ನಂದನಂದನನೇ, ನಮ್ಮನ್ನು ಗೌರವಿಸು ಎಂದು ಯಮುನಾದಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ವ್ರಜದ ಯುವತಿಯರು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ವಿನಂತಿಸಿದರು. ಅವರು ನಡುಕಿನಿಂದ ಕಂಪಿಸುತ್ತಿದ್ದರು ಮತ್ತು, ವ್ರಜದ ಹೆಮ್ಮೆಯವನೇ, ನಮ್ಮ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ನಮಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿಸು ಎಂದು ಬೇಡಿಕೊಂಡರು. “ಶ್ಯಾಮಸುಂದರ, ನಾವು ನಿನ್ನ ಸೇವಕರು, ನೀನು ಹೇಳಿದಂತೆ ನಾವು ನಡೆಯುತ್ತೇವೆ. ನೀನು ಧರ್ಮವನ್ನು ಬಲ್ಲವನು, ನಮ್ಮ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಕೊಡ，否则 ನಾವು ರಾಜನ ಬಳಿ ದೂರು ನೀಡುತ್ತೇವೆ,” ಎಂದರು. ಅವರಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಿದ ಪರಮಪಾವನವಾದ ಭಗವಂತನು, “ನೀವು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ನನ್ನ ಸೇವಕರು, ನಾನು ಹೇಳಿದಂತೆ ನಡೆಯುತ್ತೀರಿ ಎಂದರೆ, ಈ ಪಾವನಹಾಸ್ಯದ ಹುಡುಗಿಯರು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದು ತಮ್ಮ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲಿ,” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಅಂತೆಯೇ, ತಣ್ಣನೆಯಿಂದ ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ಹುಡುಗಿಯರು ನೀರಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದು, ತಮ್ಮ ಖಾಸಗಿ ಅಂಗಗಳನ್ನು ಕೈಗಳಿಂದ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡರು. ಅವರು ಸಂಕಟದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ಈ ದಯನೀಯ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಕೃಷ್ಣನು ಅವರ ಭಕ್ತಿಗೆ ಸಂತೋಷಗೊಂಡು, ಅವರ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನಗುತ್ತಾ ಮಾತನಾಡಿದರು: “ನೀವು ವ್ರತವನ್ನು ಪಾಲಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ತೆಗೆದು ನೀರಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ್ದೀರಿ. ಇದು ದೇವತೆಗಳ ವಿರುದ್ಧವಾದ ಅಪಚಾರವಾಗಿದೆ. ಕೈಮುಗಿದು, ತಲೆಬಾಗಿಸಿ ಈ ದೋಷವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ನಂತರ ನಿಮ್ಮ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಧರಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ.” ಅಚ್ಯುತನ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ವ್ರಜದ ಹುಡುಗಿಯರು, ತಮ್ಮ ವ್ರತದ ನಿಯಮವನ್ನು ಉಲ್ಲಂಘಿಸಿದ್ದನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡರು. ಆದರೆ, ಇದನ್ನು ಕೃಷ್ಣನೇ ನೇರವಾಗಿ ವಿಧಿಸಿದ್ದರಿಂದ, ಅವರು ಇದನ್ನು ತಮ್ಮ ವ್ರತದ ಪೂರ್ಣತೆ ಎಂದು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರು. ಅವರು ಕೈಮುಗಿದು ತಲೆಬಾಗಿದಾಗ, ದೇವಕೀಪುತ್ರ ಕೃಷ್ಣನು ಅವರ ಭಕ್ತಿಗೆ ಕರುಣೆಯಿಂದ ಸಂತೋಷಗೊಂಡು ಅವರ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಹಿಂತಿರುಗಿಸಿದರು. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ನಡೆದರೂ, ಕೃಷ್ಣನು ಅವರನ್ನು ಆಟವಾಡಿಸಿದರೂ, ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೂ, ಅವರು ಅವನ ಮೇಲೆ ಯಾವುದೇ ದ್ವೇಷವನ್ನೂ ಹೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ; ಅವನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಲ್ಲೇ ಪರಮಾನಂದವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದರು. ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿಕೊಂಡ ಬಳಿಕವೂ, ತಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಪ್ರಿಯನನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗುವ ಆಶಯದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿತ್ತು; ಅಂಜಿಕೆಯ Blick ಗಳೊಂದಿಗೆ ಅವರ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಇಟ್ಟು, ಕೃಷ್ಣನಿಂದ ದೂರ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಅವರ ಹೃದಯದ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಯನ್ನು ಅರಿತ ದಾಮೋದರ ಕೃಷ್ಣನು, ತಮ್ಮ ವ್ರತವನ್ನು ಪೂರೈಸಿದ ಹುಡುಗಿಯರ ಹೃದಯದ ಆಶಯವನ್ನು ತಿಳಿದು ಮಾತನಾಡಿದರು: “ಧರ್ಮನಿಷ್ಠೆಯರೇ, ನನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವ ನಿಮ್ಮ ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ನನಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ. ನಾನು ಅದನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಅದು ಶೀಘ್ರವೇ ನಿಮ್ಮಿಂದ ಸಿದ್ಧವಾಗಲಿದೆ. ಯಾರು ತಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನನ್ನಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿರಪಡಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರ ಆಶೆಗಳು ಕಾಮಕ್ಕೆ ಪರಿವರ್ತನೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಹುರಿದ ಅಥವಾ ಬೇಯಿಸಿದ ಧಾನ್ಯಗಳು ಮೊಳೆ ಬಿಡದಂತೆ.” “ಇಗೋ, ವ್ರತಪೂರ್ಣವಾದ ಹುಡುಗಿಯರೇ, ನೀವು ಈಗ ವ್ರಜಕ್ಕೆ ವಾಪಸಾಗಿರಿ. ಮುಂದಿನ ರಾತ್ರಿ ಗಳಲ್ಲಿ ನೀವು ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಆನಂದಿಸುವಿರಿ, ಏಕೆಂದರೆ ಈ ವ್ರತವನ್ನು ನೀವು ನನ್ನ ಪೂಜೆಯಿಗಾಗಿ ಆಚರಿಸಿದ್ದೀರಿ,” ಎಂದನು. ಶುಕಮುನಿಯವರು ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ: ಭಗವಂತನ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ತಮ್ಮ ಆಶಯಗಳು ಪೂರೈಸಲ್ಪಟ್ಟ ವ್ರಜದ ಯುವತಿಯರು, ಕೃಷ್ಣನ ಪಾದಾರವಿಂದವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾ, ಹಿಂದುಳಿಯುತ್ತಾ ವ್ರಜಕ್ಕೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದರು. ನಂತರ ದೇವಕೀಪುತ್ರ ಕೃಷ್ಣನು, ತನ್ನ ಸಹೋದರನು ಹಾಗೂ ಗೋಪ ಬಾಲಕರೊಂದಿಗೆ ವೃಂದಾವನವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ದೂರದಲ್ಲಿ ಹಸುಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸಲು ಹೊರಟನು. ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಉಗ್ರವಾದ ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ, ಮರಗಳು ತಮ್ಮ ದೇಹಗಳನ್ನು ಛತ್ರದಂತೆ ವಿಸ್ತರಿಸಿ ನೆರಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಕೃಷ್ಣನು ವ್ರಜವಾಸಿಗಳಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: “ಸ್ಟೋಕಕೃಷ್ಣ, ಅಂಶು, ಶ್ರೀದಾಮ, ಸುಬಲ, ಅರ್ಜುನ, ವಿಶಾಲ, ಋಷಭ, ತೇಜಸ್ವಿ, ದೇವಪ್ರಸ್ಥ, ವರೂಥಪ! ಈ ಮಹಾತ್ಮರನ್ನು ನೋಡಿ, ಇವರು ಪರರಿಗಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಬದುಕುತ್ತಿರುವವರು. ಗಾಳಿ, ಮಳೆ, ಬಿಸಿಲು, ಚಳಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಹಿಸಿ ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಜನ್ಮ ಧನ್ಯ, ಏಕೆಂದರೆ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳು ಅವರಿಂದ ಬದುಕುತ್ತವೆ. ಸತ್ಪುರುಷರಂತೆ, ಅವರು ಯಾರನ್ನೂ ನಿರಾಶ್ರಯಗೊಳಿಸುವುದಿಲ್ಲ.” “ಅವರು ಎಲೆ, ಹೂವು, ಹಣ್ಣು, ನೆರಳು, ಬೇರು, ತೊಗಟೆ, ಮರ, ಪರಿಮಳದ ಗಂಧ, ರಸ, ಗೊಬ್ಬರ, ಬೂದಿ, ಎಲುಬುಗಳಿಂದ ಎಲ್ಲರ ಇಚ್ಛೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ದೇಹಧಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ನಿಜವಾದ ಜನ್ಮಸಾರ್ಥಕತೆ ಎಂದರೆ, ತನ್ನ ಜೀವನ, ಸಂಪತ್ತು, ಬುದ್ಧಿ, ವಾಕ್ಯ ಇವುಗಳಿಂದ ಸತತವಾಗಿ ಪರೋಪಕಾರ ಮಾಡುವುದು.” ಆಮೇಲೆ, ಯಮುನಾನದ ತೀರದಲ್ಲಿ ಹಸಿರು ಕೊಂಬೆ, ಹೂವು, ಹಣ್ಣು, ಎಲೆಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮರಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ಕೃಷ್ಣನು ಮತ್ತು ಬಾಲಕರು ಹಸುಗಳಿಗೆ ಶುದ್ಧ, ತಂಪಾದ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿಸಿದರು. ನಂತರ, ಅವರೂ ಆ ಅಮೃತ ತಂಪಾದ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿಯುತ್ತಾ ತೃಪ್ತರಾದರು. ಯಮುನಾ ತೀರದ ಅರಣ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಹಸುಗಳನ್ನು ಸುಖವಾಗಿ ಮೇಯಲು ಬಿಡುತ್ತಾ, ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ರಾಮನು ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಗೋಪಗಳು ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡಿದರು: “ಇಂದ್ರಿಯವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವ ಕಾರಣ, ಜೀವಿ ತನ್ನನ್ನು ಮರೆಯುತ್ತಾನೆ; ಮರಣವೆಂದರೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮರೆತುಹೋಗುವುದು. ಜನ್ಮವೆಂದರೆ, ವ್ಯಕ್ತಿ ತನ್ನನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸಿದರೂ, ಅದು ಇಂದ್ರಿಯವಿಷಯಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದೇ; ಅದು ಕನಸು ಅಥವಾ ಕಲ್ಪನೆಗಳಂತೆ.” “ಹಿಂದಿನ ಕನಸು ಅಥವಾ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಹೇಗೆ ನೆನಪಿಗೆ ತರಲಾಗುವುದಿಲ್ಲವೋ, ಹಾಗೆಯೇ, ಆ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ತಾನೊಬ್ಬ ನವೀನ ವ್ಯಕ್ತಿಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ, ಹಿಂದಿನಂತೆ ಅಲ್ಲ. ಇಂದ್ರಿಯಗಳು, ಅವುಗಳ ವಿಷಯಗಳು ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸು—ಈ ಮೂರು ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗುತ್ತವೆ; ಒಳಗಿನದು ಮತ್ತು ಹೊರಗಿನದು ಎಂಬ ವಿಭಜನೆ ಜನರಿಂದ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ, ಸತ್ಪುರುಷರ ಮತ್ತು ದುಷ್ಟರ ಕರ್ಮಗಳಂತೆ.” “ಪ್ರಿಯವನೇ, ಜೀವಿಗಳು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿ, ನಾಶವಾಗುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ಕಾಲದ ಸೂಕ್ಷ್ಮ, ವೇಗದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಅದು ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಬೆಂಕಿಯ ಜ್ವಾಲೆ, ನದಿಯ ಹರಿವು, ಮರದ ಹಣ್ಣುಗಳಂತೆ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಯುಗಗಳು ಮತ್ತು ಸ್ಥಿತಿಗಳು ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿವೆ. ಈ ದೀಪವನ್ನು ಜ್ವಾಲೆ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ, ಈ ನೀರನ್ನು ನದಿ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ, ಈ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಪುರುಷ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ—ಇಂತಹ ಭಾವನೆಗಳು ಸುಳ್ಳು, ಶಾಶ್ವತ ಜೀವನವೆಂಬ ಭಾವನೆ ಕೂಡ ಸುಳ್ಳೇ.” “ಈ ವ್ಯಕ್ತಿ ತನ್ನ ಕರ್ಮದ ಬೀಜದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ ಅಥವಾ ಸತ್ಯವಾಗಿಯೇ ಮರಣ ಹೊಂದಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಬೇಡಿ; ಅದು ಮೋಹವೇ, ಹೇಗೆಂದರೆ ಬೆಂಕಿ ಮರದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡು ಮರದಲ್ಲಿ ನಾಶವಾಗುವಂತೆ. ಗರ್ಭಧಾರಣೆ, ಗರ್ಭಾವಸ್ಥೆ, ಜನನ, ಬಾಲ್ಯ, ಕೌಮಾರ್ಯ, ಯೌವನ, ವೃದ್ಧಾಪ್ಯ, ಮರಣ—ಇವು ದೇಹದ ಒಂಬತ್ತು ಸ್ಥಿತಿಗಳು. ಗುಣಗಳ ಸಂಪರ್ಕದಿಂದ ವ್ಯಕ್ತಿ ವಿವಿಧ ಉನ್ನತ ಮತ್ತು ನೀಚ ದೇಹಗಳನ್ನು ಕಲ್ಪನೆಗಳಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾನೆ; ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ತ್ಯಜಿಸುತ್ತಾನೆ.” “ಸ್ವಯಂ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಪುತ್ತ್ರನ ಮೂಲಕ ಆತ್ಮನ ಹುಟ್ಟು-ಮರಣವನ್ನು ಊಹಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಆಗಮನ-ಗಮನಗಳ ನಿಜ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಅರಿತವನು ಇವು ಎರಡನ್ನೂ ಹೊಂದಿರುವವನು ಅಲ್ಲ. ಮರದ ಬೀಜ-ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಅರಿತವನು ಅದರ ಹುಟ್ಟು-ನಾಶವನ್ನು ತಿಳಿದರೂ, ಮರಕ್ಕಿಂತ ಭಿನ್ನನಾಗಿರುವಂತೆ, ಸಾಕ್ಷಿಯು ದೇಹಕ್ಕಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿರುತ್ತಾನೆ.” “ಆದರೆ, ಆತ್ಮವನ್ನು ಪ್ರಕೃತಿಯಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸದೆ, ಸಂಪರ್ಕದಿಂದ ಮೋಹಗೊಂಡವನು ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕುತ್ತಾನೆ. ಸತ್ವ ಗುಣದಿಂದ ದೇವತೆಗಳ ಸ್ಥಿತಿಗೆ, ರಜೋಗುಣದಿಂದ ದಾನವರು ಮತ್ತು ಮಾನವರ ಸ್ಥಿತಿಗೆ, ತಮೋಗುಣದಿಂದ ಪ್ರೇತ ಮತ್ತು ಪಶುಗಳ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಕರ್ಮದಿಂದ ಪ್ರೇರಿತನಾಗಿ, ಅವನು ಈ ಸ್ಥಿತಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಾನೆ.” “ಇತರರನ್ನು ನೃತ್ಯ, ಗಾಯನ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವನು ಕೂಡ ಅವರೆಂತೆ ನಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಹೀಗೆಯೇ, ಬುದ್ಧಿಯ ಗುಣಗಳನ್ನು ನೋಡಿ, ನಿಷ್ಕ್ರಿಯನಾದರೂ ಕೂಡ ಅವನು ಅವನ್ನು ಅನುಕರಿಸುತ್ತಾನೆ.” ಇಂತೆಯೇ, ಕೃಷ್ಣನು ಗೋಪ ಬಾಲಕರಿಗೆ ಜೀವನದ ನಿಜವಾದ ತಾತ್ಪರ್ಯವನ್ನು, ಪ್ರಕೃತಿಯ ಗುಣಗಳ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು, ಆತ್ಮನ ಶಾಶ್ವತತೆಯನ್ನು ಮತ್ತು ಪರೋಪಕಾರದ ಮಹತ್ವವನ್ನು ತಿಳಿಸಿ, ಹಸುಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸುತ್ತಾ, ವೃಂದಾವನದ ಸುಂದರ ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಸುಖದಿಂದ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದನು.