ, ಕಂಕಣ, ಹಾರ, ಪಾದಸರಣಿ, ಕಟಿಬಂಧ, ಶಂಖ, ಚಕ್ರ, ಗದಾ, ಪದ್ಮ, ಮಾಲೆ, ಮತ್ತು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ರತ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ, ಪರಮ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ರೂಪ. ಆ ಶೋಭೆಯುಳ್ಳ ಕೌಸ್ತುಭ ರತ್ನವು ಅವನ ಶುಭ ಕಂಠದಲ್ಲಿತ್ತು; ಅವನ ಭುಜಗಳು ಸಿಂಹದಂತಿದ್ದವು; ಅವನ ರೂಪವು ನಿರ್ಮಲ ಚಿಂತಾಮಣಿಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಮೂರು ರೇಖೆಗಳಿದ್ದವು; ಉಸಿರಾಟದ ರಭಸದಲ್ಲಿ ಅವನ ನಾಭಿಯ ಗಿರಿಕುಹರದಿಂದ ಪ್ರಪಂಚವೇ ಒಳಗೆಳೆಯಲ್ಪಡುವಂತೆ, ಹೊರಹಾಕಲ್ಪಡುವಂತೆ ಕಂಡಿತು. ಅವನು ಹೊತ್ತಿದ್ದ ಪೀತಾಂಬರವು ಹೊಳೆಯುವ ಬಂಗಾರದ ಕಟಿಬಂಧದಿಂದ ಅವನ ಕಪ್ಪು ಸೊಂಟದ ಮೇಲೆ ಸುಂದರವಾಗಿ ಉಡಗಿತ್ತು; ಅವನ ತೊಡೆಯು, ಮೊಣಕಾಲು, ಕಾಲುಗಳು ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿ ರೂಪಗೊಂಡಿದ್ದವು. ಅವನ ಪಾದಗಳು ಶರದೃತುವಿನ ಕಮಲದಂತೆ ಪ್ರಭೆಯಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದವು; ಅವುಗಳ ನಖಗಳು ಪ್ರಕಾಶವನ್ನು ಹೀರಿಕೊಂಡು, ಭಕ್ತರ ಹೃದಯದ ಅಜ್ಞಾನಾಂಧಕಾರವನ್ನು ದೂರಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. “ಹೇ ಗುರುವೇ, ಭಕ್ತರು ಅಜ್ಞಾನಾಂಧಕಾರವನ್ನು ದಾಟಲು ಆಶ್ರಯಿಸುವ ದಾರಿಯಾದ ನಿಮ್ಮ ಪಾದಗಳನ್ನು ನಮಗೆ ತೋರಿಸು” ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥನೆ. ಈ ರೂಪವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುವುದರಿಂದ ಆತ್ಮಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ಬಯಸುವವರು ಪಾವನರಾಗುತ್ತಾರೆ; ಇದನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆರಾಧಿಸುವವರಿಗೆ ಭಯವಿಲ್ಲ. ಭಕ್ತಿಯ ಮೂಲಕ ನೀನು ಲಭಿಸುವೆ, ಆದರೆ ದೇಹಧಾರಿಗಳಿಗೆ ಅದು ಸುಲಭವಲ್ಲ; ಏಕಾಂತ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ದೊರಕುವ ಆತ್ಮಪ್ರಾಪ್ತಿಯ ಸ್ಥಿತಿಯ ಮುಂದೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವೂ ಹೀನವಾಗಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿ, ಯಾರು ಭಗವಂತನನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದ್ದಾರೆ, ಅವರು ಅವನ ಪಾದಗಳ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಏನನ್ನೂ ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ. ಭಯವನ್ನು ತರುವ ಯಮನು ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನೇ ನಾಶಮಾಡುವಾಗಲೂ, ಅವನಿಗೆ ನಿರ್ಲಿಪ್ತರಾಗಿರುವವರಿಗೆ ಅವನು ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ. ಸ್ವರ್ಗವೂ, ಮೋಕ್ಷವೂ, ಭಗವತ್ಪರಿಷದ್‌ಗಳ ಸಾಂಗತ್ಯದ ಅರ್ಧ ಕ್ಷಣಕ್ಕೂ ಸಮಾನವಲ್ಲ – ಇನ್ನು ಬೇರೆ ವರಗಳೆಂದರೆ ಹೇಳಬೇಕೆ? ಹೀಗಾಗಿ, ಪಾಪರಹಿತರೆ, ಶುದ್ಧ ಸ್ವಭಾವದ, ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೂ ದಯಾಳು, ನಿಮ್ಮ ಪವಿತ್ರ ಕೀರ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವವರ ಸಂಗವು ನಮಗೆ ದೊರಕಲಿ – ಇದುವೇ ನಿಮ್ಮ ಅನುಗ್ರಹ. ಯಾರು ಬಾಹ್ಯವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ, ಅಜ್ಞಾನದ ಗುಹೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಯೋಗ ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಶುದ್ಧಿಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಖಂಡಿತವಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಕಾಣುತ್ತಾರೆ. ಈ ವಿಶ್ವವು ಯಾವದರಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ, ಯಾವದರಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗುತ್ತದೆ, ಆ ಪರಮಬ್ರಹ್ಮ, ಆ ಪರಮಜ್ಯೋತಿ, ಆಕಾಶದಂತೆ ವಿಶಾಲವಾಗಿದೆ. ತನ್ನ ಮಾಯಾಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಈ ಜಗತ್ತನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಪೋಷಿಸಿ, ಮತ್ತೆ ಲಯಗೊಳಿಸಿ, ತಾನೇ ಅಚಲವಾಗಿ ಉಳಿಯುವವನು ನೀನೇ; ಭೇದದ ಅನುಭವವು ಮನಸ್ಸಿನ ಚಂಚಲತೆಯಿಂದ ಬರುತ್ತದೆ; ಹೇ ಪ್ರಭು, ನೀನೇ ಸ್ವತಂತ್ರ. ಯೋಗಿಗಳು ನಂಬಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ ವಿಭಿನ್ನ ಯಜ್ಞಗಳ ಮೂಲಕ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು ನಿನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ; ನೀನು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳಲ್ಲಿಯೂ, ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿಯೂ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀಯೆ; ವೇದ ಮತ್ತು ತಂತ್ರದಲ್ಲಿ ಪಾಂಡಿತ್ಯವಿರುವವರು ನಿನ್ನನ್ನು ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ನೀನೇ ಆದಿಪುರುಷ; ನಿನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ರಜ, ಸತ್ವ, ತಮೋಗುಣಗಳು ವಿಭಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ; ನಿಂದಲೇ ಮಹತ್ತತ್ವ, ಆಕಾಶ, ವಾಯು, ಅಗ್ನಿ, ಜಲ, ಭೂಮಿ, ದೇವತೆಗಳು, ಋಷಿಗಳು, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳು ಉತ್ಪನ್ನವಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ನೀನೇ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ನಾಲ್ಕು ವಿಧದ ದೇಹಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿರುವೆ; ಒಳಗೆ ಇರುವ ಆತ್ಮರೂಪಿಯಾಗಿ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಅನುಭವವನ್ನು ಹನಿಯಂತೆ ಆಸ್ವಾದಿಸುವವನು ಎಂದು ಜ್ಞಾನಿಗಳು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ನೀನೇ ಕಾಲಚಕ್ರದ ವೇಗದ ರಥ; ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಅಪಾರ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತೀ; ಪಂಚಭೂತಗಳು ಮೋಡಗಳ ಗುಡ್ಡಗಳಂತೆ, ನೀನು ಮಾರುತದಂತೆ ಅವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುತ್ತೀ. ಜನರು ಕರ್ಮದ ಆಸೆಗಳಲ್ಲಿ, ಇಂದ್ರಿಯವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ, ನೀನು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ, ಹಠಾತ್, ಹಾವು ಇಲಿ ತಿನ್ನುವಂತೆ, ಅವರನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೀ, ಹೇ ಮೃತ್ಯು! ಯಾವ ಜ್ಞಾನಿ ನಿನ್ನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ? ಅವು ಗೌರವ ಮತ್ತು ವಿನಯದ ಆಲಯ. ಭಯದಿಂದ, ಹದಿನಾಲ್ಕು ಮನುಗಳು ಸಹ ನಿನ್ನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದರು, ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನದಿಂದ ಬೀಳದಿರಲು. ಹೀಗಾಗಿ, ಹೇ ಬ್ರಹ್ಮ, ಪರಮಾತ್ಮ, ನೀನೇ ಜ್ಞಾನಿಗಳ ಆಶ್ರಯ; ರುದ್ರನ ಭಯದಿಂದ ಜಗತ್ತು ಕಂಪಿಸುವಾಗ, ನೀನು ಭಯರಹಿತ ಆಶ್ರಯ. ಹೀಗಾಗಿ, ರಾಜಕುಮಾರರೆ, ಶುದ್ಧರಾಗಿರಿ, ಸ್ವಧರ್ಮವನ್ನು ಪಾಲಿಸಿ, ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಭಗವಂತನಲ್ಲಿ ಅರ್ಪಿಸಿ, ಇದನ್ನು ಪಠಿಸಿರಿ – ನಿಮಗೆ ಕ್ಷೇಮವಾಗಲಿ. ಆತ್ಮನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಇರುವ ಆ ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿ, ಸದಾ ಹರಿಯನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿ, ಧ್ಯಾನಿಸಿರಿ. ಯೋಗೋಪದೇಶವನ್ನು ಪಡೆದ ಮೇಲೆ, ಋಷಿಗಳ ವ್ರತವನ್ನು ಪಾಲಿಸಿ, ಏಕಾಗ್ರ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಇದನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿರಿ. ಬಹುಕಾಲ ಹಿಂದೆ, ಸೃಷ್ಟಿಯ ಕರ್ತನಾದ ಭಗವಂತನು, ಭೃಗು ಮುಂತಾದ ಪುತ್ರರನ್ನು ಮತ್ತು ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಬಯಸಿದವರಿಗೆ ಇದನ್ನು ಉಪದೇಶಿಸಿದನು. ನಾವು, ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಜಾಪತಿಗಳು, ಸೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರೇರಿತರಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಈ ಜ್ಞಾನದಿಂದ, ಅಜ್ಞಾನಾಂಧಕಾರ ದೂರವಾಗಿ, ನಾವು ವಿವಿಧ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇವೆ. ಯಾವನು ಸದಾ ಇದನ್ನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಪಠಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಪರಮಮಂಗಳವನ್ನು, ವಾಸುದೇವಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಇಲ್ಲಿ ನೀಡಿರುವ ಪರಮಜ್ಞಾನವೇ ಎಲ್ಲರ ಪರಮಮಂಗಳ; ಜ್ಞಾನವೆಂಬ ದೋಣಿಯಲ್ಲಿ ದುಃಖಸಾಗರವನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ದಾಟಬಹುದು. ಯಾರು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ನನ್ನ ಈ ಭಗವಂತನ ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ಹರಿಯನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಾರೆ – ಅವನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವುದು ಸುಲಭವಲ್ಲ. ನನ್ನಿಂದ ಹಾಡಲ್ಪಟ್ಟ ಈ ಪರಮಮಂಗಳಕರ ಗೀತೆಯಿಂದ, ಯಾರಿಗೇ ಬೇಕಾದ ವರವನ್ನು ಅವರು ತಕ್ಷಣ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಯಾರಾದರೂ ಪ್ರಾತಃಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ ಅಥವಾ ಪಠಿಸಿದರೆ, ಅವರು ಕರ್ಮಬಂಧನಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಹೇ ಮಾನವ-ದೇವಪುತ್ರರೆ, ಈ ಗೀತೆ, ಈ ಪರಮಾತ್ಮನ ಸ್ತುತಿ ನಾನು ಹಾಡಿದ್ದೇನೆ; ಏಕಾಗ್ರ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಇದನ್ನು ಪಠಿಸಿ, ಮಹಾತಪಸ್ಸಾಗಿ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿ – ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ನೀವು ಬಯಸಿದ ಗುರಿಯನ್ನು ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಪಡೆಯುತ್ತೀರಿ.