ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಮಳೆಗಾಲವು ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಹೊಸ ಚೈತನ್ಯವನ್ನು ತುಂಬುತ್ತಾ, ಆಕಾಶ ಮತ್ತು ಭೂಮಿ ಗರ್ಜನೆಯ ಧ್ವನಿಯಿಂದ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಆಕಾಶವು ಗಾಢವಾದ ಕಪ್ಪು ಮೋಡಗಳಿಂದ ಆವರಿತವಾಗಿತ್ತು, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಮಿಂಚು ಕಿರಣಗಳು ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದು, ಭಾರೀ ಗರ್ಜನೆಯೊಂದಿಗೆ ಆಕಾಶವು ಮಂಕಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು—ಇದು ಗುಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಇರುವ ಬ್ರಹ್ಮನಂತೆ ಕಾಣಿಸಿತು. ಸಮಯ ಬಂದಾಗ, ಆ ಮೋಡಗಳು ಭೂಮಿಯಿಂದ ಎಂಟು ತಿಂಗಳುಗಳ ಕಾಲ ಆಮದು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ ನೀರನ್ನು ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಸುರಿಯಲು ಆರಂಭಿಸಿತು. ಭಯಾನಕ ಗಾಳಿಯಿಂದ ಗದರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ, ಮಿಂಚಿನೊಂದಿಗೆ ಕೂಡಿದ ಆ ಮಹಾಮೋಡಗಳು, ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರಾಣ ನೀಡುವ ಮಳೆಯನ್ನು ಕರುಣೆಯಂತೆ ಸುರಿದವು. ಬಿಸಿಲಿನಿಂದ ಸುಡುವಂತೆ ಒಣಗಿದ್ದ ಭೂಮಿಯು ಆ ಮಳೆಯಿಂದ ತೇವಾಂಶವನ್ನು ಪಡೆದು ಪುನಃ ಜೀವಂತವಾಯಿತು—ಹಾಗೇಯೇ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ದುರ್ಬಲವಾದ ದೇಹವು ಇಚ್ಛಿತ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆದಾಗ ಪುನಃ ಪುಷ್ಟಿಯಾಗುವುದು. ರಾತ್ರಿ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ, ಕತ್ತಲಿನಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಜುಗನುಗಳು ಮಾತ್ರ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು; ಗ್ರಹಗಳು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದು, ಪಾಪದಿಂದ ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ವೇದಗಳು ಪಾಕಂಡಿಗಳ ನಡುವೆ ಹೊಳೆಯದಂತೆ. ಮೋಡಗಳ ಗರ್ಜನೆಯನ್ನು ಕೇಳಿ, ದೀರ್ಘಕಾಲ ಮೌನವಾಗಿದ್ದ ಕೆಂಪುಬಳ್ಳಿ ಗೊಂಡಲುಗಳು ಮತ್ತೆ ಕರ್ಕಶವಾಗಿ ಕೂಗಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದವು—ಹಾಗೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ವ್ರತ ಪೂರ್ಣಗೊಂಡ ಮೇಲೆ ಮಂತ್ರ ಪಠಣ ಆರಂಭಿಸುವಂತೆ. ಒಣಗಿ, ದಾರಿ ತಪ್ಪಿದ್ದ ಸಣ್ಣ ನದಿಗಳು ಮತ್ತೆ ಹರಿದುಹೋಗಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದವು—ಹಾಗೆ ಸ್ವತಂತ್ರನಾದ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಶಕ್ತಿಯೂ ಧನವೂ ಪುನಃ ಪೂರೈಸಲ್ಪಡುವಂತೆ. ಭೂಮಿ ಹಸಿರು ಹುಲ್ಲಿನಿಂದ, ಕೆಂಪು ಇಂದ್ರಗೋಪ ಕೀಟಗಳಿಂದ, ಹಾಗೂ ಅಣಬೆ ಗಿಡಗಳಿಂದ ಆವರಿತವಾಗಿ ಪುನಃ ಭಾಗ್ಯವಂತನಂತೆ ಕಾಣಿಸಿತು. ಬಿತ್ತನೆ ಮಾಡಿದ ರೈತರಿಗೆ ಹೊಲಗಳು ಸಂತೋಷ ನೀಡಿದವು, ಆದರೆ ಎಲ್ಲವೂ ವಿಧಿಯ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವೆಂದು ಅರಿಯದ ಹೆಮ್ಮೆಯವರಿಗೆ ವಿಷಾದವನ್ನುಂಟುಮಾಡಿತು. ಜಲ ಮತ್ತು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿನ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳು ಹೊಸ ಮಳೆಯಿಂದ ತಾಜಾಗಾಗಿ ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿದರು—ಹಾಗೆ ಹರಿಯನ್ನು ಸೇವಿಸುವವರು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸುಂದರರಾಗುವಂತೆ. ಹೆಚ್ಚು ಹೊಳೆಯುವ ನದಿಗೆ ಅನೇಕ ಉಪನದಿಗಳು ಸೇರುವಂತೆ, ಗಾಳಿಯಿಂದ ಅಲೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಅದು ಹರಿಯಿತು—ಹೀಗೆಯೇ ಅನಿಯಮಿತ ಯೋಗಿಯ ಮನಸ್ಸು ಗುಣ ಹಾಗೂ ಕಾಮದಿಂದ ಚಂಚಲವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಪರ್ವತಗಳು ಧಾರಾಳ ಮಳೆಯನ್ನು ಹೊಡೆದರೂ ಅಚಲವಾಗಿದ್ದವು—ಪರಮಾತ್ಮನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾದವರ ಮನಸ್ಸು ವಿಪತ್ತುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅಚಲವಾಗಿರುವಂತೆ. ಮೋಡದಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟ, ಗುರುತು ಕಾಣದ ಹಾದಿಗಳು ಹುಲ್ಲಿನಿಂದ ಆವರಿತವಾಗಿದ್ದವು—ಹಾಗೆ ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಂದ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯಗೊಂಡ ವೇದಗಳು ಕಲಹದಿಂದ ಮಂಕಾಗಿರುವಂತೆ. ಮೋಡಗಳಲ್ಲಿ ಮಿಂಚು ಕ್ಷಣಿಕವಾಗಿರುವಂತೆ, ಜನರ ಮಧ್ಯೆ ಬಂಧಗಳು ಕೂಡ ಅಸ್ಥಿರವಾಗಿದ್ದವು. ಮಹಿಳೆಯರ ನಿಷ್ಠೆ ಕೂಡ ಪುರುಷರ ಮೇಲೆ—even ಗುಣವಂತರ ಮೇಲೆ—ಸ್ಥಿರವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಧನುಷ್ಕವರ್ಣ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿತು—ಅದು ಗುಣಗಳಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಗುಣಗಳಿರುವಂತೆ ಕಾಣಿಸಿತು; ಗುಣಗಳು ವ್ಯಕ್ತವಾಗಿದಾಗ ಗುಣರಹಿತ ವ್ಯಕ್ತಿಯೂ ಕೂಡ ಗುಣವಂತನಂತೆ ಕಾಣಿಸುವಂತೆ. ಚಂದ್ರನು ತನ್ನದೇ ಬೆಳಕಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಮೋಡಗಳಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರಿಂದ, ತನ್ನ ಸಹಜ ಪ್ರಕಾಶವನ್ನು ಹರಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ—ಹಾಗೆ ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ತನ್ನ ನಿಜವಾದ ವೈಭವವನ್ನು ತೋರಿಸಲಾರನು. ಮೋಡಗಳು ಬಂದು ಸಂತೋಷಗೊಂಡ ನವಿಲುಗಳು ಕುಣಿದು ಕುಪ್ಪಳಿಸಿದವು. ಆದರೆ ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ, ಬಿಸಿಲಿನಿಂದ ಸುಟ್ಟು, ನಿರಾಶೆಯಿಂದ, ಅವುಗಳು ಪ್ರಭುವಿನ ಆಗಮನವನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದವು—ಹಾಗೆ ಭಕ್ತರು ಭಗವಂತನನ್ನು ಕಾಯುವಂತೆ. ಮರಗಳು, ಬೇರುಗಳಿಂದ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿದು, ಪುನಃ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಪಡೆದವು—ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಅವುಗಳು ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ದುರ್ಬಲವಾಗಿದ್ದವು, ಹಾರೈಕೆಯ ಹಿಂಬಾಲನೆಯಿಂದ ದುರ್ಬಲರಾಗುವಂತೆ. ಸರೋವರಗಳು ಮತ್ತು ಕೆರೆಗಳಲ್ಲಿ ಬರುವ ನದಿಗಳಲ್ಲಿ, ಬಕಗಳು ಶಾಂತವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿದವು—ಹಾಗೆ ನಿರರ್ಥಕ ಆಶೆಗಳೊಂದಿಗೆ, ಚಂಚಲ ಕರ್ತವ್ಯಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಜನರು ವಾಸಿಸುವಂತೆ. ಮಳೆಯಿಂದ ಹರಿದು ಬಂದ ನೀರಿನ ಹೊಳೆಯು, ತಡೆಗೋಡೆಗಳನ್ನು ಒಡೆಯಿತು—ಹಾಗೆ ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಪಾಕಂಡಿಗಳ ಸುಳ್ಳು ಮಾತಿನಿಂದ ವೇದಗಳ ಮಾರ್ಗಗಳು ಭಂಗವಾಗುವಂತೆ. ಗಾಳಿಯಿಂದ ಚಲಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಮೋಡಗಳು ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಅಮೃತದಂತೆ ನೀರನ್ನು ಸುರಿಸಿದವು—ಹಾಗೆ ಧನಾಧಿಪತಿಗಳು, ದ್ವಿಜರ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ, ಸರಿಯಾದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆಶೀರ್ವಾದ ನೀಡುವಂತೆ. ಹೀಗಾಗಿ, ಹರಿ ತನ್ನ ಸಂಗಡಿಗರೊಂದಿಗೆ, ಹಸುಗಳು ಮತ್ತು ಗೋಪಾಲಕರಿಂದ ಆವರಿತವಾಗಿ, ಪಕ್ಕವಾಗಿ ಹಣ್ಣುಗಳಾದ ಪಿಂಪಳ, ಜಂಬು ಮರಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಆನಂದಿಸಿದರು. ಹಸುಗಳು, ತಮ್ಮ ಉಬ್ಬಿದ ತೊಡೆಯ ಭಾರದಿಂದ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಾ, ಪ್ರಭು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತೊಡೆಯ ತೇವದಿಂದ ವೇಗವಾಗಿ ಬಂದವು. ಅರಣ್ಯದ ನಿವಾಸಿಗಳು ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಹನಿ ಹನಿಯಾಗಿ ಹನಿ ಬೀಳುತ್ತಿರುವ ಮರಗಳ ಸಾಲನ್ನು ನೋಡಿ, ಪರ್ವತದ ಹತ್ತಿರದ ಗುಹೆಗಳಲ್ಲಿ ನೀರು ಬೀಳುತ್ತಿರುವ ಶಬ್ದವನ್ನು ಆನಂದಿಸಿದರು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ, ಮರದ ಕುಹರ ಅಥವಾ ಗುಹೆಗಳೊಳಗೆ ಮಳೆ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಭಗವಂತನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಬೇರು, ಕುಂದ, ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಉಣ್ಣುತ್ತಾ ಆನಂದಿಸಿದರು. ಸಂಕರ್ಷಣ ಮತ್ತು ಗೋಪಾಲಕರೊಂದಿಗೆ, ನೀರಿನ ಹತ್ತಿರದ ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು, ಅವರು ತಂದಿದ್ದ ಮೊಸರು ಮತ್ತು ಅನ್ನವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡು ಭೋಜನ ಮಾಡಿದನು. ಹುಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು, ಹಸುಗಳು, ಕರುವುಗಳು ಮತ್ತು ಎಮ್ಮೆಗಳು, ತೊಡೆಯ ಭಾರದಿಂದ ಕಂಘಾಲಾಗಿ, ಆದರೆ ತೃಪ್ತಿಯಿಂದ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಮೇಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಹರ್ಷವನ್ನು ತಂದ ಮಳೆಯ ವೈಭವವನ್ನು ನೋಡಿ, ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಅದನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಸುಂದರಗೊಳಿಸಿದ ಪ್ರಭು ಅದನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದನು. ಹೀಗೆ ರಾಮ ಮತ್ತು ಕೇಶವನು ವ್ರಜದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಶರತ್ಕಾಲವು—ನಿರ್ಮಲವಾದ ಆಕಾಶ, ಶುದ್ಧ ನೀರು, ಮೃದುವಾದ ಗಾಳಿ—ಆಗಮನವಾಯಿತು. ಶರತ್ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಕಮಲಗಳು ಅರಳಿದಂತೆ, ನೀರುಗಳೂ ಸಹಜ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಮರಳಿದವು—ಹಾಗೆ ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸದಿಂದ ಪತನರಾದವರ ಮನಸ್ಸುಗಳು ಪುನಃ ಸ್ಥಿತಿಗತಿಯಾಗುವಂತೆ. ಶರತ್ಕಾಲವು ಆಕಾಶದಿಂದ ಮೋಡಗಳನ್ನು, ಭೂಮಿಯಿಂದ ಅಶುದ್ಧಿಯನ್ನು, ನೀರಿನಿಂದ ಕಳಂಕವನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕಿತು—ಹಾಗೆ ಕೃಷ್ಣಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತಪಸ್ವಿಗಳ ಅಶುದ್ಧಿ ದೂರವಾಗುವಂತೆ. ಎಲ್ಲವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದ ಅವುಗಳು ಶುದ್ಧ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು—ಹಾಗೆ ಎಲ್ಲ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟ ಋಷಿಗಳು ಪಾಪಮುಕ್ತವಾಗಿ ಶಾಂತರಾಗುವಂತೆ. ಪರ್ವತಗಳು ತಮ್ಮ ನೀರನ್ನು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದವು, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಶುಭವನ್ನು ತಡೆಹಿಡಿಯುತ್ತಿದ್ದವು—ಹಾಗೆ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಯೋಗ್ಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ನೀಡುವ ಜ್ಞಾನಿಗಳು. ಆಳವಾದ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಜೀವಿಗಳು ನೀರಿನ ಪ್ರಮಾಣ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಲಿಲ್ಲ—ಹಾಗೆ ಅಜ್ಞಾನಿ ಗೃಹಸ್ಥರು ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಆಯುಷ್ಯ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಅರಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಆಳವಾದ ನೀರಿನ ಜೀವಿಗಳು ಶರದ್ಭಾನುವಿನ ತಾಪವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲಿಲ್ಲ—ಹಾಗೆ ಇಂದ್ರಿಯವಶನಾದ ದೀನ ಗೃಹಸ್ಥನು ದುಃಖವನ್ನು ಅರಿಯಲಾರನು. ಸಸ್ಯಗಳು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮಣ್ಣಿನ ಕಳಂಕ ಹಾಗೂ ಒಣಗುದನ್ನು ತೊಡೆದುಹಾಕಿದವು—ಹಾಗೆ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ದೇಹ ಮತ್ತು ಅನ್ಯವಸ್ತುಗಳ ಬಗ್ಗೆ "ನಾನು" ಮತ್ತು "ನನ್ನದು" ಎಂಬ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುವಂತೆ. ಶರತ್ಕಾಲದ ಆಗಮನದಿಂದ ಸಾಗರವು ಸ್ಥಿರವಾಗಿ, ಮೌನವಾಗಿತ್ತು—ಹಾಗೆ ಚಲನೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟ ಋಷಿ ಸ್ವಯಂನಲ್ಲೇ ಲೀನನಾಗುವಂತೆ. ಗಟ್ಟಿಯಾದ ತಡೆಗೋಡೆಗಳಿಂದ ರೈತರು ಹೊಲದಿಂದ ನೀರನ್ನು ಎಳೆದರು—ಹಾಗೆ ಯೋಗಿಗಳು ಪ್ರಾಣಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಜ್ಞಾನಪ್ರವಾಹವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವಂತೆ. ಚಂದ್ರನು ಶರದ್ಭಾನುವಿನ ಕಿರಣಗಳಿಂದ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ಉಂಟಾದ ತಾಪವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿದನು—ಹಾಗೆ ಮುಕುಂದನು ವ್ರಜದ ಮಹಿಳೆಯರಲ್ಲಿ ದೇಹಾಭಿಮಾನದಿಂದ ಉಂಟಾದ ದುಃಖವನ್ನು ದೂರಮಾಡಿದನು.