ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಅತ್ರಿ, ವಸಿಷ್ಠ, ಚ್ಯವನ, ಶರದ್ವಾನ್, ಅರಿಷ್ಟನೇಮಿ, ಭೃಗು ಮತ್ತು ಅಂಗಿರಾ; ಪರಾಶರ, ಗಾಧಿಯ ಪುತ್ರ, ರಾಮ, ಉತಥ್ಯ, ಇಂದ್ರಪ್ರಮದ, ಎಧ್ಮವಾಹ – ಈ ಮಹರ್ಷಿಗಳು, ನಂತರ ಮೇಧಾತಿಥಿ, ದೇವಲ, ಆರ್ಷ್ಟಿಷೇಣ, ಭಾರದ್ವಾಜ, ಗೌತಮ, ಪಿಪ್ಪಲಾದ, ಮೈತ್ರೇಯ, ಔರ್ವ, ಕವಷ, ಕುಂಭಯೋನಿ, ದ್ವೈಪಾಯನ ಮತ್ತು ಪೂಜ್ಯ ನಾರದರು – ಇವರುಗಳು ಎಲ್ಲರೂ ರಾಜರ್ಷಿಗಳು, ದೇವರ್ಷಿಗಳು, ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿಗಳು ಮತ್ತು ಅರුණ ಹಾಗೂ ಅವರ ಸಂಗಾತಿಗಳೊಂದಿಗೆ, ರಾಜನ ಬಳಿ ಸಮಾವೇಶಗೊಂಡರು. ರಾಜನು, ಮಹರ್ಷಿಗಳ ವಂಶದ ಈ ಮಹಾನ್ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಗೌರವದಿಂದ ಸಮ್ಮಾನಿಸಿ, ತಲೆಯು ಬಾಗಿದನು. ಅವರುಗಳೆಲ್ಲಾ ಸುಖವಾಗಿ ಕುಳಿತ ನಂತರ, ರಾಜನು ಮನಸ್ಸನ್ನು ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಿ, ತನ್ನ ಉದ್ದೇಶದಂತೆ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಸಿದ್ಧತೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ಅವರ ಮುಂದೆ ನಿಂತನು. ಅವನು ಹೇಳಿದನು: “ಅಯ್ಯೋ, ರಾಜರಲ್ಲಿ ನಾವು ಅತ್ಯಂತ ಭಾಗ್ಯಶಾಲಿಗಳು; ಮಹಾನ್ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ದಯೆ ತೋರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ರಾಜವಂಶವು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಪಾದಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವ ಅಶುದ್ಧತೆಯಿಂದ ದೂರ ಹೋಗಿದೆ – ಅಯ್ಯೋ, ಎಷ್ಟು ದೋಷಮಯ ಕಾರ್ಯಗಳು!” “ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಮನೆಮಾತಿನ ವ್ಯವಹಾರಗಳಿಗೆ ಮರುಮರು ಹತ್ತಿಕೊಂಡಿರುವುದನ್ನು ಪರಮೇಶ್ವರನು ಕಂಡು, ದ್ವಿಜರ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಅಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿದ್ದಾನೆ; ಅಸಕ್ತಿ ಬೇಗ ಭಯವನ್ನು ತಂದೊಡ್ಡುತ್ತದೆ.” “ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೇ, ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತೇನೆ – ನೀವು ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಇರಲಿ; ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಭಗವಂತನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಲಿ, ಗಂಗಾದೇವಿ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಇರಲಿ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಶಾಪದಿಂದಾಗಲಿ ಅಥವಾ ತಕ್ಷಕ ಸರ್ಪದಿಂದಾಗಲಿ, ಏನು ಆಗಲಿ, ಆದರೆ meantime ವಿಷ್ಣುವಿನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಹಾಡಿರಿ.” “ಪರಮಾತ್ಮನಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಭಕ್ತಿಯೂ, ಅವನಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದವರಲ್ಲಿ ಸ್ನೇಹವೂ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರವೂ – Noble ಜನರಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಸ್ನೇಹ ಇರಲಿ ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತೇನೆ.” ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ, ರಾಜನು ತನ್ನ ನಿರ್ಧಾರದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ, ಪೂರ್ವ ದಡದಲ್ಲಿ, ಕುಶದ ಹಾಸಿಗೆ ಮೇಲೆ, ಉತ್ತರಮುಖವಾಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡನು; ತನ್ನ ಪತ್ನಿ ಮತ್ತು ಮಗನ ಹೊಣೆ ಸಮುದ್ರದ ಪುತ್ರಿಗೆ (ಗಂಗೆಗೆ) ಒಪ್ಪಿಸಿ, ಆತನು ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ತೋಳಗಿದನು. ಆ ರಾಜನು ಉಪವಾಸದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಾಗ, ದೇವತೆಗಳು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಮೆಚ್ಚುಗೆಗಳನ್ನು ಹಾಡಿದರು; ಹರ್ಷದಿಂದ ಪುಷ್ಪಗಳನ್ನು ಭೂಮಿಗೆ ಚಿಮ್ಮಿದರು, ಡೋಲುಗಳು ಪುನಃ ಪುನಃ ನಾದಿಸಿದವು. ಮಹರ್ಷಿಗಳು, ಅವನ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿ, ಹರ್ಷದಿಂದ ಹೇಳಿದರು: “ಇವನ ನಡೆ ಜನರ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ; ಭಗವಂತನ ಗುಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿದೆ, ಅತ್ಯುನ್ನತವರು ಇದನ್ನು ಶ್ಲಾಘಿಸುತ್ತಾರೆ.” “ಇದು ಆಶ್ಚರ್ಯವಲ್ಲ, ರಾಜರ್ಷಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದವನೇ, ಕೃಷ್ಣಭಕ್ತರಲ್ಲಿ, ಅವರು ರಾಜಮ crown ತ್ಯಜಿಸಿ, ಭಗವಂತನ ಸಾನಿಧ್ಯವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ.” “ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ಇಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತೇವೆ, ಅವನು ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವವರೆಗೆ; ನಂತರ ಈ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಭಗವಂತಭಕ್ತನು ವೈರಾಗ್ಯ ಮತ್ತು ದುಃಖದಿಂದ ಮುಕ್ತವಾದ ಪರಮ ಲೋಕವನ್ನು ತಲುಪುತ್ತಾನೆ.” ಮಹರ್ಷಿಗಳ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಪರೀಕ್ಷಿತನು, ತನ್ನ ಗುರು ಮಧುಚ್ಯುದನೊಂದಿಗೆ, ದೋಷರಹಿತವಾಗಿ, ಹರ್ಷದಿಂದ, ವಿಷ್ಣುವಿನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಕೇಳಲು ಉತ್ಸುಕನಾಗಿ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಮಾತನಾಡಲು ಸಿದ್ಧವಾಯಿತು. “ಎಲ್ಲರೂ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ್ದಾರೆ; ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ವೇದಗಳು ರೂಪಗೊಂಡಂತೆ, ಇಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಎಲ್ಲೆಡೆ, ಪರಮ ಹಿತ ಮತ್ತು ಸ್ವಭಾವವೇ ಗುರಿಯಾಗಿದೆ.” “ಆದ್ದರಿಂದ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೆ, ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕೇಳುತ್ತೇನೆ – ಮೃತ್ಯುವಿನ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಏನು ಶುದ್ಧ ಧರ್ಮ? ನೀವು deliberation ಮಾಡಿ, ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡಿ.” ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ವ್ಯಾಸಪುತ್ತ್ರ ಶುಕ ಮಹರ್ಷಿ, ಯಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಿಲ್ಲದೆ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತ, ಆ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಬಂದರು. ಅವರ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯರಿಗೆ ಗುರುತಿಸದಂತಿದ್ದವು; ಅವರು ಸ್ವಧನದಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತರಾಗಿದ್ದರು, ಮಕ್ಕಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರೆದಿದ್ದರು, mocking garb ಧರಿಸಿದ್ದರು. ಅವರು ಆರುಹತ್ತನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ, ತೊಡೆಯು, ಕೈ, ಭುಜ, ಗಂಡ, ಮುಖ, ಕಿವಿಗಳು, ನಾಸಿಕ, ಭ್ರೂಗಳು, ಮುಖ, ಘಂಟೆಗೋಲು ಹಸಿರು – ಎಲ್ಲವೂ ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದವು. ಅವರ ದೇಹದ ಅಂಗಗಳು graceful ಆಗಿದ್ದವು; ಕಿವಿಗಳು ಎತ್ತಿದ ನಾಸಿಕೆಗೆ ಸಮಾನವಾಗಿದ್ದವು; ಅವರ ಮುಖ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿತ್ತು; ಘಂಟೆಗೋಲು ಹಸಿರು ಕಂಠ. ಅವರ ಭುಜಗಳು ದೀರ್ಘವಾಗಿದ್ದವು, ಕೂದಲು ಮುಖದ ಮೇಲೆ freely ಹರಡಿದ್ದವು; unclothed ಆಗಿದ್ದರು; ಅವರ youthful beauty ಸದಾ ತಾಜಾ; auspicious signs ದೇಹದಲ್ಲಿ; charming smile ಇತ್ತು, ಮಹಿಳೆಯರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸೆಳೆದರು. ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಅವರ ನಿಜ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ತಿಳಿದರೂ, ಅವರ greatness concealed ಆಗಿದ್ದರಿಂದ,席ದಿಂದ ಎದ್ದು ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸಿದರು. ವಿಷ್ಣುರಾತ (ಪರೀಕ್ಷಿತ) ತಲೆಯು ಬಾಗಿಸಿ, ಆ ಪೂಜ್ಯ ಅತಿಥಿಗೆ ಪೂಜೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದರು. ಅನಪೇಕ್ಷಿತ ಮಹಿಳೆಯರು ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳು ಹಿಂತಿರುಗಿದ ನಂತರ, ಶುಕ ಮಹರ್ಷಿಯನ್ನು ಮಹಾಸನದಲ್ಲಿ ಗೌರವದಿಂದ ಕುಳಿತಿಸಿದರು. ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿಗಳು, ರಾಜರ್ಷಿಗಳು, ದೇವರ್ಷಿಗಳು – ಈ ಶ್ರೇಷ್ಠರುಗಳ ನಡುವೆ, ಶುಕ ಮಹರ್ಷಿ ಚಂದ್ರನು ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ನಡುವೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವಂತೆ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿದ್ದರು. ರಾಜನು, ಭಗವಂತನ ಭಕ್ತ, ಶಾಂತವಾಗಿ ಕುಳಿತ ಮಹರ್ಷಿಯ ಬಳಿ ಹೋಗಿ, ತಲೆಯು ಬಾಗಿಸಿ, ಕೈಗಳು ಜೋಡಿಸಿ, ಗೌರವದಿಂದ ಮಾತನಾಡಿದನು: “ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೆ, ಇಂದು ನಾವು ಸಾಮಾನ್ಯ ಕ್ಷತ್ರಿಯರು, ನಿಮ್ಮ ದಯೆಯಿಂದ, ಪವಿತ್ರತೆಯನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದೇವೆ; ನೀವು ಅತಿಥಿಯಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಭೂಮಿ ಪವಿತ್ರವಾಗಿದೆ.” “ನಿಮ್ಮನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದರೆ, ಮಾನವರ ಮನೆಗಳು ತಕ್ಷಣ ಶುದ್ಧವಾಗುತ್ತವೆ; ನೋಡಿದರೆ, ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದರೆ, ಪಾದಗಳನ್ನು ತೊಳೆದರೆ, ಆಸನ ನೀಡಿದರೆ – ಇನ್ನಷ್ಟು ಶುದ್ಧತೆ ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ.” “ನಿಮ್ಮ ಸಾನಿಧ್ಯದಿಂದ, ಮಹಾಯೋಗಿ, ಜನರ ಅತ್ಯಂತ ಭಾರೀ ಪಾಪಗಳು ಕೂಡ ತಕ್ಷಣ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ, ವಿಷ್ಣು ರಾಕ್ಷಸರನ್ನು ನಾಶ ಮಾಡಿದಂತೆ.” “ಪಾಂಡವಕುಮಾರರಿಗೆ ಪ್ರಿಯನಾದ ಕೃಷ್ಣನು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ದಯೆ ತೋರಲಿ; ಅವನು ತನ್ನ ವಂಶದ ಸಂಬಂಧಿಕರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅಂಗೀಕರಿಸಿದ್ದಾನೆ.” “ಇನ್ನಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ನಾವು, ಸಾಮಾನ್ಯ ಮರಣಶೀಲರು, ಹೇಗೆ ನಿಮ್ಮ ದರ್ಶನ ಪಡೆಯಬಹುದು? ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು ಅವ್ಯಕ್ತದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿದೆ, ನೀವು Siddha ಆಗಿದ್ದೀರಿ, ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದೀರಿ.” “ಆದ್ದರಿಂದ, ಮಹಾಯೋಗಿಗಳ ಗುರು, ನಾನು ಕೇಳುತ್ತೇನೆ – ಮೃತ್ಯುವಿನ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಏನು ಪರಮ ಸಾಧನೆ? ಯಾವ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು?” “ಏನು ಕೇಳಬೇಕು, ಪಠಿಸಬೇಕು, ಮಾಡಬೇಕು, ಸ್ಮರಿಸಬೇಕು, ಪೂಜಿಸಬೇಕು – ಅಥವಾ ಇದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾದ ಯಾವುದಾದರೂ ಇದ್ದರೆ ಹೇಳಿ.” “ನिश्चितವಾಗಿ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೆ, ಭಗವಂತನ ಸಾನಿಧ್ಯ ಗೃಹಸ್ಥರ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಹಸುವನ್ನು ಹಾಲು ಹಿಂಡುವ ಸಮಯದಲ್ಲೂ ಅಲ್ಲ.” ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ಈ ರೀತಿ ರಾಜನು ಮೃದು ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾಡಿದಾಗ, ಬಾದರಾಯಣನ ಪುತ್ರ ಶುಕ ಮಹರ್ಷಿ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಉತ್ತರ ನೀಡಿದರು. “ಶ್ರೀದೇವಿಯ ಗುಣಗಳು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ಇತ್ಯಾದಿ; ಸುಖವು ಸುಖ-ದುಃಖದ ಅಂತ್ಯ. ದುಃಖವು ಸುಖದ ಆಸೆಯಿಂದ ಬರುತ್ತದೆ. ಜ್ಞಾನದವನು ಬಂಧನ ಮತ್ತು ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದಾನೆ.” “ಮೂಢನು ದೇಹಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಇತ್ಯಾದಿಗೆ ಆಸಕ್ತನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ; ನನ್ನ ಮಾರ್ಗವೇ ವೇದ. ಮನಸ್ಸಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ತಪ್ಪು ಮಾರ್ಗ; ಸ್ವರ್ಗವು ಸತ್ತ್ವಗುಣದ ಉನ್ನತ ಸ್ಥಿತಿ.” “ನರಕವು ಅಂಧಕಾರ ಮತ್ತು ಗರ್ವ; ಸ್ನೇಹಿತ, ಗುರು, ಆತ್ಮ – ಒಂದೇ. ಮನೆ ದೇಹ; ಮಾನವತ್ವವು ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಪತ್ತು; ನಿಜವಾದ ಶ್ರೀಮಂತನು ಅದನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾನೆ.” “ಸಂತೋಷವಿಲ್ಲದವನು ಬಡವನು; ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಜಯಿಸದವನು ಕರುಣಾಜನಕನು. ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದವನು ಸ್ವಾಮಿ; ಆಸಕ್ತಿ ಇರುವವನು ವಿರುದ್ಧ.” “ಉದ್ಧವ, ನಿನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ನೀಡಲಾಗಿದೆ. ಧರ್ಮ-ಅಧರ್ಮದ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ವಿವರಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ; ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ದೋಷವನ್ನು ನೋಡುವುದು ದೋಷ, ಆದರೆ ಧರ್ಮವು ಎರಡರಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಿದೆ.” ಶುಕ ಮಹರ್ಷಿ ಹೇಳಿದರು: ಗೋಪಗಳು ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ರಾಮನ ಅದ್ಭುತ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಿದರು – ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿದುದು, ಪ್ರಲಂಬಾಸುರನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿದುದು. ಇದು ಕೇಳಿದ ಹಿರಿಯ ಗೋಪರು ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯರು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ, ವ್ರಜಕ್ಕೆ ಬಂದ ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ರಾಮನನ್ನು ದೇವತೆಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಶ್ರೇಷ್ಠರು ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದರು. ನಂತರ, ವೃಕ್ಷ, ಪ್ರಾಣಿಗಳೆಲ್ಲಾ ಚೈತನ್ಯಗೊಂಡಂತೆ, ಆಕಾಶ ಮತ್ತು ಭೂಮಿ ಗುಡುಗಿನಿಂದ ನಾದಿಸಿದಂತೆ, ಮಳೆಯ ಕಾಲ ಆರಂಭವಾಯಿತು.