ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಮಹಾ ಮೇಘಗಳು, ಮಿಂಚುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಭಯಾನಕ ಗಾಳಿಯಿಂದ ಕಂಪಿತವಾಗಿ, ಜೀವದಾಯಕವಾದ ಮಳೆ ಸುರಿಸಿದವು—ಅದು ದಯೆಯಂತೆಯೇ ಭಾಸವಾಯಿತು. ಗಾಳಿಗೆ ಸುಡುವ ಸೂರ್ಯನಿಂದ ಬಾಡಿದ ಭೂಮಿ, ಆ ಮಳೆಯಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಂಪು ಪಡೆದುಕೊಂಡಿತು; austerityಗಳಿಂದ ದುರ್ಬಲಗೊಂಡ ದೇಹವು ಇಚ್ಛಿತ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆದಾಗ ಪುನಃ ಪುಷ್ಟಿಯಾಗುವಂತೆ. ರಾತ್ರಿ ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ, ಆಂಧಕಾರದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಮಿಂಚು ಹಕ್ಕಿಗಳು ಮಾತ್ರ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವವು, ಗ್ರಹಗಳು ಅಲ್ಲ; ಇದು ಕಳಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಪಾಪದಿಂದ ವೇದಗಳು ನಾಸ್ತಿಕರಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸದಂತೆ. ಮೇಘಗಳ ಗುಡುಗು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಮುನಿಸುಪಟ್ಟು ಮೌನವಾಗಿದ್ದ ನಂದಿಗಳು ಮತ್ತೆ ಮೊರೆ ಹಾಕಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದವು—ಹಾಗೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ವ್ರತ ಪೂರ್ಣಗೊಂಡ ಮೇಲೆ ಪುನಃ ಪಠಣ ಮಾಡುವಂತೆ. ಸಣ್ಣ ನದಿಗಳು ಬಾಡಿ ಹಾರಿಹೋಗಿದ್ದರೂ, ಮಳೆಯೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಹರಿಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದವು; ಸ್ವತಂತ್ರನಾದವನಿಗೆ ಸಿಕ್ಕುವ ಐಶ್ವರ್ಯ ಮತ್ತು ಶಕ್ತಿಯಂತೆ. ಭೂಮಿ ಹಸಿರು ಹುಲ್ಲಿನಿಂದ, ಕೆಂಪು ಇಂದ್ರಗೋಪ ಕೀಟಗಳಿಂದ, ಮತ್ತು ಮಶ್ರೂಮ್‌ಗಳ ನೆರಳಿನಿಂದ ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿತು—ಅದು ಪುರುಷರಿಗೆ ಲಭಿಸುವ ಭಾಗ್ಯದಂತೆ. ಬಿತ್ತನೆ ಭೂಮಿಗಳು ಧಾನ್ಯಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ, ರೈತರಿಗೆ ಸಂತೋಷವನ್ನು ತಂದವು; ಆದರೆ ಹೆಮ್ಮೆಪಡುವವರು, ಎಲ್ಲವೂ ವಿಧಿಯ ಮೇಲೆಯೆಂದು ಅರಿಯದೆ, ವಿಷಾದಪಡುವಂತಾಯಿತು. ಭೂಮಿಯಲ್ಲೂ ನೀರಿನಲ್ಲೂ ಇರುವ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳು ಹೊಸ ಮಳೆಯಿಂದ ಪುನಃ ಉಜ್ಜ್ವಲವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವು; ಹೇಗೆ ಹರಿಯನ್ನು ಸೇವಿಸುವವರು ಸುಂದರರಾಗುವಾರೋ ಹಾಗೆ. ಅನೇಕ ಹರಿವಿನ ಧಾರಗಳಿಂದ ಸೇರುವ ನದಿ, ಗಾಳಿಯಿಂದ ಉಂಟಾದ ಅಲೆಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ ಹರಿಯಿತು—ಅದು ಕಾಮ ಮತ್ತು ಗುಣಗಳಿಂದ ಅಸ್ತಿರವಾಗುವ ಅಪ್ರಾಪ್ತ ಯೋಗಿಯ ಮನಸ್ಸಿನಂತೆ. ಮಳೆಯ ಹೊಡೆತದಿಂದ ಬೆಟ್ಟಗಳು ಅಲುಗಲಿಲ್ಲ; ಹೇಗೆ ಪರಮಾತ್ಮನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾದವರು ವಿಪತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅಚಲರಾಗಿರುವಾರೋ ಹಾಗೆ. ಹಾದಿಗಳು ಹುಲ್ಲಿನಿಂದ ಮುಚ್ಚಿ, ಗುರುತು ಇಲ್ಲದಂತೆ ಅವ್ಯಕ್ತವಾಗಿದ್ದವು; ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಂದ ನಿರ್ಲಕ್ಷಿತವಾಗಿರುವ ವೇದಗಳಂತೆ. ಮೇಘಗಳಲ್ಲಿ ಮಿಂಚು ಕ್ಷಣಿಕವಾದಂತೆ, ಮನುಷ್ಯರ ಮಧ್ಯೆ ಇರುವ ಬಂಧಗಳು ಕೂಡ ಅಷ್ಟೇ ಕ್ಷಣಿಕವಾಗಿದ್ದವು; ಹಾಗೆಯೇ, ಸತ್ಪುರುಷರಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಮಹಿಳೆಯರ ನಿಷ್ಠೆ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬಂದ ಬಣ್ಣರಹಿತ ಧನುಷ್ಕಟ್ಟು (ಇಂದ್ರಧನುಸ್ಸು) ಗುಣವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಅದು ಗುಣಗಳಿರುವಂತೆ ಕಾಣಿಸಿತು; ಗುಣಗಳು ವ್ಯಕ್ತವಾಗಿದ್ದಾಗ ಗುಣರಹಿತವನು ಕೂಡ ಗುಣವಂತನಂತೆ ಕಾಣಿಸುವಂತೆ. ಚಂದ್ರನು ತನ್ನ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಮೋಡಗಳಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರಿಂದ, ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಪ್ರಕಾಶವನ್ನು ತೋರಿಸಲಿಲ್ಲ; ಹೇಗೆ ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟವನು ತನ್ನ ನಿಜವಾದ ಬೆಳಕನ್ನು ತೋರಿಸದಿರುವನೋ ಹಾಗೆ. ಮೇಘಗಳ ಆಗಮನದಿಂದ ಸಂತೋಷಗೊಂಡ ನವಿಲುಗಳು ಕುಣಿದು ಕುಪ್ಪಳಿಸಿದವು; ಆದರೆ, ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಸುಡುವಂತೆ ನಿರಾಶೆಯಿಂದ, ಅವುಗಳು ಪ್ರಭುವಿನ ಆಗಮನಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದವು—ಹರಿಭಕ್ತರು ಹೇಗೆ ಕಾಯುವಾರೋ ಹಾಗೆ. ಮರಗಳು ತಮ್ಮ ಬೇರುಗಳಿಂದ ನೀರು ಕುಡಿದು, austerityಗಳಿಂದ ಬಾಡಿದ ರೂಪವನ್ನು ಮರುಪಡೆಯಿತು; ಹೇಗೆ ಇಚ್ಛೆಗಳ ಹಿಂಬಾಲನೆಯಿಂದ ದುರ್ಬಲರಾದವರು ಪುನಃ ಪುಷ್ಟರಾಗುವರೋ ಹಾಗೆ. ಕೋಕ್ ಹಕ್ಕಿಗಳು ಶಾಂತವಾದ ಕೆರೆಗಳಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದವು; ಹೇಗೆ ವ್ಯರ್ಥ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳಿರುವವರು ಗೃಹಸ್ಥಾಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಚಂಚಲ ಕರ್ತವ್ಯಗಳ ನಡುವೆ ನೆಲೆಸಿರುವರೋ ಹಾಗೆ. ಮಳೆಯ ಪ್ರಭುವಿನ ಧಾರೆಯಿಂದ ಕೆರೆಗಳ ತಟಗಳು ಮುರಿದುಹೋದವು; ಕಳಿಯುಗದಲ್ಲಿ ನಾಸ್ತಿಕರ ಸುಳ್ಳು ಮಾತುಗಳಿಂದ ವೇದಮಾರ್ಗಗಳು ಮುರಿಯುವಂತೆ. ಗಾಳಿಯಿಂದ ಚಲಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಮೇಘಗಳು ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಅಮೃತದಂತೆ ನೀರನ್ನು ಸುರಿಸಿದವು; ಹೇಗೆ ಧನಾಧಿಪತಿಗಳು ದ್ವಿಜರ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಅನುಗ್ರಹ ನೀಡುವರೋ ಹಾಗೆ. ಹೀಗೆ, ಹರಿ ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ, ಗೋವುಗಳು ಮತ್ತು ಗೋಪಗಳ ನಡುವೆ, ಹಣ್ಣುಗಳಾದ ಪಿಂಪಲ್ ಮತ್ತು ಜಂಬು ಮರಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಅರಣ್ಯವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಆನಂದಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದನು. ಭಾರವಾದ ಹಸ್ತಗಳಿಂದ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಗೋವುಗಳು, ಪ್ರಭು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತಕ್ಷಣ ಬಂದವು, ಅವರ ಹಸ್ತಗಳು Sneha-ದಿಂದ ತೊಯ್ದಿದ್ದವು. ಅರಣ್ಯವಾಸಿಗಳು ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಹುಣ್ಣಿಮೆಯ ಹನಿಗಳಿಂದ ಹೋಯ್ದ ಮರಗಳ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ನೋಡಿ, ಬೆಟ್ಟಗಳ ಬಳಿಯ ಗುಹೆಗಳು ನೀರಿನ ಧ್ವನಿಯಿಂದ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ, ಮಳೆ ಮರಗಳ ಕಂದರಗಳಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಗುಹೆಗಳಲ್ಲಿ ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಪ್ರಭು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಮೂಲಗಳು, ಕುಂದಿಗಳು ಮತ್ತು ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸಿ ಆನಂದಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಸಂಕರ್ಷಣ ಮತ್ತು ಗೋಪಗಳೊಂದಿಗೆ, ನೀರಿನ ಬಳಿಯ ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು, ತರುವಾಯ ತಯಾರಿಸಿದ ಮೊಸರು ಮತ್ತು ಅನ್ನವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಭೋಜನಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಹಸಿರು ಹುಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ಮೇಯುತ್ತಾ, Bulls, calves ಮತ್ತು ಗೋವುಗಳು ತಮ್ಮ ಹಸ್ತಗಳ ಭಾರದಿಂದ ದಣಿದರೂ, ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ತೃಪ್ತಿಯಿಂದ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆದವು. ಈಗ ಮಳೆಗಾಲದ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಸಂತೋಷ ತಂದ ಆ ಋತುವನ್ನು ತನ್ನ ಐಶ್ವರ್ಯದಿಂದ ಮತ್ತಷ್ಟು ಭಾಸವಾಗಿಸಿದ ಪ್ರಭು, ಆ ಋತುವಿನ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಮಾಡಿದನು. ಹೀಗೆ ರಾಮ ಮತ್ತು ಕೇಶವನು ವ್ರಜದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಶರದೃತುವು ಬಂದು, ಆಕಾಶ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ, ನೀರು ಶುದ್ಧವಾಗಿ, ಗಾಳಿ ಮೃದುವಾಗಿ ಹರಿಯಿತು. ಶರದೃತುವಿನಲ್ಲಿ, ಕಮಲಗಳು ಅರಳಿದಂತೆ, ನೀರುಗಳು ತಮ್ಮ ಸ್ವಭಾವಕ್ಕೆ ಮರಳಿದವು; ಹೇಗೆ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸದಿಂದ ಪತನರಾದವರ ಮನಸ್ಸು ಪುನಃ ಸ್ಥಿರವಾಗುತ್ತದೆಯೋ ಹಾಗೆ. ಶರದೃತುವು ಆಕಾಶದಿಂದ ಮೋಡಗಳನ್ನು, ಭೂಮಿಯಿಂದ ಅಪವಿತ್ರತೆಯನ್ನು, ನೀರಿಂದ ಕಳಂಕವನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕಿತು; ಹೇಗೆ ಕೃಷ್ಣಭಕ್ತಿ ತಪಸ್ವಿಗಳ ಪಾಪವನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವುದೋ ಹಾಗೆ. ಸರ್ವವಸ್ತುಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದವರು ಶುದ್ಧ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಾರೆ; ಹೇಗೆ ಎಲ್ಲ ಇಚ್ಛೆಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದ ಮುನಿಗಳು ಪಾಪವಿಲ್ಲದೆ ಶಾಂತರಾಗಿರುವರೋ ಹಾಗೆ. ಬೆಟ್ಟಗಳು ತಮ್ಮ ನೀರನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿದವು, ಆದರೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಶುಭವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡವು; ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಸಮಯೋಚಿತವಾಗಿ ಜ್ಞಾನಾಮೃತವನ್ನು ನೀಡುವಂತೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನೀಡದೆ ಇರುವಂತೆ. ಆಳವಾದ ನೀರಿನಲ್ಲಿರುವ ಜೀವಿಗಳು ನೀರಿನ ಕಡಿಮೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸಲಿಲ್ಲ; ಹೇಗೆ ಅಜ್ಞಾನದ ಗೃಹಸ್ಥರು ತಮ್ಮ ಆಯಸ್ಸು ದಿನೇ ದಿನೇ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಅರಿಯದೆ ಇರುವರೋ ಹಾಗೆ. ಆಳವಾದ ನೀರಿನಲ್ಲಿರುವ ಜೀವಿಗಳು ಶರದೃತುವಿನ ಸೂರ್ಯನ ತಾಪವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲಿಲ್ಲ; ಹೇಗೆ ಬಡ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸದ ಗೃಹಸ್ಥನು ದುಃಖವನ್ನು ಅರಿಯದೆ ಇರುವನೋ ಹಾಗೆ. ಹುಲ್ಲುಗಳೂ ಸಸ್ಯಗಳೂ ಹತ್ತಿರ ಹತ್ತಿರವಾಗಿ, ಹೂಳು ಮತ್ತು ಒಣತನವನ್ನು تدريಗೆ ತ್ಯಜಿಸಿದವು; ಜ್ಞಾನಿಗಳು ದೇಹ ಮತ್ತು ಅನ್ಯವಸ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ‘ನಾನು’ ಮತ್ತು ‘ನನ್ನದು’ ಎಂಬ ಭಾವವನ್ನು تدريಗೆ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುವಂತೆ. ಶರದೃತುವಿನ ಆಗಮನದಿಂದ ಸಾಗರವು ಶಾಂತ ಮತ್ತು ಮೌನವಾಗಿತ್ತು; ಎಲ್ಲ ಚಲನೆಗಳು ನಿಲ್ಲಿಸಿದಾಗ ಮುನಿಯು ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗುವಂತೆ. ರೈತರು ಬಲವಾದ ತಟಗಳಿಂದ ಹೊಲಗಳಿಂದ ನೀರನ್ನು ಎಳೆದರು; ಯೋಗಿಗಳು ಪ್ರಾಣಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಜ್ಞಾನಪ್ರವಾಹವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವಂತೆ. ಚಂದ್ರನು ಶರದೃತುವಿನ ಸೂರ್ಯಕಿರಣಗಳಿಂದ ಉಂಟಾದ ತಾಪವನ್ನು ಜೀವಿಗಳಿಂದ ತೆಗೆದುಹಾಕಿದನು; ಹೇಗೆ ಮುಕುಂದನು ವ್ರಜದ ಮಹಿಳೆಯರಲ್ಲಿ ದೇಹಾಭಿಮಾನದಿಂದ ಉಂಟಾದ ದುಃಖವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿದನೋ ಹಾಗೆ. ಶರದೃತುವಿನಲ್ಲಿ ಆಕಾಶವು ದೋಷರಹಿತವಾಗಿದ್ದು, ಶುದ್ಧ ನಕ್ಷತ್ರಗಳಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು; ಸತ್ವಗುಣದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಮನಸ್ಸು ಬ್ರಹ್ಮನಾದ ಶಬ್ದದ ಅರ್ಥವನ್ನು ಗ್ರಹಿಸುವಂತೆ. ನಕ್ಷತ್ರಗಳಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಚಂದ್ರನು, ತನ್ನ ಸಂಪೂರ್ಣಾಕೃತಿಯಿಂದ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದನು; ಹೇಗೆ ವೃಷ್ಣಿಕುಲದಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಕೃಷ್ಣನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದನೋ ಹಾಗೆ. ಅರಣ್ಯದ ಗಾಳಿ, ಸಮವಾದ ತಂಪು ಮತ್ತು ಉಷ್ಣದಿಂದ, ಹೂವಿನ ಸುಗಂಧದಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದು, ಜನರು ತಮ್ಮ ದುಃಖವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟರು; ಆದರೆ ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಗೋಪಿಕೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಅದು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ.