ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಹೀಗೇ, ಹದಿಹರಿದ ಶರದೃತುವಿನಲ್ಲಿ, ಗಿಡಗಳು ನಿಧಾನವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಮೆಣಸು ಮತ್ತು ಒಣತನವನ್ನು ತೊರೆದುಹೋಗಿದವು. ಇದು ಜ್ಞಾನಿಗಳು ತಮ್ಮ ದೇಹ ಹಾಗೂ ಇತರ ಅತ್ಮವಲ್ಲದ ವಸ್ತುಗಳ ಕುರಿತು ‘ನಾನು’ ಮತ್ತು ‘ನನ್ನದು’ ಎಂಬ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಕ್ರಮೇಣ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುವುದನ್ನು ಹೋಲುತ್ತದೆ. ಸಮುದ್ರವು ಶರದೃತುವಿನ ಆಗಮನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿಯೂ ಮೌನವಾಗಿಯೂ ಕಂಡುಬಂದಿತು; ಹಾಗೆಯೇ, ಎಲ್ಲ ಚಲನೆಗಳು ನಿಂತಾಗ ಯೋಗಿಯು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತನ್ನೊಳಗಿನ ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಬಲವಾದ ಅಣೆಕಟ್ಟುಗಳಿಂದ ರೈತರು ಹೊಲಗಳಿಗೆ ನೀರು ಹರಿಸಿದರು. ಇದನ್ನು ಯೋಗಿಗಳು ತಮ್ಮ ಪ್ರಾಣಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಜ್ಞಾನಪ್ರವಾಹವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಸಲಾಗಿದೆ. ಶರದೃತುವಿನಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರನು ಸೂರ್ಯನ ಕಿರಣಗಳಿಂದ ಉಂಟಾದ ಜಂತುಗಳ ತಾಪವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿದನು; ಅದೇ ರೀತಿ, ಮುಕುಂದನು ವ್ರಜದ ಸ್ತ್ರೀಯರ ದೇಹಾಭಿಮಾನದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ದುಃಖವನ್ನು ದೂರಮಾಡಿದನು. ಆಕಾಶವು ಶರದೃತುವಿನಲ್ಲಿ ನಿರ್ಮಲವಾಗಿ, ಶುಭ್ರ ನಕ್ಷತ್ರಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ ಹೊಳೆಯಿತು. ಇದು ಸತ್ವಗುಣದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಮನಸ್ಸು ಬ್ರಹ್ಮನಾದದ ಅರ್ಥವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುವುದನ್ನು ಹೋಲುತ್ತದೆ. ನಕ್ಷತ್ರಗಳಿಂದ ಸುತ್ತಿರುವ ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರನು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ವೃಷ್ಣಿಕುಲದಿಂದ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡ ಕೃಷ್ಣನು ಭೂಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾಗಿದ್ದನು. ಅವನ ಹತ್ತಿರದ ಅರಣ್ಯದ ಗಾಳಿ, ಸಮವಾಗಿ ತಂಪಾಗಿಯೂ ಬೆಚ್ಚಗಾಗಿಯೂ, ಹೂಗಳ ಸುಗಂಧದಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದನ್ನು ಜನರು ಆಲಿಂಗನ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ತಮ್ಮ ದುಃಖವನ್ನು ತೊರೆದರು. ಆದರೆ ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಹಾರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಗೋಪಿಕೆಯರು ಮಾತ್ರ ದುಃಖವನ್ನು ಬಿಡಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆ ಶರದೃತುವಿನಲ್ಲಿ ಹಸುಗಳು, ಜಿಂಕೆಗಳು, ಹಕ್ಕಿಗಳು, ಸ್ತ್ರೀಯರು ಮತ್ತು ಹೂವುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಗಿಡಗಳು ತಮ್ಮ ಗಂಡುಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು; ಇದು ಭಗವಂತನ ಕಾರ್ಯದಿಂದ ಫಲಗಳ ಉತ್ಪತ್ತಿಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಸೂರ್ಯೋದಯದಲ್ಲಿ ಕಮಲಗಳು ಹರ್ಷಗೊಂಡವು, ಆದರೆ ರಾತ್ರಿ ಹೂವುಗಳು ಮಾತ್ರ ಹಿಗ್ಗಲಿಲ್ಲ. ಇದು ರಾಜನ ಅಧೀನದಲ್ಲಿ ಜನರು ನಿರ್ಭಯರಾಗಿರುವುದನ್ನು, ಆದರೆ ದೋಚಕರ ಮುಂದೆ ಇರುವಾಗ ಅಲ್ಲದಿರುವುದನ್ನು ಹೋಲುತ್ತದೆ. ಹಳ್ಳಿ ಮತ್ತು ಪಟ್ಟಣಗಳಲ್ಲಿ ಹಬ್ಬಗಳ ಸಂಭ್ರಮ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಆನಂದ, ಹರಿಯ ಕಲೆಯಿಂದ ಭೂಮಿ ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು. ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು, ಋಷಿಗಳು ಮತ್ತು ರಾಜರು ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗಾಗಿ ಹೊರಟರು; ಇದು ಪರಿಪೂರ್ಣ ಜೀವಿಗಳು ಕಾಲ ಬಂದಾಗ ಮಳೆಗಾಲದ ಬಂಧನದಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿ ತಮ್ಮ ದೇಹವನ್ನು ಹುಡುಕುವುದನ್ನು ಹೋಲುತ್ತದೆ. ಆತನು, ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರದೊಂದಿಗೆ, ತನ್ನ ಪ್ರಜೆಗಳಿಗಾಗಿ ತನ್ನದೇ ನಗರವನ್ನೂ ಜನರನ್ನೂ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಹಿಂದಿನವರು ಅವರನ್ನು ನೋಡಿ, ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು: “ಅಯ್ಯೋ, ಲೋಕದ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನೇ, ನಿನ್ನ ಕಾರ್ಯ ಎಷ್ಟು ಅದ್ಭುತ! ಎಲ್ಲ ಯಜ್ಞಗಳು ನಿನ್ನಲ್ಲೇ ಸ್ಥಿತವಾಗಿವೆ. ನಾವು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಆಹಾರ ಸೇವಿಸೋಣ.” ತಪಸ್ಸು, ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಯೋಗದಲ್ಲಿ ತೀವ್ರ ಚಿತ್ತದಿಂದ ಹೃಷಿಕೇಶನು, ಮಹಾಮುನಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಶ್ರೇಷ್ಠನು, ಇಚ್ಛಿತ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಪ್ರತಿ ಜೀವಿಗೆ ಅವನು ತನ್ನದೇ ದೇಹದ ಭಾಗವನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು; ಅದು ಧ್ಯಾನ ಮತ್ತು ಯೋಗದ ಐಶ್ವರ್ಯ, ತಪಸ್ಸು, ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ವೈರಾಗ್ಯ. ಈ ರೀತಿ ಶರದೃತುವಿನಲ್ಲಿ, ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ನೀರು ಮತ್ತು ಹೂವಿನ ಸುಗಂಧದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಅಚ್ಯುತನು ಗೋಪಾಲಕರ ಮತ್ತು ಹಸುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಗಾಳಿಯ ತಂಪು ತುಂಬಿದ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಹೂವುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮರಗಳು, ಗೂಡಾಗಿದ್ದ ಜೇನುಹುಳುಗಳು, ಹಕ್ಕಿಗಳ ಕೂಗುಗಳಿಂದ ಗಂಭೀರವಾದ ಸರೋವರಗಳು, ನದಿಗಳ ನಡುವೆ, ಗೋವಿಂದನು ತನ್ನ ಗೆಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ಹಸುಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸುತ್ತಾ, ವಂಶಿಯನ್ನು ಊದುತ್ತಾ ವೃಂದಾವನಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ವೃಜದ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಆ ವಂಶಿಯ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅದು ಪ್ರೇಮವನ್ನು ಉಣಬಡಿಸುವುದಾಗಿದ್ದರಿಂದ, ಕೆಲವರು ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗದಂತೆ ತಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಅದನ್ನು ವಿವರಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ಅವರು ಕೃಷ್ಣನ ಲೀಲೆಯನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ವಿವರಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು, ಆದರೆ ಪ್ರೀತಿಯ ಪ್ರಬಲತೆಯಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಸ್ಥಿರವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಅವರ ಮಾತುಗಳು ಮುಗಿದುಹೋಯಿತು. ನವಿಲುಪಿಚ್ಚು ತಲೆಯ ಮೇಲೆ, ನೃತ್ಯಶ್ರೇಷ್ಠನ ರೂಪದಲ್ಲಿ, ಕರ್ಣಿಕಾರ ಹೂಗಳು ಕಿವಿಗಳಲ್ಲಿ, ಬಂಗಾರದಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ಹಳದಿ ವಸ್ತ್ರಗಳು, ಕಾಡುಹೂಗಳ ಹಾರ, ತುಟಿಯಿಂದ ವಂಶಿಗೆ ಅಮೃತ ತುಂಬಿ, ಸುತ್ತಲೂ ಗೋಪಾಲಕರೊಂದಿಗೆ, ಕೃಷ್ಣನು ವೃಂದಾವನವನ್ನು ತನ್ನ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಗಳಿಂದ ಸುಂದರಗೊಳಿಸಿ, ತನ್ನ ಗಾನದಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದನು. ಈ ರೀತಿ, ಆ ವಂಶಿಯ ಧ್ವನಿಯು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸಿ, ವೃಜದ ಗೋಪಿಕೆಯರು ಅದನ್ನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತಾ, ಅದರಲ್ಲಿ ಲೀನರಾದರು. “ಸಖಿಯರೇ, ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಫಲವೇ ಇಲ್ಲ—ವೃಜಾಧಿಪತಿಯ ಇಬ್ಬರು ಪುತ್ರರನ್ನು, ತಮ್ಮ ಗೆಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ಹಸುಗಳನ್ನು ಮೇಯಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು, ವಂಶಿಯಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಮುಖವನ್ನು, ಪ್ರೇಮಪೂರ್ಣ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಕಾಣುವುದು!” ಮಾವಿನ ಮೊಗ್ಗುಗಳು, ಕಿಡಿಗಳು, ನವಿಲುಪಿಚ್ಚುಗಳು, ಕಮಲ ಮತ್ತು ಕಮಲಿನ ಹಾರಗಳು, ಕಾಡುಹೂಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ವಸ್ತ್ರಗಳು—ಈ ಎಲ್ಲದಿಂದ ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಬಲರಾಮನು ಗೋಕುಲದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನೃತ್ಯಗಾರರಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನರಾಗಿದ್ದನು. “ಸಖಿಯರೇ, ಈ ವಂಶಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಧನ್ಯತೆ! ದಾಮೋದರನ ತುಟಿಗಳ ಅಮೃತವನ್ನು ಅದು ಮಾತ್ರ ಅನುಭವಿಸುತ್ತದೆ, ಅದನ್ನು ಗೋಪಿಕೆಯರು ಕೂಡ ಆಸೆಪಡುವರು; ನದಿಗಳು ಅದರ ಉಳಿದ ಸ್ವಾದವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿ ಸಂತೋಷಿಸುತ್ತವೆ, ಅವರ ನೀರು ಕದಳುತ್ತವೆ, ಮರಗಳು ಹಿರಿಯರಂತೆ ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸುತ್ತವೆ.” “ಸಖಿಯರೇ, ವೃಂದಾವನವು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ—ದೇವಕೀಪುತ್ರನ ಪಾದನೀರಿನಿಂದ ಪಾವನವಾಗಿದೆ; ಗೋವಿಂದನು ವಂಶಿ ಊದುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದ ನವಿಲುಗಳು ಕುಣಿದು ಕುಪ್ಪಳಿಸುತ್ತವೆ, ಪರ್ವತದ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಕೂಡ ಸ್ಥಬ್ಧವಾಗುತ್ತವೆ.” “ಅಯ್ಯೋ, ಈ ಸರಳ ಜಿಂಕೆಗಳೂ ಧನ್ಯರು! ನಂದನಂದನನ ಅದ್ಭುತ ವೇಷವನ್ನು ನೋಡಿ, ವಂಶಿಯ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ತಮ್ಮ ಕಪ್ಪು ಜಿಂಕೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಕೇಳಿ, ಪ್ರೇಮಭರಿತ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಆರಾಧಿಸುತ್ತವೆ.” “ಕೃಷ್ಣನ ರೂಪ ಮತ್ತು ನಡತೆ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಹಬ್ಬವಾಗಿವೆ; ಅವನ ವಂಶಿಯ ಮಧುರ, ಗುಪ್ತ ಗಾನವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಆಕಾಶದ ದೇವಿಯರು ತಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸ್ಥಿರವಾಗಿರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದೆ, ಹೂವಿನ ಹಾರಗಳು ಬೀಳುತ್ತ, ಉಡುಪುಗಳು ಸಡಿಲವಾಗುತ್ತ, ಮೋಹದಿಂದ ಅಸ್ವಸ್ಥರಾಗುತ್ತಾರೆ.” ಹಸುಗಳು, ಕೃಷ್ಣನ ಬಾಯಿಂದ ಹರಿಯುವ ವಂಶಿಯ ಅಮೃತವನ್ನು ಕಿವಿಗಳಿಂದ ಕುಡಿಯುತ್ತಾ, ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನಿಂತಿವೆ; ಅವರ ಕರುಗಳು ಹಾಲು ಕುಡಿಯುತ್ತ ನಿಲ್ಲುತ್ತವೆ, ಕಣ್ಣೀರು ತುಂಬಿ, ಗೋವಿಂದನನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಅಲಿಂಗಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ನೋಡುತ್ತವೆ. “ತಾಯಿ, ಈ ಅರಣ್ಯದ ಹಕ್ಕಿಗಳು ಕೂಡ ಧನ್ಯರು—ಅವರು ಸುಂದರ ಮರಗಳ ಕೊಂಬೆಗಳಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು, ಕೃಷ್ಣನ ವಂಶಿಯ ಗಾನವನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮರೆತಿದ್ದಾರೆ.” ನದಿಗಳು ಮುಕುಂದನ ಗಾನವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಅವರ ಪ್ರವಾಹದಲ್ಲಿ ವೃತ್ತಗಳು ಉಂಟಾಗಿ, ಕಾಮಭಾವನೆ ಶಮನವಾಗುತ್ತದೆ; ಮುರಾರಿಯನ್ನು ತಮ್ಮ ಅಲೆಬಾಹುಗಳಿಂದ ಅಲಿಂಗಿಸಿ, ಅವರ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಕಮಲಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುತ್ತವೆ. ವೃಜದ ಹಸುಗಳು ಬಲರಾಮ ಮತ್ತು ಗೋಪಾಲಕರೊಂದಿಗೆ ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ಮೇಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಕೃಷ್ಣನು ವಂಶಿ ಊದುತ್ತಿದ್ದನು; ಮರಗಳು ಪ್ರೇಮದಿಂದ ತಮ್ಮ ಹೂವುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಶಾಖೆಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ, ತಮ್ಮದೇ ದೇಹವನ್ನು ಛಾಯೆಯಾಗಿ ಹರಡಿದವು. ಪುಲಿಂದ ಸ್ತ್ರೀಯರು, ಮಹಾಗಾಯಕನ ಪಾದಗಳ ಕುಂಕುಮವನ್ನು, ಅದು ತಮ್ಮ ಪ್ರಿಯರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಅಲಂಕರಿಸಿದ್ದನ್ನು ಮತ್ತು ಹುಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿದ್ದನ್ನು ತಮ್ಮ ಮುಖ ಮತ್ತು ಉಡರಗಳಿಗೆ ಬಳಿದುಕೊಂಡು, ಅವನನ್ನು ಕಂಡು ಹುಟ್ಟಿದ ಪ್ರೇಮವ್ಯಥೆಯನ್ನು ಶಮನಪಡಿಸಿದರು. ಈ ಬೆಟ್ಟವನ್ನೂ ನೋಡು! ಇದು ಹರಿಯ ಸೇವಕರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ; ರಾಮ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣನ ಪಾದಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಸಂತೋಷಗೊಂಡು, ತಾವು ಮತ್ತು ಅವರ ಹಸುಗಳು, ಗೆಳೆಯರಿಗೆ ನೀರು, ಹಸಿರು ಹುಲ್ಲು, ಬೇರುಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತದೆ. ರಾಮ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣನು ಹಸುಗಳನ್ನು ಗೋಪಾಲಕರೊಂದಿಗೆ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಅವರ ವಂಶಿಯ ಮಧುರ ಸ್ವರ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸುತ್ತಿದೆ; ಚಲಿಸುವ ಜೀವಿಗಳು ಸ್ಥಬ್ಧವಾಗುತ್ತವೆ, ಮರಗಳು ಆನಂದದಿಂದ ನಡುಗುತ್ತವೆ, ಅವರ ಬಂಧಗಳ ಗುರುತುಗಳು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಬಿದ್ದುಹೋಗುತ್ತವೆ. ಈ ರೀತಿ, ವೃಂದಾವನದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವ ಭಗವಂತನ ಲೀಲಾವಿವರಣೆಯನ್ನು ಪರಸ್ಪರ ಹೇಳುತ್ತಾ, ಗೋಪಿಕೆಯರು ಅವನ ಆಟದಲ್ಲಿ ಲೀನರಾದರು. ಇಂತಿ, ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತ ಮಹಾಪುರಾಣದ ದಶಮಸ್ಕಂಧದ ಮೊದಲಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯ ಮುಕ್ತಾಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಇಂದ್ರಿಯವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ತನ್ನನ್ನು ಅಥವಾ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾದುದನ್ನು ಅರಿಯಲಾಗದು; ದೇಹಕ್ಕಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಬದುಕುತ್ತಾ, ಗಾಳಿಹಾಕುವ ಬಿಲ್ಲೆಯಂತೆ, ಅವನ ಜೀವನ ವ್ಯರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಫಲಪ್ರಾಪ್ತಿ ಜನರಿಗೆ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದದು ಅಲ್ಲ, ಆದರೆ ಆಕರ್ಷಣೆಗೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ; ಔಷಧಿಯನ್ನು ರುಚಿಕರಗೊಳಿಸಿ ಸೇವಿಸಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸುವಂತೆ. ಜನ್ಮದಿಂದಲೇ ಮನುಷ್ಯರು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕಾಮನೆ, ಪ್ರಾಣ ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಜನರ ಮೇಲೆ ಆಸಕ್ತಿಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ಅವುಗಳೇ ಅವನ ದುಃಖಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿವೆ. ತಮ್ಮ ನಿಜವಾದ ಹಿತವನ್ನು ಅರಿಯದವರು ದುಃಖದ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಅಲೆಯುತ್ತಾರೆ; ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಮತ್ತೆ ಅವರನ್ನು ಆsame ಅಂಧಕಾರದ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಬಾರದು.