ಈ ಕಥೆಯು ಭಗವತಂನ ಮಹಾ ಪವಿತ್ರ ಶ್ಲೋಕಗಳಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಶ್ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಂಡವರು ತಮ್ಮ ಆತ್ಮಚಿಂತನೆಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: “ಈ ಗೋಪಿಯರು, ನಮ್ಮಂತೆ ದ್ವಿಜತ್ವವನ್ನು ಹೊಂದಿಲ್ಲ, ಗುರುಗಳ ಬಳಿಯಲ್ಲಿ ವಾಸವಿಲ್ಲ, ತಪಸ್ಸು, ಆತ್ಮವಿಚಾರ, ಶುದ್ಧತೆ, ಶುಭಕರ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನೂ ಮಾಡಿಲ್ಲ.” ಆದರೆ, “ನಾವು refinement ಮತ್ತು ಇನ್ನಿತರ ಗುಣಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರೂ, ನಮ್ಮ ಭಕ್ತಿಯು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಮೇಲೆ ದೃಢವಾಗಿಲ್ಲ. ಕೃಷ್ಣನು ಯೋಗಿಗಳ ಅಧಿಪತಿ, ಅತ್ಯುನ್ನತ ದೇವತೆ, ಎಲ್ಲರ ಮಾಲೀಕ.” ಅವರು ತಮ್ಮ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯತೆಯನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ: “ನಾವು ನಮ್ಮ ಸತ್ಯ ಕಲ್ಯಾಣವನ್ನು ಮರೆಯುತ್ತಿದ್ದೆವು, ಮನೆಯ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆವು. ಆದರೆ, ಕೃಷ್ಣನು ಗೋಪಿಯರ ಮಾತುಗಳ ಮೂಲಕ ಧರ್ಮದ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ನೆನಪಿಸಿದರು.” ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: “ಅಲ್ಲದೆ, ನಾವು ಅವನ ಆಜ್ಞೆಗೆ ಒಳಪಟ್ಟವರಾಗಿದ್ದೋದು, ಅವನಿಂದ ಮುಕ್ತಿಯಂತಹ ವರಗಳು ಬೇಕಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅವನು ಎಲ್ಲ ವರಗಳ ಅಧಿಪತಿ; ಅವನ ಇಚ್ಛೆಗಳು ಪೂರ್ಣಗೊಂಡಿವೆ. ಇದು ಅವನ ಲೀಲೆಯ ಪ್ರದರ್ಶನ ಮಾತ್ರ.” ಅವರು ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ಉದಾಹರಣೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾರೆ: “ಲಕ್ಷ್ಮಿ, ಅವನ ಪಾದಸ್ಪರ್ಶವನ್ನು ಪಡೆಯಲು, ಇತರರನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಅವನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳ ತಪ್ಪುಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಬೇಡುವುದು ಜನರನ್ನು ಮೋಹಿಸುವ ಮಾಯೆ ಮಾತ್ರ.” ಅವರು ಅರಿತಿದ್ದಾರೆ: “ಸ್ಥಳ, ಕಾಲ, ವಸ್ತುಗಳು, ಮಂತ್ರಗಳು, ಯಜ್ಞಗಳು, ಅರ್ಚಕರು, ಅಗ್ನಿಗಳು, ದೇವತೆಗಳು, ಯಜಮಾನ, ಧರ್ಮ—all ಅವನಿಂದಲೇ ನಿರ್ಮಿತವಾಗಿವೆ.” ಅವರು ತಮ್ಮ ಅಜ್ಞಾನವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ: “ಈ ಯೋಗಿಗಳ ಅಧಿಪತಿ ವಿಷ್ಣುವು ಯದುಗಳಲ್ಲಿ ಅವತಾರಗೊಂಡಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ನಾವು ಕೇಳಿದ್ದೇವೆ. ಆದರೂ, ಮೋಹದಿಂದ ಅವನನ್ನು ನಿಜವಾಗಿ ಅರಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಲ್ಲ.” ಪಾಂಡವರು ಆಶ್ಚರ್ಯಪಡುತ್ತಾರೆ: “ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹರಿ ಭಕ್ತಿಯು ದೃಢವಾಗಿ ಉದಯಿಸಿರುವ ಗೋಪಿಯರು ಎಷ್ಟು ಪುಣ್ಯವಂತರು!” ಅವರು ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ವಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಾರೆ: “ಓ ಕೃಷ್ಣ, ಜ್ಞಾನಸಂಪನ್ನ ದೇವಾ! ನಿನ್ನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸುಗಳು ಕರ್ಮದ ಮಾರ್ಗಗಳಲ್ಲಿ ತಿರುಗುತ್ತಿವೆ.” ಅವರು ಭರವಸೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ: “ಮೂಲಪುರುಷನು, ತನ್ನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಮೋಹಗೊಂಡವರ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸುತ್ತಾನೆ; ಅವನ ನಿಜ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಅರಿಯದವರನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸುತ್ತಾನೆ.” ಗೋಪಿಯರು ತಮ್ಮ ತಪ್ಪನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡರೂ, ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ನೋಡಲು ಅವರ ಇಚ್ಛೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಲಿಲ್ಲ, ಕಂಸನ ಭಯದಿಂದಲೂ ಅವರು ಹಿಂಜರಿಯಲಿಲ್ಲ. ಪಾಂಡವರು ವಿಚಾರಿಸುತ್ತಾರೆ: “ಗ್ರಹಗಳು ಸುಖ-ದುಃಖಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿದ್ದರೆ, ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಏನು ಸಂಬಂಧ? ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: ಗ್ರಹಗಳು ಗ್ರಹಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತವೆ; ಹೀಗಾಗಿ ಯಾರ ಮೇಲೆ ಕೋಪಗೊಳ್ಳಬೇಕು?” ಅವರು ಮತ್ತಷ್ಟು ಆಳವಾಗಿ ವಿಚಾರಿಸುತ್ತಾರೆ: “ಕರ್ಮವು ಸುಖ-ದುಃಖಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿದ್ದರೆ, ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಏನು ಸಂಬಂಧ? ಈ ದೇಹ ಚರ್ಮ ಮಾತ್ರ; ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಚೇತನಾತ್ಮ, ಸೂಪರ್ಣ; ಹೀಗಾಗಿ ಯಾರ ಮೇಲೆ ಕೋಪಗೊಳ್ಳಬೇಕು? ಕರ್ಮ ಮೂಲವಲ್ಲ.” ಸಮಯದ ಕುರಿತು ಅವರು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ: “ಸಮಯವು ಸುಖ-ದುಃಖಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿದ್ದರೆ, ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಏನು ಸಂಬಂಧ? ಸಮಯ ಆತ್ಮದ ಸ್ವರೂಪ; ಹೀಗಾಗಿ ಯಾರ ಮೇಲೆ ಕೋಪಗೊಳ್ಳಬೇಕು? ದ್ವೈತವು ಬೇರೆ ಯಾರಿಗೆ ಸೇರಿಲ್ಲ.” ಅವರು ತೀರ್ಮಾನಿಸುತ್ತಾರೆ: “ಯಾವುದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಯಾವುದಾದರೂ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, ಪರಮಾತ್ಮನಲ್ಲಿ ದ್ವೈತವು ಉಂಟಾಗದು. ನಾನು ಹೇಗೆ ಇದ್ದೇನೆ, ಜನನ-ಮರಣದ ಚಕ್ರವೂ ಹಾಗೆ; ಜಾಗೃತನಾದವನು ಪಂಚಭೂತಗಳನ್ನು ಭಯಪಡುವುದಿಲ್ಲ.” ಪಾಂಡವರು ಭರವಸೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ: “ಪರಮಾತ್ಮನಿಗೆ ಪರಮಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ ಪ್ರಾಚೀನ ಋಷಿಗಳು ಹೇಗೆ ನಡೆಸಿಕೊಂಡರು, ನಾನು ಕೂಡ ಮುಕುಂದನ ಪಾದಸೇವೆಯನ್ನು ಮಾಡಿ, ಅಪಾರವಾದ ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ದಾಟುತ್ತೇನೆ.” ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: “ವೈರಾಗ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಿ, ಸಂಪತ್ತಿಲ್ಲದೆ, ಶ್ರಮವಿಲ್ಲದೆ, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವ ತ್ಯಾಗಿಯು—even ದುಷ್ಟರಿಂದ ತಿರಸ್ಕೃತನಾದರೂ—ತಮ್ಮ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿದ್ದಾನೆ; ಅವನು ಈ ಶ್ಲೋಕವನ್ನು ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ.” ಪಾಂಡವರು ತಿಳಿಯುತ್ತಾರೆ: “ಯಾವುದೇ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಸುಖ-ದುಃಖಕ್ಕೆ ಆತ್ಮವೇ ಕಾರಣ; ಸ್ನೇಹಿತ, ಮಧ್ಯಸ್ಥ, ಶತ್ರು—all ಜಗದ ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾಗಿವೆ.” ಕೃಷ್ಣನು ಸಲಹೆ ನೀಡುತ್ತಾರೆ: “ಆದರಿಂದ, ಪ್ರಿಯವನೇ, ಸಂಪೂರ್ಣ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ; ಇದೇ ಯೋಗದ ಸಾರ.” ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: “ಯಾರು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಏಕಾಗ್ರಗೊಳಿಸಿ, ಈ ಋಷಿಯು ಹಾಡಿದ ಹಾಡನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಪಠಿಸಿ, ಅಥವಾ ಕೇಳುತ್ತಾರೋ, ಅವನು ಜೀವನದ ದ್ವೈತಗಳಿಂದ ಅಜಯನಾಗುತ್ತಾನೆ.” ಈಗ, ಕಥೆ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತದೆ. ಶುಕಮುನಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: “ಭಗವಂತನು ಬಲರಾಮನೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲಿಯಲ್ಲಿದ್ದನು; ಅವನು ಗೋಪರು ಇಂದ್ರನಿಗೆ ಯಜ್ಞದ ಸಿದ್ಧತೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದನು.” ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ, ಭಗವಂತನು, ಎಲ್ಲರ ಆತ್ಮ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೋಡುವವನು, ವಿನಮ್ರವಾಗಿ ನಂದನನ್ನು ಮತ್ತು ಹಿರಿಯರನ್ನು ಕೇಳಿದನು. ಕೃಷ್ಣನು ಕೇಳಿದರು: “ತಂದೆ, ಈ ಗಲಾಟೆ ಏಕೆ ಉಂಟಾಗಿದೆ? ಇದರ ಉದ್ದೇಶವೇನು, ಯಾರಿಗಾಗಿ ಇದನ್ನು ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ, ಯಜ್ಞವನ್ನು ಯಾರು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ?” ಕೃಷ್ಣನು ತಮ್ಮ ಕುತೂಹಲವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದರು: “ತಂದೆ, ನಾನು ಇದನ್ನು ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ; ದಯವಿಟ್ಟು ಹೇಳಿ. ಧರ್ಮನಿಷ್ಠರು ತಮ್ಮ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಗುಪ್ತವಾಗಿಡುವುದಿಲ್ಲ.” ಅವರು ಸತ್ಯ ಸ್ನೇಹಿತನ ವಿವರಣೆ ನೀಡುತ್ತಾರೆ: “ಯಾರು ಸ್ನೇಹಿತ, ಮಧ್ಯಸ್ಥ, ಶತ್ರು—allರಿಗಿಂತ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ, ಪಕ್ಷಪಾತವಿಲ್ಲದೆ, ಶತ್ರುತ್ವವನ್ನು ತೊರೆಯುತ್ತಾನೆ, ಅವನು ನಿಜವಾದ ಸ್ನೇಹಿತ, ಇತರರನ್ನು ತನ್ನಂತೆ ನೋಡುತ್ತಾನೆ.” ಜನರು ತಿಳಿದುಕೊಂಡು, ತಿಳಿಯದೆ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ; ಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗೆ ಕಾರ್ಯ ಸಫಲವಾಗುತ್ತದೆ, ಅಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗೆ ಅಲ್ಲ. ಕೃಷ್ಣನು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ: “ಈ ಯಜ್ಞದ ಉದ್ದೇಶವೇನು? ಅಥವಾ ಇದು ಸಂಪ್ರದಾಯ ಮಾತ್ರವೇ? ನಾನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ದಯವಿಟ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹೇಳಿ.” ನಂದನು ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾನೆ: “ಇಂದ್ರನು ಮಳೆಯ ದೇವತೆ; ಮೋಡಗಳು ಅವನ ಸ್ವರೂಪ. ಅವು ನೀರನ್ನು ಸುರಿದು, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಪೋಷಿಸುತ್ತವೆ.” ನಂದನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ: “ನಾವು ಮತ್ತು ಇತರರು ಆ ಮಳೆಯ ದೇವತೆಯನ್ನು, ಮಾಲೀಕನನ್ನು, ಹವನದ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳೊಂದಿಗೆ, ತುಪ್ಪದೊಂದಿಗೆ ಪೂಜಿಸುತ್ತೇವೆ.” ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: “ಅದರಿಂದ ಉಳಿದದ್ದು, ಜನರು ಜೀವನದ ಮೂರು ಗುರಿಗಳಿಗಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತಾರೆ; ಮಾನವನ ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೆ, ಮಳೆಯ ದೇವತೆ ಫಲವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾನೆ.” ನಂದನು ಎಚ್ಚರಿಸುತ್ತಾನೆ: “ಯಾರು ಈ ಪಾರಂಪರಿಕ ಧರ್ಮವನ್ನು, ಪೀಳಿಗೆಗಳಿಂದ ಬಂದ ಸಂಪ್ರದಾಯವನ್ನು, ಇಚ್ಛೆ, ಲೋಭ, ಭಯ, ದ್ವೇಷದಿಂದ ತೊರೆಯುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಶುಭವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ.” ಶುಕಮುನಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: “ನಂದ ಮತ್ತು ವ್ರಜವಾಸಿಗಳ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಕೇಶವನು, ಇಂದ್ರನಿಗೆ ಕೋಪವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವಂತೆ, ತನ್ನ ತಂದೆಗೆ ಮಾತನಾಡಿದನು.” ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: “ಜೀವಿ ಕರ್ಮದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿ, ಕರ್ಮದಿಂದ ಲಯವಾಗುತ್ತಾನೆ; ಸುಖ, ದುಃಖ, ಭಯ, ರಕ್ಷಣೆ—all ಕರ್ಮದಿಂದ ಉಂಟಾಗುತ್ತವೆ.” ಅವರು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ: “ಯಾವುದೇ ದೇವತೆ, ಇತರರ ಕರ್ಮದ ಫಲವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾನೆಯೆಂದರೆ, ಅವನು ಕೂಡ ಕರ್ತನ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತ; ಕಾರ್ಯವಿಲ್ಲದವನಿಗೆ ಅವನಿಗೆ ಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ.” ಅವರು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ: “ಸ್ವಧರ್ಮವನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಇಂದ್ರನ ಅಗತ್ಯವೇನು? ಅವರ ಸ್ವಭಾವದಂತೆ ನಡೆಯುವುದನ್ನು ಅವನು ಬದಲಾಯಿಸಲು ಶಕ್ತಿಯಿಲ್ಲ.” ಕೃಷ್ಣನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ: “ಜನರು ತಮ್ಮ ಸ್ವಭಾವದಂತೆ ನಡೆಯುತ್ತಾರೆ; ದೇವತೆಗಳು, ದಾನವರು, ಮಾನವರು—all ತಮ್ಮ ಸ್ವಭಾವದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿದ್ದಾರೆ.” ಜೀವಿಯು ಎತ್ತ ಅಥವಾ ಕೆಳ ದೇಹವನ್ನು ಪಡೆದು, ಕರ್ಮದಿಂದ ಕಾರ್ಯ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ತ್ಯಜಿಸುತ್ತಾನೆ; ಸ್ನೇಹಿತ, ಶತ್ರು, ಮಧ್ಯಸ್ಥ—all ಕರ್ಮವೇ ಗುರು ಮತ್ತು ಅಧಿಪತಿ.” ಅವರು ತೀರ್ಮಾನಿಸುತ್ತಾರೆ: “ಹೀಗಾಗಿ, ವ್ಯಕ್ತಿಯು ತನ್ನ ಸ್ವಭಾವದಲ್ಲಿ, ತನ್ನ ಧರ್ಮವನ್ನು ಪಾಲಿಸಿ, ಕರ್ಮದ ಮೂಲಕ ಪೂಜೆ ಮಾಡಬೇಕು; ಜೀವನವನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ನಡೆಸುವ ಮಾರ್ಗವೇ ನಿಜವಾದ ದೇವತೆ.” ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: “ಯಾರು ಒಂದು ಮಾರ್ಗದಿಂದ ಜೀವನ ನಡೆಸಲು ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿದ್ದರೂ, ಮತ್ತೊಂದು ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಶುಭವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ; ಹೇಗೆ ಅನಾಚಾರಿಣಿ ಪರಪುರುಷನಿಂದ ಶುಭವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲವೋ ಹಾಗೆ.” ಕೃಷ್ಣನು ವರ್ಣಧರ್ಮವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ: “ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಬ್ರಹ್ಮದಿಂದ, ಕ್ಷತ್ರಿಯನು ಭೂರಕ್ಷಣೆ ಮೂಲಕ, ವೈಶ್ಯನು ವ್ಯಾಪಾರದಿಂದ, ಶೂದ್ರನು ದ್ವಿಜರ ಸೇವೆಯಿಂದ ಜೀವನ ನಡೆಸಬೇಕು.” ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ, ಪಾಂಡವರು, ಗೋಪಿಯರು, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ವ್ರಜವಾಸಿಗಳು—all ಧರ್ಮ, ಭಕ್ತಿ, ಸ್ವಭಾವ, ಮತ್ತು ಪರಮಾತ್ಮನ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಮನನ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಈ ಪವಿತ್ರ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಜೀವನದ ನಿಜವಾದ ತತ್ವಗಳು, ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರ, ಮತ್ತು ಪರಮಭಕ್ತಿಯ ಮಾರ್ಗಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತವೆ.