ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಇಲ್ಲದೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮಹಾನ್ ವ್ಯಾಸಪುತ್ರರಾದ ಶ್ರೀ ಶುಕಮುನಿಗಳು ಅಚಾನಕ್ ಆಗಿ ಆ ಸಭೆಗೆ ಆಗಮಿಸಿದರು. ಅವರ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರಿಗೆ ಗುರುತಿಸಲಾಗದಂತಿದ್ದವು; ಅವರು ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಆಸೆ ಇಲ್ಲದೆ, ಸ್ವಂತ ಲಾಭದಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತರಾಗಿದ್ದವರು. ಸುತ್ತಲೂ ಮಕ್ಕಳ ಗುಂಪು, ಹಾಗೂ ಹೊರಗೆ ಮೂರ್ಖನಂತೆ ಕಾಣುವ ವೇಷ ಧರಿಸಿದ್ದರು. ಅವರು ಹದಿನಾರನೇ ವಯಸ್ಸಿನ ಯುವಕರು; ಅವರ ಪಾದಗಳು, ಕೈಗಳು, ತೊಡೆಗಳು, ಭುಜಗಳು, ಗಂಡುಗಳು—all мягкие ಮತ್ತು ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದವು. ಅವರ ಅಂಗಾಂಗಗಳು ಸೊಬಗಿನ ರೂಪವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದವು; ದೊಡ್ಡ, ಉದ್ದವಾದ ಕಣ್ಣುಗಳು, ಸಮವಸ್ತ್ರವಾದ ಕಿವಿಗಳು, ಎತ್ತಿದ ಮೂಗಿನಂತೆ ಮೂಗು, ಸುಂದರ ಭ್ರೂಗಳು, ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಮುಖ, ಹಾಗೂ ಶಂಖದಂತೆ ಸುಂದರವಾದ ಕಂಟ. ಅವರ ಭುಜಾಸ್ಥಿಗಳು ಮರೆತಿದ್ದವು, ಎದೆ ವಿಶಾಲ ಮತ್ತು ಉನ್ನತವಾಗಿತ್ತು, ನಾಭಿ ಆಳವಾದ ಮತ್ತು ಸುತ್ತುಪುತ್ತಾದರೂ, ಹೊಟ್ಟೆ ಮೃದು ಮತ್ತು ಸುಂದರವಾದ ರೇಖೆಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿತ್ತು. ಅವರು ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಿರಲಿಲ್ಲ; ಕೂದಲು ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಹಬ್ಬಿಕೊಂಡಿತ್ತು; ಭುಜಗಳು ದೀರ್ಘವಾಗಿದ್ದವು. ಅವರ ರೂಪ ದೇವತೆಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾಗಿತ್ತು. ಅವರ ವರ್ಣ ಗಾಢವಿತ್ತು, ಅವರ ಯುವಕೋಚಿತ ಸೌಂದರ್ಯ ಸದಾ ತಾಜಾ. ಅವರ ಅಂಗಾಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಶುಭಚಿಹ್ನೆಗಳು ಇದ್ದವು; ಮನೋಹರವಾದ ನಗುವಿನಿಂದ ಅವರು ಸ್ತ್ರೀಯರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ನಿಜ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಅರಿತಿದ್ದರೂ ಕೂಡ, ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಅವರ ಮಹಿಮೆ ಗುಪ್ತವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಗೌರವದಿಂದ ಎದ್ದು ನಿಂತರು. ವಿಷ್ಣುರಾತನಾದ ಪಾರೀಕ್ಷಿತ್ ಮಹಾರಾಜನು ಆ ಮಹಾನುಭಾವನಿಗೆ ಶಿರೋವಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸಿ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿದನು. ಅಜ್ಞಾನದ ಮಹಿಳೆಯರು ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ದೂರವಿಟ್ಟು, ಆತಿಥ್ಯದಿಂದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತರು. ಅಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿಗಳು, ರಾಜರ್ಷಿಗಳು, ದೇವರ್ಷಿಗಳ ಮಹಾಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಶುಕಮುನಿಗಳು ಚಂದ್ರನು ಗ್ರಹ-ನಕ್ಷತ್ರಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದರು. ಭಗವಂತನ ಭಕ್ತನಾದ ಪಾರೀಕ್ಷಿತ್ ರಾಜನು ಶಾಂತವಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಶುಕಮುನಿಗೆ ಶಿರವಂದಿಸಿ, ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ವಿನಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದನು: "ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಮಹಾಶಯ, ನಾವು ಸಾಮಾನ್ಯ ಕ್ಷತ್ರಿಯರು ಇಂದು ನಿಮ್ಮ ದಯೆಯಿಂದ ಸೇವೆಗೆ ಅರ್ಹರಾಗಿದ್ದೇವೆ. ನಿಮ್ಮ ಆಗಮನದಿಂದ ನಮ್ಮ ದೇಶ ಪವಿತ್ರವಾಗಿದೆ. ನಿಮ್ಮ ಸ್ಮರಣೆಯಿಂದಲೇ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪವಿತ್ರತೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ—ನಿಮ್ಮ ದರ್ಶನ, ಸ್ಪರ್ಶ, ಪಾದಪ್ರಕ್ಷಾಳನ, ಆಸನಪ್ರದಾನ ಇತ್ಯಾದಿಗಳ ಮಹಿಮೆ ಎಷ್ಟು ಹೇಳಬೇಕು? ನೀವು ಇದ್ದರೆ, ಮಹಾಯೋಗೀಶ್ವರ, ಜನರ ಮಹಾಪಾಪಗಳು ಕೂಡ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ, ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ದೈತ್ಯರು ನಾಶವಾಗುವಂತೆ. ಪಾಂಡವರಿಗೂ ಪ್ರಿಯನಾದ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಲಿ; ಆತನು ತನ್ನ ಬಂಧುಗಳನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ನಾವು ಮರಣದ ದಡದಲ್ಲಿರುವ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯರು ನಿಮ್ಮಂತಹ ಪರಿಪೂರ್ಣ, ಅಪ್ರಕಟ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಸ್ಥಿರಪಡಿಸಿದ, ಅರಣ್ಯವಾಸಿಯಾದ ಮಹಾತ್ಮರನ್ನು ಹೇಗೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೆವು? ಆದುದರಿಂದ, ಯೋಗಿಗಳ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಗುರುಗಳಾದ ನೀವಿಗೆ ನಾನು ಕೇಳುತ್ತೇನೆ: ಮರಣ ಸಮೀಪವಾಗಿರುವಾಗ ಮನುಷ್ಯನು ಯಾವ ಯಾವ ವಿಧಗಳಲ್ಲಿ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು? ಏನು ಕೇಳಬೇಕು, ಪಠಿಸಬೇಕು, ಮಾಡಬೇಕು, ಸ್ಮರಿಸಬೇಕು, ಪೂಜಿಸಬೇಕು? ಅಥವಾ ಇದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾದ ಯಾವುದಾದರೂ ಇದ್ದರೆ ದಯವಿಟ್ಟು ಹೇಳಿ. ಭಗವಂತನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯ ಗೃಹಸ್ಥರ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಹಸುಗಳನ್ನು ಹಾಲುಹರಿಸುವ ಸಮಯದಲ್ಲೂ ಅಲ್ಲ. " ಎಂದು ಪಾರೀಕ್ಷಿತ್ ಕೇಳಿದನು. ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ರಾಜನ ಈ ಮೃದು ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಬಾದರಾಯಣಪುತ್ರ ಶುಕಮುನಿಗಳು ಜ್ಞಾನಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿದರು: "ಶ್ರೀದೇವಿಯ ಗುಣಗಳು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮುಂತಾದವು; ಸುಖವು ಸಂತೋಷ-ದುಃಖಗಳ ಅಂತ್ಯ. ದುಃಖವು ಸುಖದ ಆಸೆಯಿಂದ ಬರುತ್ತದೆ. ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಬಂಧನ ಮತ್ತು ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಅರಿಯುತ್ತಾರೆ. ಮೂಢನು ದೇಹಾದಿಗಳೊಂದಿಗೆ ತಾನೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾನೆ; ನನ್ನ ಮಾರ್ಗವೇ ವೇದವಾಗಿದೆ. ಮನಸ್ಸಿನ ವಿಕೋಪ ತಪ್ಪುಮಾರ್ಗ; ಸತ್ತ್ವಗುಣದ ಉದಯವೇ ಸ್ವರ್ಗ. ನರಕವು ಅಂಧಕಾರ ಮತ್ತು ಅಹಂಕಾರ; ಸ್ನೇಹಿತ, ಗುರು, ಆತ್ಮ ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದೇ. ಮನೆ ದೇಹವೇ; ಮಾನವತ್ವವು ಗುಣಗಳ ಸಂಪತ್ತು, ನಿಜವಾದ ಶ್ರೀಮಂತನೆಂದು ಅವನನ್ನೆ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ತೃಪ್ತಿ ಇಲ್ಲದವನು ಬಡವನಾಗಿದ್ದಾನೆ; ಇಂದ್ರಿಯಗಳ ಮೇಲೆ ಜಯ ಇಲ್ಲದವನು ದಯನೀಯನು. ಗುಣಗಳಿಗೆ ಆಸಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದವನೇ ಸ್ವಾಮಿ; ಆಸಕ್ತಿ ಇರುವವನು ವಿರುದ್ಧ. ಹೇ ಉದ್ದವ, ನಿನ್ನ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಧರ್ಮ-ಅಧರ್ಮಗಳ ಲಕ್ಷಣವನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ವಿವರಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಧರ್ಮದಲ್ಲಿಯ ದೋಷವನ್ನು ಕಾಣುವುದು ದೋಷವೇ, ಆದರೆ ಧರ್ಮವು ಎರಡನ್ನೂ ಮೀರುವದು." ಶುಕಮುನಿಗಳು ಮುಂದುವರೆದು ಹೇಳಿದರು: "ಗೋಪಗಳು ಗೋಪಿಕೆಗೆ ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ರಾಮಚಂದ್ರರ ಅದ್ಭುತ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು—ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಗ್ನಿ ನಾಶವಾದುದು, ಪ್ರಲಂಬಾಸುರನ ಸಂಹಾರ—ಹೇಳಿದರು. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಹಿರಿಯ ಗೋಪರು ಮತ್ತು ಗೋಪಿಕೆಯರು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ, ವ್ರಜಕ್ಕೆ ಬಂದ ಕೃಷ್ಣ-ರಾಮರನ್ನು ದೇವತೆಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಶ್ರೇಷ್ಠರೆಂದು ಭಾವಿಸಿದರು. ಆಗ ಮಳೆಯ ಋತು ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಜೀವಜಾಲಗಳೊಂದಿಗೆ ಮಳೆ ಬಂತು; ಆಕಾಶ ಮತ್ತು ಭೂಮಿ ಗುಡುಗುಧ್ವನಿಯಿಂದ ಕಂಪಿಸಿದವು. ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಕಪ್ಪು ಮೋಡಗಳು, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಮಿಂಚು, ಭಾರೀ ಗುಡುಗು—ಬ್ರಹ್ಮನ್ ಗುಣಗಳಿಂದ ಆವೃತನಾದಂತೆ ಆಕಾಶ ಮಸುಕಾಯಿತು. ಕಾಲ ಬಂದಾಗ ಮೋಡಗಳು ಭೂಮಿಯಿಂದ ಎಂಟು ತಿಂಗಳು ಸೆಳೆದ ನೀರನ್ನು ತಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಸುರಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದವು. ದೊಡ್ಡ ಮೋಡಗಳು ಮಿಂಚಿನೊಂದಿಗೆ, ಬಲವಾದ ಗಾಳಿಯಿಂದ ತತ್ತರಿಸಿ, ಜೀವದಾಯಕ ಮಳೆಯನ್ನ ಸುರಿಸಿತು—ದಯೆಯಂತೆ. ಸೂರ್ಯನಿಂದ ಸುಟ್ಟ ಭೂಮಿ ಮಳೆಯಿಂದ ತಂಪಾಯಿತು—ಯಾವಂತೆ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ದುರ್ಬಲವಾದ ದೇಹ ಇಷ್ಟಾರ್ಥವನ್ನು ಪಡೆದು ಪುನಃ ಪುಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತದೋ ಹಾಗೆ. ರಾತ್ರಿ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಜಿಂಜಿಣಿಗಳು ಮಾತ್ರ ಹೊಳೆಯುತ್ತವೆ; ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ—ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಪಾಪದಿಂದ ವೇದಗಳು ಪಾಶಂಡಿಗಳ ನಡುವೆ ಹೊಳೆಯದಂತೆ. ಮೋಡಗಳ ಗುಡುಗು ಕೇಳಿ, ಮೌನವಾಗಿದ್ದ ಕೆಡವಗಳು ಮತ್ತೆ ಬಾಯಿಬಿಡಿ ಕೂಗಿದವು—ಯಾವಂತೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ವ್ರತ ಪೂರ್ಣಗೊಂಡು ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಪಠಿಸುವರೋ ಹಾಗೆ. ಸಣ್ಣ ನದಿಗಳು, ಒಣಗಿ ಹಾದಿ ತಪ್ಪಿದ್ದವು, ಮಳೆಯಿಂದ ಮತ್ತೆ ಹರಿಯಲು ಆರಂಭಿಸಿದವು—ಸ್ವತಂತ್ರನಾದ ಮನುಷ್ಯನ ಐಶ್ವರ್ಯ ಮತ್ತು ದೇಹಬಲ ಪುನಃ ದೊರಕಿಬರುವಂತೆ. ಭೂಮಿ ಹಸಿರು ಹುಲ್ಲಿನಿಂದ, ಕೆಂಪು ಇಂದ್ರಗೋಪ ಕೀಟಗಳಿಂದ, ಮತ್ತು ಅಣಬೆಗಳಿಂದ ಆವರಿತವಾಗಿ ಸುಂದರಗೊಂಡಿತು—ಯಾವಂತೆ ಪುರುಷನಿಗೆ ಭಾಗ್ಯ ದೊರಕಿದಂತೆ. ಬಿತ್ತನೆ ಹೊತ್ತ ಹೊಲಗಳು ರೈತರಿಗೆ ಹರ್ಷವನ್ನು ತಂದವು, ಆದರೆ ಗರ್ವಿತರಿಗೆ ದುಃಖವನ್ನುಂಟುಮಾಡಿತು—ಅವರಿಗಿಲ್ಲದೆ ಎಲ್ಲವೂ ವಿಧಿಯ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವೆಂಬ ಅರಿವಿಲ್ಲದೆ. ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿಯೂ ನೀರಿನಲ್ಲಿಯೂ ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳು ಹೊಸ ಮಳೆಯಿಂದ ಸುಂದರವಾದ ರೂಪವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡವು—ಹರಿಯ ಸೇವೆಯಿಂದ ಸಾಧಕನಿಗೆ ಸೌಂದರ್ಯ ಬಂದಂತೆ. ನದಿಗೆ ಅನೇಕ ಉಪನದಿಗಳು ಸೇರುವಂತೆ, ಗಾಳಿಯಿಂದ ಅಲೆಗಳಾಡುವಂತೆ, ನದಿ ಉಕ್ಕಿ ಹರಿಯಿತು—ಅನನುಭವಿಯಾದ ಯೋಗಿಯ ಮನಸ್ಸು ಕಾಮ ಮತ್ತು ಗುಣಗಳಿಂದ ಚಂಚಲವಾಗುವಂತೆ. ಪರ್ವತಗಳು ಮಳೆಯ ಹೊಡೆತದಿಂದ ಅಚಲವಾಗಿದ್ದವು—ಪರಮಾತ್ಮನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾದ ಮನಸ್ಸು ಬರುವವರಂತೆ. ಮಾರ್ಗಗಳು ಹುಲ್ಲಿನಿಂದ ಮುಚ್ಚಿ, ಗುರುತು ಕಾಣದಂತಾಗಿದ್ದವು—ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಂದ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯಗೊಂಡ ವೇದಗಳು ಕಲಹದಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಂತೆ. ಮೋಡಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಮಿಂಚಿನಂತೆ, ಮನುಷ್ಯರ ಬಾಂಧವ್ಯವೂ ಕ್ಷಣಿಕ; ಹಾಗೆಯೇ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಸ್ಥಿರತೆ ಪುರುಷರ ಮೇಲೆ ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ—even ಗುಣವಂತನ ಮೇಲೂ. ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಧನುಸ್ಸು ಗುಣವಿಲ್ಲದಂತೆ ಕಾಣಿಸಿದರೂ ಗುಣವಿರುವಂತೆ ತೋರುತ್ತಿತ್ತು—ಗುಣಗಳು ವ್ಯಕ್ತವಾದಾಗ ಗುಣರಹಿತನು ಕೂಡ ಗುಣವಂತನಂತೆ ಕಾಣುವಂತೆ. ಚಂದ್ರನು ಮೋಡಗಳಿಂದ ಆವರಿಸಿ ತನ್ನ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದಲೇ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಹೊರಗೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟವನಂತೆ, ತನ್ನ ನಿಜವಾದ ಪ್ರಕಾಶವನ್ನು ತೋರಿಸಲಾಗದು.