ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಶ್ರೀ ಶುಕಮುನಿ ಕಥೆಯನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸಿದರು: ಗೋಪರು ತಮ್ಮ ಸಂಕಟವನ್ನು ವಿವರಿಸಿದಾಗ, ದೇವಕೀಪುತ್ರರಾದ ಭಗವಂತನು, ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಪತ್ನಿಗೆ ದಯಾಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: “ನೀವು ಆ ಯಜ್ಞ ವೇದಿಕೆಗೆ ಹೋಗಿ, ಅಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ಬ್ರಹ್ಮಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ನಿಪುಣರಾಗಿರುವವರು, ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಬಯಸಿ ಅಂಗಿರಸ ಯಾಗವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನೀವು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ, ನಮ್ಮ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ, ಭಗವಂತನ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ, ಮತ್ತು ನನ್ನ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಬೇಡಿಕೆ ಇಟ್ಟು, ಅವರೆಂದರೆ ರಾಮ ಮತ್ತು ನಾನು, ನಾವು ಕಳುಹಿಸಿದವರೆಂದು cooked rice (ಅನ್ನ) ಕೇಳಿ.” ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಕೃಷ್ಣನು ಉಪದೇಶಿಸಿದಂತೆ ಗೋಪರು ಕೈಮುಗಿದು, ಭೂಮಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ವಿನಯದಿಂದ ಕೇಳಿದರು: “ಪೃಥ್ವೀಪಾಲಕರೇ, ಕೇಳಿರಿ! ನಾವು ಕೃಷ್ಣನ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಲು ಬಂದವರಾಗಿದ್ದೇವೆ. ರಾಮನು ನಮ್ಮನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದ್ದಾನೆ; ನಿಮಗೆ ಶುಭವಾಗಲಿ. ಧರ್ಮವನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬಲ್ಲವರೇ, ರಾಮ ಮತ್ತು ಅಚ್ಯುತರು ಇಲ್ಲಿ ಹತ್ತಿರವೇ ಹಸುವುಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ; ಅವರಿಗೆ ಹಸಿವಾಗಿದೆ. ನೀವಿದ್ದರೆ, ಅವರಿಗಾಗಿ ಬೇಯಿಸಿದ ಅನ್ನವನ್ನು ನಮಗೆ ದಯವಿಟ್ಟು ನೀಡಿ.” ಮತ್ತೆ ಅವರು ಹೇಳಿದರು: “ಮಹಾನ್ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೆ, ಪಶುಯಾಗ ಅಥವಾ ಸೌತ್ರಾಮಣಿಯ ಸಮಯವಲ್ಲದೆ, ದೀಕ್ಷಿತನಿಗೂ ಆಹಾರ ಕೊಡುವುದರಿಂದ ದೋಷವಿಲ್ಲ.” ಆದರೆ ಈ ವಿನಂತಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದರೂ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಅದನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ, ತಮ್ಮ ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಆಸೆಗಳಲ್ಲಿ, ಅನೇಕ ವಿಧಿ-ವಿಧಾನಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡು, ತಮ್ಮ ವಯಸ್ಸಿನ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಮಕ್ಕಳಂತೆ ವರ್ತಿಸಿದರು. ಆಗ ಶ್ರೀ ಶುಕನು ವಿವರಿಸಿದರು: “ಆ ಯಜ್ಞಸ್ಥಳ, ಕಾಲ, ವಿಭಿನ್ನ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳು, ಮಂತ್ರಗಳು, ವಿಧಿಗಳು, ಹೋಮದ್ವಾರಗಳು, ದೇವತೆಗಳು, ಯಜಮಾನ, ಯಜ್ಞ ಮತ್ತು ಧರ್ಮ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಅವನಿಂದಲೇ ಉದ್ಭವವಾಗಿವೆ. ಆದರೂ, ಆ ಪರಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು, ಅಧೋಕ್ಷಜನನ್ನು, ಅವರು ತಿಳಿಯದೆ, ಮಾನವನು ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಗುರುತಿಸಲಿಲ್ಲ.” ಅವರು “ಯಾದವರು ಅನ್ನವನ್ನು ಪಡೆಯಲಿ” ಎಂದು ಹೇಳಲಿಲ್ಲ, “ಕೊಡಬೇಡಿ” ಎಂದೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಗೋಪರು ನಿರಾಶೆಯಿಂದ ಹಿಂದಿರುಗಿ, ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ರಾಮನಿಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನು ವಿವರಿಸಿದರು. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ, ಜಗತ್ತಿನ ಅಧಿಪತಿಯಾದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ನಗುತ್ತಾ, ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವಂತೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಗೋಪರಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: “ನೀವು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಪತ್ನಿಯರಿಗೆ ಹೋಗಿ, ರಾಮ ಮತ್ತು ನಾನು ಬಂದಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ತಿಳಿಸಿ. ಅವರು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿರುವವರು; ಖುಷಿಯಿಂದ ನಿಮಗೆ ಆಹಾರವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾರೆ.” ಗೋಪರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಪತ್ನಿಯರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ, ಅವರು ಅಲಂಕೃತವಾಗಿ ಕುಳಿತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ಅವರಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಗೌರವದಿಂದ ಹೇಳಿದರು: “ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಪತ್ನಿಯರೇ, ನಮಸ್ಕಾರ. ದಯವಿಟ್ಟು ನಮ್ಮ ಮಾತು ಕೇಳಿ. ಇಲ್ಲಿ ಹತ್ತಿರವೇ, ನಾವು ಕೃಷ್ಣನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಹಸುವುಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಕೃಷ್ಣನು ರಾಮನೊಂದಿಗೆ, ದೂರದಿಂದ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ. ಅವನು ಮತ್ತು ಅವನ ಸಂಗಡಿಗರು ಹಸಿವಿನಿಂದ ಇದ್ದಾರೆ; ದಯವಿಟ್ಟು ಅವರಿಗೆ ಆಹಾರ ನೀಡಿ.” ಅಚ್ಯುತನು ಬಂದಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ, ಅವನ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಸದಾ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಮಹಿಳೆಯರು—all women—ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿದರು. ಅವರು ನಾಲ್ಕು ವಿಧದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಆಹಾರವನ್ನು ಪಾತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು, ತಮ್ಮ ಪ್ರಿಯನ ಬಳಿಗೆ ನದಿಗಳು ಸಾಗರವನ್ನು ಸೇರುವಂತೆ ಓಡಿದರು. ಹೆಂಡಂದಿರು, ತಮ್ಮ ಗಂಡರು, ಸಹೋದರರು, ಬಂಧುಗಳು ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳಿಂದ ತಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟರೂ ಕೂಡ, ತಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ, ಹಳೆಯ ಉಪದೇಶಗಳ ಬಲದಿಂದ, ನಿರ್ಭಯವಾಗಿ ಹೊರಟರು. ಯಮುನಾ ನದಿಯ ತಟದಲ್ಲಿ, ಹೊಸ ಅಶೋಕ ಕಾನನದಲ್ಲಿ, ಅವರು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಕಂಡರು. ಅವನು ಮೇಘಸಮಾನವಾದ ಕಪ್ಪು ವರ್ಣ, ಬಂಗಾರದ ವಸ್ತ್ರಧಾರಿ, ಕಾಡುಮಲ್ಲಿಗೆ ಹಾರ ಮತ್ತು ನವಿಲುಪಿಚ್ಚ ಧರಿಸಿ, ನೃತ್ಯಗಾರನಂತೆ ಸಜ್ಜಿತನು, ಭುಜದ ಮೇಲೆ ಕಮಲವನ್ನು ಇರಿಸಿಕೊಂಡು, ಒಂದು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕಮಲವನ್ನು ತಿರುಗಿಸುತ್ತಾ, ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಕಮಲದ ಹೂವಿನಿಂದ ಅಲಂಕೃತ, ಗಂಡುಬಿಟ್ಟ ಕೂದಲಿನಿಂದ گونهಗಳನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡು, ಮುಖದಲ್ಲಿ ಹಾಸ್ಯವಲ್ಲಿರುವಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾಗಿದ್ದನು. ಅವನ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುವುದರಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಆ ಮಹಿಳೆಯರು, ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಆನಂದದಿಂದ ನೋಡುವ ಮೂಲಕ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿದರು; ಹೀಗೆ ಅವರು ತಮ್ಮ ದುಃಖವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟರು. ಇತರ ಎಲ್ಲ ಆಶೆಗಳನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು, ತಮ್ಮ ಆತ್ಮರೂಪಿಯನ್ನು ನೋಡಲು ಬಂದಿದ್ದ ಅವರಿಗೆ, ಸರ್ವಜ್ಞನಾದ ಕೃಷ್ಣನು, ನಗುತ್ತಾ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: “ಅಯ್ಯೋ, ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿಯರೇ! ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಿರಿ. ನಿಮಗಾಗಿ ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ? ನಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಲು ಬಂದುದು ಯೋಗ್ಯವಾಗಿದೆ. ಯಾರು ನಿಜವಾದ ಜ್ಞಾನಿಗಳು, ಅವರು ತಮ್ಮ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ನಿರ್ಹೇತು, ನಿರಂತರ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ನನಗೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಾರೆ. ಜೀವ, ಬುದ್ಧಿ, ಮನಸ್ಸು, ಆತ್ಮ, ಹೆಂಡತಿ, ಮಕ್ಕಳು, ಸಂಪತ್ತು—all these are dear only because of association with me; ಹೀಗಾಗಿ ನಿಜವಾಗಿ ಯಾರು ಪ್ರಿಯರಾಗಬಹುದು?” ಮತ್ತೆ ಕೃಷ್ಣನು ಹೇಳಿದರು: “ಇಗಾ ನೀವು ಯಜ್ಞ ವೇದಿಕೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ, ನಿಮ್ಮ ಗಂಡರು ತಮ್ಮ ಯಜ್ಞವನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಸಹಭಾಗಿತ್ವದಿಂದ ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಲಿ.” ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಪತ್ನಿಯರು ಹೇಳಿದರು: “ಪ್ರಭು, ದಯವಿಟ್ಟು ಇಂತಹ ಕಠಿಣ ಮಾತು ಹೇಳಬೇಡಿ! ನಿಮ್ಮ ಪಾದತಲದಲ್ಲಿ ಶಾಸ್ತ್ರದ ವಚನವನ್ನು ಪೂರೈಸಿ. ನಾವು ಎಲ್ಲ ಬಂಧುಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ನಿಮ್ಮ ತುಳಸಿದಳಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಪಾದಧೂಳಿಯನ್ನು ನಮ್ಮ ಕೂದಲಿನಲ್ಲಿ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಂದಿದ್ದೇವೆ. ಈಗ ನಮ್ಮ ಗಂಡರು, ತಂದೆ-ತಾಯಿ, ಮಕ್ಕಳು, ಸಹೋದರರು, ಸ್ನೇಹಿತರು ಅಥವಾ ಬೇರೆ ಯಾರೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ, ಶರಣಾಗತರಾದ ನಮಗೆ ನಿಮ್ಮ ಪಾದಗಳೇ ಶರಣು—ನೀವು ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿ.” ಭಗವಂತನು ಹೇಳಿದರು: “ನಿಮ್ಮ ಗಂಡರು, ತಂದೆ, ಸಹೋದರರು, ಮಕ್ಕಳು, ಅಥವಾ ಇತರರು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಕೂಲತೆ ಇಡುವದಿಲ್ಲ; ನೀವು ಈಗ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದಿರುವುದರಿಂದ ಲೋಕ, ದೇವತೆಗಳು, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಗೌರವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಶರೀರ ಸಂಬಂಧವು ಪ್ರೀತಿ ಅಥವಾ ಆಪ್ತತೆಯಿಗಾಗಿ ಅಲ್ಲ; ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನನಗೇ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿದರೆ, ನೀವು ಶೀಘ್ರವೇ ನನ್ನನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತೀರಿ.” ಶ್ರೀ ಶುಕನು ವಿವರಿಸಿದರು: “ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಕೃಷ್ಣನು ಉಪದೇಶಿಸಿದ ಮೇಲೆ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಪತ್ನಿಯರು ಯಜ್ಞಶಾಲೆಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು. ಅವರ ಗಂಡರು ಈಗ ದ್ವೇಷವಿಲ್ಲದೆ, ತಮ್ಮ ಹೆಂಡತಿ ಜೊತೆ ಯಜ್ಞವನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿದರು. ಆದರೆ, ಒಬ್ಬ ಮಹಿಳೆ ಗಂಡನಿಂದ ತಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರೂ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿ, ತನ್ನ ಕರ್ಮಬಂಧಿತ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆದಳು.” ಆ ನಂತರ, ಗೋವಿಂದನು, ಆ ಹೆಂಡತಿಯರು ತಂದ ಆಹಾರವನ್ನು ಗೋಪರಿಗೆ ನಾಲ್ಕು ವಿಧಗಳಲ್ಲಿ ತಿನಿಸಿ, ತಾನೂ ಕೂಡ ಭಾಗವಹಿಸಿದನು. ಈ ರೀತಿ, ಮಾನವ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿಕೊಂಡು, ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಸೌಂದರ್ಯ, ಮಾತು, ಮತ್ತು ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಗೋವುಗಳು, ಗೋಪರು ಮತ್ತು ಗೋಪಿಕೆಯನ್ನು ಆನಂದದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಸಿದನು. ಹೆಂಡಂದಿರ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ಕೃಷ್ಣನ ಮಾನವರೂಪವನ್ನು ತಿಳಿಯದೆ ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪಿಗೆ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪಪಟ್ಟರು. ತಮ್ಮ ಹೆಂಡತಿಯರು ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ತೋರಿದ ಅಪೂರ್ವ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ತಾವು ಅದನ್ನು ಹೊಂದಿಲ್ಲವೆಂದು ವಿಷಾದಿಸಿದರು. ಅವರು ಆತ್ಮಚಿಂತನೆಯಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: “ನಮ್ಮ ಜನ್ಮ, ತ್ರಯೀಜ್ಞಾನ, ವ್ರತಗಳು, ವಿದ್ಯೆ, ವಂಶ, ಯಜ್ಞ—all these are ವ್ಯರ್ಥ, ಯಾಕೆಂದರೆ ನಾವು ಇಂದ್ರಿಯಾತೀತನಾದ ಭಗವಂತನಿಂದ ದೂರವಿದ್ದೇವೆ. ಭಗವಂತನ ಮಾಯೆ ಯೋಗಿಗಳಿಗೂ ಮೋಹವನ್ನುಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ; ನಾವು, ಮಾನವರಿಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕರಾದರೂ, ನಮ್ಮ ಹಿತವನ್ನು ತಿಳಿಯದೆ ಮಂಕಾಗಿದ್ದೇವೆ. ಈ ಹೆಂಡತಿಯರು, ಲೋಕಗುರುವಾದ ಕೃಷ್ಣನಿಗಾಗಿ, ಮನೆ ಎಂಬ ಮೃತ್ಯುಬಂಧವನ್ನು ಮುರಿದು, ಅವನನ್ನು ಪಡೆಯಲು ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುವ ಸ್ಥೈರ್ಯವನ್ನು ನೋಡಿ, ನಮಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.