ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಶರತ್‌ ಋತುವಿನಲ್ಲಿ, ಹಸಿರು ಗಿಡಗಳು, ಹಸುಗಳು, ಜಿಂಕೆಗಳು, ಹಕ್ಕಿಗಳು, ಮಹಿಳೆಯರು—all flourished, each being sought by their own males, much like how ಫಲಗಳು ಭಗವಂತನ ಕ್ರಿಯೆಯಿಂದ ಉತ್ಪನ್ನವಾಗುತ್ತವೆ. ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಸೂರ್ಯನ ಉದಯದಿಂದ ತಾವರಗಳು ಸಂತೋಷಪಡುತ್ತಿದ್ದವು, ಆದರೆ ರಾತ್ರಿ咲ನೆ ಲಿಲಿಗಳು ಮಾತ್ರ ಶೋಕಿಸುತ್ತಿದ್ದವು; ಇದನ್ನು ರಾಜನ ಅಧೀನದಲ್ಲಿ ಜನರು ನಿರ್ಭಯರಾಗಿರುವಂತೆ, ಆದರೆ ದರೋಡೆಗಾರರ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ. ಹಳ್ಳಿ ಮತ್ತು ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬಗಳ ಸಂಭ್ರಮ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಆನಂದ, ಭೂಮಿಯು ಹಣ್ಣುಗಳ ಸಮೃದ್ಧಿಯಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು—ಇವೆಲ್ಲ ಹರಿ ಅವರ ಕೌಶಲದಿಂದ. ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು, ಋಷಿಗಳು, ರಾಜರು—all bathed and set out to fulfill their respective duties, just as siddhas, after the rains, seek their own forms. ಆ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪಿಯಾದ ಭಗವಂತನು ತನ್ನ ಜನರಿಗೆ ತಮ್ಮದೇ ನಗರವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ, ಮೊದಲಿಗೆ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದವರನ್ನು ನೋಡಿ, ಆ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು: "ಅಯ್ಯೋ, ಲೋಕನ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತಾ, ನಿಮ್ಮ ಕೃತ್ಯ ಎಷ್ಟು ಅದ್ಭುತ! ಎಲ್ಲ ಯಜ್ಞಗಳೂ ನಿಮಗೇ ಅರ್ಪಿತವಾಗಿವೆ. ನಾವು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಆಹಾರವನ್ನು ಸೇವಿಸೋಣ." ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ತಪಸ್ಸು, ಜ್ಞಾನ, ಯೋಗದ ಗಂಭೀರತೆ ಹೊಂದಿದ ಹೃಷೀಕೇಶನು, ಋಷಿಗಳಲ್ಲಿನ ಋಷಿಯಾಗಿಯೇ, ಬೇಕಾದ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಅವರಿಗೊಮ್ಮೆ, ಅವನು ತನ್ನದೇ ದೇಹದ ಭಾಗವನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು—ಅದು ಧ್ಯಾನ ಮತ್ತು ಯೋಗದ ಐಶ್ವರ್ಯ, ತಪಸ್ಸು, ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ವೈರಾಗ್ಯ. ಶುಕಮುನಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ: ಈ ರೀತಿ, ಶರತ್‌ ಋತುವಿನಲ್ಲಿ, ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ನೀರು, ಹೂವಿನ ವಾಸನೆ, ಅಚ್ಯುತನು ಗೋಮಾತೆ ಮತ್ತು ಬಾಲಕರೊಂದಿಗೆ, ಶೀತವಾದ ಗಾಳಿ ತುಂಬಿದ ಕಾಡಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಹೂವುಗಳಿಂದ ಹೊಳೆಯುವ ಕಾಡು, ಜೇನುಗೂಡಿನ ಗೂಜು, ಹಕ್ಕಿಗಳ ಕೂಗು ತುಂಬಿದ ಸರೋವರಗಳು—ಆ ಜೇನುಗಳ ಸ್ವಾಮಿ ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಗೋಮಾತೆಗಳನ್ನು ಹೇರಿಸಿಕೊಂಡು, ತನ್ನ ಬಾಸುರಿಯನ್ನು ವಾದಿಸಿದನು. ವ್ರಜದ ಮಹಿಳೆಯರು ಆ ಬಾಸುರಿಯ ಸಂಗೀತವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅದು ಪ್ರೇಮವನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸುವುದು, ಕೆಲವರು ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಕಾಣದಂತೆ ತಮ್ಮ ಗೆಳತಿಯರಿಗೆ ವಿವರಿಸಿದರು. ಅವರು ಕೃಷ್ಣನ ಲೀಲೆಯನ್ನು ನೆನೆದು, ಪ್ರೇಮದ ಬಲದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ತಲ್ಲೀನವಾಗಿತ್ತು, ಮಾತನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಲಾರದೆ. ನೀಲಕಂಠದ ಹಕ್ಕು, ನೃತ್ಯಶ್ರೇಷ್ಠನ ರೂಪ, ಕರ್ಣಿಕಾರ ಹೂಗಳು ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ, ಬಂಗಾರದಂತಹ ಹಳದಿ ವಸ್ತ್ರ, ಕಾಡಿನ ಹೂಗಳ ಹಾರ—ಬಾಸುರಿಯ ರಂಧ್ರಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನ ತುಟಿಗಳ ಅಮೃತ ತುಂಬಿಸಿ, ಗೋಬಾಲಕರಿಂದ ಆವರ್ತಿತನಾಗಿ, ವೃಂದಾವನದ ಕಾಡಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು, ತನ್ನ ಪಾದದ ಗುರುತುಗಳಿಂದ ಆ ಕಾಡನ್ನು ಆನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿಸಿದನು. ರಾಜನೇ, ಆ ಬಾಸುರಿಯ ಧ್ವನಿ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸಿತು; ವ್ರಜದ ಮಹಿಳೆಯರು ಅದನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾ, ಅದರಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನರಾಗಿದರು. ಗೋಪಿಯರು ಹೇಳಿದರು: "ಅಯ್ಯಾ ಗೆಳತಿಯರೇ, ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಈಗಿಂತ ಉತ್ತಮ ಫಲವಿಲ್ಲ—ವ್ರಜದ ರಾಜನ ಇಬ್ಬರು ಪುತ್ರರನ್ನು, ತಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಗೋಮಾತೆಗಳನ್ನು ಹೇರಿಸಿಕೊಂಡು, ಬಾಸುರಿಯೊಂದಿಗೆ ಮುಖವನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿಕೊಂಡು, ಪ್ರೀತಿಯ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡುವುದು." ಮಾವಿನ ಕೊಕ್ಕು, ಕಿರಿದಾದ ಹಸಿರು ಎಲೆಗಳು, ನೀಲಕಂಠದ ಹಕ್ಕು, ತಾವರ-ಲಿಲಿಗಳ ಹಾರ, ಕಾಡಿನ ಹೂಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾದ ವಸ್ತ್ರ—ಇವರು ಗೋಬಾಲಕರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನೃತ್ಯಗಾರರು ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. "ಅಯ್ಯಾ, ಈ ಬಾಸುರಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಭಾಗ್ಯ! ದಾಮೋದರನ ತುಟಿಗಳ ಅಮೃತವನ್ನು ಅದು ಮಾತ್ರ ಅನುಭವಿಸುತ್ತದೆ; ಗೋಪಿಯರು ಕೂಡ ಆ ತುಟಿಗಳ ಅಮೃತವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ. ನದಿಗಳು ಬಾಸುರಿಯ ಉಳಿದ ಸಿಹಿಯನ್ನು ರುಚಿ ಮಾಡಿ, ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹರಿದು, ಮರಗಳು ಹಿರಿಯರಂತೆ ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ಸುರಿಸುತ್ತವೆ." "ವೃಂದಾವನವು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಖ್ಯಾತಿಯನ್ನು ಹರಡುತ್ತದೆ; ದೇವಕಿಯ ಪುತ್ರನ ಪಾದಜಲದಿಂದ ಅದು ಪಾವನವಾಗಿದೆ. ಗೋವಿಂದನು ಬಾಸುರಿಯನ್ನು ವಾದಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ನೀಲಕಂಠದ ಹಕ್ಕುಗಳು ಮಾಯೆಯಿಂದ ನೃತ್ಯ ಮಾಡುತ್ತವೆ, ಪರ್ವತದ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳು ಸ್ಥಿರವಾಗುತ್ತವೆ." "ಅಯ್ಯಾ, ಈ ಜಿಂಕೆಗಳು ಕೂಡ ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿಗಳು; ನಂದನಂದನನ ಅದ್ಭುತ ವೇಷವನ್ನು ನೋಡಿ, ಬಾಸುರಿಯ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ತಮ್ಮ ಕಾಳಜಿಂಕೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಕೇಳಿ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುತ್ತವೆ." "ಕೃಷ್ಣನ ರೂಪ, ನಡೆ—ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಹಬ್ಬ! ಅವನ ಬಾಸುರಿಯ ಸಿಹಿ, ಗುಪ್ತವಾದ ಸಂಗೀತ ಕೇಳಿ, ಸ್ವರ್ಗದ ದೇವಿಯರು ತಮ್ಮ ರಥಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಮದಿಂದ ತಲ್ಲೀನವಾಗುತ್ತಾರೆ; ಹೂ ಹಾರಗಳು ಜಾರಿ ಹೋಗುತ್ತವೆ, ವಸ್ತ್ರಗಳು ಸಡಿಲವಾಗುತ್ತವೆ." ಹಸುಗಳು, ತಮ್ಮ ಕಿವಿಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ, ಬಾಸುರಿಯ ಸಂಗೀತವನ್ನು ಕುಡಿಯುತ್ತ, ಸ್ಥಿರವಾಗುತ್ತವೆ; ಹಸುವಿನ ಕರುಗಳು ಹಾಲನ್ನು ತುಟಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು, ಗೋವಿಂದನನ್ನು ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ನೋಡುತ್ತವೆ—ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ. "ತಾಯಿ, ಈ ಕಾಡಿನ ಹಕ್ಕಿಗಳು ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿ ಋಷಿಗಳು; ಸುಂದರ ಮರಗಳ ಶಾಖೆಗಳಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು, ಕೃಷ್ಣನ ಬಾಸುರಿಯ ಸಂಗೀತವನ್ನು ಕೇಳುತ್ತ, ಎಲ್ಲವನ್ನು ಮರೆತುಬಿಡುತ್ತಾರೆ." ನದಿಗಳು, ಮುಕುಂದನ ಸಂಗೀತವನ್ನು ಕೇಳಿ, ತಮ್ಮ ಹೊಳೆಯುಗಳಲ್ಲಿ ವೃತ್ತಗಳು ಮೂಡಿಸಿ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮುರಾರಿಯನ್ನು ಅಲಿಂಗಿಸುತ್ತವೆ, ಅಲೆಗಳಿಂದ ತಾವರನ್ನು ಅವನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತವೆ. ವ್ರಜದ ಹಸುಗಳು, ರಾಮ ಮತ್ತು ಗೋಬಾಲಕರೊಂದಿಗೆ ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ಮೇಯುತ್ತ, ಕೃಷ್ಣ ಬಾಸುರಿಯನ್ನು ವಾದಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಮರಗಳು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತಮ್ಮ ಹೂವಿನ ಶಾಖೆಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ, ನೆರಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತವೆ. ಪುಲಿಂದ ಮಹಿಳೆಯರು, ಮಹಾ ಗಾಯಕನ ಪಾದದ ಕುಂಕುಮವನ್ನು, ಅದು ತಮಗೆ ಪ್ರಿಯರ ಮೈ ಮೇಲೆ ತೊಡಿದದ್ದು ಮತ್ತು ಹುಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಉಳಿದಿದ್ದು, ತಮ್ಮ ಮುಖ ಮತ್ತು ಬಯಲಿಗೆ ಹಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ—ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಪ್ರೇಮದ ನೋವನ್ನು ಹಸಿವಾಗಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ಪರ್ವತವನ್ನು ನೋಡಿ—ಹರಿಯ ಸೇವಕರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ! ರಾಮ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣನ ಪಾದಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಸಂತೋಷಗೊಂಡು, ತಾವು ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಗೋಮಾತೆ, ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ನೀರು, ಹಸಿರು ಹುಲ್ಲು, ಬೇರುಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ ಗೌರವ ಸೂಚಿಸುತ್ತಾನೆ. ರಾಮ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣನು ಗೋಮಾತೆಗಳನ್ನು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಹೇರಿಸಿಕೊಂಡು, ಗೋಬಾಲಕರೊಂದಿಗೆ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವರ ಬಾಸುರಿಯ ಸಿಹಿ ನೋಟಗಳು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ; ಚಲಿಸುವ ಜೀವಿಗಳು ಸ್ಥಿರವಾಗುತ್ತವೆ, ಮರಗಳು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕಂಪಿಸುತ್ತವೆ, ಬಂಧನದ ಗುರುತುಗಳು ಉದುರಿಬಿಡುತ್ತವೆ. ಇಂತೆ, ಗೋಪಿಯರು ಪರಸ್ಪರ ಮಾತನಾಡುತ್ತ, ಭಗವಂತನ ವೃಂದಾವನದ ಲೀಲೆಯನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾ, ಅವನ ಆಟದಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಇದರಿಂದ, ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಮೊದಲ ಭಾಗದ ಹತ್ತನೇ ಸ್ಕಂಧದ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದನೇ ಅಧ್ಯಾಯ ಮುಕ್ತಾಯ. ಪರಮಹಂಸರಿಗೆ ಈ ಪವಿತ್ರ ಶಾಸ್ತ್ರ. ಇಂದ್ರಿಯ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನರಾಗಿರುವವರು ತಮ್ಮನ್ನು ಅಥವಾ ಶ್ರೇಷ್ಠವನ್ನು ಅರಿಯುವುದಿಲ್ಲ; ದೇಹಕ್ಕಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತಾರೆ, ಗಾಳಿಯ ಪೈಪೋಲಿಯಂತೆ, ಅವರ ಜೀವನ ವ್ಯರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಫಲಪ್ರಾಪ್ತಿಯು ಜನರಿಗೆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಲಾಭವಲ್ಲ; ಜನರನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸಲು ಮಾತ್ರ ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ, ಔಷಧಿಯನ್ನು ರುಚಿಕರವಾಗಿ ಮಾಡುವಂತೆ. ಮನುಷ್ಯರು ಹುಟ್ಟಿನಿಂದಲೇ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕಾಮನೆ, ಜೀವ, ತಮ್ಮ ಜನರ ಮೇಲೆ ಆಸಕ್ತಿಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೆ—ಅವುಗಳೇ ಅವರ ದುಃಖದ ಮೂಲ. ತಮಗೆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಲಾಭವನ್ನು ಅರಿಯದವರು ದುಃಖದ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಅಲೆಯುತ್ತಾರೆ; ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಮತ್ತೆ ಅವರನ್ನು ಆ ಕತ್ತಲೆಯ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ, ಕೆಲವರು ಅಜ್ಞಾನದ ಕಾರಣ, ವಿಕೃತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಆ ಹೂವಿನ ಫಲಪ್ರಾಪ್ತಿಯನ್ನು ಹೇಳುವುದಿಲ್ಲ; ವೇದವನ್ನು ಅರಿಯುವವರು ಅವನ್ನು ಪ್ರಶಂಸಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಕಾಮ, ದಯೆಯಿಲ್ಲದ, ಲೋಭಿಯ ಮನಸ್ಸು ಹೂವಿನ ಮೇಲೆ ತಲ್ಲೀನವಾಗಿರುವವರು—ಅವರು ಬೆಂಕಿಗೆ ಹಾರುವ ಜೇನುಗಳಂತೆ; ತಮ್ಮ ನಿಜವಾದ ಲೋಕವನ್ನು ಅರಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ಅರಿಯುವುದಿಲ್ಲ—ನಾನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವವನಾಗಿದ್ದರೂ, ನನ್ನಿಂದ ಈ ಜಗತ್ತು ಹುಟ್ಟಿದೆ; ಯಜ್ಞ ಮತ್ತು ಸ್ತೋತ್ರಗಳಿಂದ ತೃಪ್ತರಾಗದವರು, ಮೋಡದಿಂದ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿದವರಂತೆ. ನನ್ನ ಪರೋಕ್ಷ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಅರಿಯದೆ, ಇಂದ್ರಿಯ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನರಾದವರು, ಹಿಂಸೆಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ಬೆಳೆಸಿದರೆ, ಯಜ್ಞವೂ ಅವರಿಗೆ ಶಿಫಾರಸು ಮಾಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕ್ರೂರರಾಗಿ, ಸ್ವಲಾಭಕ್ಕಾಗಿ, ದೇವತೆ, ಪಿತೃ, ಭೂತಗಳಿಗೆ ಹಿಂಸೆಯಿಂದ ಪಡೆದ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾರೆ. ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು ನಿಜವಾದ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಕನಸುಗಳ ಹಿಂದೆ ಓಡುವಂತೆ, ಅವರು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಆ ಸ್ಫೂರ್ತಿಯಿಲ್ಲದ ಲೋಕವನ್ನು ಆಶಿಸುತ್ತಾರೆ—ಅದು ಕನಸಿನಂತೆ ಕೇಳಲು ರುಚಿಕರವಾದುದು. ರಾಜಸ, ಸಾತ್ವಿಕ, ತಾಮಸ ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾದವರು, ಇಂದ್ರ ಮತ್ತು ಇತರ ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ನನ್ನನ್ನು ನಿಜವಾದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪೂಜಿಸುವುದಿಲ್ಲ.