ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ಸ್ವಭಾವದ ಪ್ರಕಾರವೇ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ದೇವತೆಗಳು, ದಾನವರು, ಮಾನವರು—ಯಾರೇ ಆಗಲಿ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ಸ್ವಭಾವದಲ್ಲಿಯೇ ಸ್ಥಿತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಜೀವವು ಎಂತಹ ದೇಹವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತದೋ, ಆ ದೇಹಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಅವನು ಕ್ರಿಯೆಮಾಡುತ್ತಾನೆ, ತ್ಯಜಿಸುತ್ತಾನೆ; ಸ್ನೇಹಿತ, ಶತ್ರು, ಅಥವಾ ತಟಸ್ಥ—ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕ್ರಿಯೆಯೇ ಗುರು, ಕ್ರಿಯೆಯೇ ಪ್ರಭು. ಆದುದರಿಂದ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ಸ್ವಭಾವದಲ್ಲಿ ಉಳಿದು, ತಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುತ್ತಾ, ಕ್ರಿಯೆಯ ಮೂಲಕ ದೇವರನ್ನು ಆರಾಧಿಸಬೇಕು. ಯಾವ ಕಾರ್ಯದಿಂದ ಬದುಕು ಸಾಗುತ್ತದೆಯೋ, ಅದೇ ನಿಜವಾದ ದೇವರು. ಯಾರ ಬಳಿ ಬದುಕಲು ಒಂದು ಮಾರ್ಗವಿದ್ದರೂ, ಇನ್ನೊಂದು ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿದರೆ, ಅವನಿಗೆ ಅದರಿಂದ ಶುಭವಾಗದು—ಹಾಗೆಯೇ, ಪತಿವ್ರತೆ ಇಲ್ಲದ ಹೆಂಗಸು ಪರಪುರುಷನಿಂದ ಯಾವ ಪ್ರಯೋಜನವನ್ನೂ ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಬ್ರಹ್ಮಜೀವನದಿಂದ, ಕ್ಷತ್ರಿಯನು ಭೂರಕ್ಷಣೆಯಿಂದ, ವೈಶ್ಯನು ವಾಣಿಜ್ಯದಿಂದ, ಮತ್ತು ಶೂದ್ರನು ದ್ವಿಜರ ಸೇವೆಯಿಂದ ಜೀವನ ನಡೆಸಬೇಕು. ಕೃಷಿ, ವ್ಯಾಪಾರ, ಗೋಸಂರಕ್ಷಣೆ—ಬಡ್ಡಿಗೆ ಹಣಕೊಡುವುದು, ಸಂಗೀತ—ಇವುಗಳೂ ಜೀವನೋಪಾಯಗಳಾಗಿವೆ. ನಾವು ಸದಾ ಗೋಸಂರಕ್ಷಣೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದೇವೆ. ಸತ್ವ, ರಜಸ್, ತಮಸ್—ಇವುಗಳೇ ಸ್ಥಿತಿ, ಸೃಷ್ಠಿ, ಲಯಕ್ಕೆ ಕಾರಣ. ರಜೋಗುಣದಿಂದ ಈ ವೈವಿಧ್ಯಮಯ ಜಗತ್ತು ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ರಜೋಗುಣದಿಂದಲೇ ಮೇಘಗಳು ಎಲ್ಲೆಡೆ ನೀರು ಸುರಿಸುತ್ತವೆ; ಆ ನೀರಿನಿಂದಲೇ ಜೀವಿಗಳು ಬೆಳೆಯುತ್ತವೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಇಂದ್ರನಿಗೆ ಏನು ಮಾಡಬಹುದು? ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ನಗರಗಳು, ಪಟ್ಟಣಗಳು, ಮನೆಗಳು ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ. ನಾವು ಸದಾ ಕಾಡುಗಳಲ್ಲಿ, ಪರ್ವತಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತೇವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಗೋಗಳು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮತ್ತು ಪರ್ವತಕ್ಕಾಗಿ ಯಜ್ಞವನ್ನು ಮಾಡೋಣ; ಇಂದ್ರನ ಪೂಜೆಗೆ ತಯಾರಾದ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳನ್ನು ಈ ಯಜ್ಞಕ್ಕೆ ಬಳಸೋಣ. ವಿವಿಧ ರೀತಿಯ ಅನ್ನವನ್ನು—ಸಾರು, ಪಾಯಸ, ಹಿಟ್ಟಿನ ತಿನಿಸುಗಳು, ಹಾಲಿನಿಂದ ತಯಾರಾದ ತಿನಿಸುಗಳನ್ನು—ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಬೇಕು. ವೇದಪಾರಂಗತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಅಗ್ನಿಗೆ ಯಥಾವಿಧಿ ಹೋಮ ಮಾಡಬೇಕು; ಅವರಿಗೆ ಉತ್ತಮವಾದ ಭೋಜನ ಮತ್ತು ಗೋವನ್ನು ದಾನವಾಗಿ ನೀಡಬೇಕು. ಕುದುರೆಗಾರರು, ಚಂಡಾಲರು, ಪತನರಾದವರು—ಇವರಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ದಾನವನ್ನು ನೀಡಬೇಕು. ಗೋಗಳಿಗೆ ಯವವನ್ನು ನೀಡಿ, ಪರ್ವತಕ್ಕೆ ಅರ್ಪಣೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಅಲಂಕರಿಸಿಕೊಂಡು, ತಿನಿದು, ಸುಗಂಧ ದ್ರವ್ಯ ಹಾಕಿಕೊಂಡು, ಸುಂದರ ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿ, ಗೋಗಳು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ಅಗ್ನಿಗಳು ಮತ್ತು ಪರ್ವತವನ್ನು ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಇದು ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ, ಪ್ರಿಯವರೆ; ನಿಮಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗಿದ್ದರೆ ಹೀಗೆ ಮಾಡಿರಿ. ಈ ಯಜ್ಞವು ಗೋಗಳು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ಪರ್ವತ ಮತ್ತು ನನಗೂ ಪ್ರಿಯವಾಗಿದೆ. ಶುಕಮುನಿಯವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: ಭಗವಂತನು—ಕಾಲಸ್ವರೂಪನಾಗಿ—ಇಂದ್ರನ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸಲು ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದಾಗ, ನಂದಾದಿಗಳು ಅವನ್ನು ಯುಕ್ತಿಯುಕ್ತವೆಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡರು. ಅವರು ಮಧುಸೂದನನ ಮಾತಿನಂತೆ ಎಲ್ಲವೂ ಮಾಡಿದರು—ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮಂಗಳಾಶೀರ್ವಾದಗಳನ್ನು ಪಠಿಸಿದರು; ಆ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳನ್ನು ಪರ್ವತ ಮತ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗಾಗಿ ಬಳಸಿದರು. ಎಲ್ಲ ದಾನಗಳನ್ನು ಯಥಾವಿಧಿ ನೀಡಿ, ಗೋಗಳಿಗೆ ಯವವನ್ನು ಗೌರವದಿಂದ ನೀಡಿ, ಹಿಂಡುಗಳನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟು ಪರ್ವತವನ್ನು ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿದರು. ಸುಂದರವಾದ ಎತ್ತುಗಳಿದ್ದ ರಥಗಳಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯರು ಕುಳಿತು, ಕೃಷ್ಣನ ಲೀಲೆಯನ್ನು ಹಾಡುತ್ತ, ಪುಣ್ಯಶೀಲ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಂದ ಆಶೀರ್ವಾದ ಪಡೆದುಕೊಂಡರು. ಕೃಷ್ಣನು ಮತ್ತೊಂದು ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಗೋಪಾಲಕರಲ್ಲಿ ಧೈರ್ಯ ಮೂಡಿಸಲು, “ನಾನು ಪರ್ವತವೇ” ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿ, ಮಹಾ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅಪಾರ ಅರ್ಪಣೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದನು. ವ್ರಜಜನರೊಂದಿಗೆ ಕೃಷ್ಣನು ಆತ್ಮದಿಂದ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, “ಈ ಪರ್ವತನು ರೂಪಧಾರಿಯಾಗಿ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಅನುಗ್ರಹವಿತ್ತಿದ್ದಾನೆ” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಅವನಿಗೆ ಇಚ್ಛಾಮಾತ್ರದಿಂದ ರೂಪಗಳು ಬದಲಾಗುತ್ತವೆ; ಅವನು ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿ, ಅವಮಾನಿಸುವ ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತಾನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ, ನಮ್ಮನ್ನು ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಗೋಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಬೇಕೆಂದು ಅವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇವೆ. ಹೀಗೆ ವಾಸುದೇವನ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ, ಗೋಪಾಲಕರು ಕೃಷ್ಣನೊಂದಿಗೆ ಪರ್ವತ, ಗೋಗಳು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮತ್ತು ಯಜ್ಞಕ್ಕಾಗಿ ನಿಗದಿತ ವಿಧಿಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ನಂತರ ವ್ರಜಕ್ಕೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದರು. ಇಂತೆಯೇ, ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದಲ್ಲಿ, ಪಾರಮಹಂಸರಿಗೆ ಅರ್ಪಿತವಾದ, ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಮೊದಲಾರ್ಧದ ಇಪ್ಪತ್ತ್ನಾಲ್ಕನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ. ನನ್ನನ್ನು—ಅಂತಃಕರಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿ ಇದ್ದು, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪನನ್ನು—ನೀನು ನಿನ್ನ ಆತ್ಮದಿಂದ ಧ್ಯಾನಿಸಿದರೆ, ದುಃಖ ಮತ್ತು ಭಯದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತೀಯೆ. ತಾಯಿ, ನಾನು ನಿನಗೆ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಇದು ಎಲ್ಲ ಕ್ರಿಯೆಗಳಿಗೆ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ತರುತ್ತದೆ; ಇದರಿಂದ ನೀನು ಭಯವನ್ನು ದಾಟಬಹುದು. ಮೈತ್ರೇಯನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: ಈ ರೀತಿ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಅಧಿಪತಿಯಾದ ಕಪಿಲನು ಹೇಳಿದ ನಂತರ, ಸంతోಷದಿಂದ ಅವನನ್ನು ಬಲಭಾಗದಿಂದ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಅವನು ಮೌನವ್ರತವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಆತ್ಮವನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿ, ಅನಾಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡಿದನು; ಅವನಿಗೆ ಅಗ್ನಿಯೂ, ಸ್ಥಿರವಾದ ವಾಸವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಪ್ರಕೃತ ಮತ್ತು ಅಪ್ರಕೃತಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮೀರಿ ಇರುವ ಬ್ರಹ್ಮನಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಯಿತು; ಗುಣರೂಪದಿಂದ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ, ಆದರೆ ಸ್ವತಃ ಗುಣರಹಿತವಾದ ಬ್ರಹ್ಮನಲ್ಲಿ ಏಕಾಗ್ರಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಲೀನನಾದನು. ಅಹಂಕಾರವಿಲ್ಲದೆ, ಮಮಕಾರವಿಲ್ಲದೆ, ದ್ವಂದ್ವಗಳನ್ನು ದಾಟಿ, ಸಮದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ, ತನ್ನ ಆತ್ಮವನ್ನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕಾಣುತ್ತ, ಒಳಗೆ ಶಾಂತ ಮತ್ತು ಸ್ಥಿರಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಅಲೆ ಇಲ್ಲದ ಸಮುದ್ರದಂತೆ ಇದ್ದನು. ವಾಸುದೇವನಲ್ಲಿ—ಅಂತರ್ಜ್ಞ, ಸರ್ವಜ್ಞನಾದ ಭಗವಂತನಲ್ಲಿ—ಪರಮಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತನ್ನ ಸ್ವಯಂಆತ್ಮವನ್ನು ಅರಿತು, ಬಂಧನದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದನು. ಅವನು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಭಗವಂತನನ್ನು ತನ್ನ ಆತ್ಮವಾಗಿ ಕಂಡನು; ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳನ್ನೂ ತನ್ನೊಳಗಿನ ಭಗವಂತನಲ್ಲಿ ಕಂಡನು. ಕಾಮ, ದ್ವೇಷಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ, ಸಮಚಿತ್ತನಾಗಿ, ಭಗವಂತನಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯುಳ್ಳವನಾಗಿ, ಅವನು ಭಗವತ್ಪರಾಯಣನಾದನು. ಅವನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಕಿರೀಟ, ಕಂಕಣ, ಹಾರ, ನೂಪುರು, ಕಟಿಬಂಧನ, ಶಂಖ, ಚಕ್ರ, ಗದಾ, ಪದ್ಮ, ಹಾರ, ಅಮೂಲ್ಯ ರತ್ನಗಳಿಂದ ಅದುಪದುಪಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದವು; ಅವನ ರೂಪ ಪರಮತೆಜಸ್ವಿಯಾಗಿತ್ತು. ಅನುಗ್ರಹಪೂರ್ಣವಾದ ಕೌಸ್ತುಭ ರತ್ನವು ಅವನ ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು; ಅವನ ಭುಜಗಳು ಸಿಂಹದಂತೆ ಬಲಿಷ್ಠವಾಗಿದ್ದವು; ಅವನ ರೂಪ ನಿರಂತರ ಕೀರ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿತ್ತು; ಅವನು ನಿರ್ಮಲವಾದ ಪರಸ್ಪರ್ಶಮಣಿಯಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಮೂರು ರೇಖೆಗಳಿದ್ದು, ಉಸಿರಾಟದ ಚಲನೆಯೊಂದಿಗೆ ಆ ರೇಖೆಗಳು ಚಲಿಸುತ್ತಿದ್ದವು; ಆ ನಾಭಿಯ ಆಳವಾದ ಗಿರಿಕೆಯಿಂದ ಈ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವೇ ಒಳಗೆ ಸೆಳೆಯಲ್ಪಟ್ಟು, ಹೊರಗೆ ಹೊರಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನ ಕಪ್ಪು ಸೊಂಟದ ಮೇಲೆ ಹೊಳೆಯುವ ಪಿತಾಂಬರ ಮತ್ತು ಚಿನ್ನದ ಕಟಿಬಂಧನ ಇದ್ದವು; ಅವನ ತೊಡೆಯು, ಮೊಣಕಾಲು, ಪಾದಗಳು—all ಚೆನ್ನಾಗಿ ರೂಪುಗೊಂಡಿದ್ದವು, ನೋಡುವವರಿಗೆ ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿದ್ದವು. ಅವನ ಪಾದಗಳು ಶರದೃತುವಿನ ಕಮಲದಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದು, ಪಾದನಖಗಳು ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿದ್ದವು; ಅವುಗಳು ಅಜ್ಞಾನಾಂಧಕಾರವನ್ನು ದೂರಮಾಡುತ್ತವೆ. “ಹೇ ಗುರುದೇವ, ನಿಮ್ಮ ಪಾದವನ್ನು ನಮಗೆ ತೋರಿಸಿ—ಅಜ್ಞಾನಾಂಧಕಾರವನ್ನು ದಾಟಲು ಅದು ಮಾರ್ಗವಾಗಿದೆ” ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಲಾಯಿತು. ಈ ರೂಪವನ್ನು ಆತ್ಮಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ಬಯಸುವವರು ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು; ಇದಕ್ಕೆ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸುವವರು ತಮ್ಮ ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ಪೂರೈಸುವಾಗ ಭಯರಹಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಾತ್ರ ನೀವು ಲಭಿಸಬಲ್ಲಿರಿ; ದೇಹಧಾರಿಗಳಿಗೆ ನೀವು ಸುಲಭವಾಗಿ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ; ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ದೊರಕುವ ಪರಮಪದಕ್ಕಿಂತ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವೂ ಕಡಿಮೆ. ಅವನನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ—ಯಾರು ಸದ್ಗುಣಿಗಳೂ, ಯಾರು ಬರುವುದಕ್ಕೂ ಕಷ್ಟವಿರುವವನೂ—ಪೂಜಿಸಿದ ಮೇಲೆ, ಆತನ ಪಾದಗಳ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಯಾವುದನ್ನೂ ಬಯಸುವ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇಲ್ಲ.