ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ರಾಜರು ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳ ರಾಜ ಪರಿಕ್ಷಿತ್ ಉಪವಾಸದಿಂದ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಗ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿರುವ ದೇವತೆಗಳು ಅವನನ್ನು ಭಜಿಸಿದರು. ಅವರು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಭೂಮಿಗೆ ಹೂಗಳನ್ನು ಚಿಮ್ಮಿದರು; ಡೊಳ್ಳುಗಳು ಪುನಃ ಪುನಃ ಮೊಳಗಿದವು. ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಸಮಾವೇಶಗೊಂಡು, ಅವನನ್ನು ಪ್ರಶಂಸಿಸಿ, ಅವನ ನಡವಳಿಕೆಯನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿದರು: "ಇವನ ನಡೆ ಜನರ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ, ಅದು ಪರಮಾತ್ಮನ ಗುಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿದೆ, ಶ್ರೇಷ್ಠರು ಪ್ರಶಂಸಿಸುವಂತಹುದು." ಅವರು ಹೇಳಿದರು: "ಏಕೆಂದರೆ, ಕೃಷ್ಣಭಕ್ತರಲ್ಲಿ, ರಾಜಮ crown ಧರಿಸಿ ಸಿಂಹಾಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತವರು ಕೂಡ, ತಕ್ಷಣವೇ ಅದನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಭಗವಂತನ ಸಾನಿಧ್ಯವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಬಯಸುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದು ಆಶ್ಚರ್ಯವಲ್ಲ." ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ಇಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುತ್ತೇವೆ, ಅವನು ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವವರೆಗೆ; ನಂತರ ಈ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಭಕ್ತನು ಕಾಮ-ಶೋಕಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತವಾದ ಪರಮ ಲೋಕವನ್ನು ತಲುಪುತ್ತಾನೆ. ಮಹರ್ಷಿಗಳ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಪರಿಕ್ಷಿತ್, ತನ್ನ ಗುರು ಮಧುಚ್ಯುತ ಜೊತೆ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ವಂದಿಸಿ, ವಿಷ್ಣುವಿನ ಲೀಲೆಯನ್ನು ಕೇಳಲು ಉತ್ಸುಕನಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದರು. "ಎಲ್ಲೆಡೆಯಿಂದ ಜನರು ಇಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ್ದಾರೆ, ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ವೇದಗಳು ರೂಪುಗೊಳ್ಳುವಂತೆ; ಇಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಬೇರೆಡೆ, ಪರಮ ಹಿತ ಮತ್ತು ಆತ್ಮಸ್ವಭಾವವೇ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿದೆ." "ಆದರಿಂದ, ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೆ, ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನದಲ್ಲಿ, ಮೃತ್ಯುವಿನ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿರುವವರಿಗೆ ಶುದ್ಧ ಧರ್ಮವೇನು ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತೇನೆ; ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ತತ್ಪರರಾಗಿರುವವರು ಚರ್ಚಿಸಲಿ." ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ವ್ಯಾಸ ಪುತ್ರ ಶುಕ ಮಹರ್ಷಿ, ನಿರೀಕ್ಷೆ ಇಲ್ಲದೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸುತ್ತಾಡುತ್ತ, ಅಪ್ರತಿತ ಗುರುತುಗಳೊಂದಿಗೆ, ತನ್ನ ಲಾಭದಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತನಾಗಿ, ಮಕ್ಕಳಿಂದ ಆವರಿತನಾಗಿ, ಹಾಸ್ಯವೇಷದಲ್ಲಿ ಬಂದರು. ಅವನು ಹದಿಮೂರನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ, ಕೋಮಲ ಪಾದ, ಕೈ, ತೊಡೆಯು, ಭುಜ, ಮೂಗು, ಕಿವಿ, ಭಾವ, ಮುಖ—all graceful and shining like a conch-necked deity. ಅವನ ಕಂಠದ ಬುಡ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿತ್ತು, ವಿಸ್ತಾರವಾದ ಎದೆ, ಆಳವಾದ ನಾಭಿ, ಮೃದುವಾದ ಹೊಟ್ಟೆ, ಉಡುಗೆ ಇಲ್ಲದೆ, ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಕೂದಲು, ದೀರ್ಘ ಭುಜಗಳು, ದೇವತೆಗಳಂತೆ ಕಂಡುಬಂದ. ಅವನ ವರ್ಣ ಕಪ್ಪಾಗಿತ್ತು, ಯೌವನ ಸದಾ ತಾಜಾ, ದೇಹದಲ್ಲಿ ಶುಭ ಲಕ್ಷಣಗಳು; ಮನೋಹರ ನಗೆಯಿಂದ ಮಹಿಳೆಯರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸಿದ. ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಅವನ ನಿಜ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ, ಅವನ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ, ಗೌರವದಿಂದ ಎದ್ದರು. ವಿಷ್ಣುರಾತ ಪರಿಕ್ಷಿತ್, ಆ ಅತಿಥಿಗೆ ತಲೆಗೆ ಬಾಗಿ ಪೂಜೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದರು. ಅನರ್ಥಜ್ಞ ಮಹಿಳೆಯರು ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳು ಹಿಂದೆ ಸರಿದ ನಂತರ, ಶುಕ ಮಹರ್ಷಿಯನ್ನು ಮಹಾಸನದಲ್ಲಿ ಗೌರವದಿಂದ ಕುಳಿತಿಸಿದರು. ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿಗಳು, ರಾಜರ್ಷಿಗಳು, ದೇವರ್ಷಿಗಳ ಸಮಾವೇಶದಲ್ಲಿ, ಆ ಮಹಾನ್ಯಾತಿ ಚಂದ್ರನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ. ಪರಿಕ್ಷಿತ್, ಭಗವಂತನ ಭಕ್ತ, ಶಾಂತವಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಶುಕ ಮಹರ್ಷಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ತಲೆಗೆ ಬಾಗಿ, ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, ಗೌರವಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಕೇಳಿದರು: "ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಇಂದು ನಾವು ಕ್ಷತ್ರಿಯರು ನಿಮ್ಮ ದಯೆಯಿಂದ ಸೇವೆಗೆ ಯೋಗ್ಯರಾಗಿದ್ದೇವೆ; ನೀವು ಅತಿಥಿಯಾಗಿ ಬಂದು ನಮ್ಮ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸಿದ್ದೀರಿ." "ನಿಮ್ಮನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದರೂ ಮನೆಗಳು ಪವಿತ್ರವಾಗುತ್ತವೆ—ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೋಡುವುದು, ಸ್ಪರ್ಶಿಸುವುದು, ಪಾದಪ್ರಕ್ಷಾಳನೆ, ಆಸನ ನೀಡುವುದು ಇತ್ಯಾದಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಏನು ಹೇಳುವುದು?" "ನಿಮ್ಮ ಸಾನಿಧ್ಯದಿಂದ, ಓ ಮಹಾಯೋಗಿ, ಜನರ ಅತ್ಯಂತ ಭಯಾನಕ ಪಾಪಗಳು ಕೂಡ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ, ವಿಷ್ಣುವಿಂದ ದಾನವಗಳು ನಾಶವಾಗುವಂತೆ." "ಪಾಂಡು ಪುತ್ರರಿಗೆ ಪ್ರಿಯನಾದ ಕೃಷ್ಣನು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನವಾಗಲಿ; ಅವನು ತನ್ನ ಕುಟುಂಬದವರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ್ದಾನೆ." "ಇನ್ನಿಲ್ಲದೆ, ನಾವು ಮನುಷ್ಯರು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮೃತ್ಯುವಿನ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿರುವವರು, ನಿಮ್ಮನ್ನು ಹೇಗೆ ಕಾಣಬಹುದು? ನೀವು ಅನಾವೃತ್ತದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರ ಮನಸ್ಸು ಹೊಂದಿರುವವರು, Siddha, ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವವರು." "ಆದರಿಂದ, ಓ ಯೋಗಿಗಳ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಗುರು, ನಾನು ಕೇಳುತ್ತೇನೆ: ಮೃತ್ಯುವಿನ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಮಾನವನು ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಏನು ಮಾಡಬೇಕು?" "ಓ ಸ್ವಾಮಿ, ಏನು ಕೇಳಬೇಕು, ಪಠಿಸಬೇಕು, ಮಾಡಬೇಕು, ಸ್ಮರಿಸಬೇಕು, ಪೂಜಿಸಬೇಕು? ಅಥವಾ ಇದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾದ ಯಾವುದಾದರೂ ಇದ್ದರೆ ಹೇಳಿ." "ಖಚಿತವಾಗಿ, ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಗೃಹಸ್ಥರ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಗವಂತನ ಸಾನಿಧ್ಯ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ, ಹಸು ಹಾಲುಹಿಡಿಯುವ ಸಮಯದಲ್ಲೂ ಅಲ್ಲ." ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ರಾಜನು ಹೀಗಾಗಿ ಸೌಮ್ಯವಾಗಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದಾಗ, ಬಾದರಾಯಣ ಪುತ್ರ ಶುಕ ಮಹರ್ಷಿ ಉತ್ತರಿಸಿದರು. "ಶ್ರೀದೇವಿಯ ಗುಣಗಳು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ಇತ್ಯಾದಿ; ಸುಖವು ಆನಂದ-ದುಃಖದ ಅಂತ್ಯ. ದುಃಖವು ಸುಖದ ಆಸೆಯಿಂದ ಬರುತ್ತದೆ. ಜ್ಞಾನಿ ಬಂಧನ ಮತ್ತು ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದಾನೆ." "ಅಜ್ಞಾನಿ ದೇಹ ಮತ್ತು ಇತ್ಯಾದಿಗಳಲ್ಲಿ ತಾನನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದನು; ನನ್ನ ಮಾರ್ಗವೇ ವೇದ. ಮನಸ್ಸಿನ ವಿಕಲನತೆ ತಪ್ಪು ಮಾರ್ಗ; ಸ್ವರ್ಗವು ಸತ್ವಗುಣದ ಉದಯ." "ನರಕವು ಅಂಧಕಾರ ಮತ್ತು ಗರ್ವ; ಸ್ನೇಹಿತ, ಗುರು ಮತ್ತು ಸ್ವಯಂ ಒಂದೇ. ಮನೆ ದೇಹ; ಮಾನವತೆ ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಐಶ್ವರ್ಯ; ನಿಜವಾದ ಶ್ರೀಮಂತನು ಹೀಗೆ." "ಸಂತೋಷವಿಲ್ಲದವನು ಬಡವನು; ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದಿಲ್ಲದವನು ದಯನೀಯನು. ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಅನಾಸಕ್ತ ಮನಸ್ಸು ಹೊಂದಿರುವವನು ಸ್ವಾಮಿ; ಗುಣಗಳಿಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ವಿರುದ್ಧ." "ಓ ಉದ್ಧವ, ನಿಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಧರ್ಮ-ಅಧರ್ಮದ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ವಿವರಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ; ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ದೋಷ ಕಂಡುಹಿಡಿಯುವುದು ದೋಷವೇ, ಆದರೆ ಧರ್ಮವು ಎರಡರಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಿದೆ." ಶುಕ ಮಹರ್ಷಿ ಮುಂದುವರೆಸಿ ಹೇಳಿದರು: ವ್ರಜದ ಗೋಪಗಳು ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ರಾಮನ ಅದ್ಭುತ ಲೀಲೆಯನ್ನು ವಿವರಿಸಿದರು—ಅರಣ್ಯ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದ್ದು, ಪ್ರಲಂಬನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದ್ದು. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಹಿರಿಯ ಗೋಪರು ಮತ್ತು ಗೋಪಿಕೆಗಳು, ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ, ವ್ರಜಕ್ಕೆ ಬಂದ ಕೃಷ್ಣ-ರಾಮರನ್ನು ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿದರು. ಆ ನಂತರ, ಮಳೆಗಾಲ ಆರಂಭವಾಯಿತು; ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಉಂಟಾಯಿತು, ಗಗನ ದಿಗಂತ ಬೆಳಗಿತು, ಆಕಾಶ-ಭೂಮಿಯೆಲ್ಲಾ ಗುಡುಗು-ಗರ್ಜನೆಯಿಂದ ಮೊಳಗಿದವು. ಗಗನವು ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಕಪ್ಪು ಮೋಡಗಳಿಂದ, ಸಿಡಿಲು-ಗುಡುಗುಗಳಿಂದ ಆವರಿತವಾಗಿತ್ತು; ಅದು ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು—ಗುಣಗಳಿರುವ ಬ್ರಹ್ಮನಂತೆ. ಸಮಯ ಬಂದಾಗ, ಮೋಡಗಳು ಭೂಮಿಯಿಂದ ಎಂಟು ತಿಂಗಳು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ ನೀರನ್ನು ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಸುರಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದವು. ಮಹಾ ಮೋಡಗಳು, ಸಿಡಿಲು-ಗಾಳಿಗಳೊಂದಿಗೆ, ಜೀವದಾಯಕ ಮಳೆಯನ್ನು ಸುರಿಸಿದರು—ದುಯ್ಯಾಳುತನದಂತೆ. ಸೂರ್ಯದಿಂದ ಬಾಡಿದ, ಸುಡುವ ಭೂಮಿಗೆ ಮಳೆ ಪೂರ್ತಿ ತಂಪು ನೀಡಿತು—ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಶೋಷಿತ ದೇಹಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟ ಫಲ ದೊರಕಿದಂತೆ. ರಾತ್ರಿ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಜ್ವಾಲಾಮುಖಿಗಳು ಹೊಳೆಯುತ್ತವೆ, ಗ್ರಹಗಳು ಅಲ್ಲ—ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಪಾಪದಿಂದ ವೇದಗಳು ನಾಸ್ತಿಕರಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯದಂತೆ. ಮೋಡಗಳ ಗರ್ಜನೆ ಕೇಳಿ, ಮೌನವಾಗಿದ್ದ ಹಲ್ಲುಗಳು ಮತ್ತೆ ಕೂಗಲು ಆರಂಭಿಸಿದವು—ವ್ರತದ ನಂತರ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಪಠಿಸುವಂತೆ. ಬಾಡಿದ, ದಾರಿಯ ತಪ್ಪಿದ ಚಿಕ್ಕ ನದಿಗಳು ಮತ್ತೆ ಹರಿಯಲು ಆರಂಭಿಸಿದವು—ಸ್ವತಂತ್ರ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಐಶ್ವರ್ಯ-ಬಲ ಪುನಃ ದೊರಕಿದಂತೆ. ಭೂಮಿ ಹಸಿರು ಹುಲ್ಲಿನಿಂದ, ಕೆಂಪು ಇಂದ್ರಗೋಪಗಳಿಂದ, ಹುಲ್ಲು ಹುಲ್ಲು ಚಪ್ಪುಳಗಳಿಂದ ಆವರಿತವಾಯಿತು—ಪುರುಷರಿಗೆ ಭಾಗ್ಯ ಬಂದಂತೆ. ಮೈದಾನಗಳು ಧಾನ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿ ರೈತರಿಗೆ ಸಂತೋಷ ತಂದವು; ಆದರೆ ಗರ್ವದಿಂದ, ವಿಧಿಯನ್ನ ಅರಿಯದವರು ವಿಷಾದಿಸಿದರು. ಇಂತು, ಪರಿಕ್ಷಿತ್ ರಾಜನ ಉಪವಾಸ, ಮಹರ್ಷಿಗಳ ಸಮಾವೇಶ, ಶುಕ ಮಹರ್ಷಿಯ ಆಗಮನ, ಅವನಿಗೆ ರಾಜನ ಪ್ರಶ್ನೆ, ಶುಕನ ಉತ್ತರ ಮತ್ತು ವ್ರಜದ ಮಳೆಗಾಲ—all unfolded with divine grace and auspiciousness.