ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ವಿಷ್ಣುರಾತರಾದ ಪರೀಕ್ಷಿತನು, ತನ್ನ ಮುಂದೆ ಆಗಮಿಸಿದ್ದ ಮಹಾನ್ ಅತಿಥಿಯನ್ನು ಕಂಡು, ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ತಲೆ ಬಾಗಿಸಿ ಪೂಜೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅಜ್ಞಾನಿ ಮಹಿಳೆಯರು ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ದೂರ ಸರಿಸಲಾಯಿತು. ನಂತರ, ಆ ಮಹಾತ್ಮನನ್ನು ಗೌರವದಿಂದ ಮಹಾಸನದಲ್ಲಿ ಆಸೀನಗೊಳಿಸಲಾಯಿತು. ಆ ಮಹರ್ಷಿ, ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿಗಳು, ರಾಜರ್ಷಿಗಳು ಮತ್ತು ದೇವರ್ಷಿಗಳ ಮಹಾಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಸುತ್ತುವರೆದಿದ್ದನು. ಅವರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ಆ ಮಹಾನ್ ಋಷಿ, ಚಂದ್ರನು ನಕ್ಷತ್ರಮಂಡಲಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರೆದಿರುವಂತೆ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನನಾಗಿ ಕಂಗೊಳಿಸಿದನು. ಪರೀಕ್ಷಿತನು, ಶ್ರೀಹರಿಯ ಭಕ್ತನಾಗಿ, ಆ ಶಾಂತಚಿತ್ತನಾದ ಋಷಿಗೆ ಸಮೀಪಿಸಿ, ತಲೆ ಬಾಗಿಸಿ, ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, ವಿನಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದನು. ಅವನು ಹೇಳಿದನು: "ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಮಹಾಶಯ, ಇಂದು ನಾವು ಕ್ಷತ್ರಿಯರು ನಿಮ್ಮ ದಯೆಯಿಂದ ಸೇವೆಗೆ ಅರ್ಹರಾಗಿದ್ದೇವೆ. ನೀವು ನಮ್ಮ ಅತಿಥಿಯಾಗಿ ಬಂದು ನಮ್ಮ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸಿದ್ದೀರಿ. ನಿಮ್ಮನ್ನು ಸ್ಮರಣೆ ಮಾಡಿದರೆ ಮನೆಗಳು ಕೂಡ ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಪವಿತ್ರವಾಗುತ್ತವೆ. ಹಾಗಿದ್ರೆ, ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕಾಣುವುದು, ಸ್ಪರ್ಶಿಸುವುದು, ಪಾದಗಳನ್ನು ತೊಳೆಯುವುದು ಅಥವಾ ಆಸನದ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುವುದು—ಇವುಗಳ ಮಹಿಮೆ ಎಷ್ಟು ಅಪಾರ! ಮಹಾಯೋಗೀ, ನಿಮ್ಮ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಜನರ ಗಂಭೀರ ಪಾಪಗಳು ಕೂಡ ಕ್ಷಿಪ್ರವಾಗಿ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ, ವಿಷ್ಣುವಿನಿಂದ ದೈತ್ಯರು ನಾಶವಾಗುವಂತೆ. ಪಾಂಡವ ಪುತ್ರರಿಗೆ ಪ್ರಿಯನಾದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಸಂತೋಷದಿಂದಿರುವನು. ಅವನು ತನ್ನ ಕುಟುಂಬದವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅಂಗೀಕರಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ನಾವು ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯರು, ಅದರಲ್ಲೂ ಮೃತ್ಯುವಿನ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿರುವ ನಾವು, ನಿಮ್ಮಂತಹ ಅಪ್ರಕಟತತ್ತ್ವದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದ, ಸಿದ್ಧನಾದ, ಅರಣ್ಯವಾಸಿಯ ದರ್ಶನವನ್ನು ಹೇಗೆ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದೆವು? ಆದಕಾರಣ, ಯೋಗಿಗಳ ಪರಮಗುರುವಾದ ನೀವು, ಮೃತ್ಯು ಸಮೀಪದಲ್ಲಿರುವಾಗ ಮಾನವನು ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು ಎಂಬ ಪರಮೋನ್ನತ ಸಾಧನೆಯನ್ನು ನನಗೆ ತಿಳಿಸಬೇಕು. ಏನು ಕೇಳಬೇಕು, ಪಠಿಸಬೇಕು, ಮಾಡಬೇಕು, ಸ್ಮರಿಸಬೇಕು ಅಥವಾ ಆರಾಧಿಸಬೇಕು? ಅಥವಾ ಇದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾದ ಮತ್ತೇನಾದರೂ ಇದೆಯೆ ಎಂದು ತಿಳಿಸಿ. ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ, ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಗೃಹಸ್ಥರ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ—even ಹಸುಗಳನ್ನು ಹಾಲುಹರಿಸುವ ವೇಳೆಯಲ್ಲೂ—ಭಗವಂತನ ಸನ್ನಿಧಾನವು ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಸುತನು ಹೇಳಿದನು: ರಾಜನು ಹೀಗೆ ವಿನಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ, ಬಾದರಾಯಣ ಪುತ್ರನಾದ ಜ್ಞಾನಿಯಾಗಿದ್ದ ಶುಕಮುನಿ ಉತ್ತರ ನೀಡಿದನು. ಅವನು ಹೇಳಿದನು: ಶ್ರೀದೇವಿಯ ಗುಣಗಳು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮುಂತಾದವುಗಳು; ಸುಖವು ಸಂತೋಷ ಮತ್ತು ದುಃಖದ ಅಂತ್ಯ. ದುಃಖವು ಸುಖದ ಆಸೆಯಿಂದ ಬರುತ್ತದೆ. ಜ್ಞಾನಿಯು ಬಂಧನ ಮತ್ತು ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ತಿಳಿದವನು. ಮೂಢನು ದೇಹಾದಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಆತ್ಮವನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತಾನೆ; ನನ್ನ ಮಾರ್ಗವೇ ವೇದ. ಮನಸ್ಸಿನ ವ್ಯತ್ಯಯ ತಪ್ಪುಮಾರ್ಗ; ಸ್ವರ್ಗವೆಂದರೆ ಸತ್ವಗುಣದ ಉದಯ. ನರಕವೆಂದರೆ ಅಂಧಕಾರ ಮತ್ತು ಅಹಂಕಾರ; ಸ್ನೇಹಿತ, ಗುರು ಮತ್ತು ಆತ್ಮ ಒಂದೇ. ಮನೆ ಎಂದರೆ ದೇಹ; ಮಾನವತ್ವವೆಂದರೆ ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಪತ್ತು; ನಿಜವಾದ ಶ್ರೀಮಂತನು ಗುಣಗಳಿಂದ ಶ್ರೀಮಂತನಾಗಿರುವನು. ಸಂತೋಷವಿಲ್ಲದವನು ಬಡವನು; ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನಾಳದವನು ದಯನೀಯನು. ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದವನೇ ಸ್ವಾಮಿ; ಆಸಕ್ತಿಯು ವಿರೋಧವಲ್ಲದೆ ಬೇರೆ ಏನು? ಓ ಉದ್ಧವ, ನೀನು ಕೇಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಪುಣ್ಯ ಮತ್ತು ಪಾಪದ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ವಿವರಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಪುಣ್ಯದಲ್ಲಿ ದೋಷವನ್ನು ಕಾಣುವುದು ದೋಷವೇ; ಆದರೆ ನಿಜವಾದ ಪುಣ್ಯವೆಂದರೆ ಎರಡರಿಂದಲೂ ಮುಕ್ತವಾದುದು. ಶುಕಮುನಿಯು ಮುಂದುವರೆದು ಹೇಳಿದನು: ಗೋಪರು, ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ರಾಮನು ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಅದ್ಭುತ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು—ಅಗ್ನಿಕುಂಡವನ್ನು ನಂದಿಸುವುದು, ಪ್ರಲಂಬಾಸುರನನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವುದು—ಈ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ವಿವರಿಸಿದರು. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಹಿರಿಯ ಗೋಪರು ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯರು, ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತರಾಗಿ, ವೃಂದಾವನಕ್ಕೆ ಬಂದ ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ರಾಮರನ್ನು ದೇವತಾಮಂದಲದಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿದರು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ವೃಷ್ಠಿಕಾಲ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು. ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಹುಟ್ಟಿ, ಆಕಾಶ ಮತ್ತು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಗುಡುಗುಧ್ವನಿಯಿಂದ ಮುಡುಪಾಗಿಸಿಕೊಂಡಿತು. ಆಕಾಶವು ಗಾಢವಾದ ಕಪ್ಪುಮೆಘಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ, ವಿದ್ಯುತ್ ಹೊಳೆಯುತ್ತಾ, ಗುಡುಗು ಹೊಡೆಯುತ್ತಾ, ತಮ್ಮ ಪ್ರಕಾಶವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿತ್ತು—ಇದು ಗುಣಸಹಿತ ಬ್ರಹ್ಮನಂತೆ ಕಾಣಿಸಿತು. ಸಮಯ ಬಂದಾಗ, ಆ ಮೇಘಗಳು ಭೂಮಿಯಿಂದ ಎಂಟು ತಿಂಗಳು ಸೆಳೆದುಕೊಂಡ ನೀರನ್ನು ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಸುರಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದವು. ಮಹಾಮೇಘಗಳು, ವಿದ್ಯುತ್ ಜೊತೆಯಾಗಿ, ಭಯಾನಕ ಗಾಳಿಯಿಂದ ಅಲುಗಾಡುತ್ತಾ, ಜೀವದಾಯಕವಾದ ಮಳೆಯನ್ನ ಸುರಿಸಿದವು—ಅದು ದಯೆಯಂತೆ ಹರಿದುಬಂದಿತು. ಭಾನುಭಾಸ್ಕರನಿಂದ ಒಣಗಿದ್ದ, ಸುಟ್ಟ ಭೂಮಿಗೆ ಆ ಮಳೆ ಜೀವ ತುಂಬಿದಂತೆ ಆಯಿತು; ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಕ್ಷೀಣವಾದ ದೇಹವು ಇಚ್ಛಿತ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆದಾಗ ಪುನಃ ಪುಷ್ಟಿಯಾಗುವಂತೆ. ರಾತ್ರಿ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಕತ್ತಲಿನಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಜಿಂಕೆಹುಳುಗಳು ಮಾತ್ರ ಕಂಗೊಳಿಸಿದವು, ಗ್ರಹಗಳು ಅಲ್ಲ; ಇದು ಕಲೀಯುಗದಲ್ಲಿ ಪಾಪದಿಂದ ವೇದಗಳು ನಾಸ್ತಿಕರಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವುದಿಲ್ಲವೆಂಬಂತೆ. ಮೇಘಗಳ ಗುಡುಗು ಕೇಳಿ, ಹತ್ತಿರವಿದ್ದ ಹಳ್ಳುಹೊಂಡಗಳಲ್ಲಿ ಮೌನವಾಗಿದ್ದ ಹಬ್ಬೆಗಳು ಮತ್ತೆ ಕೂಗು ಆರಂಭಿಸಿದವು—ಇದು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ವ್ರತ ಪೂರ್ಣಗೊಂಡ ಮೇಲೆ ಪಠಣ ಆರಂಭಿಸುವಂತೆ. ಒಣಗಿಹೋಗಿ ದಾರಿ ತಪ್ಪಿದ್ದ ಸಣ್ಣ ನದಿಗಳು, ಮಳೆಯ ಬರುವಿಕೆಯಿಂದ ಮತ್ತೆ ಹರಿಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದವು—ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಪಡೆದವನ ಧನ ಮತ್ತು ಬಲ ಪುನಃ ದೊರಕುವಂತೆ. ಭೂಮಿಯು ಹಸಿರು ಹುಲ್ಲಿನಿಂದ, ಕೆಂಪು ಇಂದ್ರಗೋಪ ಕೀಟಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ, ಮಶ್ರೂಮಿನ ನೆರಳಲ್ಲಿ ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿತು—ಇದು ಪುರುಷನಿಗೆ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆಯಂತೆ. ಹುಲ್ಲಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಹೊಲಗಳು ರೈತರಿಗೆ ಸಂತೋಷವನ್ನು ತಂದವು, ಆದರೆ ಗರ್ವಿತರಾದವರು ಎಲ್ಲವೂ ವಿಧಿಯ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವೆಂದು ತಿಳಿಯದೆ ವಿಷಾದಿಸಿದರು. ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿಯೂ, ನೀರಿನಲ್ಲಿಯೂ ಇರುವ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳು, ಹೊಸ ಮಳೆಯಿಂದ ಸಂತೃಪ್ತಿಯಾಗಿ ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವು—ಹರಿಯ ಸೇವೆಯಿಂದ ಪುರುಷನಿಗೆ ಬರುತ್ತದೆಂಬಂತೆ. ನದಿಗೆ ಅನೇಕ ಉಪನದಿಗಳು ಸೇರ್ಪಡೆಯಾಗಿ, ಗಾಳಿಯಿಂದ ಅಲೆಗಳು ಏಳುತ್ತಾ, ಉಕ್ಕಿಹೋದವು—ಅದು ಕಾಮ ಮತ್ತು ಗುಣಗಳಿಂದ ಚಂಚಲವಾದ ಅಪ್ರಾಪ್ತ ಯೋಗಿಯ ಮನಸ್ಸಿನಂತೆ. ಮಳೆಯ ಧಾರೆಯಿಂದ ಪರ್ವತಗಳು ಹೊಡೆತವನ್ನು ಪಡೆದರೂ ಅಲುಗಲಿಲ್ಲ—ಪರಮಾತ್ಮನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾದವರ ಮನಸ್ಸು ವಿಪತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಕದಲದಂತೆ. ಮಾರ್ಗಗಳು ಹುಲ್ಲಿನಿಂದ ಮುಚ್ಚಿ, ಗುರುತು ಕಾಣದಂತಾಗಿದ್ದವು—ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಂದ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯಗೊಂಡ ವೇದಗಳು ಕಳಹದಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಡುವಂತೆ. ಜನರ ಸಂಬಂಧಗಳು ಮೇಘಗಳ ಮಧ್ಯೆ ವಿದ್ಯುತ್ ಹೊಳೆಯುವಷ್ಟು ಕ್ಷಣಿಕವಾದವು; ಹಾಗೆಯೇ, ಸತ್ಕುಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಪುರುಷರ ಮೇಲೂ ಮಹಿಳೆಯರ ನಿಷ್ಠೆ ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಧೂಮ್ರವರ್ಣದ ಧನುಸ್ಸು ಗುಣರಹಿತವಾಗಿದ್ದರೂ, ಗುಣಗಳಿವೆ ಎಂದು ಕಾಣಿಸಿತು; ಅದೇ ರೀತಿ ಗುಣಗಳು ವ್ಯಕ್ತವಾಗುವಾಗ ಗುಣರಹಿತನು ಕೂಡ ಗುಣವಂತನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಾನೆ. ಚಂದ್ರನು ತನ್ನ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಮೇಘಗಳಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸಲಿಲ್ಲ; ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಅಂಧನಾದವನು ತನ್ನ ನಿಜವಾದ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಹೊಳೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಮೇಘಗಳ ಬರುವಿಕೆಯಿಂದ ಮೋರಗಳು ಆನಂದದಿಂದ ಕುಣಿದು ಕುಪ್ಪಳಿಸಿದವು; ಆದರೆ ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ, ಬಾಡಿಹೋಗಿ ನಿರಾಶೆಯಿಂದ, ಅವರು ಕರ್ತೃಗಮನಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಭಕ್ತರೂ ಕೂಡ ಭಗವಂತನ ದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಾರೆ. ಮೂಲಗಳಿಂದ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿಯುವ ಮೂಲಕ ಮರಗಳು ತಮ್ಮ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಪುನಃ ಪಡೆದವು; ಹಿಂದೆ ಅವು ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಬಾಡಿಹೋಗಿದ್ದವು, ಕಾಮನೆಯನ್ನು ಪೂರೈಸಲು ಶ್ರಮಿಸಿದವನು ಕ್ಷೀಣನಾಗುವಂತೆ. ಬೇಕರ, ಸರೋವರಗಳಲ್ಲಿ ಹಕ್ಕಿಗಳು ಶಾಂತವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿದವು; ವ್ಯರ್ಥ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಜನರು ಚಂಚಲವಾದ ಗೃಹಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವಂತೆ. ವರ್ಷಪತಿಯಿಂದ ಸುರಿದ ನೀರಿನ ಪ್ರವಾಹದಿಂದ ತಟಬಂಧಗಳು ಮುರಿದುಹೋದವು; ಅದೇ ರೀತಿ ಕಲೀಯುಗದಲ್ಲಿ ನಾಸ್ತಿಕರ ಸುಳ್ಳುಮಾತಿನಿಂದ ವೇದಮಾರ್ಗಗಳು ಮುರಿದುಹೋಗುತ್ತವೆ. ಹೀಗೆ, ಪ್ರಕೃತಿಯ ವರ್ಣನೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಭಗವಂತನ ಮಹಿಮೆ, ಪವಿತ್ರ ಮಹರ್ಷಿಗಳ ಸನ್ನಿಧಾನ, ಭಕ್ತನ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನಿಯ ಉತ್ತರ—allವು ಒಂದೇ ಪವಿತ್ರ, ಸೊಗಸಾದ ಕಥನವಾಗಿ ಹರಿದುಹೋಗುತ್ತದೆ.