ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಮೋಡಗಳು ಬಂದು, ಮಯೂರಗಳು ಹರ್ಷದಿಂದ ಕುಣಿದುಬಂದವು. ಆದರೆ ತಮ್ಮ ಗೃಹಗಳಲ್ಲಿ, ಬಿಸಿಲಿನಿಂದ ಹಸಿವಾಗಿದ್ದ ಮಯೂರಗಳು, ಪ್ರಭುವಿನ ಆಗಮನವನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರು; ಹೀಗೇ ಭಕ್ತರು ಭಗವಂತನನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮರಗಳು, ಮೂಲಗಳಿಂದ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿದು, ಪುನಃ ಹಸಿರಾಗಿದ್ದವು; ಇತ್ತೀಚೆಗೆ, ಇಚ್ಛೆಗಳ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಅವುಗಳೆಲ್ಲಾ ಒಣಗಿದ್ದವು. ಸರೋವರಗಳ ಶಾಂತ ನೀರಿನಲ್ಲಿ, ಕ್ರೇನ್ ಪಕ್ಷಿಗಳು ನೆಲೆಸಿದವು; ಅಶ್ರದ್ದೆಯ ಆಶೆಗಳೊಂದಿಗೆ, ಗೃಹಸ್ಥರು ಚಪಲ ಕರ್ತವ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವಂತೆ. ಮಳೆಗೊಬ್ಬನ ತೀವ್ರ ಜಲಪ್ರವಾಹದಿಂದ, ತಟಗಳು ಮುರಿದುಹೋಗಿದ್ದವು; ಇದೇ ರೀತಿ, ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ವಿದ್ವಾಂಸರು ವೇದಗಳ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಸುಳ್ಳು ಮಾತುಗಳಿಂದ ಭಂಗಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮೋಡಗಳು ಗಾಳಿಯಿಂದ ಚಲಿಸಿ, ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಅಮೃತದಂತೆ ನೀರನ್ನು ಸುರಿಸಿದ್ದವು; ಹೀಗೆ, ಧನಾಧಿಪತಿಗಳು ದ್ವಿಜರ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅನುಗ್ರಹವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾರೆ. ಹರಿ, ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರು, ಹಸುಗಳು ಮತ್ತು ಗೋವಾಲುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಹಣ್ಣಾಗಿ ಬೆಳೆದ ಕಿತ್ತಳೆ ಮತ್ತು ಜಂಬೂ ಮರಗಳಿರುವ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಹಸುಗಳು, ತಮ್ಮ ಉಡರಗಳ ಭಾರದಿಂದ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತ, ಭಗವಂತನು ಕರೆದಾಗ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತೊಟ್ಟಿದ ಉಡರಗಳೊಂದಿಗೆ ವೇಗವಾಗಿ ಬಂದವು. ಕಾಡಿನ ನಿವಾಸಿಗಳು ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಹನಿ ಹನಿಯಾಗಿ ಹನಿ ಹರಿಯುತ್ತಿರುವ ಮರಗಳ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ನೋಡಿದರು; ಪರ್ವತದ ಸಮೀಪದ ಗುಹೆಗಳು, ನೀರು ಬೀಳುತ್ತಿರುವ ಶಬ್ದದಿಂದ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ, ಮಳೆ ಮರಗಳ ಕುಲುಮೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಗುಹೆಗಳಲ್ಲಿ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಭಗವಂತನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಮೂಲಗಳು, ಕುಂದೆಗಳು, ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸಿ ಆನಂದಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಸಂಕರ್ಷಣ ಮತ್ತು ಗೋವಾಲುಗಳೊಂದಿಗೆ, ನೀರಿನ ಸಮೀಪದ ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು, ತಂದಿದ್ದ ಮೊಸರು ಮತ್ತು ಅನ್ನವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡು ಸೇವಿಸಿದನು. ಹಸುಗಳು, ಕರುಗಳು, ಎಮ್ಮೆಗಳು, ಹುಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ಉಡರಗಳ ಭಾರದಿಂದ ಥಕ್ಲಾದಂತೆ, ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ತೃಪ್ತಿಯಿಂದ ಮೇಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಮಳೆಯ ಋತು, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಹರ್ಷವನ್ನು ನೀಡಿದ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು, ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಹೆಚ್ಚಿಸಿದ ಪ್ರಭು, ಅದನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದನು. ಹೀಗೆ, ರಾಮ ಮತ್ತು ಕೇಶವನು ವ್ರಜದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಶರದ್ ಋತು ಬಂತು—ನಿರ್ಮಲ ಆಕಾಶ, ಶುದ್ಧ ನೀರುಗಳು, ಮೃದು ಗಾಳಿ. ಶರದ್ ಋತುದಲ್ಲಿ, ಕಮಲಗಳು ಅರಳಿದವು; ನೀರುಗಳು ತಮ್ಮ ಸ್ವಭಾವಕ್ಕೆ ಮರಳಿದವು, ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸದಿಂದ ಪತನವಾದವರ ಮನಸ್ಸು ಪುನಃ ಸ್ಥಿರವಾಗುವಂತೆ. ಶರದ್ ಋತು ಮೋಡಗಳನ್ನು ಆಕಾಶದಿಂದ, ಭೂಮಿಯಿಂದ ಅಶುದ್ಧಿಯನ್ನು, ನೀರುಗಳಿಂದ ಕಲುಷವನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕಿತು; ಕೃಷ್ಣಭಕ್ತಿಯು ತಪಸ್ವಿಗಳ ಅಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ತೆಗೆದುಹಾಕುತ್ತದೋ ಹಾಗೆ. ತಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ಸೊತ್ತನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದ ಅವರು, ಶುದ್ಧ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದರು; ಇಚ್ಛೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ತ್ಯಜಿಸಿದ ಋಷಿಗಳು ಹೇಗೆ ಪಾಪಮುಕ್ತವಾಗಿ ಶಾಂತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಪರ್ವತಗಳು ನೀರನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿದವು, ಆದರೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಶುಭವನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಿದವು; ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಜ್ಞಾನಾಮೃತವನ್ನು ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನೀಡುವಂತೆ, ಅಥವಾ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನೀಡದೇ ಇರುವಂತೆ. ಆಳವಾದ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಜೀವಿಗಳು ನೀರಿನ ಕಡಿಮೆಯನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಲಿಲ್ಲ; ಅವಿವೇಕಿ ಗೃಹಸ್ಥರು ದಿನದಿನಕ್ಕೆ ಜೀವಿತಾವಧಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆಳ ನೀರಿನ ಜೀವಿಗಳು ಶರದ್ ಸೂರ್ಯನ ತಾಪವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲಿಲ್ಲ; ಬಡ, ದಯನೀಯ ಗೃಹಸ್ಥರು, ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸದವರು, ದುಃಖವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಹುಲ್ಲುಗಳು ಹಾಗೂ ಗಿಡಗಳು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮಣ್ಣಿನ ಮತ್ತು ಒಣತನವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದವು; ಜ್ಞಾನಿಗಳು 'ನಾನು' ಮತ್ತು 'ನನ್ನದು' ಎಂಬ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ತ್ಯಜಿಸುವಂತೆ. ಶರದ್ ಋತುವಿನ ಆಗಮನದಿಂದ ಸಮುದ್ರವು ಸ್ಥಿರ ಮತ್ತು ನಿಶ್ಶಬ್ದವಾಯಿತು; ಋಷಿಯು ಎಲ್ಲಾ ಚಲನೆಗಳು ನಿಲ್ಲಿಸಿದಾಗ ಸ್ವಯಂನಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗುವಂತೆ. ಬಲವಾದ ತಟಗಳಿಂದ ರೈತರು ಹೊಲಗಳಿಂದ ನೀರನ್ನು ಹೊರತೆಗಿದರು; ಯೋಗಿಗಳು ಪ್ರಾಣಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಜ್ಞಾನ ಪ್ರವಾಹವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವಂತೆ. ಚಂದ್ರನು ಶರದ್ ಸೂರ್ಯನ ತಾಪವನ್ನು ಜೀವಿಗಳಿಂದ ತೆಗೆದುಹಾಕಿದನು; ಮುಕುಂದನು ವ್ರಜದ ಮಹಿಳೆಯರಲ್ಲಿ ದೇಹಭಾವದಿಂದ ಉಂಟಾದ ದುಃಖವನ್ನು ಹೇಗೆ ನಿವಾರಿಸಿದನು. ಶರದ್ ಋತುವಿನಲ್ಲಿ ಆಕಾಶವು ನಿರ್ಮಲವಾಗಿ, ಶುದ್ಧ ನಕ್ಷತ್ರಗಳಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು; ಸಾತ್ವಿಕ ಗುಣದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಮನಸ್ಸು ಬ್ರಹ್ಮಧ್ವನಿಯ ಅರ್ಥವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುವಂತೆ. ನಕ್ಷತ್ರಗಳಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಚಂದ್ರನು, ತನ್ನ ಪೂರ್ಣಾಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು; ಕೃಷ್ಣನು ವೃಷ್ಣಿಕುಲದಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಂತೆ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು. ಪೂವಗಳ ಗಾಳಿ, ಸಮವಾಗಿ ತಂಪು ಮತ್ತು ತಾಪವನ್ನು ನೀಡುತ್ತ, ಹೂಗಳ ಸುಗಂಧದಿಂದ ಕೂಡಿತ್ತು; ಜನರು ತಮ್ಮ ದುಃಖವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದರು, ಆದರೆ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಮನಸ್ಸು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಗೋಪಿಯರು ಮಾತ್ರ ದುಃಖವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಲಿಲ್ಲ. ಹಸುಗಳು, ಜಿಂಕೆಗಳು, ಪಕ್ಷಿಗಳು, ಮಹಿಳೆಯರು, ಹೂಗುಚ್ಛಗಳು ಶರದ್ ಋತುವಿನಲ್ಲಿ ಸುಂದರವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು; ತಮ್ಮ ಪುರುಷರಿಂದ ಹುಡುಕಲ್ಪಟ್ಟಂತೆ, ದೇವರ ಕ್ರಿಯೆಯಿಂದ ಫಲಗಳು ಉತ್ಪನ್ನವಾಗುತ್ತವೆ. ಕಮಲಗಳು ಸೂರ್ಯೋದಯದಲ್ಲಿ ಹರ್ಷಪಟ್ಟವು, ಆದರೆ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಅರಳುವ ಲಿಲಿಗಳು ಮಾತ್ರ ಹರ್ಷಪಟ್ಟಿಲ್ಲ; ಜನರು ರಾಜನ ದಯೆಯಲ್ಲಿ ಭಯವಿಲ್ಲದೆ ಇರುವಂತೆ, ದರೋಡೆಕೋರರ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಹಾಗಲ್ಲ. ಹಬ್ಬಗಳಿಂದ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಊರುಗಳು ಮತ್ತು ಹಳ್ಳಿಗಳು, ಹರಿಯ ಕಲೆಯಿಂದ, ಪಾಕವತ್ತಾದ ಬೆಳೆಯಗಳಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದವು. ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು, ಋಷಿಗಳು, ರಾಜರು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ತಮ್ಮ ಉದ್ದೇಶಗಳಿಗಾಗಿ ಹೊರಟರು; ಸಿದ್ಧರು, ಕಾಲ ಬಂದಾಗ, ಮಳೆಗಾಲದ ನಿಯಂತ್ರಣದ ನಂತರ, ತಮ್ಮ ದೇಹವನ್ನು ಹುಡುಕುವಂತೆ. ಆತನು, ಸ್ವಯಂನಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗಿ, ತನ್ನ ಜನರಿಗೆ ತಮ್ಮ ನಗರವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದನು; ಮೊದಲು ನಿರ್ಮಿಸಿದವರನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವರು ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು: "ಅಯ್ಯಾ, ಲೋಕದ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನೇ, ನಿನ್ನ ಕೆಲಸ ಎಷ್ಟು ಅದ್ಭುತ! ಎಲ್ಲ ಯಜ್ಞಗಳು ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿವೆ; ನಾವು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಆಹಾರವನ್ನು ಸೇವಿಸೋಣ." ತಪಸ್ಸು, ಜ್ಞಾನ, ಯೋಗದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾದ ಹೃಷೀಕೇಶನು, ಋಷಿಗಳ ಋಷಿಯಾಗಿ, ಇಚ್ಛಿತ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು. ಅವನು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ತನ್ನ ದೇಹದ ಒಂದು ಭಾಗವನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು—ಅದು ಯೋಗ ಮತ್ತು ಧ್ಯಾನದ ಐಶ್ವರ್ಯ, ತಪಸ್ಸು, ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ವೈರಾಗ್ಯ. ಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಹೀಗೆ, ಶರದ್ ಋತುವಿನಲ್ಲಿ, ನಿರ್ಮಲ ನೀರುಗಳು, ಅರಳಿದ ಕಮಲಗಳ ಸುಗಂಧದಿಂದ, ಅಚ್ಯುತನು ಗೋವಾಲು ಮಕ್ಕಳ ಮತ್ತು ಹಸುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಗಾಳಿಯ ತಂಪಿನಿಂದ ತಾಜಾ ಆಗಿದ್ದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಹೂವುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮರಗಳು, ಜೇನುಗೂಸುಗಳ ಹೀನದ ಶಬ್ದ, ಸರೋವರಗಳ ಮತ್ತು ನದಿಗಳಲ್ಲಿ ಪಕ್ಷಿಗಳ ಕೂಗು—ಈ ಎಲ್ಲಾ ಮಧ್ಯೆ, ಜೇನುಗಳ ಅಧಿಪತಿಯು ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರು ಮತ್ತು ಹಸುಗಳೊಂದಿಗೆ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ತನ್ನ ಬಾಸುರಿ ಹಾಡಿದನು. ವ್ರಜದ ಮಹಿಳೆಯರು, ಆ ಬಾಸುರಿಯ ಹಾಡು ಕೇಳಿದಾಗ, ಅದು ಪ್ರೇಮವನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸಿ, ಕೆಲವರು ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಕಾಣದಂತೆ, ತಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಅದನ್ನು ವಿವರಿಸಿದರು. ಅವರು ಅದನ್ನು ವಿವರಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದರೂ, ಕೃಷ್ಣನ ಲೀಲೆಯನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು, ಪ್ರೇಮದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಚಲಿಸಿ, ವಿವರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಪಿಕಾಕು feather ಧರಿಸಿದ, ಅತ್ಯುತ್ತಮ ನೃತ್ಯಗಾರನ ರೂಪದಲ್ಲಿ, ಕರ್ಣಿಕಾರ ಹೂವುಗಳು ಕಿವಿಗಳಲ್ಲಿ, ಬಂಗಾರದಂತೆ ಹಳದಿ ವಸ್ತ್ರ, ಕಾಡಿನ ಹೂಗಳಿಂದ ಮಾಲೆ, ಬಾಸುರಿಯ ರಂಧ್ರಗಳನ್ನು ತುಟಿಗಳ ಅಮೃತದಿಂದ ತುಂಬಿಸಿ, ಗೋವಾಲು ಮಕ್ಕಳಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ, ಕೃಷ್ಣನು ವೃಂದಾವನದ ಕಾಡಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ತನ್ನ ಪಾದಚಿಹ್ನೆಯಿಂದ ಆ ಕಾಡನ್ನು ಸುಂದರಗೊಳಿಸಿ, ತನ್ನ ಹಾಡಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧಗೊಳಿಸಿದನು. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ, ರಾಜನೇ, ಆ ಬಾಸುರಿಯ ಶಬ್ದ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸಿ, ವ್ರಜದ ಮಹಿಳೆಯರು ಅದನ್ನು ವಿವರಿಸಿ, ಅದರಲ್ಲಿ ಲೀನರಾಗಿದ್ದರು.