ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಪರಿಕ್ಷಿತ ಮಹಾರಾಜನು, ಭಗವಂತನ ಭಕ್ತನಾಗಿ, ಶಾಂತವಾಗಿ ಕುಳಿತಿರುವ ಮಹರ್ಷಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹತ್ತಿ ಹೋಗಿದರು. ಆ ಮಹರ್ಷಿಯ ಜ್ಞಾನ ಯಾವಾಗಲೂ ಅಕ್ಷೀಣವಾಗಿತ್ತು. ರಾಜನು ತಲೆಯು ಬಾಗಿಸಿ, ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, ಗೌರವಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡಿದರು ಮತ್ತು ಮೃದುಭಾವದಿಂದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದರು. ಪರಿಕ್ಷಿತನು ಹೇಳಿದರು: "ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಇಂದು ನಾವು ಕ್ಷತ್ರಿಯರು ನಿಮ್ಮ ಸೇವೆಗೆ ಅರ್ಹರಾಗಿದ್ದೇವೆ. ನಿಮ್ಮ ಕೃಪೆಯಿಂದ, ನೀವು ನಮ್ಮ ಭೂಮಿಗೆ ಅತಿಥಿಯಾಗಿ ಬಂದು, ಇದನ್ನು ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸಿದ್ದೀರ. ನಿಮ್ಮನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುವುದರಿಂದಲೇ ಮನಸ್ಸುಗಳ ಮನೆಗಳು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಶುದ್ಧವಾಗುತ್ತವೆ. ಹಾಗಿದ್ದರೆ, ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೋಡುವುದು, ಸ್ಪರ್ಶಿಸುವುದು, ಪಾದಗಳನ್ನು ತೊಳೆಯುವುದು, ಆಸನ ನೀಡುವುದು ಇತ್ಯಾದಿಗಳ ಫಲವನ್ನು ಹೇಗೆ ವರ್ಣಿಸಬೇಕು? ನೀವು ಈ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವುದರಿಂದ, ಮಹಾ ಯೋಗಿಯೇ, ಜನರ ಗಂಭೀರ ಪಾಪಗಳು ಕೂಡ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ. ವಿಷ್ಣುವಿನಂತೆ, ದೈತ್ಯರು ನಾಶವಾಗುವಂತೆ. ಪಾಂಡುವಂಶದ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಪ್ರಿಯನಾದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಸಂತೋಷಪಡಲಿ ಎಂದು ನಾನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತೇನೆ; ಆತನು ತನ್ನ ವಂಶದ ಸಂಬಂಧಿಗಳನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಇಲ್ಲದೆ, ನಾವು ಮನುಷ್ಯರು, ಮತ್ತು ಮರಣದ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿರುವ ನಾವು, ನಿಮ್ಮಂತಹ ಅಪ್ರಕಟ ಚಿತ್ತವನ್ನು ಹೊಂದಿದ, ಪೂರ್ಣಪ್ರಾಪ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆದ, ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ವಾಸ ಮಾಡುವ ಮಹರ್ಷಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಕಾಣಲು ಅರ್ಹರಾಗಬಹುದು? ಆದ್ದರಿಂದ, ಮಹಾಯೋಗಿಗಳ ಗುರುಗಳಾದ ನೀವು, ಮರಣ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, ಯಾವ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ನನಗೆ ಹೇಳಿ. ಓ ಸ್ವಾಮೀ, ಜನರು ಯಾವುದು ಕೇಳಬೇಕು, ಪಠಿಸಬೇಕು, ಮಾಡಬೇಕು, ಸ್ಮರಿಸಬೇಕು, ಪೂಜಿಸಬೇಕು? ಅಥವಾ ಇದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾದ ಯಾವುದಾದರೂ ಇದ್ದರೆ, ಅದನ್ನು ಹೇಳಿ. ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ, ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಗೃಹಸ್ಥರ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಗವಂತನ ಸಾನಿಧ್ಯವು ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಹಸುಗಳನ್ನು ಹಾಲು ಹಾಯಿಸುವ ಸಮಯದಲ್ಲೂ ಅಲ್ಲ." ಇಂತಹ ಮೃದು ಮಾತುಗಳಿಂದ ರಾಜನು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ, ಬಾದರಾಯಣನ ಪುತ್ರನು, ಜ್ಞಾನಿ ಹಾಗೂ ಪಂಡಿತನು, ಉತ್ತರ ನೀಡಿದರು. ಅವರು ಹೇಳಿದರು: "ಶ್ರೀದೇವಿಯ ಗುಣಗಳು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ಇತರವು; ಸುಖವು ಸಂತೋಷ ಮತ್ತು ದುಃಖದ ಅಂತ್ಯವಾಗಿದೆ. ದುಃಖವು ಸುಖದ ಆಸೆಯಿಂದ ಬರುತ್ತದೆ. ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಬಂಧನ ಮತ್ತು ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಅರಿಯುತ್ತಾರೆ. ಮೂರ್ಖನು ದೇಹ ಮತ್ತು ಇತರವುಗಳನ್ನು ತಾನಾಗಿ ಭಾವಿಸುತ್ತಾನೆ; ನನ್ನ ಮಾರ್ಗವೇ ವೇದವಾಗಿದೆ. ಚಿತ್ತದ ಚಂಚಲತೆ ತಪ್ಪು ಮಾರ್ಗ; ಸ್ವರ್ಗವು ಸತ್ತ್ವಗುಣದ ಉನ್ನತವಾಗಿದೆ. ನರಕವು ಅಂಧಕಾರ ಮತ್ತು ಅಹಂಕಾರ; ಮಿತ್ರ, ಗುರು ಮತ್ತು ಆತ್ಮ ಒಂದೇ ಆಗಿವೆ. ಮನೆ ದೇಹವಾಗಿದೆ; ಮಾನವತ್ವವು ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಪತ್ತು, ಮತ್ತು ನಿಜವಾದ ಧನಿಕನು ಹಾಗೆ ಕರೆಯಲ್ಪಡುವನು. ತೃಪ್ತಿ ಇಲ್ಲದವನು ಬಡವನು; ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ನಿಯಂತ್ರಣವಿಲ್ಲದವನು ದಯನೀಯನು. ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದವನ ಚಿತ್ತವು ಸ್ವಾಮಿ; ಗುಣಗಳಿಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ಹೊಂದಿರುವುದು ವಿರುದ್ಧವಾಗಿದೆ. ಓ ಉದ್ದವ, ನಿಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಉತ್ತರ ನೀಡಲಾಗಿದೆ. ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಅಧರ್ಮದ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ವಿವರಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ದೋಷವನ್ನು ಹುಡುಕುವುದು ದೋಷವೇ; ಆದರೆ ಧರ್ಮವೆಂದರೆ ಎರಡರಲ್ಲೂ ಮುಕ್ತವಾದುದು." ಶುಕಮುನಿಯು ಮುಂದಿನ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳಿದರು: "ಗೋಪಗಳು ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ರಾಮನ ಅದ್ಭುತ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಿದರು—ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದುದು ಮತ್ತು ಪ್ರಲಂಬಾಸುರನನ್ನು ವಧಿಸಿದುದು. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಹಿರಿಯ ಗೋಪರು ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯರು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ, ವ್ರಜಕ್ಕೆ ಬಂದ ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ರಾಮನನ್ನು ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರಾಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದರು. ಆ ಬಳಿಕ, ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಮಳೆಯ ಕಾಲ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಆಕಾಶ ಮತ್ತು ಭೂಮಿ ಗುಡುಗಿನಿಂದ ನಾದಗೊಂಡಿತು. ಆಕಾಶವು ದಟ್ಟವಾದ ಕಪ್ಪು ಮೋಡಗಳಿಂದ ಆವೃತವಾಗಿತ್ತು, ವಿದ್ಯುತ್ ಮತ್ತು ಗುಡುಗುಗಳಿಂದ ಮಸುಕಾಗಿತ್ತು—ಗುಣಗಳಿಂದ ಆವೃತವಾದ ಬ್ರಹ್ಮನಂತೆ. ಸಮಯ ಬಂದಾಗ, ಮೋಡಗಳು ಭೂಮಿಯಿಂದ ಎಂಟು ತಿಂಗಳ ಕಾಲ ಹೀರಿಕೊಂಡಿದ್ದ ನೀರನ್ನು ತಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಸುರಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದವು. ದೊಡ್ಡ ಮೋಡಗಳು ವಿದ್ಯುತ್ ಮತ್ತು ಭಯಾನಕ ಗಾಳಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಜೀವದಾಯಕ ಮಳೆಯನ್ನು ಸುರಿಸಿದರು—ದಯೆಯಂತೆ. ಭೂಮಿ, ಸೂರ್ಯದಿಂದ ಬಿಸಿಲುಪಟ್ಟು, ಮಳೆಯಿಂದ ತಂಪಾದದ್ದು austerityಯಿಂದ ದೇಹ ಕುಂದಿದವನು ಇಚ್ಛಿತ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆದಂತೆ ಪುನಃ ಪುಷ್ಟಿಯಾಗಿತು. ರಾತ್ರಿ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಕತ್ತಲಿನಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಜೇನುಹುಳಗಳು ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು, ಗ್ರಹಗಳು ಅಲ್ಲ—ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಪಾಪದಿಂದ ವೇದಗಳು ನಾಸ್ತಿಕರಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯದಂತೆ. ಮೋಡಗಳ ಗುಡುಗನ್ನು ಕೇಳಿ, ಮುನಿಸು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದ ಹುಳುಗಳು ಮತ್ತೆ ಕೂಗು ಆರಂಭಿಸಿದವು—ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ವ್ರತದ ನಂತರ ಪಠಣ ಮಾಡುವಂತೆ. ಚಿಕ್ಕ ನದಿಗಳು, ಒಣಗಿಹೋಗಿದ್ದವು, ಮತ್ತೆ ಹಿಮ್ಮುಖವಾಗಿ ಹರಿಯಲು ಆರಂಭಿಸಿದವು—ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೊಂದಿದವನ ಧನ ಮತ್ತು ದೇಹದ ಶಕ್ತಿಯಂತೆ. ಭೂಮಿ ಹಸಿರು ಹುಲ್ಲಿನಿಂದ, ಕೆಂಪು ಇಂದ್ರಗೋಪ ಹುಳಗಳಿಂದ, ಮಶ್ರೂಮಿನಿಂದ ಆವರಿತವಾಗಿತ್ತು—ಪುರುಷರಿಗೆ ಅದೃಷ್ಟದಂತೆ. ಕೃಷಿ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳು ಧಾನ್ಯದಿಂದ ಸಂತೋಷವನ್ನು ತಂದವು, ಆದರೆ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಬಾಳುವವರು ಎಲ್ಲವೂ ವಿಧಿಯ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವೆಂದು ಅರಿಯದೆ ವಿಷಾದಿಸಿದರು. ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿಯೂ ನೀರಿನಲ್ಲಿಯೂ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಮಳೆಯ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಾಣಲು ಆರಂಭಿಸಿದವು—ಹರಿಯ ಸೇವೆಯಿಂದ ಸುಂದರವಾಗುವಂತೆ. ನದಿಗೆ ಅನೇಕ ಹರಿವಗಳು ಸೇರಿ, ಗಾಳಿಯಿಂದ ಅಲೆಗಳು ಉಕ್ಕಿದವು—ಅಪ್ರಾಪ್ತ ಯೋಗಿಯ ಮನಸ್ಸು ಗುಣ ಮತ್ತು ಕಾಮದಿಂದ ಚಂಚಲವಾಗುವಂತೆ. ಪರ್ವತಗಳು ಮಳೆಯಿಂದ ಹೊಡೆದರೂ ಅಚಲವಾಗಿದ್ದವು—ಪರಮಾತ್ಮನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾದ ಚಿತ್ತವು ವಿಪತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕದಲದಂತೆ. ದಾರಿಗಳು ಹುಲ್ಲಿನಿಂದ ಆವೃತವಾಗಿ, ಗುರುತು ಕಾಣದಂತೆ ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದ್ದವು—ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ವೇದಗಳನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿದಾಗ, ಕಲಹದಿಂದ ಅವು ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುವಂತೆ. ಮೋಡಗಳಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯುತ್ ಕ್ಷಣಿಕವಾಗಿರುವಂತೆ, ಜನರ ಸಂಬಂಧಗಳು ಕೂಡ ಕ್ಷಣಿಕವಾಗಿವೆ; ಹಾಗೆಯೇ, ಸ್ತ್ರೀಯರ ಸ್ಥಿರತೆಯು ಪುರುಷರ ಮೇಲೆ, ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಕೂಡ, ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಧನುರ್ದ್ವಜವು ಗುಣರಹಿತವಾಗಿದ್ದರೂ, ಗುಣಗಳಿರುವಂತೆ ಕಾಣಿತು—ಗುಣಗಳು ವ್ಯಕ್ತವಾಗಿದ್ದಾಗ, ಗುಣರಹಿತ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಕೂಡ ಅವುಳ್ಳವನಂತೆ ಕಾಣುವುದು. ಚಂದ್ರನು ಮೋಡಗಳಿಂದ ಆವೃತವಾಗಿ, ತನ್ನ ಬೆಳಕಿನಿಂದ ಹೊಳೆಯದೆ ಉಳಿದನು—ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಆವೃತವಾದ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ತನ್ನ ನಿಜವಾದ ಪ್ರಕಾಶವನ್ನು ಹೊಳೆಯದೆ ಉಳಿಯುವಂತೆ. ಮೋಡಗಳ ಆಗಮನದಿಂದ ಮೊರೆ ಹಕ್ಕಿಗಳು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟವು; ಆದರೆ ತಮ್ಮ ಗೃಹಗಳಲ್ಲಿ ಬಿಸಿಲಿನಿಂದ ಕುಂದುಹೋಗಿ, ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಕಾದವು—ಭಕ್ತರು ಭಗವಂತನ ಆಗಮನವನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುವಂತೆ. ಮೂಲಗಳಿಂದ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿದ ಮರಗಳು ತಮ್ಮ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಪುನಃ ಪಡೆದವು; austerityಯಿಂದ ಕುಂದಿದವರು ಕಾಮನ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆದಂತೆ. ಹಂಸಗಳು ಸರೋವರಗಳ, ಕೆರೆಗಳ ಶಾಂತ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದವು—ಹುಸ ಹಂಬಲಗಳಿಂದ ಗೃಹದಲ್ಲಿ ಚಂಚಲ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುವವರಂತೆ. ಮಳೆಯಿಂದ ಉಂಟಾದ ಪ್ರವಾಹಗಳು ತಟಗಳನ್ನು ಮುರಿದುಹಾಕಿದವು—ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ನಾಸ್ತಿಕರ ಸುಳ್ಳು ಮಾತಿನಿಂದ ವೇದಗಳ ಮಾರ್ಗ ಮುರಿದುಹಾಕುವಂತೆ. ಮೋಡಗಳು ಗಾಳಿಯಿಂದ ಪ್ರೇರಿತರಾಗಿ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಅಮೃತದಂತೆ ನೀರನ್ನು ಸುರಿಸಿದವು—ಧನಿಕರು ದ್ವಿಜರಿಂದ ಪ್ರೇರಿತರಾಗಿ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆಶೀರ್ವಾದ ನೀಡುವಂತೆ. ಹೀಗಾಗಿ, ಹರಿ, ತನ್ನ ಗೆಳೆಯರೊಂದಿಗೆ, ಗೋವುಗಳು ಮತ್ತು ಗೋಪರೊಂದಿಗೆ, ಹಣ್ಣುಗಳ成熟ವಾದ ದಿಂಡಿಕಾಯಿ ಹಾಗೂ ಜಂಬೂ ಮರಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಆ ಅರಣ್ಯವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರು, ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಆನಂದವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲು.