ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಒಮ್ಮೆ ರಾಜನು ಸೂತರಿಗೆ ವಿನಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಕೇಳಿದ: "ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೇ, ಗೃಹಸ್ಥರ ಮನೆಯಲ್ಲ—even ಹಸುವನ್ನು ಹಾಲು ದೋಹಿಸುವ ಸಮಯದಲ್ಲೂ—ಭಗವಂತನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ." ರಾಜನ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಬಾದರಾಯಣ ಪುತ್ರನು, ಜ್ಞಾನಿ ಮತ್ತು ಪಂಡಿತ, ಸುಧಾರಣೆಯುತವಾಗಿ ಉತ್ತರ ನೀಡಿದರು. ಅವರು ಹೇಳಿದರು: "ಶ್ರೀದೇವಿಯ ಗುಣಗಳು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ಇತರವು; ಸಂತೋಷವು ಸುಖ-ದುಃಖಗಳ ಅಂತ್ಯ. ದುಃಖವು ಸುಖದ ಆಸೆಯಿಂದ ಬರುತ್ತದೆ. ಜ್ಞಾನಿಯು ಬಂಧನ ಹಾಗೂ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಅರಿಯುತ್ತಾನೆ. ಮೂಢನು ದೇಹ ಮತ್ತು ಇತರವುಗಳೊಂದಿಗೆ ಆತ್ಮವನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತಾನೆ; ನನ್ನ ಮಾರ್ಗವೇ ವೇದ. ಮನಸ್ಸಿನ ಅಲಕ್ಷ್ಯವು ತಪ್ಪು ಮಾರ್ಗ; ಸ್ವರ್ಗವು ಸತ್ವಗುಣದ ಉದಯ. ನರಕವು ಕತ್ತಲೆ ಮತ್ತು ಅಹಂಕಾರ; ಸ್ನೇಹಿತ, ಗುರು ಮತ್ತು ಸ್ವಯಂ ಒಂದೇ. ಗೃಹವು ದೇಹ, ಮಾನವತ್ವವು ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಪತ್ತಾಗಿದೆ; ನಿಜವಾದ ಶ್ರೀಮಂತರಿಗೆ ಈ ಹೆಸರು ಸಿಗುತ್ತದೆ. ತೃಪ್ತಿಯಿಲ್ಲದವನು ಬಡವ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸದವನು ದಯನೀಯ. ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಅಸಕ್ತನಾದವನಿಗೆ ಅಧಿಪತ್ಯ, ಗುಣಗಳಿಗೆ ಅತಿಯಾದ ಆಸಕ್ತಿಯು ವಿರುದ್ಧ. ಉದ್ಧವ, ನಿನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ನೀಡಲಾಗಿದೆ. ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಅಧರ್ಮದ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿ ಹೇಳಬೇಕೆಂದು ಏಕೆ? ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ದೋಷವನ್ನು ಕಾಣುವುದು ತಾನೇ ದೋಷ; ಧರ್ಮವು ಎರಡರಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಿದೆ." ಈ ಮಧ್ಯೆ, ಶುಕನು ವರ್ಣಿಸಿದರು: ಗೋಪರು ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ರಾಮನ ಅದ್ಭುತ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು—ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದದ್ದು ಮತ್ತು ಪ್ರಲಂಬನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದದ್ದು. ಈ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಹಿರಿಯ ಗೋಪರು ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯರು, ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ, ವ್ರಜಕ್ಕೆ ಬಂದ ಕೃಷ್ಣ-ರಾಮರನ್ನು ದೇವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರೆಂದು ಭಾವಿಸಿದರು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಋತುಬದಲಾಗಿತು—ಮಳೆಗಾಲ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಮಳೆಗಾಲ ಉದಯವಾಯಿತು; ಆಕಾಶ ಮತ್ತು ಭೂಮಿ ಗುಡುಗು ಧ್ವನಿಯಿಂದ ತುಂಬಿತು. ಆಕಾಶವು ಕಪ್ಪು ಮೋಡಗಳಿಂದ ಘನವಾಗಿ, ಸಿಡಿಲು ಮತ್ತು ಗುಡುಗುಗಳಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಆಕಾಶವು ಮಂಕುಮಾಡಿದಂತೆ ಕಾಣಿಸಿತು—ಗುಣಗಳಿಂದ ಆವರಿತ ಬ್ರಹ್ಮನಂತೆ. ಮೋಡಗಳು, ಭೂಮಿಯಿಂದ ಎಂಟು ತಿಂಗಳು ನೀರನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ್ದವು, ಸಮಯ ಬಂದಾಗ ಸ್ವಂತ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಅದನ್ನು ಸುರಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದವು. ಬೃಹತ್ ಮೋಡಗಳು, ಸಿಡಿಲುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಬಲವಾದ ಗಾಳಿಯಿಂದ ತೂಗಾಡುತ್ತ, ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಜೀವದಾನ ನೀಡುವ ಮಳೆಯನ್ನೂ ಸುರಿಸಿದವು—ದುಯ್ಯಮೆಯಂತೆ. ಭೂಮಿ, ಬಿಸಿಲಿನಿಂದ ಒಣಗಿದ ಮತ್ತು ಸುಡುವ, ಮಳೆಯಿಂದ ತಾಜಾ ಆಗಿತು—ಯಾವುದೋ austerity ನಿಂದ ಶೋಷಿತ ದೇಹವು ಇಚ್ಛಿತ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆದು ಪುನಃ ಪುಷ್ಟಿಯಾಗುವಂತೆ. ರಾತ್ರಿ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಜ್ವಲಂತ ಹುಳಗಳು ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು—ಗ್ರಹಗಳು ಅಲ್ಲ; ಕಾಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಪಾಪದಿಂದ ವೇದಗಳು ಪಾಕಂಡಿಗಳ ನಡುವೆ ಹೊಳೆಯದಂತೆ. ಮೋಡಗಳ ಗುಡುಗನ್ನು ಕೇಳಿ, ಮೊದಲು ಮೌನವಾಗಿದ್ದ ಹಲ್ಲುಗಳು croak ಮಾಡತೊಡಗಿದವು—ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ವ್ರತದ ನಂತರ ಪುನಃ ಪಠಣ ಮಾಡುವಂತೆ. ಚಿಕ್ಕ ನದಿಗಳು, ಒಣಗಿಕೊಂಡು ದಾರಿ ತಪ್ಪಿದ್ದವು, ಮಳೆಯಿಂದ ಮತ್ತೆ ಹರಿಯತೊಡಗಿದವು—ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೊಂದಿದವನಿಗೆ ಪುನಃ ಸಂಪತ್ತು ಮತ್ತು ಶಕ್ತಿಯು ಬರುವಂತೆ. ಭೂಮಿ ಹಸಿರಿನಿಂದ ತುಂಬಿತು, ಇಂದ್ರಗೋಪ ಹುಳಗಳಿಂದ ಕೆಂಪಾಗಿತ್ತು, ಮಶ್ರೂಮ್‌ಗಳಿಂದ ಛಾಯೆಗೊಂಡಿತ್ತು—ಮಾನವರಿಗೆ ಅದೃಷ್ಟದಂತೆ. ಹೊಲಗಳು ಬೆಳೆಯಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ ರೈತರಿಗೆ ಸಂತೋಷ ತಂದವು, ಆದರೆ ಗರ್ವಿತರು—ಅದೃಷ್ಟದ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಅರಿಯದವರು—ದುಃಖಪಟ್ಟುಕೊಂಡರು. ಭೂಮಿಯಲ್ಲೂ, ನೀರಿನಲ್ಲೂ ಜೀವಿಗಳು ಮಳೆಯಿಂದ ಪುನಃ ತಾಜಾ ಆಗಿ ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವು—ಹರಿಯ ಸೇವೆಯಿಂದ ಜೀವಿಗೆ ಸುಂದರತೆ ಬರುತ್ತದೆ. ನದಿ, ಅನೇಕ ಹೊಳೆಯುಗಳಿಂದ ಸೇರಿ, ಗಾಳಿಯಿಂದ ತೂಗಾಡಿದ ಅಲೆಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ ಹರಿಯಿತು—ಅಭ್ಯಾಸದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರತೆ ಇಲ್ಲದ ಯೋಗಿಯ ಮನಸ್ಸಿನಂತೆ. ಪರ್ವತಗಳು, ಮಳೆಯ ಹೊಡೆಯುವಿಕೆಯಿಂದ, ಅಚಲವಾಗಿದ್ದವು—ಪರಮಾತ್ಮನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾದವರಂತೆ. ದಾರಿಗಳು, ಹುಲ್ಲಿನಿಂದ ಮುಚ್ಚಿ, ಗುರುತು ಕಾಣದಂತಾಗಿದವು—ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ವೇದಗಳನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ಮಾಡುವಂತೆ. ಮೋಡಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಡಿಲು fleeting ಆಗಿರುವಂತೆ, ಜನರ ಸಂಬಂಧಗಳು ಕೂಡ ಅಷ್ಟೇ ಕ್ಷಣಿಕ; ಮಹಿಳೆಯರ ಸ್ಥಿರತೆ, ಪುರುಷರ ಗುಣಗಳಿದ್ದರೂ, ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಬಿಲ್ಲು ಗುಣಗಳಿಲ್ಲದಂತೆ ತೋರುವುದರಿಂದ, ಗುಣಗಳು ವ್ಯಕ್ತವಾದಾಗ ಗುಣರಹಿತ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಕೂಡ ಗುಣವಂತನಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾನೆ. ಚಂದ್ರನು, ತನ್ನ ಬೆಳಕಿನಿಂದ ಹೊಳೆಯುವ ಮೋಡಗಳಿಂದ ಆವೃತಗೊಂಡು, ಹೊಳೆಯಲಿಲ್ಲ—ಅಹಂಕಾರದಿಂದ blinded ಆಗಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಹೊಳೆಯದಂತೆ. ಮೋಡಗಳು ಬಂದು, ಪಿಕಾಕ್ಸ್ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕುಣಿದವು; ಆದರೆ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ, ಬಿಸಿಲಿನಿಂದ ಶೋಷಿತ, ಅವರು ಭಗವಂತನ ಬರುವಿಕೆಗೆ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರು—ಭಕ್ತರು ಭಗವಂತನ ಆಗಮನಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುವಂತೆ. ಮರಗಳು, ಬೇರುಗಳಿಂದ ನೀರು ಕುಡಿದು, ಪುನಃ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಪಡೆದವು; austerity ನಿಂದ ಶೋಷಿತವಿದ್ದವು, ಇಚ್ಛೆಗಳ ಪೂರಣದಿಂದ ಪುನಃ ಪುಷ್ಟಿಯಾಗುವಂತೆ. ಬಕಗಳು, ಸರೋವರಗಳ ನಿರ್ವಿಕಾರ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆದವು—ಅರ್ಥಹೀನ ಆಶೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಗೃಹಸ್ಥ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಜನರು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುವಂತೆ. ಮಳೆಯ ಒತ್ತಡದಿಂದ embankments ಮುರಿದುಹೋಗಿದವು—ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಪಾಕಂಡಿಗಳ ತಪ್ಪು ಮಾತಿನಿಂದ ವೇದಗಳ ಮಾರ್ಗ ಮುರಿಯುವಂತೆ. ಮೋಡಗಳು, ಗಾಳಿಯಿಂದ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ತಲುಪಿದವು, ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಅಮೃತದಂತೆ ನೀರನ್ನು ಸುರಿಸಿದವು—ದ್ವಿಜರ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಶ್ರೀಮಂತರ blessings ನೀಡುವಂತೆ. ಹರಿ, ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರು, ಹಸುಗಳು ಮತ್ತು ಗೋಪರೊಂದಿಗೆ, ಪಾಕಾ ಮತ್ತು ಜಂಬು ಮರಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಆ ಮಳೆಯ ಋತುವನ್ನು ಆನಂದಿಸಿದರು. ಹಸುಗಳು, ಹಾಲಿನ ಭಾರದಿಂದ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಭಗವಂತನು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ ವೇಗವಾಗಿ ಬಂದವು; ಅವರ ಹಾಲು affection ನಿಂದ ತೇವಗೊಂಡಿತ್ತು. ಅರಣ್ಯದ ನಿವಾಸಿಗಳು, ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಮರಗಳ ಸಾಲುಗಳಲ್ಲಿ ಹನಿಯು ಸುರಿಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು, ಪರ್ವತದ ಹತ್ತಿರ ಗುಹೆಗಳಲ್ಲಿ ನೀರಿನ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದರು. ಮರುಮರು, ಮರಗಳ ಕುಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಭಗವಂತನು ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ, ಮೂಲ, ಕುಂದ, ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸಿ ಆನಂದಿಸಿದರು. ಸಂಕರ್ಷಣ ಮತ್ತು ಗೋಪರೊಂದಿಗೆ, brought curds ಮತ್ತು rice ಅನ್ನು, ನೀರಿನ ಹತ್ತಿರ ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು, ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡು ಸೇವಿಸಿದರು. ಹಸುಗಳು, ಕಾಳುಗಳು, ಎತ್ತುಗಳು, ಹುಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು, grazing ಮಾಡುತ್ತ, ಹಾಲಿನ ಭಾರದಿಂದ ಬಡಿದು, ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ತೃಪ್ತಿಯಿಂದ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆದವು. ಭಗವಂತನು, ಮಳೆಯ ಋತುವಿನ ವೈಭವವನ್ನು, ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಹೆಚ್ಚಿದ ಸಂತೋಷವನ್ನು, ಪೂಜಿಸಿದರು. ಈ ರೀತಿ ರಾಮ ಮತ್ತು ಕೆಶವ ವ್ರಜದಲ್ಲಿ ವಾಸವಿದ್ದಾಗ, autumn ಋತು ಬಂತು—ನಿರ್ಮಲ ಆಕಾಶ, ಶುದ್ಧ ನೀರು, ಮೃದುವಾದ ಗಾಳಿ. autumnದಲ್ಲಿ, ಕಮಲಗಳು ಪುಷ್ಪಿಸಿದಾಗ, ನೀರುಗಳು ಸ್ವಭಾವಕ್ಕೆ ಮರಳಿದವು—ಯೋಗಾಭ್ಯಾಸದಿಂದ ಪತನವಾದವರ ಮನಸ್ಸು ಪುನಃ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬರುವಂತೆ. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ, ಪ್ರಕೃತಿಯ ವೈಭವ, ಭಗವಂತನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯ, ಮತ್ತು ಜೀವನದ ಧರ್ಮ-ಅಧರ್ಮಗಳ ಯಥಾರ್ಥವನ್ನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ವರ್ಣಿಸಲಾಯಿತು.