ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು ಹೇಗೆ ನಿಜವಾದ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಕನಸಿನ ಲೋಕವನ್ನು ಆಶಿಸಿ ಭ್ರಮೆಗೊಳಗಾಗುತ್ತಾರೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಕೆಲವರು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಆ ಸ್ಥೂಲವಲ್ಲದ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಆಶೀರ್ವಾದಗಳನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು, ಆ ಕನಸಿನ ಕಥೆಗಳು ಕೇಳಲು ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವು ಅಸ್ಥಿರವಾಗಿವೆ. ರಜೋ, ಸತ್ವ, ತಮೋ ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾದವರು ಮತ್ತು ಆ ಗುಣಗಳನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವವರು ಇಂದ್ರಾದಿ ಪ್ರಧಾನ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ನನನ್ನು, ನನ್ನ ನಿಜ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ, ಪೂಜಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಯಜ್ಞದ ಮೂಲಕ ಪೂಜಿಸಿ, “ನಾವು ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಆನಂದಿಸೋಣ” ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಸ್ವರ್ಗದ ಅನುಭವ ಮುಗಿದಾಗ, ಪುನಃ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಧನ-ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಮತ್ತು ಉನ್ನತ ಜನ್ಮವನ್ನು ಆಶಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗಾಗಿ, ಹೂವಿನಂತೆ ಸುಂದರವಾದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಚಲಿಸಿ, ಗರ್ವ ಮತ್ತು ಅತಿಯಾದ ಲೋಭದಿಂದ ಕೂಡಿರುವವರಿಗೆ ನನ್ನ ಉಪದೇಶವೂ ಆಕರ್ಷಕವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ವೇದಗಳು ಮೂರು ವಿಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮನ್, ಆತ್ಮ ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿವೆ; ಋಷಿಗಳು ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ, ನಾನು ಕೂಡ ಪರೋಕ್ಷ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೇನೆ. ಶಬ್ದ-ಬ್ರಹ್ಮನ್ ಅತಿ ಅರ್ಥಗರ್ಭಿತವಾಗಿದೆ, ಪ್ರಾಣ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ರೂಪುಗೊಂಡಿದೆ; ಅದು ಅನಂತ, ಆಳವಾದ, ಸಮುದ್ರದಂತೆ ಅರ್ಥಗೊಳ್ಳಲು ಕಷ್ಟವಾಗಿದೆ. ಅದು ನನ್ನಿಂದ, ಅನಂತ ಶಕ್ತಿಯ ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ, ವಿಸ್ತಾರಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ; ಪ್ರಾಣಿಗಳಲ್ಲಿ ಅದು ಶಬ್ದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ, ಹೂಗುಂಡಿನೊಳಗಿನ ಧಾರೆಂತೆ. ಜಾಲವನ್ನು ಹೃದಯದಿಂದ ಬಾಯಿಗೆ ಹೊರಹಾಕುವ ಜೇಡದಂತೆ, ಪ್ರಾಣವೂ ಶಬ್ದದೊಂದಿಗೆ ಆಕಾಶದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿ, ಮನಸ್ಸಿನ ಮೂಲಕ ಸ್ಪರ್ಶ ರೂಪವನ್ನು ತಾಳುತ್ತದೆ. ಆಯಾ ಛಂದಸ್ಸುಗಳಿಂದ, ಅಮೃತದಿಂದ, ಸಾವಿರ ಮಾರ್ಗಗಳಿಂದ, ಓಂನಿಂದ—ಅಕ್ಷರ, ಸ್ವರ, ಉಚ್ಚಾರಣೆ ಮತ್ತು ಘನ ಶಬ್ದಗಳಿಂದ—ಅದು ಒಳಗಡೆ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿದೆ. ಅವನು ಸ್ವತಃ ಮಹಾ ಮತ್ತು ಅನಂತವಾದ ವಾಕನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ವಿವಿಧ ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿ ವಿಸ್ತಾರಗೊಳಿಸಿ, ಛಂದಸ್ಸುಗಳಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ಅಕ್ಷರಗಳ ಹೆಚ್ಚಳದಿಂದ ವಿಸ್ತಾರಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ. ಗಾಯತ್ರಿ, ಉಷ್ಣಿಕ್, ಅನುಷ್ಟುಪ್, ಬೃಹತಿ, ಪಂಕ್ತಿ, ತ್ರಿಷ್ಟುಭ್, ಜಗತಿ, ಅತಿಚ್ಹಂದಸ್, ಅತ್ಯಷ್ಟಿ, ಅತಿಜಗತ್, ವಿರಾಟ್—ಇವು ಛಂದಸ್ಸುಗಳು. ಇದು ಏನು ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತದೆ, ಏನು ಘೋಷಿಸುತ್ತದೆ, ಏನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ, ಏನು ವಿಭಜಿಸುತ್ತದೆ? ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಾನು ಮಾತ್ರ ಅದರ ಹೃದಯವನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದೇನೆ. ಇದು ನನ್ನನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತದೆ, ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ, ವಿಭಜಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತದೆ; ವೇದಗಳ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅರ್ಥ ಶಬ್ದದ ಮೇಲೆ ಆಧಾರಿತವಾಗಿದ್ದು, ನನನ್ನು ವಿಭಜಿಸಿ, ಮಾಯೆಯನ್ನು ಪಠಿಸಿ, ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಿ, ದಯಾಳು ಆಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ, ಅದು ಚಿರತೆ, ಕಾಡುಹಂದಿ, ಕಾಡು ನಾಯಿಗಳು, ಎಮ್ಮೆ, ಕಾಡು ಎಮ್ಮೆ, ಆನೆಗಳು, ಹಾಲು ಎಮ್ಮೆಗಳು, ಕ猴ಿಗಳು, ಮುಂಗುಸುಗಳು ಮತ್ತು ಹಾವುಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದಿದೆ. ಆ ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಳದ ಒಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ರಾಜನು, ತನ್ನ ಪುತ್ರರೊಂದಿಗೆ, ಅಲ್ಲಿ ಯಜ್ಞದ ಅಗ್ನಿ ಹೊತ್ತಿರುವ ಋಷಿಯನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಅವನು ತನ್ನ ರೂಪದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿದ್ದನು, ದೀರ್ಘ ಕಾಲ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದ್ದನು; ದೇವರ ಪ್ರೀತಿಯ ದೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಅಮೃತದಂತಹ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ್ದರಿಂದ, ಅವನು ತುಂಬಾ ಕ್ಷೀಣವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ಎತ್ತರ ಉನ್ನತವಾಗಿತ್ತು, ಕಮಲದ ದಳದಂತಹ ಕಣ್ಣುಗಳು, ಜಟಾ ಕೂದಲು, ಬರ್ಕು ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿದ, ತಪಸ್ವಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದಂತೆ ಸ್ವಚ್ಛವಲ್ಲದ, ಆಭರಣವಿಲ್ಲದ ವೇಷದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು. ರಾಜನು ಆಶ್ರಮದ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಋಷಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದಾಗ, ಋಷಿ ಅವನನ್ನು ಯೋಗ್ಯ ಆತಿಥ್ಯ ಮತ್ತು ಶುಭಾಶಯಗಳಿಂದ ಸ್ವಾಗತಿಸಿದನು. ಋಷಿ, ಯೋಗ್ಯವಾದ ಅರ್ಪಣೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ಸ್ವಯಂ ನಿಯಂತ್ರಿತ ರಾಜನನ್ನು ಆಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿಸಿ, ದೇವರ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು, ಸುಮನೋಭಾವದಿಂದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನುಡಿದನು: “ನೀನು ಧರ್ಮಾತ್ಮರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು, ದುಷ್ಟರನ್ನು ನಾಶ ಮಾಡಲು, ಹರಿಯ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ. ನೀನು ಸೂರ್ಯ, ಚಂದ್ರ, ಅಗ್ನಿ, ಇಂದ್ರ, ವಾಯು, ಯಮ, ಧರ್ಮ, ಮತ್ತು ವರुण—ಈ ಎಲ್ಲರೂ ಆಗಿರುವ ಶುದ್ಧಾತ್ಮ. ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ನೀನು ರತ್ನಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾದ ವಿಜಯರಥದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ಭಯಂಕರ ಬಿಲ್ಲು ಹಿಡಿದು, ದುಷ್ಟರನ್ನು ಭಯಭೀತಗೊಳಿಸುತ್ತೀಯೆ. ನಿನ್ನ ಸೇನೆಯ ಪಾದಗಳಿಂದ ಭೂಮಿಯ ವಲಯವನ್ನು ಒತ್ತಿ, ಭೂಮಿಯ ಗೊಳವನ್ನು ಕಂಪಿಸುತ್ತ, ಮಹಾ ಸೇನೆಯನ್ನು ಒದಗಿಸಿ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತೀಯೆ. ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ರಾಜನ್, ಭಗವಂತನು ನಿರ್ಮಿಸಿದ ವರ್ಣ ಮತ್ತು ಆಶ್ರಮಗಳ ಸೀಮೆಗಳನ್ನು ದರೋಡೆಗಾರರು ಮುರಿಯುತ್ತಾರೆ. ನೀನು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರೆ, ಅಸಾಧು, ಅಲೋಭಿತ ಜನರಿಂದ ಅನ್ಯಾಯವು ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ; ಈ ಲೋಕವು ದರೋಡೆಗಾರರಿಂದ ಹಿಡಿದು ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೂ, ವೀರ, ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಕೇಳುತ್ತೇನೆ—ನೀನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಯಾವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಬಂದಿರುವೆ? ನಾವು ನೈಜ ಹೃದಯದಿಂದ ಅದರಂತೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳೋಣ.” ಇನ್ನು, ಶುಕ ಮಹರ್ಷಿಯು ಹೇಳಿದನು: ಚಳಿಗಾಲದ ಮೊದಲ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ, ನಂದನ ವ್ರಜದ ಯುವತಿಯರು ಕಾತ್ಯಾಯನೀ ದೇವಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸುವ ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸಿದರು, ಸಾದಾ ಆಹಾರ ಸೇವಿಸಿದರು. ಪ್ರಭಾತದಲ್ಲಿ, ಕಾಲಿಂದಿ ನದಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಸೂರ್ಯೋದಯದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ನದಿಯ ದಡದಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣಿನಿಂದ ದೇವಿಯ ವಿಗ್ರಹವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ, ರಾಜನೇ, ದೇವಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರು. ಸುಗಂಧದ ಹಾರಗಳು, ಪರಿಮಳಗಳು, ಅರ್ಪಣೆಗಳು, ಧೂಪ, ದೀಪಗಳು ಹಾಗೂ ವಿವಿಧ ಉಡುಗೊರೆಗಳು—ಮೂಲಗಳು, ಹಣ್ಣುಗಳು, ಧಾನ್ಯಗಳು—ಇವುಗಳ ಮೂಲಕ ದೇವಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರು. ಈ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸಿದರು: “ಓ ಕಾತ್ಯಾಯನೀ, ಮಹಾ ಶಕ್ತಿ, ಮಹಾ ಯೋಗಿನಿ, ಪರಮೇಶ್ವರಿ, ನಂದನಂದನನು ನನ್ನ ಪತಿಯಾಗಿ ಮಾಡು; ನಾನು ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ.” ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಯುವತಿಯರು ಪೂಜೆಯನ್ನು ಮಾಡಿದರು. ಹೀಗಾಗಿ, ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿತ್ತು; ಒಂದು ತಿಂಗಳು ವ್ರತ ಆಚರಿಸಿ, ಭದ್ರಕಾಳಿ ದೇವಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ನಂದನಂದನನು ಪತಿಯಾಗಿ ಬಯಸಿದರು. ಪ್ರತಿ ದಿನ, ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಸ್ನಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗುವಾಗ, ಸಹಚರಿಯರೊಂದಿಗೆ ಕೈಕೈ ಜೋಡಿಸಿ, ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಹಾಡುತ್ತ, ಕಾಲಿಂದಿ ನದಿಗೆ ಹೋಗಿದರು. ಒಂದು ದಿನ, ನದಿಯ ದಡಕ್ಕೆ ಬಂದು, ತಮ್ಮ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಹಿಂದೆ ಬಿಟ್ಟು, ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಹಾಡುತ್ತ, ಹರ್ಷದಿಂದ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡಿದರು. ಯೋಗಿಗಳ ಅಧಿಪತಿ, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು, ಅವರ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಅರಿತು, ತಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು, ಅವರ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ಪೂರೈಸಲು ಮುಂದಾಯಿತು. ಅವನು ತಕ್ಷಣ ಅವರ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಕದಂಬ ಮರದ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿ, ಹುಡುಗರೊಂದಿಗೆ ನಗುತ್ತ, ಹಾಸ್ಯವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದನು: “ಬನ್ನಿ, ಯುವತಿಯರೇ, ಪ್ರತಿ ಒಬ್ಬರು ತಮ್ಮ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಸ್ವಯಂ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ; ನಾನು ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ಹಾಸ್ಯವಲ್ಲ, ನೀವು ವ್ರತದಿಂದ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ದಣಿದಿದ್ದರೆ. ನಾನು ಎಂದೂ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿಲ್ಲ, ಈ ಹುಡುಗರು ಕೂಡ ಅದನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದಾರೆ; ಓ ಸುಂದರ ಕಂಠದವರು, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರು ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಬನ್ನಿ, ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಬರುವುದಿಲ್ಲ.” ಕೃಷ್ಣನ ಆಟವನ್ನು ನೋಡಿ, ಗೋಪಿಯರು ಪ್ರೇಮದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಪರಸ್ಪರ ಮುಜುಗರದಿಂದ ನೋಡಿದರು, ನಗಿದರು, ಆದರೆ ನೀರಿನಿಂದ ಹೊರಬರಲಿಲ್ಲ. ಗೋವಿಂದನು ಹಾಸ್ಯವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಅವರ ಮನಸ್ಸು ಚಲಿಸಿ, ಗೋಪಿಯರು ತೊಡೆಯವರೆಗೆ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ, ತಂಗಾಡುತ್ತ, ಅವನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು: “ಓ ನಂದನಂದನ, ದಯವಿಟ್ಟು ನಮಗೆ ಗೌರವ ನೀಡಿ; ನಾವು ನಿನ್ನನ್ನು ವ್ರಜದ ಶ್ಲಾಘನೀಯ ಎಂದು ತಿಳಿದಿದ್ದೇವೆ. ನಮ್ಮ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ನೀಡಿ, ನಾವು ಕಂಪಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.