ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಶ್ರೀಮಾನ್! ಹೀಗಾಗಿ, ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತದಲ್ಲಿ ವರ್ಣನೆಯಾಗುವಂತೆ, ಶ್ರೀ ಎಂಬುದರ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ಇತರವುಗಳಾಗಿವೆ. ಸುಖವು ದುಃಖಕ್ಕೂ ಆನಂದಕ್ಕೂ ಅಂತ್ಯವಾಗಿದೆ. ದುಃಖವು ಯಾವಾಗ ಉದಯವಾಗುತ್ತದೆಂದರೆ, ಆನಂದವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಇಚ್ಛೆ ಉಂಟಾದಾಗ. ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಬಂಧನ ಮತ್ತು ಮುಕ್ತಿಯ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ತಿಳಿದವರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಮೂಢರು ದೇಹ ಮತ್ತು ಇತರವುಗಳೊಂದಿಗೆ ತಾನೇ ಅಡಗಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಮಾರ್ಗವೇ ವೇದ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವುದು. ಮನಸ್ಸಿನ ವ್ಯಾಕುಲತೆ ತಪ್ಪುಮಾರ್ಗ, ಸ್ವರ್ಗವು ಸತ್ತ್ವಗುಣದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ನರಕವು ಅಂಧಕಾರ ಮತ್ತು ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಸ್ನೇಹಿತ, ಗುರು ಮತ್ತು ಆತ್ಮ ಒಂದೇ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು. ಮನೆ ಎಂದರೆ ದೇಹ, ಮಾನವತ್ವವೆಂದರೆ ಗುಣಗಳ ಸಂಪತ್ತು, ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಶ್ರೀಮಂತನು ಗುಣವಂತನೇ. ಸಂತೋಷವಿಲ್ಲದವನು ಬಡವನು; ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಜಯಿಸದವನು ದಯನೀಯನು. ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಅಸಕ್ತನಾದವನೇ ಸ್ವಾಮಿ; ಆಸಕ್ತನಾದವನು ಅದರ ವಿರುದ್ಧ. ಉದ್ದವ, ನಿನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಅಧರ್ಮದ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ವಿವರಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಪುಣ್ಯದಲ್ಲಿಯೇ ದೋಷವನ್ನು ಕಾಣುವುದು ದೋಷವೇ, ಆದರೆ ಪುಣ್ಯವೆಂದರೆ ಎರಡನ್ನೂ ಮೀರಿ ಇರುವದು. ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಶುಕನು ವಿವರಿಸುವಂತೆ, ಗೋಕುಲದ ಗೋಪರು ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ರಾಮರ ಅದ್ಭುತ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಿದರು—ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ನಂದಿಸಿದದ್ದು, ಪ್ರಲಂಭಾಸುರನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದದ್ದು. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಹಿರಿಯರು ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯರು ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತರಾಗಿ, ವ್ರಜಕ್ಕೆ ಬಂದ ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ರಾಮರನ್ನು ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರೆಂದು ಭಾವಿಸಿದರು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಮಳೆಯ ಕಾಲ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಆಕಾಶ ಮತ್ತು ಭೂಮಿ ಗರ್ಜನೆಗಳಿಂದ ನಾದವಾಗಿದ್ದವು. ಗಾಢವಾದ ಕಪ್ಪು ಮೋಡಗಳು, ಮಿಂಚು ಮತ್ತು ಗರ್ಜನೆಗಳಿಂದ ಆಕಾಶವು ಮಂಗಲಾಗಿ, ಗುಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಬ್ರಹ್ಮನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಸಮಯ ಬಂದಾಗ, ಮೋಡಗಳು ಭೂಮಿಯಿಂದ ಎಂಟು ತಿಂಗಳು ಸೆಳೆದ ನೀರನ್ನು ತಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಸುರಿಯತೊಡಗಿದವು. ಬಲವಾದ ಗಾಳಿಯಿಂದ ಚಲಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಮಹಾಮೋಡಗಳು ಮಿಂಚಿನೊಂದಿಗೆ ಜೀವದಾಯಕವಾದ ಮಳೆಯನ್ನೂ ಸುರಿಸಿದರು; ಅದು ದಯೆಯಂತೆ. ಸೂರ್ಯನಿಂದ ಬಾಡಿದ ಭೂಮಿಗೆ ಮಳೆ ತಂಪನ್ನು ನೀಡಿತು; austerityಯಿಂದ ಕ್ಷಯವಾದ ದೇಹವು ಫಲವನ್ನು ಪಡೆದಾಗ ಪುನಃ ಜೀವಂತವಾಗುವುದು ಹೀಗೆಯೇ. ರಾತ್ರಿ ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಕತ್ತಲಿನಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಜಿಂಜಿಲಿಗಳು ಬೆಳಗುತ್ತಿದ್ದವು, ಗ್ರಹಗಳು ಅಲ್ಲ; ಇದು ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಪಾಪದಿಂದ ವೇದಗಳು ನಾಸ್ತಿಕರ ನಡುವೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸಲಾರದು ಎಂಬುದನ್ನು ಹೋಲುತ್ತದೆ. ಮೋಡಗಳ ಗರ್ಜನೆ ಕೇಳಿ, ಕಾಲದಿಂದ ಮೌನವಾಗಿದ್ದ ಹಪ್ಪಳಿಗಳು ಮತ್ತೆ ಕೂಗತೊಡಗಿದವು; ಹೀಗೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ವ್ರತ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ವೇದಪಾರಾಯಣ ಮಾಡುವುದು. ಒಣಗಿದ್ದ ಸಣ್ಣ ನದಿಗಳು ಮತ್ತೆ ಹರೆಯತೊಡಗಿದವು; ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೊಂದಿದವನಿಗೆ ಪುನಃ ಐಶ್ವರ್ಯ ಮತ್ತು ಶಕ್ತಿಯು ವೃದ್ಧಿಯಾಗುವುದು ಹೀಗೆಯೇ. ಭೂಮಿ ಹಸಿರು ಹುಲ್ಲಿನಿಂದ, ಕೆಂಪು ಇಂದ್ರಗೋಪ ಕೀಟಗಳಿಂದ, ಮತ್ತು ಅಣಬೆಗಳಿಂದ ಆವರಿತವಾಗಿ, ಪುರುಷರಿಗೆ ಅದೃಷ್ಟದಂತೆ ಕಾಣಿತು. ಹೊಲಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಗಳು ಸಮೃದ್ಧಿಯಾಗಿ, ರೈತರಿಗೆ ಸಂತೋಷವನ್ನೂ, ಆದರೆ ಭಾಗ್ಯದಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ ಇಲ್ಲದೆ ಅಹಂಕಾರಿಗಳಿಗೆ ವಿಷಾದವನ್ನೂ ತಂದವು. ನೆಲದಲ್ಲಿಯೂ ನೀರಿನಲ್ಲಿಯೂ ಜೀವಿಗಳು ಹೊಸ ಮಳೆಯಿಂದ ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದವು; ಹರಿ ಸೇವೆಯಿಂದ ಸುಂದರವಾಗುವುದು ಹೀಗೆಯೇ. ನದಿಗೆ ಅನೇಕ ಹರಿವುಗಳು ಸೇರುವಂತೆ, ಆಕೆ ಗಾಳಿಯಿಂದ ಅಲೆಯಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು; ಇದು ಕಾಮ ಮತ್ತು ಗುಣಗಳಿಂದ ಅಶಾಂತವಾಗಿರುವ ಯೋಗಿಯ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಹೋಲುತ್ತದೆ. ಪರ್ವತಗಳು ಮಳೆಯ ಹೊಡೆತದಿಂದ ಕದಲಲಿಲ್ಲ; ಪರಮಾತ್ಮನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರರಾದವರು ವಿಪತ್ತಿಗೆ ಅಚಲರಾಗಿರುವಂತೆ. ಹಾದಿಗಳು ಹುಲ್ಲಿನಿಂದ ಮುಚ್ಚಿ ಗುರುತು ಕಾಣದೆ ಹೋದವು; ಇದು ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಂದ ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ವೇದಗಳ ಹಾದಿಯನ್ನು ಹೋಲುತ್ತದೆ. ಮೋಡಗಳಲ್ಲಿ ಮಿಂಚು ಕ್ಷಣಿಕವಾದಂತೆ, ಜನರ ಸಂಬಂಧಗಳು ಕೂಡ ಕ್ಷಣಿಕ; ಹಾಗೆಯೇ, ಸತ್ಪುರುಷರಲ್ಲಿ ಸಹ ಮಹಿಳೆಯರ ನಿಷ್ಠೆ ಸ್ಥಿರವಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣಗಳಿಲ್ಲದ ವಜ್ರಧನುಸ್ಸು ಗುಣಗಳಿರುವಂತೆ ಕಾಣಿತು; ಗುಣವಿಲ್ಲದವನಲ್ಲೂ ಗುಣಗಳು ಪ್ರಕಟವಾದಾಗ ಹೀಗೆಯೇ. ಚಂದ್ರನು ತನ್ನ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಮೋಡಗಳಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸಲಿಲ್ಲ; ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟವನು ತನ್ನ ಸ್ವಪ್ರಭೆಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸಲಾರನು. ಮೋಡಗಳ ಬರುವಿಕೆಯಿಂದ ನೃತ್ಯಮಾಡಿದ ನವಿಲುಗಳು ಸಂತೋಷಗೊಂಡವು; ಆದರೆ, ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಾಡಿದ ನವಿಲುಗಳು ಪ್ರಭುವಿನ ಬರುವಿಕೆಗೆ ಕಾಯುತ್ತಾ ಇದ್ದವು—ಇದು ಭಕ್ತರು ಭಗವಂತನಿಗಾಗಿ ಕಾಯುವಂತೆಯೇ. ಮರಗಳು ಬೇರುಗಳಿಂದ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿದು, austerityಯಿಂದ ಬಾಡಿದ ದೇಹ ಪುನಃ ರೂಪವನ್ನು ಪಡೆಯುವಂತೆ, ಹಸಿರಾಗಿ ಪುನರೂಜ್ಜೀವನಗೊಂಡವು. ಸಿಡಿಲಿನ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿರುವ ಕ್ರೇನ್ಗಳು ಸರೋವರಗಳ ಶಾಂತ ಜಲಗಳಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದವು; ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದ ಆಶಯಗಳೊಂದಿಗೆ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಇರುವವರು ಚಂಚಲ ಕರ್ತವ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರುವಂತೆ. ಮಳೆಯ ಪ್ರಭುವಿನ ಜಲಪ್ರವಾಹದಿಂದ ತಟಗಳು ಮುರಿದುಹೋದವು; ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ನಾಸ್ತಿಕರ ತಪ್ಪುಮಾತಿನಿಂದ ವೇದಗಳ ಹಾದಿಗಳು ಮುರಿದುಹೋಗುವಂತೆಯೇ. ಗಾಳಿಯಿಂದ ಚಲಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಮೋಡಗಳು ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಅಮೃತದಂತೆ ನೀರನ್ನು ಸುರಿಸಿದವು; ಹಾಗೆಯೇ, ಧನಾಧಿಪತಿಗಳು ದ್ವಿಜರಿಂದ ಪ್ರೇರಿತರಾಗಿ ಯೋಗ್ಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವರಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾರೆ. ಹೀಗೆ, ಹರಿ ತನ್ನ ಗೆಳೆಯರು, ಹಸುಗಳು ಮತ್ತು ಗೋಪರೊಂದಿಗೆ, ಹಣ್ಣಾದ ಖರ್ಜೂರ ಮತ್ತು ಜಂಬು ಮರಗಳಿಂದ ಸಂವೃದ್ಧವಾದ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಆನಂದಿಸಿದರು. ಹಸುಗಳು ತಮ್ಮ ಉದರಗಳ ಭಾರದಿಂದ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಡೆದು, ಪ್ರಭು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತಕ್ಷಣ ಬಂದವು. ಅರಣ್ಯದ ಜೀವಿಗಳು ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಹನಿಕರಮರ ಹನಿಯಿಂದ ಹಸುರಾಗಿ, ಪರ್ವತಗಳ ಹತ್ತಿರದ ಗುಹೆಗಳು ಜಲಧಾರೆಯ ಶಬ್ದದಿಂದ ನಾದವಾಗಿದ್ದವು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ, ಮರಗಳ ಅಥವಾ ಗುಹೆಗಳ ಒಳಗೆ ಮಳೆ ಬೀಳುವಾಗ, ಪ್ರಭು ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಬೇರು, ಕುಂದೆ ಮತ್ತು ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಆನಂದದಿಂದ ಸೇವಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಸಂಕರ್ಷಣ ಮತ್ತು ಗೋಪರೊಂದಿಗೆ, ನೀರಿನ ಹತ್ತಿರದ ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು, ತಾವು ತಂದ ಮೊಸರು ಮತ್ತು ಅನ್ನವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡು ಸೇವಿಸಿದರು. ಹಸಿರು ಹುಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, ಹಸು, ಕರುವು, ಎಮ್ಮೆಗಳು ತಮ್ಮ ಉದರಭಾರದಿಂದ ಕ್ಲಾಂತಿಯಾಗಿ, ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ತೃಪ್ತಿಯಿಂದ ಮೇಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಮಳೆಗಾಲದ ವೈಭವವನ್ನು, ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಸಂತೋಷ ತಂದುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಪ್ರಭು ಅದನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರು. ಹೀಗೆ, ರಾಮ ಮತ್ತು ಕೇಶವನು ವ್ರಜದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವಾಗ, ಶರದೃತುವು ಬಂದಿತು—ಆಕಾಶವು ಶುದ್ಧ, ನೀರು ಪವಿತ್ರ, ಗಾಳಿ ಮೃದುವಾಯಿತು. ಶರದೃತುವಿನಲ್ಲಿ, ಕಮಲಗಳ ಹೂವಿನಿಂದ, ನೀರು ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಮರಳಿದವು; ಪತನರಾದವರ ಮನಸ್ಸು ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸದಿಂದ ಶುದ್ಧವಾಗುವುದು ಹೀಗೆಯೇ. ಶರದೃತುವು ಮೋಡಗಳನ್ನು ಆಕಾಶದಿಂದ, ಅಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ಭೂಮಿಯಿಂದ, ಕಳಂಕವನ್ನು ನೀರಿನಿಂದ ದೂರಗೊಳಿಸಿತು; ಕೃಷ್ಣಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತಪಸ್ವಿಗಳ ಪಾಪಗಳು ದೂರವಾಗುವುದು ಹೀಗೆಯೇ. ಸಕಲ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದವರು, ಶುದ್ಧ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದರು; ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟ ಋಷಿಗಳು ಶಾಂತರೂ, ಪಾಪಮುಕ್ತರೂ ಆಗುತ್ತಾರೆ. ಈ ರೀತಿ, ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತದಲ್ಲಿ ವೃಂದಾವನದ ಮಳೆಯ ಕಾಲ ಮತ್ತು ಶರದೃತುವಿನ ವೈಭವ, ಕೃಷ್ಣ ರಾಮರ ಲೀಲಾ, ಮತ್ತು ಅದರಲ್ಲಿ ಅಡಗಿರುವ ತತ್ತ್ವಗಳು ಮನೋಜ್ಞವಾಗಿ ವರ್ಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ.