ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಮಹಾನ್ ಯೋಗಿಶ್ವರನೇ, ನಿಮ್ಮ ಉಪಸ್ಥಿತಿಯಿಂದಲೇ ಜನರ ಅತ್ಯಂತ ಭಯಾನಕ ಪಾಪಗಳು ಕೂಡ ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲೇ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ. ಇದು ವಿಷ್ಣುವಿನ ದ್ವಾರಾ ದೈತ್ಯರು ನಾಶವಾಗುವುದನ್ನು ಹೋಲುತ್ತದೆ. ಪಾಂಡವ ಪುತ್ರರಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯನಾದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಸಂತೋಷಪಡಲಿ ಎಂದು ನಾನು ಆಶಿಸುತ್ತೇನೆ. ಆತನು ತನ್ನ ವಂಶದವರ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತನ್ನ ಪಿತಾಮಹಿಯ ಸಂಬಂಧಿಕರನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ನಾವು ಈ ಮರಣಶೀಲ ಮಾನವರು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನಾನು ಮರಣದ ದ್ವಾರದಲ್ಲಿರುವವನು, ನಿಮ್ಮಂತಹ ಪರಮ ಯೋಗಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ದರ್ಶನ ಪಡೆಯಬಲ್ಲೆವು? ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಅವ್ಯಕ್ತದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾಗಿದೆ, ನೀವು ಪರಿಪೂರ್ಣರಾಗಿದ್ದೀರಿ, ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದೀರಿ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಯೋಗಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಗುರುವೇ, ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕೇಳುತ್ತೇನೆ—ಮರಣ ಸಮೀಪಿಸಿದಾಗ ಮಾನವನಿಗೆ ಏನು ಮಾಡುವುದು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸಾಧನೆ? ಯಾವುದು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಮಾರ್ಗ? ಜನರು ಯಾವುದು ಕೇಳಬೇಕು, ಪಠಿಸಬೇಕು, ಮಾಡಬೇಕು, ಸ್ಮರಿಸಬೇಕು ಅಥವಾ ಆರಾಧಿಸಬೇಕು, ಗುರುವೇ? ಅಥವಾ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಭಿನ್ನವಾದ ಯಾವುದಾದರೂ ಇದ್ದರೆ ಅದನ್ನೂ ತಿಳಿಸಿ. ನಿಜಕ್ಕೂ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ, ಗೃಹಸ್ಥರ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ—even ಗೋಧೂಳಿ ಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ—ಭಗವಂತನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವು ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಇಂತಹ ಮೃದು ಪದಗಳಿಂದ ರಾಜನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಾಗ, ಬಾದರಾಯಣನ ಪುತ್ರನಾದ ಜ್ಞಾನಿಯಾದ ಶುಕಮುನಿಯು ಉತ್ತರ ನೀಡಿದರು. ಶ್ರೀದೇವಿಯ ಗುಣಗಳು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ಇತರವು; ಸುಖವು ಸುಖ-ದುಃಖಗಳ ಅಂತ್ಯವಾಗಿದೆ. ದುಃಖವು ಸುಖದ ಆಸೆಯಿಂದ ಬರುತ್ತದೆ. ಜ್ಞಾನಿಯು ಬಂಧನ ಮತ್ತು ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಮೂಢನು ದೇಹಾದಿಗಳೊಂದಿಗೆ ತಾನನ್ನು ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ; ನನ್ನ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ವೇದ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಮನಸ್ಸಿನ ಚಂಚಲತೆ ತಪ್ಪುಮಾರ್ಗ; ಸತ್ವಗುಣದ ಉದಯವೇ ಸ್ವರ್ಗ. ನರಕವು ಅಂಧಕಾರ ಮತ್ತು ಅಹಂಕಾರ; ಸ್ನೇಹಿತ, ಗುರು ಮತ್ತು ಆತ್ಮ ಒಂದೇ. ಮನೆ ಎಂದರೆ ದೇಹ; ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆ ಮಾನವತ್ವ; ನಿಜವಾದ ಶ್ರೀಮಂತನು ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಮಂತನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. ತೃಪ್ತಿಯಿಲ್ಲದವನು ಬಡವನಾಗಿದ್ದಾನೆ; ಇಂದ್ರಿಯಜಯವಿಲ್ಲದವನು ದಯನೀಯನು. ಗುಣಗಳಿಗೆ ಅಸಕ್ತನಾದವನು ಸ್ವಾಮಿ; ಅಸಕ್ತಿಯ ವಿರುದ್ಧವಾದುದು ಬಂಧನ. ಉದ್ಧವನೇ, ನಿನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಅಧರ್ಮದ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ವಿವರಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಧರ್ಮದಲ್ಲಿಯೇ ದೋಷವನ್ನು ನೋಡುವುದು ದೋಷ; ಆದರೆ ಧರ್ಮವು ಎರಡಕ್ಕೂ ಮುಕ್ತವಾದುದು. ಶುಕಮುನಿಯು ಮುಂದುವರೆದು ಹೇಳಿದರು: ಗೋಪರು ತಮ್ಮ ಹೆಂಗಸರಿಗೆ ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ರಾಮರ ಅದ್ಭುತ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಿದರು—ಅರೆಣಿಯ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದದ್ದು, ಪ್ರಲಂಬಾಸುರನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದದ್ದು. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಹಿರಿಯ ಗೋಪರು ಮತ್ತು ಹೆಂಗಸರು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ, ವ್ರಜಕ್ಕೆ ಬಂದ ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ರಾಮರನ್ನು ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರೆಂದು ಭಾವಿಸಿದರು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಳೆಯ ಕಾಲ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು. ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಚೈತನ್ಯ ಮೂಡಿತು; ಆಕಾಶ ಮತ್ತು ಭೂಮಿ ಗುಡುಗಿನ ಶಬ್ದದಿಂದ ನಾದಮಯವಾಗಿದ್ದವು. ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ದಟ್ಟವಾದ ಕಪ್ಪು ಮೋಡಗಳು, ಮಿಂಚು ಮತ್ತು ಗುಡುಗಿನೊಂದಿಗೆ, ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊಳಪಿನಿಂದ—but ಗುಣಗಳಿಂದ ಆವೃತವಾಗಿರುವ ಬ್ರಹ್ಮನಂತೆ—ಅದು ಮುಚ್ಚಿಹೋಯಿತು. ಸಮಯ ಬಂದಾಗ, ಮೋಡಗಳು ತಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಎಂಟು ತಿಂಗಳ ಕಾಲ ಭೂಮಿಯಿಂದ ಹೀರಿಕೊಂಡಿದ್ದ ನೀರನ್ನು ಸುರಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದವು. ಬೃಹತ್ ಮೋಡಗಳು, ಮಿಂಚುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಭಯಾನಕ ಗಾಳಿಯಿಂದ ಕಂಪಿತವಾಗಿ, ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಜೀವದಾತವಾದ ಮಳೆಯನ್ನೇ ಸುರಿಸಿದವು—ದಯೆಯಂತೆ. ಸೂರ್ಯನಿಂದ ಬಾಡಿ ಹಸಿವಾದ ಭೂಮಿ ಮಳೆಯಿಂದ ತಂಪಾಯಿತು. austerityಯಿಂದ ಶೋಷಿತವಾದ ದೇಹವು ಇಚ್ಛಿತ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆದಂತೆ ಪುನಃ ಪುಷ್ಟಿಯಾದರು. ರಾತ್ರಿ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಕತ್ತಲಿನಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಜುಗನುಗಳು ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು; ಗ್ರಹಗಳು ಅಲ್ಲ. ಇದು ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಪಾತಕದಿಂದ ವೇದಗಳು ನಾಸ್ತಿಕರಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯದಂತೆ. ಮೋಡಗಳ ಗುಡುಗಿನ ಶಬ್ದವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಮೌನವಾಗಿದ್ದ ಕಪ್ಪೆಗಳು ಮತ್ತೆ ಕರ್ಕಶವಾಗಿ ಕೂಗಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದವು—ವ್ರತಪೂರ್ಣ ಮಾಡಿದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಮತ್ತೆ ಪಠಣ ಮಾಡುವಂತೆ. ಒಣಗಿ ಹೋದ ಸಣ್ಣ ನದಿಗಳು ತಮ್ಮ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಹರಿಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದವು—ಸ್ವತಂತ್ರನಾದವನಿಗೆ ಸಂಪತ್ತು ಮತ್ತು ಬಲ ಪುನಃ ದೊರಕುವಂತೆ. ಭೂಮಿ ಹಸಿರು ಹುಲ್ಲಿನಿಂದ, ಕೆಂಪು ಇಂದ್ರಗೋಪ ಕೀಟಗಳಿಂದ, ಮತ್ತು ಅಣಬೆಗಳಿಂದ ಆವರಿತವಾಗಿ, ಪುರುಷರಿಗೆ ಲಾಭದ ಸೂಚನೆ ನೀಡಿದಂತೆ ಕಂಡಿತು. ಹೊಲಗಳು ಬೆಳೆಗಳಿಂದ ಸಂಪನ್ನವಾಗಿ ರೈತರಿಗೆ ಸಂತೋಷಕೊಟ್ಟವು; ಆದರೆ ಗರ್ವಿಷ್ಠರಿಗೆ—ಅದು ಎಲ್ಲವೂ ವಿಧಿಯ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವೆಂದು ತಿಳಿಯದವರಿಗೆ—ದುಃಖವಾಯಿತು. ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಜಲಚರಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳು ಹೊಸ ಮಳೆಯಿಂದ ಪುನಃ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದವು—ಹರಿಯನ್ನು ಸೇವಿಸಿದಂತೆ. ನದಿಗಳು ಅನೇಕ ಉಪನದಿಗಳಿಂದ ಸೇರಿ, ಗಾಳಿಯಿಂದ ಒತ್ತಡಗೊಂಡು, ಅಲೆಗಳಿಂದ ಉಕ್ಕಿದವು—ಅನುಭವಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದ ಯೋಗಿಯ ಮನಸ್ಸು ಕಾಮ ಮತ್ತು ಗುಣಗಳಿಂದ ಚಂಚಲವಾಗಿರುವಂತೆ. ಪರ್ವತಗಳು, ಮಳೆಯ ಹೊಡೆತದಿಂದ ಕೂಡ, ನಡುಗಲಿಲ್ಲ—ಪರಮಾತ್ಮನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾದವರ ಮನಸ್ಸು ವಿಪತ್ತಿನಿಂದ ಅಲುಗದಂತೆ. ಹಾದಿಗಳು ಹುಲ್ಲಿನಿಂದ ಮುಚ್ಚಿ, ಗುರುತು ಕಾಣದಂತಾಗಿದ್ದವು—ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಂದ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯಗೊಂಡ ವೇದಗಳು, ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಕಲಹದಿಂದ ಮುಚ್ಚಿಹೋಗುವಂತೆ. ಮೋಡಗಳಲ್ಲಿ ಮಿಂಚಿನಂತೆ, ಜನರ ಸಂಬಂಧಗಳು ಕ್ಷಣಿಕವಾಗಿದ್ದವು; ಹಾಗೆಯೇ, ಗುಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತನಾದ ಪುರುಷನ ಮೇಲೂ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಸ್ಥಿರತೆ ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಧನುಷ್ಕಟ್ಟೆ ಗುಣ ರಹಿತವಾಗಿದ್ದರೂ, ಗುಣಗಳಿರುವಂತೆ ಕಂಡಿತು; ಹಾಗೆಯೇ, ಗುಣಗಳು ವ್ಯಕ್ತವಾದಾಗ ಗುಣರಹಿತನೂ ಕೂಡ ಗುಣವಂತನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ. ಚಂದ್ರನು ಮೋಡಗಳಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರಿಂದ ತನ್ನ ಪ್ರಕಾಶವನ್ನು ಹರಡಲಿಲ್ಲ; ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟವನು ತನ್ನ ನಿಜವಾದ ಹೊಳಪನ್ನು ತೋರಿಸದಂತೆ. ಮೇಘಗಳ ಆಗಮನದಿಂದ ಮಯೂರಗಳು ಆನಂದಿಸಿದರು; ಆದರೆ ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಾಡಿ ನಿರಾಶರಾದವು, ಭಕ್ತರು ಭಗವಂತನ ದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುವಂತೆ. ಮೂಲಗಳಲ್ಲಿ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿಯುವ ಮೂಲಕ ಮರಗಳು ಪುನಃ ರೂಪವನ್ನು ಪಡೆದವು; ಇಚ್ಛೆಗಳ ಪೂರಣೆಗೆ ತುದಿಗಾಲಿನಂತೆ austerityಯಿಂದ ಬಾಡಿದವರು ಪುನಃ ಪುಷ್ಟರಾದಂತೆ. ಬೇಟೆಕೋಳಿಗಳು ಮತ್ತು ಹಂಸಗಳು ಶಾಂತವಾದ ಸರೋವರಗಳಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದವು—ಅರ್ಥಹೀನ ಆಶೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಇರುವವರು ಗೃಹಸ್ಥಾಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವಂತೆ. ಮೋಡರಾಜನಾದ ಇಂದ್ರನು ಕಳಿಸಿದ ನೀರಿನ ಪ್ರವಾಹದಿಂದ ಕಟ್ಟೆಗಳು ಮುರಿದುಹೋಯಿತು—ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ನಾಸ್ತಿಕರ ತಪ್ಪುಮಾತಿನಿಂದ ವೇದಗಳ ಮಾರ್ಗ ಮುರಿಯುವಂತೆ. ಗಾಳಿಯಿಂದ ಒತ್ತಡಗೊಂಡ ಮೋಡಗಳು ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಅಮೃತದಂತೆ ನೀರನ್ನು ಸುರಿಸಿದವು—ಧನಾಧಿಪತಿಗಳು ದ್ವಿಜರ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ ಸಕಾಲದಲ್ಲಿ ವರ ನೀಡುವಂತೆ. ಹೀಗೆ, ಹರಿ ತನ್ನ ಗೆಳೆಯರೊಂದಿಗೆ, ಗೋವುಗಳು ಮತ್ತು ಗೋಪರೊಂದಿಗೆ, ಹಣ್ಣುಮರಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಆನಂದಿಸಿದರು. ಭಾರವಾದ ಉಡರಿನಿಂದ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಗೋವುಗಳು, ಭಗವಂತನು ಕರೆದು, ಪ್ರೀತಿ ತುಂಬಿದ ಉಡರಿನಿಂದ ವೇಗವಾಗಿ ಬಂದವು. ಕಾಡಿನ ನಿವಾಸಿಗಳು ಸಂತೋಷದಿಂದ, ಹನಿ ಹನಿಯಾಗಿ ತುಳಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಮರಗಳ ಸಾಲನ್ನು ನೋಡಿ, ಪರ್ವತ ಸಮೀಪದ ಗುಹೆಗಳು ಧಾರೆಯಾಗಿ ಹರಿಯುತ್ತಿರುವ ನೀರಿನ ಶಬ್ದದಿಂದ ಮೊಳಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ, ಮರಗಳ ಒಳಗೋ, ಗುಹೆಗಳೊಳಗೋ ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಭಗವಂತನು ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ, ಅಲ್ಲಿ ಬೇರು, ಕುಂದ, ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸಿ ಆನಂದಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.