ಕೃಷ್ಣನು ರಾಮನೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತು ಇತರ ಗೋಪಗಳೊಂದಿಗೆ ಹಸುವುಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸುತ್ತಾ ದೂರದೂರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದನು. ಅವನು ಮತ್ತು ಅವನ ಸಂಗಾತಿಗಳು ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದರು. ಈ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ತಿಳಿದಾಗ, ಅಚ್ಯುತನು ಬಂದಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಪತ್ನಿಯರು, ಯಾವಾಗಲೂ ಅವನ ದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ಉತ್ಸುಕರಾಗಿದ್ದ ಅವರು, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅವನ ಕಥೆಗಳನ್ನು ನೆನೆಸುತ್ತಾ, ಆನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿದರು. ಅವರು ನಾಲ್ಕು ವಿಧದ ಉತ್ತಮ ಆಹಾರವನ್ನು ಪಾತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು, ಪ್ರಿಯನನ್ನು ಕಾಣಲು ನದಿಗಳು ಸಾಗರವನ್ನು ಸೇರುವಂತೆ ವೇಗವಾಗಿ ಹೊರಟರು. ಗಂಡಸರು, ತಮ್ಮ ಅಣ್ಣ-ತಮ್ಮಂದಿರು, ಸಂಬಂಧಿಕರು, ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲಾ ತಡೆಯುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದರೂ, ಅವರು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಮೇಲಿನ ಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸ್ಥಿರಪಡಿಸಿಕೊಂಡು, ಬಹುಕಾಲದಿಂದ ಕೇಳಿದ್ದ ಧರ್ಮೋಪದೇಶದಿಂದ ಸ್ಫೂರ್ತಿ ಪಡೆದು, ನಿರ್ಭಯವಾಗಿ ಅವನ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟರು. ಯಮುನಾನದ ತಟದ ಅಶೋಕವೃಕ್ಷಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ವನದಲ್ಲಿ, ಅವರು ಕೃಷ್ಣನು ರಾಮನೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತು ಗೋಪಗಳೊಂದಿಗೆ ವಿಹರಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡರು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನು ಮೇಘದಂತೆ ನೀಲವರ್ಣದಲ್ಲಿ, ಬಂಗಾರದಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿ, ಅರಣ್ಯದ ಹೂಮಾಲೆಗಳೊಂದಿಗೆ, ನವಿಲಿನ ಪಿಚ್ಚು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಧರಿಸಿ, ಕುಣಿಯುವವನಂತೆ ಅಲಂಕೃತನಾಗಿ, ಒಂದು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕಮಲವನ್ನು ತಿರುಗಿಸುತ್ತಾ, ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಉಟ್ಕಲ ಹೂವಿನ ಅಲಂಕಾರ, ಕಪೋಲಗಳ ಮೇಲೆ ಕೂದಲಿನ ಅಲಂಕಾರ, ಮುಖದಲ್ಲಿ ಹಸಿವಿನ ನಗುವಿನೊಂದಿಗೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು. ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಅವನ ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದಿದ್ದರಿಂದ, ಕಣ್ಣುಗಳ ಮೂಲಕ ಅವನನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಆಲಿಂಗಿಸಿದರು. ರಾಜನೇ, ಜ್ಞಾನಿಗಳಂತೆ, ತಮ್ಮ ದುಃಖವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟರು. ಇತರ ಎಲ್ಲ ಆಶೆಗಳನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿ, ಸ್ವಯಂ ಆತ್ಮನನ್ನು ಕಾಣಲು ಅವರು ಬಂದಿದ್ದರು. ಈ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ತಿಳಿದ ಕೃಷ್ಣನು, ಸ್ಮಿತವದನನಾಗಿ ಅವರೊಡನೆ ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡಿದನು: "ಓ ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿನಿಯರೇ! ಸ್ವಾಗತ. ದಯವಿಟ್ಟು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಿ. ನಾನು ನಿಮಗಾಗಿ ಏನು ಮಾಡಲಿ? ನೀವು ನಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಲು ಬಂದಿರುವುದು ಯುಕ್ತವಾಗಿದೆ. ಯಾರು ನಿಜವಾದ ಜ್ಞಾನಿಗಳಾಗಿದ್ದು, ತಮ್ಮ ಹಿತವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಕಾರಣವಿಲ್ಲದ ನಿರಂತರ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ನನಗೆ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾರೆ. ಜೀವನ, ಬುದ್ಧಿ, ಮನಸ್ಸು, ಆತ್ಮ, ಪತ್ನಿ, ಮಕ್ಕಳು, ಧನ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ನನಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದದ್ದರಿಂದ ಪ್ರಿಯವಾಗಿವೆ; ಹಾಗಾಗಿ ನಿಜವಾಗಿ ಮತ್ತಾರೂ ಪ್ರಿಯರಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಈಗ ನೀವು ಯಜ್ಞಶಾಲೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಪತ್ನಿಯರೇ! ನಿಮ್ಮ ಗಂಡಸರು ನಿಮ್ಮ ಭಾಗವಹಿಸುವಿಕೆಯಿಂದ ಯಜ್ಞವನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಲಿದ್ದಾರೆ." ಆಗ ಅವರು ಹೇಳಿದರು: "ಪ್ರಭುವೇ, ದಯವಿಟ್ಟು ಹೀಗೆ ಕಠಿಣವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಡಿ! ನಿಮ್ಮ ಪಾದಪದ್ಮಗಳ ಬಳಿ ಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿರುವ ವಚನವನ್ನು ಪೂರೈಸಿ. ನಾವು ನಮ್ಮ ಬಂಧುಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟು, ನಿಮ್ಮ ಪಾದತಲಸಿಯ ಧೂಳನ್ನು ನಮ್ಮ ಕೂದಲಲ್ಲಿ ಧರಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ. ಈಗ ನಮ್ಮ ಗಂಡಸರು, ಪೋಷಕರು, ಮಕ್ಕಳು, ಅಣ್ಣ-ತಮ್ಮಂದಿರು, ಸ್ನೇಹಿತರು ಯಾರೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವವನೇ, ನಿಮ್ಮ ಪಾದಾರವಿಂದದಲ್ಲಿ ಶರಣಾದವರಾದ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರಿಗೂ ಬೇರೆ ಆಶ್ರಯವಿಲ್ಲ—ದಯವಿಟ್ಟು ಈ ಆಶ್ರಯವನ್ನು ಒದಗಿಸಿ." ಅವರಿಗೆ ಉತ್ತರವಾಗಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದರು: "ನಿಮ್ಮ ಗಂಡಸರು, ತಂದೆ, ಅಣ್ಣ-ತಮ್ಮಂದಿರು, ಮಕ್ಕಳು ಅಥವಾ ಇತರರು ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆ ದ್ವೇಷಿಸಬಾರದು; ನೀವು ಈಗ ನನ್ನೊಡನೆ ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದಿರುವುದರಿಂದ ಲೋಕ, ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಗೌರವಿಸುವರು. ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಜನರ ಮಧ್ಯೆ ದೇಹದ ಸಂಪರ್ಕ ಪ್ರೀತಿ ಅಥವಾ ಬಂಧನಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲ; ನೀವು ಮನಸ್ಸನ್ನು ನನಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿದರೆ, ಶೀಘ್ರವೇ ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರಾಪ್ತಿಯಾಗುತ್ತೀರಿ." ಈ ರೀತಿ ಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಪತ್ನಿಯರು ಯಜ್ಞಶಾಲೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು. ಅವರ ಗಂಡಸರು ಈಗ ದ್ವೇಷವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ತಮ್ಮ ಪತ್ನಿಯರೊಂದಿಗೆ ಯಜ್ಞವನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿದರು. ಅಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಮಹಿಳೆಯನ್ನು ಗಂಡನು ತಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅವಳು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆಲಿಂಗಿಸಿ, ತನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯದಿಂದ ಬಂಧಿತವಾದ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡಳು. ಆ ಬಳಿಕ, ಗೋವಿಂದನು ಆ ಆಹಾರವನ್ನು ಗೋವಾಲಕರಿಗೆ ನಾಲ್ಕು ವಿಧಗಳಲ್ಲಿ ನೀಡಿದನು ಮತ್ತು ತಾನೂ ತಿಂದನು. ಮಾನವ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ತನ್ನ ಲೀಲೆಯಿಗಾಗಿ ಬಂದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ಗೋಗಳು, ಗೋವಾಲಕರು, ಗೋಪಿಯರನ್ನು ತನ್ನ ಸೌಂದರ್ಯ, ವಚನ, ಕಾರ್ಯಗಳಿಂದ ಆನಂದಿಸಿದನು. ಆಗ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ತಮ್ಮ ಪತ್ನಿಯರು ಲೋಕನಾಥರಾದ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಮಾಡಿದ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯನ್ನು ನೆನೆದು, ಮಾನವನ ರೂಪದಲ್ಲಿದ್ದ ಅವನನ್ನು ಅಣಕಿಸಿದ ತಪ್ಪಿಗಾಗಿ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪಪಟ್ಟರು. ತಮ್ಮ ಪತ್ನಿಯರು ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ತೋರಿಸಿದ ಅಪೂರ್ವ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ತಾವು ಹಾಗೆ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿಲ್ಲವೆಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ವಿಷಾದಿಸಿದರು. "ನಮ್ಮ ಜನ್ಮ, ನಮ್ಮ ತ್ರೈವಿದ್ಯ, ವ್ರತ, ವಿದ್ಯಾ, ಕುಲ, ಯಜ್ಞ—allವು ವ್ಯರ್ಥ, ಯಾಕೆಂದರೆ ನಾವು ಇಂದ್ರಿಯಗಳಿಂದ ಹಿಡಿಯಲಾಗದ ಭಗವಂತನಿಂದ ದೂರವಾಗಿದ್ದೇವೆ. ಯೋಗಿಗಳಿಗೂ ಮೋಹವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವ ಭಗವಂತನ ಮಾಯೆ ನಮಗೂ ಮೋಹವನ್ನುಂಟುಮಾಡಿದೆ; ನಾವು ಮಾನವರಿಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡುವವರಾಗಿದ್ದರೂ, ನಮ್ಮ ನಿಜವಾದ ಹಿತವನ್ನು ಮರೆತಿದ್ದೇವೆ. ನೋಡಿ, ಈ ಮಹಿಳೆಯರು ಹೇಗೆ ವಿಶ್ವಗುರುವಾದ ಕೃಷ್ಣನಿಗಾಗಿ 'ಮನೆ' ಎಂಬ ಮರಣ ಬಂಧನವನ್ನು ಮುರಿದುದು! ಇವರಿಗೆ ದ್ವಿಜತ್ವ, ಗುರುಗುಹ ವಾಸ, ತಪಸ್ಸು, ಆತ್ಮವಿಚಾರ, ಶುದ್ಧತೆ, ಶುಭಕರ್ಮ ಯಾವುದು ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ refinement ಇದ್ದರೂ, ಭಗವಂತನ ಮೇಲಿನ ಸ್ಥಿರ ಭಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ. ಅವನ ಲೀಲೆಯಿಂದಲೇ ನಾವು ಗೃಹವ್ಯಾಪಾರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ನಮ್ಮ ಹಿತವನ್ನು ಮರೆತಿದ್ದೇವೆ; ಗೋಪಿ ಮಹಿಳೆಯರ ಮಾತಿನಿಂದ ಅವನು ಧರ್ಮಮಾರ್ಗವನ್ನು ನೆನಪಿಗೆ ತಂದನು. ಇಲ್ಲವಾದರೆ, ಎಲ್ಲ ವರಗಳನ್ನು ನೀಡಬಲ್ಲ ಅವನಿಂದ, ನಾವು ಅವನ ಆಜ್ಞೆಗೆ ಒಳಪಟ್ಟವರಾಗಿರುವಾಗ, ಮುಕ್ತಿಯಂತಹ ವರಗಳ ಅವಶ್ಯಕತೆ ನಮಗಿರುತ್ತಿತ್ತೆ? ಇದು ಅವನ ಲೀಲೆಯ ಆಟ ಮಾತ್ರ. ಲಕ್ಷ್ಮೀದೇವಿಯೂ ಅವನ ಪಾದಸ್ಪರ್ಶಕ್ಕಾಗಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿ, ಅವನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳ ಮುಕ್ತಿಯ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ಜನರಿಗೆ ಮೋಹ ಉಂಟುಮಾಡಲು ಮಾತ್ರ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ. ಸ್ಥಳ, ಕಾಲ, ವಸ್ತುಗಳು, ಮಂತ್ರ, ಯಜ್ಞ, ಪುರೋಹಿತ, ಅಗ್ನಿ, ದೇವತೆ, ಯಜಮಾನ, ಧರ್ಮ – ಇವೆಲ್ಲವೂ ಅವನಿಂದಲೇ ಉಂಟಾಗಿವೆ. ಈ ಪರಮಯೋಗೇಶ್ವರ ವಿಷ್ಣುನು ಯದುಕುಲದಲ್ಲಿ ಅವತರಿಸಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ನಾವು ಕೇಳಿದ್ದೇವೆ; ಆದರೆ, ಅವನನ್ನು ನಿಜವಾಗಿ ಅರಿಯದೆ, ಮೋಹಿತರಾಗಿದ್ದೇವೆ. ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ಹೀಗೆ ಕರಗದ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಪಡೆದ ಮಹಿಳೆಯರು ಇದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದು ನಮ್ಮ ಭಾಗ್ಯ. ಕೃಷ್ಣನೇ, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ನಿಮ್ಮ ಮಾಯೆಯಿಂದ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸುಗಳು ಕರ್ಮಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಅಲೆಯುತ್ತಿವೆ. ಮೂಲಪುರುಷನಾದ ಅವನು, ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಮೋಹಿತರಾದ ಮತ್ತು ಅವನ ನಿಜ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಅರಿಯದವರ ತಪ್ಪನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸುತ್ತಾನೆ. ಹೀಗಾಗಿ, ತಮ್ಮ ತಪ್ಪನ್ನು ನೆನೆದು, ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿದರೂ, ಅವರು ಅವನನ್ನು ನೋಡಬೇಕೆಂಬ ಇಚ್ಛೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರಾಗಿದ್ದರು, ಕಂಸನ ಭಯವಿದ್ದರೂ ಕೂಡ. ಗ್ರಹಗಳು ಸುಖದುಃಖಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾದರೆ, ಅದು ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲ; ಗ್ರಹಗಳು ಗ್ರಹಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ಪ್ರಭಾವಿಸುತ್ತವೆ, ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲ—ಹೀಗಾಗಿ ಯಾರ ಮೇಲೆ ಕೋಪಪಡಬೇಕು? ಕರ್ಮವೇ ಕಾರಣವಾದರೂ, ಅದು ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲ; ದೇಹ ಕೇವಲ ಚರ್ಮ, ಆತ್ಮ ಚೈತನ್ಯಸ್ವರೂಪಿ—ಹೀಗಾಗಿ ಕೋಪಪಡಲು ಯಾರು ಉಳಿದಿದ್ದಾರೆ? ಕಾಲವೇ ಕಾರಣವಾದರೂ, ಆತ್ಮಕ್ಕೂ ಕಾಲಕ್ಕೂ ಭೇದವಿಲ್ಲ; ಹೀಗಾಗಿ, ದ್ವಂದ್ವ ಬೇರೆ ಯಾರಿಗೂ ಸೇರಿಲ್ಲ. ಯಾವುದೇ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ, ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, ಪರಮಾತ್ಮನಿಗೆ ದ್ವಂದ್ವ ಉಂಟಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಾನು ಹೇಗಿದ್ದೇನೆವೋ, ಹೀಗೆಯೇ ಜನನ-ಮರಣದ ಚಕ್ರವೂ ಇದೆ; ಜಾಗೃತನಾದವನು ಪಂಚಭೂತಗಳನ್ನೂ ಭಯಪಡುವುದಿಲ್ಲ." ಈ ರೀತಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಪತ್ನಿಯರು ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ಪರಮ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದರು; ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ತಮ್ಮ ತಪ್ಪನ್ನು ಅರಿತು, ಆತ್ಮಪರಿಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರು. ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಲೀಲೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲರನ್ನು ಹರ್ಷಪಡುವಂತೆ ಮಾಡಿದನು.