ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಯಾವಾಗ ವ್ಯಕ್ತಿ ಆತ್ಮ ಮತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ವಿಭಜಿಸಿ ತಿಳಿಯದೆ, ಸಂಸರ್ಗದಿಂದ ಮೋಹಿತರಾಗಿ, ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಜನ್ಮಮರಣದ ಚಕ್ರಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಅವಿವೇಕದಿಂದ ಸಂಕಟವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ. ಸತ್ತ್ವಗುಣದಿಂದ ದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗೆ, ರಜೋಗುಣದಿಂದ ದಾನವರು ಮತ್ತು ಮಾನವರೊಂದಿಗೆ, ತಮೋಗುಣದಿಂದ ಪಿಶಾಚು, ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಈ ಗುಣಗಳ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಅವನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಜನ್ಮಾಂತರಗಳಲ್ಲಿ ಸುತ್ತುತ್ತಾನೆ. ಹೆಸರು, ಹಾಡು, ನೃತ್ಯ ಇವುಗಳನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ಇತರರು ಹೇಗೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೋ, ಹೀಗೆಯೇ ಅವನು ಕೂಡ ಅವುಗಳನ್ನು ಅನುಕರಿಸಲು ಪ್ರೇರಿತರಾಗುತ್ತಾನೆ. ಬುದ್ಧಿಯ ಗುಣಗಳನ್ನು ನೋಡಿ, ಕ್ರಿಯಾಶೀಲನಲ್ಲದವನೂ ಕೂಡ ಅವುಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವಂತಾಗುತ್ತಾನೆ. ಹರಿದುಹೋಗುವ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮರಗಳು ಚಲಿಸುವಂತೆ ಕಾಣುವುದು, ಅಥವಾ ಕಣ್ಣು ತಿರುಗಿದಾಗ ಭೂಮಿ ತಿರುಗುತ್ತಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಗುವುದು, ಇದೇ ರೀತಿ ನಮ್ಮ ಗ್ರಹಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಭ್ರಮೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಮನಸ್ಸಿನ ಕಲ್ಪನೆಯಿಂದ ಇಂದ್ರಿಯವಿಷಯಗಳ ಅನುಭವವೂ ಸುಳ್ಳಾಗಿಯೇ ಇದೆ; ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ದೃಶ್ಯಗಳು ನಿಜವಲ್ಲ. ದಾಶಾರ್ಹಕುಲೋದ್ಭವ, ಇದೇ ರೀತಿ ಈ ಸಂಸಾರವೂ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಸುಳ್ಳಾಗಿಯೇ ಇದೆ. ವಿಷಯವಸ್ತು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಕೂಡ ಸಂಸಾರದ ಚಕ್ರ ನಿಲ್ಲುವುದಿಲ್ಲ; ಯಾರು ಇಂದ್ರಿಯವಿಷಯಗಳ ಕುರಿತು ನಿರಂತರ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರಿಗೆ ಕನಸಿನಲ್ಲೂ ದುಃಖ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ, ಜಾಗ್ರತ್ತಿನಲ್ಲೂ ಅದೇ ದುಃಖ ಅನುಭವವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದುದರಿಂದ, ಉದ್ಧವ, ನಂಬಲಾರದ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿ ಇಂದ್ರಿಯವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಬೇಡ. ಆತ್ಮವನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಭ್ರಮೆಯಿಂದ ಹುಟ್ಟುವ ಗೊಂದಲವನ್ನು ನೋಡಿ, ಈ ಮಾಯೆಯ ತಪ್ಪನ್ನು ಗುರುತಿಸು. ಯಾರು ದುಷ್ಟರಿಂದ ಹೊರಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟರೂ, ಅವಮಾನಿಸಲ್ಪಟ್ಟರೂ, ಹಾಸ್ಯಕ್ಕೆ ಗುರಿಯಾಗಿದ್ದರೂ, ದ್ವೇಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟರೂ, ಹೊಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟರೂ, ಬಂಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟರೂ, ಜೀವನೋಪಾಯ ಕಳೆದುಕೊಂಡರೂ, ಮೂಢರಿಂದ ತುಳಿಯಲ್ಪಟ್ಟರೂ, ಮೂತ್ರವಿಸರ್ಜನೆಗೊಳಗಾದರೂ, ಅನೇಕ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಡಲ್ಪಟ್ಟರೂ, ಯಾರು ಹಿತವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾರೋ ಅವರು ಸ್ವಯಂ ಆತ್ಮದ ಮೂಲಕ ತಮಗೆ ತಾವೇ ಉದ್ಧಾರ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಶ್ರೀ ಉದ್ಧವನು ಕೇಳಿದನು: ಭಗವಂತಾ, ನಾನು ಇದನ್ನು ಹೇಗೆ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಿ? ದಯಮಾಡಿ ವಿವರಿಸಿ. ಆತ್ಮದ ಮೇಲೆ ಇಂತಹ ಅನೀತಿಯನ್ನು ಸಹಿಸುವುದು ಬಹಳ ಕಷ್ಟ, ಭಗವನ್! ಪ್ರಕೃತಿಯ ಪ್ರಭಾವ ಬಹಳ ಬಲವಾದುದು. ನಿಮ್ಮ ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾದ, ಶಾಂತರಾದ, ನಿಮ್ಮ ಪಾದಾಶ್ರಯ ಪಡೆದವರಿಗೆ ಹೊರತು, ಇತರರಿಗೆ ಇದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಬೃಹಸ್ಪತಿ ಬ್ರಹ್ಮವಿದ್ಯೆಯಲ್ಲಿ, ಮತ್ತು ಸ್ವಯಂ ಹರಿಯು ಆತ್ಮಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ, ಗೋಮಾತೆ, ಗುರುಗಳು ಹಾಗೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಸೇವೆಯಿಂದ ವಿಷ್ವಕ್ಸೇನನನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಪುರುಷರು ಸ್ತ್ರೀಯರ ಕಿವಿಗಳ ಮೂಲಕ, ಹಾಡು-ಸ್ತೋತ್ರಗಳ ಮೂಲಕ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾರೆ, ರಾಮನು ಸದ್ಗುಣಿಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸುವಂತೆ. ಹವನ ಮತ್ತು ಭೋಜನದಿಂದ ಯಜಮಾನರ ಪತ್ನಿಯರ ಮೇಲೆ ಪ್ರೀತಿ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಗೋಪಗಳು ರಾಮ, ಬಲವಂತ, ಕೃಷ್ಣ ನಿನ್ನಿಂದ ನಮಗೆ ಭಾರೀ ಹಸಿವಾಗಿದೆ; ಇದನ್ನು ನೀನು ನಿವಾರಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಶ್ರೀ ಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಹೀಗೆ ಗೋಪರು ಕೇಳಿದಾಗ ದೇವಕೀಪುತ್ರರಾದ ಭಗವಂತನು ಭಕ್ತರಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಪತ್ನಿಯರಿಗಾಗಿ ಹೃದಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮಾತಾಡಿದರು: ನೀವು ಆ ಹವನಮಂಟಪದ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಅಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಅಂಗಿರಸಯಾಗ ನಡೆಸುತ್ತಾ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನೀವು ಹೋಗಿ, ನಮ್ಮ ಹೆಸರನ್ನು, ರಾಮನ ಹೆಸರನ್ನು ಹೇಳಿ, ಅವರಿಂದ ಪಾಕಾನ್ನವನ್ನು ಕೇಳಿ ತಂದುಕೊಡಿ. ಭಗವಂತನು ಸೂಚಿಸಿದಂತೆ ಗೋಪರು ಕೈಮುಗಿದು, ಭೂಮಿಗೆ ವಂದಿಸಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಕೇಳಿದರು: ಓ ಧರ್ಮವನ್ನು ತಿಳಿದವರೇ, ರಾಮ ಮತ್ತು ಅಚ್ಯುತನು ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿಯೇ ಹಸುಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರಿಗೆ ಹಸಿವಾಗಿದೆ; ನೀವು ನಂಬಿಕೆಯಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಪಾಕಾನ್ನವನ್ನು ನೀಡಿ. ಹವನಕ್ಕಾಗಿ ದೀಕ್ಷಿತರಾದರೂ, ಪಶುಯಾಗ ಅಥವಾ ಸೌತ್ರಾಮಣಿ ಯಾಗವಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಭೋಜನ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಪಾಕಾನ್ನ ನಾಶವಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಆದರೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಈ ವಿನಂತಿಯನ್ನು ಕೇಳಲಿಲ್ಲ; ಅವರು ಸ್ವಲ್ಪ ಆಸೆಗಳಲ್ಲಿಯೇ, ಅನೇಕ ವಿಧಿಯ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡು, ಬಾಲಿಶರಾಗಿಯೂ, ವಯಸ್ಸಿನ ಹೆಮ್ಮೆ ಹೊಂದಿದ್ದರೂ, ದೇವರನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಿಲ್ಲ. ಯಾಗದ ಸ್ಥಳ, ಕಾಲ, ಸಾಮಗ್ರಿಗಳು, ಮಂತ್ರಗಳು, ವಿಧಿಗಳು, ಋತ್ವಿಕ್ಗಳು, ಅಗ್ನಿಗಳು, ದೇವತೆಗಳು, ಯಜಮಾನ, ಯಾಗ ಮತ್ತು ಧರ್ಮ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಅವನಿಂದಲೇ ಉಂಟಾದವು. ಆ ಪರಮ ಬ್ರಹ್ಮ, ಅಧೋಕ್ಷಜ ಸ್ವಯಂ, ಇವರನ್ನು ಅವರು ವಿವೇಕವಿಲ್ಲದೆ, ತಾವು ಮನುಷ್ಯರೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ಗುರುತಿಸಲಿಲ್ಲ. ಯಾದವರಿಗೋ ಕೊಡಿರಿ ಎಂದೂ, ಕೊಡಬೇಡಿ ಎಂದೂ ಅವರು ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಗೋಪರು ನಿರಾಶರಾದು, ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ರಾಮನ ಬಳಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರಿಸಿದರು. ಇದು ಕೇಳಿದ ಭಗವಂತನು, ಜಗದೀಶ್ವರನು, ನಗುತ್ತಾ ಲೋಕದ ಕ್ರಮವನ್ನು ತೋರಿಸುವಂತೆ ಮತ್ತೆ ಗೋಪರಿಗೆ ಹೇಳಿದರು: ನೀವು ಬ್ರಾಹ್ಮಣಪತ್ನಿಯರ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಸಂಕರ್ಷಣ ಮತ್ತು ನನ್ನೂ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ತಿಳಿಸಿ. ಅವರು ನನಗೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾರೆ; ಖುಷಿಯಿಂದ ನಿಮಗೆ ಆಹಾರವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗೆ ಗೋಪರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣಪತ್ನಿಯರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ, ಅವರನ್ನು ಕುಳಿತಿರುವುದನ್ನು, ಅಲಂಕೃತರಾಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಗೌರವದಿಂದ ವಂದಿಸಿ ಹೇಳಿದರು: ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಪತ್ನಿಯರೇ, ದಯಮಾಡಿ ನಮ್ಮ ಮಾತು ಕೇಳಿರಿ. ನಾವು ಕೃಷ್ಣನ todayಯಿಂದ ಹಸುಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಅವನಿಗೆ, ರಾಮನ ಜೊತೆಗೆ, ದೂರದಿಂದ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ. ಅವನು ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದಾನೆ; ಅವನಿಗೆ ಮತ್ತು ಅವನ ಸಂಗಾತಿಗಳಿಗೆ ಭೋಜನವನ್ನು ನೀಡಿ. ಅಚ್ಯುತನು ಬಂದಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಕೇಳಿ, ಸದಾ ಅವನ ದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸುತ್ತಿದ್ದ, ಅವನ ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಲೀನವಾಗಿದ್ದ ಆ ಮಹಿಳೆಯರು ಉಲ್ಲಾಸದಿಂದ ತುಂಬಿದರು. ಅವರು ನಾಲ್ಕು ವಿಧದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಆಹಾರವನ್ನು ಪಾತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡು, ಪ್ರಿಯನಾದ ಕೃಷ್ಣನ ಬಳಿಗೆ ನದಿಗಳು ಸಾಗರದತ್ತ ಹರಿಯುವಂತೆ ಓಡಿದರು. ಹುಡುಗರು, ಬಂಧುಗಳು, ಪತಿಗಳು, ಪುತ್ರರು ಹೋದರೂ ಬಿಡಬೇಡಿ ಎಂದು ತಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅವರು ಭಗವಂತನ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಿರವಾದ ಮನಸ್ಸಿನೊಂದಿಗೆ, ಬಹುಕಾಲ ಕೇಳಿದ ಉಪದೇಶಗಳ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಹೊರಟರು. ಯಮುನಾ ನದಿಯ ತಟದಲ್ಲಿ, ಹಸಿರು ಅಶೋಕಕಾನನದಲ್ಲಿ, ಅವರು ಗೋಪಗಳ ಮತ್ತು ಹಿರಿಯ ಅಣ್ಣನಾದ ರಾಮನೊಂದಿಗೆ ವಾಲ್ಮೀಕಿಯಂತೆ ಸುಂದರವಾಗಿ ಅಲಂಕೃತನಾಗಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಕಂಡರು. ಮೆಘದಂತೆ ಕಪ್ಪಾಗಿದ್ದ, ಹೊಳೆಯುವ ಪೀತಾಂಬರ ಧರಿಸಿದ್ದ, ಕಾಡಿನ ಹೂಮಾಲೆ ಮತ್ತು ನವಿಲುಪಿಚ್ಚ ಧರಿಸಿದ್ದ, ನೃತ್ಯಗಾರನಂತೆ ವೇಷಧಾರಿಯಾಗಿದ್ದ, ಒಂದು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕಮಲವನ್ನು ತಿರುಗಿಸುತ್ತಿದ್ದ, ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಕಮಲದ ಹೂ, ತುಂಡು ಕೂದಲುಗಳೆದುರಿಗೆ, ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಗುವಿನ ಕಿರಣವಿದ್ದ ಆತನನ್ನು ಅವರು ಕಂಡರು. ಅವರ ಮನಸ್ಸು, ಅವನ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುವುದರಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಿತ್ತು; ಅವನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಿವಿಗಳು ಆನಂದಗೊಂಡಿದ್ದವು. ಅವರು ಕಣ್ಣುಗಳ ಮೂಲಕ ಅವನನ್ನು ಒಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ದೀರ್ಘವಾಗಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡರು. ರಾಜನೆ, ಜ್ಞಾನಿಗಳಂತೆ, ಅವರು ತಮ್ಮ ದುಃಖವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟರು. ಹೀಗೆ, ಎಲ್ಲ ಬಯಕೆಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಸ್ವಾತ್ಮದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ಬಂದ ಆ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು, ಸರ್ವಜ್ಞನಾದ ಕೃಷ್ಣನು, ಅವರ ಹೃದಯವನ್ನು ಅರಿತವನು, ನಗುವಿನ ಮುಖದಿಂದ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: "ಸ್ವಾಗತ, ಓ ಭಾಗ್ಯವಂತಿಯರೇ! ದಯಮಾಡಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಿ. ನಿಮಗಾಗಿ ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ? ನೀವು ನಮ್ಮನ್ನು ನೋಡುವ ಆಸೆಯಿಂದ ಬಂದಿರುವುದು ಯೋಗ್ಯವಾಗಿದೆ. ಯಾರು ನಿಜವಾಗಿ ಜ್ಞಾನಿಗಳು, ಸ್ವಹಿತವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಕಾರಣರಹಿತ, ನಿರಂತರ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಾರೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಜೀವನ, ಬುದ್ಧಿ, ಮನಸ್ಸು, ಆತ್ಮ, ಪತ್ನಿ, ಮಕ್ಕಳು, ಧನ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ನನ್ನ ಸಂಪರ್ಕದಿಂದ ಪ್ರಿಯವಾಗುತ್ತವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ನನ之外 ಯಾರು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಪ್ರಿಯರಾಗಬಹುದು?