ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ದಿತಿಯು, ಪ್ರಾಚೀನ ಪುರುಷನಾದ ಹರಿಯನ್ನು ಒಂದು ವರ್ಷಕ್ಕೂ ಹತ್ತಿರವಾದ ಕಾಲದವರೆಗೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದಳು. ಹೀಗೆ ಪೂಜಿಸಿದ ಫಲವಾಗಿ, ಅವಳಿಗೆ ಸಮಾನತೆ ದೊರಕಿತು. ಇಂದ್ರನ ಜೊತೆಗೆ ಐವತ್ತಾರು ದೇವತೆಗಳು ಮರುತ್ಗಳಾಗಿ ಜನಿಸಿದರು. ಅವರು ತಮ್ಮ ತಾಯಿಯ ದೋಷವನ್ನು ದೂರಮಾಡಿ, ಹರಿಯ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ಸೋಮಪಾನ ಯೋಗ್ಯರಾದರು. ಒಂದು ದಿನ ದಿತಿ ಎದ್ದಳು ಮತ್ತು ಅವಳ ಮಕ್ಕಳನ್ನು, ದೇವಿಯನ್ನು ಮತ್ತು ಇಂದ್ರನನ್ನು ಬೆಂಕಿಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನರಾಗಿ, ದೋಷರಹಿತರಾಗಿ, ಸಂತೋಷದಿಂದ ನೋಡಿದಳು. ಆಗ ಅವಳು ಇಂದ್ರನನ್ನು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದಳು: “ಮಗನೇ, ಆದಿತ್ಯರಿಗೆ ಭಯವನ್ನುಂಟುಮಾಡುವ ಈ ಕಠಿಣ ವ್ರತವನ್ನು ನಾನು ಒಂದು ಮಗನಿಗಾಗಿ ಕೈಗೊಂಡೆನು. ಆದರೆ ಏಕೆಂದರೆ ಏಕಮಗನಾಗಬೇಕಾಗಿದ್ದಾಗ, ಏಳುವರು ಏಳಾಗಿ ವಿಭಜಿತರಾದರು? ಇದು ಹೇಗೆ ಸಂಭವಿಸಿತು? ನೀನು ತಿಳಿದಿದ್ದರೆ ನನಗೆ ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳು, ಮೋಸಮಾಡಬೇಡ.” ಇಂದ್ರನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: “ತಾಯಿ, ನಿನ್ನ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಅರಿತು ನಾನು ಹತ್ತಿರವಾಯಿತು. ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಾಗ ನಾನು ನಿನ್ನ ಗರ್ಭವನ್ನು ವಿಭಜಿಸಿದೆನು; ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ, ನನ್ನ ಉದ್ದೇಶದಲ್ಲಿ ಇತ್ತು. ನಿನ್ನ ಗರ್ಭವನ್ನು ನಾನು ಏಳು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ಕತ್ತರಿಸಿದೆನು. ಆ ಏಳು ಭಾಗಗಳಿಂದ ಏಳು ಮಕ್ಕಳು ಹುಟ್ಟಿದರು. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದನ್ನು ಏಳಾಗಿ ವಿಭಜಿಸಿದರೂ, ಯಾರೂ ನಾಶವಾಗಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಮಾಡಿದ ಈ ಆಶ್ಚರ್ಯಕರ ಫಲಿತಾಂಶವನ್ನು ನೋಡಿ, ಇದು ಪರಮಾತ್ಮನ ಪೂಜೆಯಿಂದ ಸಾದ್ಯವಾಯಿತು ಎಂದು ತಿಳಿಯಿತು. ಯಾರು ಏನನ್ನೂ ಬಯಸದೇ ಭಗವಂತನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ನಿಜವಾದ ಜ್ಞಾನಿಗಳು; ಆದರೆ ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಪೂಜಿಸುವವರು ಅಲ್ಲ. ಯಾರು ಜ್ಞಾನಿಗಳೋ, ಅವರು ಭಗವಂತನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬಹುದು; ಏಕೆಂದರೆ ಭೌತಿಕ ಗುಣಗಳ ಸಂಪರ್ಕದಿಂದ ನರಕಕ್ಕೂ ಹೋಗಬಹುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ತಾಯಿ, ನಾನು ಮಾಡಿದ ಈ ಮಹಾ ಅಪರಾಧವನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸು. ನಿನ್ನ ಗರ್ಭ ಪುನಃ ಜೀವದಿಂದ ಉದಯವಾಗಿದೆ, ಇದು ನಿನ್ನ ಪುಣ್ಯದಿಂದ.” ಇಂದ್ರನು ಹೀಗೆ ಬೇಡಿಕೊಂಡಾಗ, ದಿತಿ ಶುದ್ಧ ಹೃದಯದಿಂದ, ತೃಪ್ತಿಯಿಂದ ಅವನನ್ನು ಅನುಮತಿಸಿದಳು. ಇಂದ್ರನು ಮರುತ್ಗಳೊಂದಿಗೆ ಅವಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಶ್ರೀ ಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: “ನೀನು ಕೇಳಿದ ಮರುತ್ಗಳ ಶುಭಜನನವನ್ನು ನಾನು ವಿವರಿಸಿದೆನು. ಇನ್ನೇನು ಹೇಳಲಿ?” ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಸುತ್ತಮುತ್ತ ನಡೆದ ಘಟನೆಗಳು ಇಂತಿವೆ: ರಾಜನು, ತನ್ನಿಂದ ಆಗದಿದ್ದರೂ, ನಿರ್ದೋಷಿಯಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಮಾಡಿದ ಅಪರಾಧವನ್ನು ನೆನೆದು, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ದುಃಖಗೊಂಡನು. “ನಾನು ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಅವಮಾನ ಮಾಡಿದುದರಿಂದ ದೊಡ್ಡ ಅಪಾಯ ಬರುತ್ತದೆ. ಅದು ಬರಲಿ, ಅದು ನನ್ನ ಪಾಪಕ್ಕೆ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವಾಗಲಿ, ಮತ್ತೆ ನಾನು ಇಂತಹ ದುಷ್ಟಕೃತ್ಯ ಮಾಡುವದಿಲ್ಲ,” ಎಂದು ಆತನು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು. “ಇಂದು, ಆ ಕ್ರುದ್ಧ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಶಾಪದಿಂದ ಉಂಟಾದ ಅಗ್ನಿಯು ನನ್ನ ರಾಜ್ಯ, ಶಕ್ತಿ, ಧನವನ್ನೆಲ್ಲಾ ದಹಿಸಲಿ. ನಾನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ದೇವತೆ, ಅಥವಾ ಹಸುವಿಗೆ ದುಷ್ಟಭಾವನೆ ಇಡುವದಿಲ್ಲ,” ಎಂದು ಆತನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಮಾಡಿದನು. ಹೀಗೆ ಆತನು ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವನು ಋಷಿಪುತ್ರನು ‘ತಕ್ಷಕ’ ಎಂಬ ನಾಗನ ಮೂಲಕ ತನ್ನ ಮರಣವನ್ನು ಘೋಷಿಸಿದ್ದನ್ನು ಕೇಳಿದನು. ಇದನ್ನು ಆತನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡನು, ಏಕೆಂದರೆ ತಕ್ಷಣವೇ ತಕ್ಷಕನಿಂದ ತನ್ನ ಅತಿಕಟ್ಟಿನ ಬಂಧನಕ್ಕೆ ವೈರಾಗ್ಯ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದನು. ಆ Raja, ಭೂಮಿಯ ಮತ್ತು ಪರಲೋಕದ ಆಸೆಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಕೃಷ್ಣನ ಪಾದಸೇವೆಗೆ ತೊಡಗಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿ, ಅಮೃತವಾದ ಗಂಗೆಯ ತಟದಲ್ಲಿ ಉಪವಾಸಕ್ಕೆ ಕುಳಿತುಕೊಂಡನು. ಆ ನದಿಯು ಕೃಷ್ಣನ ಪಾದಧೂಳಿಯಿಂದ ಪಾವನವಾಗಿದೆ, ಗಂಗೆಯಿಗಿಂತಲೂ ಶುದ್ಧವಾಗಿದೆ, ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳನ್ನೂ ಪಾವನಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಮರಣದ ಭಯದಲ್ಲಿರುವವರು ಯಾರಾದರೂ ಅವಳನ್ನು ಸೇವಿಸದೆ ಇರಲಾರರು. ಪಾಂಡವಪುತ್ರನು ಹೀಗೆ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿ, ವಿಷ್ಣುಪಾದದ ತಟದಲ್ಲಿ ಉತ್ತರಮುಖವಾಗಿ ಕುಳಿತು, ಮುಕುಂದನ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ಏಕಾಗ್ರಗೊಳಿಸಿದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಲೋಕವನ್ನು ಪಾವನಗೊಳಿಸುವ ಮಹರ್ಷಿಗಳು, ತಮ್ಮ ಶಿಷ್ಯರೊಂದಿಗೆ, ವಿವಿಧ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದ ಬಂದರು. ಬಹುತೇಕರು ಕ್ಷೇತ್ರಯಾತ್ರೆಯ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಬಂದರು; ಧರ್ಮಾತ್ಮರು ತಾವೇ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳನ್ನು ಪಾವನಗೊಳಿಸುವವರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅಲ್ಲಿ ಬಂದ ಮಹರ್ಷಿಗಳು: ಅತ್ರಿ, ವಸಿಷ್ಠ, ಚ್ಯವನ, ಶರದ್ವಾನ್, ಅರಿಷ್ಟನೇಮಿ, ಭೃಗು, ಅಂಗಿರಾ, ಪರಾಶರ, ಗಾಧಿಪುತ್ರ, ರಾಮ, ಉತಾಥ್ಯ, ಇಂದ್ರಪ್ರಮದ, ಏಧ್ಮವಾಹ, ಮೇಧಾತಿಥಿ, ದೇವಲ, ಆರ್ಷ್ಟಿಷೇಣ, ಭಾರದ್ವಾಜ, ಗೌತಮ, ಪಿಪ್ಪಲಾದ, ಮೈತ್ರೇಯ, ಔರ್ವ, ಕವಷ, ಕುಂಭಯೋನಿ, ದ್ವೈಪಾಯನ ಮತ್ತು ಪೂಜ್ಯ ನಾರದ. ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ದೇವರ್ಷಿಗಳು, ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿಗಳು, ರಾಜರ್ಷಿಗಳು, ಹಾಗೂ ಅರುಣ ಮತ್ತು ಅವನ ಸಂಗಾತಿಗಳು ಕೂಡ ಬಂದರು. ರಾಜನು ಈ ಮಹರ್ಷಿಗಳನ್ನು ಆದರದಿಂದ ಗೌರವಿಸಿ, ಶಿರೋವಂದನೆ ಮಾಡಿದನು. ಅವರು ಆರಾಮವಾಗಿ ಕುಳಿತ ನಂತರ, ರಾಜನು ಮನಸ್ಸು ಶುದ್ಧವಾಗಿ, ನಿರ್ಧಾರಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅವರ ಮುಂದೆ ಕೈಮುಗಿದು ನಿಂತನು. ರಾಜನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದನು: “ರಾಜರಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಮಹಾ ಭಾಗ್ಯ, ಏಕೆಂದರೆ ಮಹಾನ್ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಅನುಗ್ರಹಿಸಿದ್ದಾರೆ. ರಾಜವಂಶವು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಪಾದಸೇವೆಯನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿದ ಕಾರಣ ಪತಿತವಾಗಿದೆ—ಹೇ, ಎಂತಹ ಪಾಪಕರ ಕೃತ್ಯಗಳು!” “ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಗೃಹಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಆಸಕ್ತವಾಗಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ಪರಮೇಶ್ವರನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಮಾತುಗಳ ಮೂಲಕ ನನ್ನಲ್ಲಿ ವೈರಾಗ್ಯವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿದ್ದಾನೆ. ಆ ಬಂಧನವೇ ಬೇಗ ಭಯಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ.” “ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೆ, ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಬಳಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಭಗವಂತನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುವಂತೆ, ಗಂಗಾದೇವಿಯು ನನ್ನೊಡನೆ ಇರಲಿ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಶಾಪದಿಂದ ಆಗಲಿ, ಅಥವಾ ತಕ್ಷಕನ ವಿಷದಿಂದ ಆಗಲಿ, ಏನೇ ಆಗಲಿ, ಈ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಹಾಡಿರಿ.” “ಪುನಃ ಅವ್ಯಯನಾದ ಭಗವಂತನಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿ ಇರಲಿ; ಅವನ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದವರಲ್ಲಿ ಸ್ನೇಹ ಇರಲೆಂದು ನಾನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತೇನೆ. ಎಲ್ಲ ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸದಾ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ವಂದನೆ ಇರಲಿ.” ಹೀಗೆ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ರಾಜನು, ಪೂರ್ವಭಾಗದಲ್ಲಿ ಕುಶದ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಉತ್ತರಮುಖವಾಗಿ ಕುಳಿತು, ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ಮತ್ತು ಮಗನ ಭಾರವನ್ನು ಸಮುದ್ರದ ಪುತ್ರಿಗೆ (ಗಂಗೆಗೆ) ಒಪ್ಪಿಸಿ, ಸ್ಥಿರಚಿತ್ತನಾದನು. ರಾಜನು ಉಪವಾಸಕ್ಕೆ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಾಗ, ದೇವತೆಗಳು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಪ್ರಶಂಸಿಸಿ, ಭೂಮಿಗೆ ಪುಷ್ಪಗಳನ್ನು ಸುರಿದು, ಮೃದಂಗಗಳನ್ನು ಬಾರಿಸಿದರು. ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಕೂಡ ರಾಜನನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿ, ಅವನ ಧರ್ಮಮಯ ವರ್ತನೆಯನ್ನು ಪ್ರಶಂಸಿಸಿದರು: “ಇವನ ನಡೆ ಜನರ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ, ಭಗವಂತನ ಗುಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲಾಗಿದೆ. ಇದು ಆಶ್ಚರ್ಯವಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಕೃಷ್ಣಭಕ್ತರಲ್ಲಿ, ರಾಜಸಿಂಹಾಸನವನ್ನು ತಕ್ಷಣ ತ್ಯಜಿಸಿ, ಭಗವಂತನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವನ್ನು ಬಯಸುವುದು ಸಹಜವೇ.” “ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ಇಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುತ್ತೇವೆ, ಅವನು ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವವರೆಗೆ. ನಂತರ ಈ ಪರಮಭಕ್ತನು ವೈರಾಗ್ಯ ಮತ್ತು ದುಃಖರಹಿತ ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವನು.” ಮಹರ್ಷಿಗಳ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಪರೀಕ್ಷಿತನು, ಗಂಭೀರವಾಗಿ, ತನ್ನ ಗುರು ಮತ್ತು ಭಗವಂತನೊಂದಿಗೆ, ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಎಲ್ಲ ಮಹರ್ಷಿಗಳನ್ನು ವಂದಿಸಿ, ವಿಷ್ಣುವಿನ ಲೀಲೆಯನ್ನು ಕೇಳಲು ಉತ್ಸುಕನಾದನು. “ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದ ಮಹರ್ಷಿಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ್ದಾರೆ, ವೇದಗಳು ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿರುವಂತೆ. ಇಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಎಲ್ಲಿಯೂ, ಪರಮಹಿತ ಮತ್ತು ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪವೇ ಗುರಿಯಾಗಿರಬೇಕು.” “ಆದುದರಿಂದ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೆ, ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕೇಳುತ್ತೇನೆ: ಮೃತ್ಯುವಿನ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಇರುವವರಿಗೆ ಶುದ್ಧ ಧರ್ಮ ಯಾವುದು? ನೀವು ಚಿಂತಿಸಿ, ನನಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಮಾಡಿ.” ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ವ್ಯಾಸಪುತ್ರನಾದ ಮಹಾ ಪುಜ್ಯ ಶುಕಮುನಿ, ನಿರಾಶ್ರಯವಾಗಿ, ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದನು. ಅವನ ಲಕ್ಷಣಗಳು ತಿಳಿಯಲಾಗದಂತಹವು, ಆತ್ಮತೃಪ್ತನಾಗಿ ಮಕ್ಕಳ ಜೊತೆ, ಅವಮಾನಿಯಂತೆ ಕಾಣುವ ವೇಷದಲ್ಲಿ ಬಂದನು. ಅವನು ಹದಿನಾರು ವಯಸ್ಸಿನವನಂತೆ, ನಾಜೂಕಾದ ಕಾಲು, ಕೈ, ತೊಡೆ, ಭುಜ, ಹೊಟ್ಟೆ, ಕಮಲದಂತೆ ಮುಖ, ದೊಡ್ಡ, ಉದ್ದವಾದ ಕಣ್ಣುಗಳು, ಸಮಾನವಾದ ಕಿವಿಗಳು ಮತ್ತು ಮೂಗು, ಸುಂದರ ಭ್ರೂಗಳು, ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಮುಖ, ಶಂಖದಂತೆ ಗಂಟು, ಅಗೋಚರವಾದ ಹಸಿವಣಿಗಳು, ವಿಶಾಲವಾದ ಎದೆ, ಆಳವಾದ ನಾಭಿ, ಮೃದು ಹೊಟ್ಟೆ, ಉಡುಪು ಇಲ್ಲದೆ, ಕೂದಲು ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಹರಡಿರುವುದು, ದೀರ್ಘವಾದ ಭುಜಗಳು ದೇವತೆಗಳಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು. ಹೀಗೆ ಮಹರ್ಷಿಗಳು, ದೇವತೆಗಳು, ರಾಜನು, ಮತ್ತು ಪರಮಭಕ್ತ ಶುಕಮುನಿಯು ಪವಿತ್ರ ಗಂಗಾತೀರದಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿ, ಧರ್ಮ, ವೈರಾಗ್ಯ ಮತ್ತು ಭಗವತ್ಪ್ರಾಪ್ತಿಯ ಮಹೋತ್ಸವವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದರು.