ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಆತ್ಮವನ್ನು ಹೊಂದಿದ ಆ ಮಹಾನ್, ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ನಗರವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿಕೊಂಡು, ಅಲ್ಲಿನ ಜನರನ್ನು ರೂಪಿಸಿ, ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಲಾದವರನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ಆ ಜನರು ಸೃಷ್ಟಿಯ ಅಧಿಪತಿಯನ್ನು ಹೊಗಳಿದರು. “ಅಯ್ಯೋ, ಲೋಕದ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನೆ, ನಿನ್ನ ಕಾರ್ಯ ಎಷ್ಟು ಅದ್ಭುತವಾಗಿದೆ! ಎಲ್ಲ ಯಜ್ಞಗಳು ನಿನ್ನಲ್ಲೇ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿವೆ; ನಾವು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಆಹಾರವನ್ನು ಸೇವಿಸೋಣ,” ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದರು. ತಪಸ್ಸು, ಜ್ಞಾನ, ಯೋಗ ಮತ್ತು ಗಂಭೀರ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದ ಹೃಷೀಕೇಶ, ಮಹಾಮುನಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು, ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯ ಪ್ರಕಾರ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಅವನು, ಜನ್ಮರಹಿತನು, ಪ್ರತಿ ಜೀವಿಗೆ ತನ್ನದೇ ದೇಹದ ಒಂದು ಭಾಗವನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು—ಅದು ಯಾವುದು? ಧ್ಯಾನ ಮತ್ತು ಯೋಗದ ಸಮೃದ್ಧಿ, ತಪಸ್ಸು, ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ವೈರಾಗ್ಯ. ಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಈ ರೀತಿ, ಶರದೃತುವಿನಲ್ಲಿ, ನೀರು ಚಂದಾಗಿದ್ದು, ಹೂವಿನ ಕಮಲಗಳ ಸುಗಂಧ ಹರಡಿದ್ದಾಗ, ಅಚ್ಯುತನು, ಗೋವಾಲು ಹುಡುಗರ ಮತ್ತು ಗೋವುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಗಾಳಿ ತಂಪಾದ ಅರಣ್ಯವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಹೂವುಗಳ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಮರಗಳ ನಡುವೆ, ಜೇನುಕುಡುವ ಗುಂಪುಗಳು ಗೂಡು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ, ಹಳ್ಳಗಳು ಮತ್ತು ನದಿಗಳು ಪಕ್ಷಿಗಳ ಕೂಗಾಟದಿಂದ ಗಂಭೀರವಾಗಿದ್ದ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ, ಜೇನುಕುಡುವ ದೇವತೆ, ತನ್ನ ಗೆಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ಗೋವುಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸುತ್ತಾ, ಬಾಸುರಿಯನ್ನು ವಾದಿಸಿದನು. ವೃಜದ ಮಹಿಳೆಯರು, ಕೃಷ್ಣನ ಬಾಸುರಿಯ ನಾದವನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ, ಅದು ಪ್ರೇಮವನ್ನು ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸುವುದು; ಕೆಲವರು, ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಕಾಣದಂತೆ, ಆ ನಾದವನ್ನು ತಮ್ಮ ಗೆಳೆಯರಿಗೆ ವಿವರಿಸಿದರು. ಅವರು ಕೃಷ್ಣನ ಲೀಲೆಯನ್ನು ನೆನೆಸುತ್ತಾ ವಿವರಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು; ಆದರೆ, ರಾಜನೇ, ಪ್ರೇಮದ ತೀವ್ರತೆಯಿಂದ ಅವರ ಮನಸ್ಸು ತಲ್ಲೀನವಾಗಿ, ವಿವರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಮಯೂರಪಿಚ್ಚೆ ತಲೆಗೆ, ನೃತ್ಯಶ್ರೇಷ್ಠನ ರೂಪ, ಕರ್ಣಿಕಾರ ಹೂಗಳು ಕಿವಿಗೆ, ಬಂಗಾರದಂತೆ ಹಳದಿ ಬಟ್ಟೆ, ಕಾಡು ಹೂಗಳ ಹಾರ, ಬಾಸುರಿಯ ರಂಧ್ರಗಳನ್ನು ತುಟಿಗಳ ಅಮೃತದಿಂದ ತುಂಬಿಸಿ, ಗೋವಾಲು ಹುಡುಗರಿಂದ ಆವರಿತನಾಗಿ, ಕೃಷ್ಣನು ವೃಂದಾವನದ ಅರಣ್ಯವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ತನ್ನ ಪಾದಗಳ ಚಿಹ್ನೆಗಳಿಂದ ಆ ಅರಣ್ಯ ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದು, ತನ್ನ ಗಾನದಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಯಿತು. ರಾಜನೇ, ಆ ಬಾಸುರಿಯ enchanting ನಾದವು, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಮೋಡಗೊಳಿಸಿ, ವೃಜದ ಮಹಿಳೆಯರು ಆ ನಾದವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾ, ಅದರಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನರಾದರು. ಗೋಪಿಯರು ಹೇಳಿದರು: “ಸಖಿಯರೆ, ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಇದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಫಲವೇ ಇಲ್ಲ—ವೃಜದ ರಾಜನ ಇಬ್ಬರು ಪುತ್ರರನ್ನು, ತಮ್ಮ ಗೆಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ಗೋವುಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು, ಬಾಸುರಿಯು ಮುಖವನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು, ಅವರ ಪ್ರೇಮಭರಿತ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವುದನ್ನು ನೋಡುವುದು.” ಮಾವಿನ ಮೊಗ್ಗು, ಕೋಮಲ ಎಲೆಗಳು, ಮಯೂರಪಿಚ್ಚೆ, ಕಮಲ ಮತ್ತು ಕುಮುದ ಹಾರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತರಾದ, ಕಾಡು ಹೂಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಿದ, ಇಬ್ಬರೂ ಗೋವಾಲು ಹುಡುಗರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನೃತ್ಯಗಾರರಂತೆ, ಗಾನ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನರಾಗಿದ್ದರು. “ಸಖಿಯರೆ, ಈ ಬಾಸುರಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಪುಣ್ಯ! ದಾಮೋದರನ ತುಟಿಗಳ ಅಮೃತವನ್ನು ಅದು ಸವಿಯುತ್ತದೆ; ಅದನ್ನು ಗೋಪಿಯರು ಕೂಡ ಬಯಸುತ್ತಾರೆ. ನದಿಗಳು, ಅದರ ಉಳಿದ ಸಿಹಿಯನ್ನು ಸವಿದು, ಆನಂದದಿಂದ ಹರಿದು, ಅವರ ನೀರುಗಳು ಕಂಪಿಸುತ್ತವೆ, ಮರಗಳು ಹಿರಿಯರಂತೆ ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ಸುರಿಸುತ್ತವೆ.” “ಸಖಿಯೆ, ವೃಂದಾವನ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಹರಡುತ್ತದೆ; ದೇವಕೀ ಪುತ್ರನ ಪಾದಜಲದಿಂದ ಅದು ಪವಿತ್ರವಾಗಿದೆ. ಗೋವಿಂದನು ಬಾಸುರಿಯನ್ನು ವಾದಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಮಯೂರಗಳು ಮದದಿಂದ ನೃತ್ಯ ಮಾಡುತ್ತವೆ, ಪರ್ವತದ ಮೇಲಿನ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳು ನಿಶ್ಚಲವಾಗುತ್ತವೆ.” “ಇದೀಗ, ಈ ಸರಳ ಮನಸ್ಸಿನ ಹರಣಗಳು ಕೂಡ ಪುಣ್ಯವಂತರು; ನಂದನ ಪುತ್ರನ ಅದ್ಭುತ ವೇಷವನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವರ ಕಪ್ಪುಹರಣ ಸಂಗಾತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಬಾಸುರಿಯ ನಾದವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಪ್ರೇಮಭರಿತ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಪೂಜೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಾರೆ.” “ಕೃಷ್ಣನ ರೂಪ ಮತ್ತು ವರ್ತನೆ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಹಬ್ಬವಾಗಿದೆ; ಅವನು ಬಾಸುರಿಯ ಸಿಹಿ, ಗುಪ್ತ ಗಾನವನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕೇಳಿ, ದಿವ್ಯ ರಥದಲ್ಲಿ ಇರುವ ದೇವಿಯರು, ಪ್ರೇಮದ ತೀವ್ರತೆಯಿಂದ ಮನಸ್ಸು ತಲ್ಲೀನವಾಗಿ, ಹೂ ಹಾರಗಳು ಜಾರಿಹೋಗುತ್ತವೆ, ಬಟ್ಟೆಗಳು ಸಡಿಲವಾಗುತ್ತವೆ, ಅವರು ಅಸ್ವಸ್ಥರಾಗುತ್ತಾರೆ.” ಗೋವುಗಳು, ಕೃಷ್ಣನ ಬಾಸುರಿಯ ನಾದವನ್ನು ಕಿವಿಯಿಂದ ಅಮೃತದಂತೆ ಕುಡಿಯುತ್ತಾ, ನಿಶ್ಚಲವಾಗುತ್ತವೆ; ಅವರ ಕರುಗಳು ಹಾಲನ್ನು ಬಾಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು, ಗೋವಿಂದನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ಸುರಿಸುತ್ತವೆ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಅಲಿಂಗಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ. “ತಾಯಿ, ಈ ಅರಣ್ಯದ ಪಕ್ಷಿಗಳು ಕೂಡ ಮಹಾಮುನಿಗಳಂತೆ ಪುಣ್ಯವಂತರು; ಸುಂದರ ಮರಗಳ ಶಾಖೆಗಳಿಗೆ ಹತ್ತಿ, ಕೃಷ್ಣನ ಬಾಸುರಿಯ ನಾದವನ್ನು ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮರೆತು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ.” ನದಿಗಳು, ಮುಕುಂದನ ಗಾನವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅವರ ಹರಿವಿನಲ್ಲಿ ವೃತ್ತಾಕಾರದ ಚಿಹ್ನೆಗಳು ಮೂಡುತ್ತವೆ, ಪ್ರೇಮ ತಣಿದು, ಮುರಾರಿಯನ್ನು ಅಲಿಂಗಿಸುತ್ತವೆ, ಅವರ ಅಲೆಗೈಗಳಿಂದ ಕಮಲಗಳನ್ನು ಪಾದಗಳಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾರೆ. ವೃಜದ ಗೋವುಗಳು, ರಾಮ ಮತ್ತು ಗೋವಾಲು ಹುಡುಗರೊಂದಿಗೆ ಬಿಸಿಲಲ್ಲಿ ಮೇಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಕೃಷ್ಣನು ಬಾಸುರಿಯನ್ನು ವಾದಿಸುತ್ತಿದ್ದನು; ಮರಗಳು ಪ್ರೇಮದಿಂದ ಹೂವುಗಳ ಶಾಖೆಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ, ತಮ್ಮ ದೇಹವನ್ನು ನೆರಳಾಗಿ ಹರಡುತ್ತವೆ, ತಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತನಿಗೆ ಆಶ್ರಯ ನೀಡುತ್ತವೆ. ಪುಲಿಂದ ಮಹಿಳೆಯರು, ಮಹಾಗಾಯಕನ ಪಾದದ ಕುಂಕುಮವನ್ನು, ಅದು ಅವರ ಪ್ರಿಯರ ಬಾಯಿಗೆ ಅಲಂಕಾರವಾಗಿ, ಹುಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಉಳಿದಿದ್ದನ್ನು, ತಮ್ಮ ಮುಖ ಮತ್ತು ವಕ್ಷಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ; ಇದರಿಂದ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಕಂಡ ಪ್ರೇಮದ ನೋವನ್ನು ಶಮನ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಈ ಪರ್ವತವನ್ನು ನೋಡಿ, ಹರಿಯ ಸೇವಕರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ; ರಾಮ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣನ ಪಾದಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಆನಂದಗೊಂಡು, ಅವರಿಗೆ, ಅವರ ಗೋವುಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಗೆಳೆಯರಿಗೆ, ತನ್ನ ಶಿಖರಗಳಿಂದ ನೀರು, ಕೋಮಲ ಹುಲ್ಲು ಮತ್ತು ಬೇರುಗಳನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸುತ್ತದೆ. ರಾಮ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣನು ಗೋವುಗಳನ್ನು ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ನಡೆಸುತ್ತಾ, ಗೋವಾಲು ಹುಡುಗರೊಂದಿಗೆ, ಅವರ ಬಾಸುರಿಯ ಸಿಹಿ ನಾದವು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಮೋಡಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ; ಚಲಿಸುವ ಜೀವಿಗಳು ನಿಶ್ಚಲವಾಗುತ್ತವೆ, ಮರಗಳು ಆನಂದದಿಂದ ಕಂಪಿಸುತ್ತವೆ, ಬಂಧನಗಳ ಗುರುತುಗಳು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಬಿದ್ದು ಹೋಗುತ್ತವೆ. ಈ ರೀತಿ, ವೃಂದಾವನದಲ್ಲಿ ವಿಹರಿಸುವ ಪರಮಾತ್ಮನ ಲೀಲೆಯನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾ, ಗೋಪಿಯರು ತಮ್ಮ ನಡುವೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ, ಅವನ ಆಟದಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಇದರಿಂದ, ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಮೊದಲಾರ್ಧದ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದನೇ ಅಧ್ಯಾಯ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ; ಇದು ಪರಮಹಂಸರಿಗೆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಗ್ರಂಥ. ಇಂದ್ರಿಯ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನನಾದ ವ್ಯಕ್ತಿ ತನ್ನನ್ನು ಅಥವಾ ಉನ್ನತವನ್ನು ಅರಿಯುವುದಿಲ್ಲ; ದೇಹಕ್ಕಾಗಿ ಬದುಕುವನು, ಗಾಳಿಯಂತೆ ಉಸಿರಾಡುವನು, ಅವನ ಜೀವನ ವ್ಯರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಫಲಪ್ರಾಪ್ತಿ ಜನರಿಗೆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಹಿತವಲ್ಲ; ಜನರನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸಲು ಮಾತ್ರ ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ, ಔಷಧಿಯನ್ನು ಸಿಹಿಯಾಗಿಸಿ ಬಳಸಲು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುವಂತೆ. ಜನ್ಮದಿಂದಲೇ, ಮನುಷ್ಯರು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇಚ್ಛೆಗಳಿಗೆ, ಜೀವಕ್ಕೆ, ತಮ್ಮ ಜನರಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ; ಇವೆ ಅವರ ದುರಾದೃಷ್ಟಕ್ಕೆ ಕಾರಣ. ತಮ್ಮ ನಿಜವಾದ ಹಿತವನ್ನು ಅರಿಯದವರು ದುಃಖದ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಾರೆ; ಜ್ಞಾನಿಯು ಮತ್ತೆ ಅವರನ್ನು ಅಂಧಕಾರದ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಬೇಕೆ? ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದೆ, ತಪ್ಪು ಮನಸ್ಸುಗಳು, ಪುಷ್ಪದ ಫಲಪ್ರಾಪ್ತಿಯನ್ನು ಮಾತನಾಡುವುದಿಲ್ಲ; ವೇದವನ್ನು ಅರಿಯುವವರು ಅವನ್ನು ಹೊಗಳುವುದಿಲ್ಲ. ಕಾಮ, ದಯನೀಯತೆ, ಲೋಭದಿಂದ ಕೂಡಿದವರು, ಪುಷ್ಪದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಇಟ್ಟು, ಫಲವನ್ನು ಮರೆತು, ಅಗ್ನಿಗೆ ಹಾರುವ ಗೂಬೆಗಳಂತೆ, ತಮ್ಮ ನಿಜವಾದ ಲೋಕವನ್ನು ಅರಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ಅರಿಯುವುದಿಲ್ಲ, ನಾನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತೇನೆ, ಈ ಲೋಕ ನನ್ನಿಂದ ಉದಯವಾಗುತ್ತದೆ; ವೇದಗಾನ ಮತ್ತು ಯಜ್ಞಗಳಿಂದ ತೃಪ್ತಿಯಿಲ್ಲದವರು, ಮಂಜು ಮುಚ್ಚಿದವರಂತೆ. ನನ್ನ ಪರೋಕ್ಷ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಅರಿಯದೆ, ಇಂದ್ರಿಯ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನರಾದವರು, ಹಿಂಸೆಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ಬೆಳೆಸಿದರೆ, ಯಜ್ಞ ಕೂಡ ಅವರಿಗೆ ಅನುಮತಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕ್ರೂರರು, ತಮ್ಮ ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ, ದೇವತೆಗಳು, ಪಿತೃಗಳು, ಭೂತಗಳಿಗೆ ಹಿಂಸೆಯಿಂದ ಪಡೆದ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾರೆ. ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು ನಿಜವಾದ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಕನಸಿನ ಲೋಕವನ್ನು ಬಯಸುವಂತೆ, ಅವರು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಆ ಸುಬೋಧಿತ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಆಶೀರ್ವಾದವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸುತ್ತಾರೆ; ಅದು ಕನಸಿನಂತೆ ಆನಂದವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ರಾಜಸ, ಸಾತ್ವಿಕ, ತಾಮಸ ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾದವರು ಮತ್ತು ಅವನ್ನು ಆರಾಧಿಸುವವರು, ಇಂದ್ರ ಮತ್ತು ಇತರ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ನನ್ನನ್ನು ನಿಜವಾದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪೂಜಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಯಜ್ಞದಿಂದ ಪೂಜಿಸಿ, ‘ನಾವು ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಆನಂದಿಸೋಣ’ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ; ಅದು ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ, ಮತ್ತೆ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಧನ ಮತ್ತು ಉತ್ತಮ ಜನ್ಮವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ರೀತಿ, ಪುಷ್ಪಮಯ ವಾಕ್ಯಗಳಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಚಲಿಸಿದವರು, ಹೆಮ್ಮೆಯುಳ್ಳವರು, ಅತಿಯಾದ ಲೋಭಿಗಳಾದವರು, ನನ್ನ ಉಪದೇಶಕ್ಕೂ ಆಕರ್ಷಣೆ ಹೊಂದುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ವೇದಗಳು ಮೂರು ವಿಭಾಗಗಳಿಂದ—ಬ್ರಹ್ಮ, ಆತ್ಮ ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿವೆ; ಋಷಿಗಳು ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾರೆ, ನಾನು ಕೂಡ ಪರೋಕ್ಷ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತೇನೆ. ಶಬ್ದ-ಬ್ರಹ್ಮ ತುಂಬಾ ಅರ್ಥಗರ್ಭಿತವಾಗಿದೆ; ಪ್ರಾಣ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ರೂಪುಗೊಂಡಿದೆ; ಅದು ಅಗಾಧ, ಅಪಾರ, ಆಳವಾದುದು, ಸಮುದ್ರವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುವಷ್ಟು ಕಷ್ಟವಾಗಿದೆ.