ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಇಂದ್ರನು ತನ್ನ ವಜ್ರಾಸ್ತ್ರದಿಂದ ದಿತಿಯ ಚಿನ್ನದ ವರ್ಣದ ಗರ್ಭವನ್ನು ಏಳು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ಭೇದಿಸಿದನು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಭಾಗವೂ ಅಳುತ್ತಾ ಇದ್ದಾಗ, ಇಂದ್ರನು ಅವರಿಗೆ ಪುನಃ “ಅಳಬೇಡಿ” ಎಂದು ಸಮಾಧಾನ ನೀಡಿದನು. ಗರ್ಭವನ್ನು ವಿಭಜಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಆ ಭಾಗಗಳು ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ, “ಇಂದ್ರಾ, ನೀನು ನಮ್ಮನ್ನು, ನಿನ್ನ ಸಹೋದರರಾದ ಮರುತ್ಗಳನ್ನು, ಕೊಲ್ಲಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತಿರುವುದೇಕೆ?” ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದರು. ಕೌಶಿಕನು, ಅಂದರೆ ಇಂದ್ರನು, “ಭಯಪಡಬೇಡಿ ಸಹೋದರರೇ, ನೀವು ನನಗೆ ಬಹಳ ಪ್ರಿಯರು. ನೀವು ನನ್ನ ಸೇವಕರು, ಮರುತ್ಗಳ ಗುಂಪು, ನಾನೊಬ್ಬನಿಗೆ ನಿಷ್ಠರಾಗಿರುವವರು” ಎಂದು ಉತ್ತರಿಸಿದನು. ದಿತಿಯ ಗರ್ಭವು ಶ್ರೀನಿವಾಸನ ಕರುಣೆಯಿಂದ ಮೃತ್ಯುವನ್ನು ತಲುಪಲಿಲ್ಲ; ವಜ್ರಾಸ್ತ್ರದಿಂದ ಪುನಃ ಪುನಃ ಹೊಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟರೂ, ದ್ರೋಣನ ಶಸ್ತ್ರದಿಂದ ನೀವು ಬದುಕಿದಂತೆ, ಗರ್ಭವು ಉಳಿದುಕೊಂಡಿತು. ಮೂಲ ಪುರುಷನನ್ನು ಒಂದೇ ಬಾರಿ ಪೂಜಿಸಿದರೂ, ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಸಮಾನತೆ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ; ದಿತಿ ಸುಮಾರು ಒಂದು ವರ್ಷ ಹರಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದಳು. ಇಂದ್ರನೊಂದಿಗೆ ಆ ಐವತ್ತು ದೇವತೆಗಳು ಮರುತ್ಗಳಾಗಿದರು; ತಾಯಿಯ ದೋಷವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿ, ಹರಿಯು ಅವರನ್ನು ಸೋಮಪಾನಿಗಳನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದನು. ದಿತಿ ಎದ್ದು, ತನ್ನ ಪುತ್ರರನ್ನು ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನರಾಗಿರುವುದನ್ನು, ದೇವಿಯೊಂದಿಗೆ, ನಿರ್ದೋಷವಾಗಿ, ಇಂದ್ರನೊಂದಿಗೆ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಕೂಡಿ ಇರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದಳು. ಆಕೆ ಇಂದ್ರನಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು: “ಮಗನೇ, ನಾನು ಈ ಅತ್ಯಂತ ಕಠಿಣ ವ್ರತವನ್ನು ಕೈಗೊಂಡೆ, ಇದು ಆದಿತ್ಯರಿಗೆ ಭಯವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ, ಮಗನನ್ನು ಪಡೆಯಬೇಕೆಂದು ಇಚ್ಛಿಸಿ.” “ಒಬ್ಬ ಮಗನಿಗಾಗಿ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿದ್ದೆ, ಆದರೆ ಏಳು ಭಾಗಗಳು ಏಳುಪಟ್ಟು ಆಗಿವೆ—ಇದು ಹೇಗೆ? ನೀನು ತಿಳಿದಿದ್ದರೆ, ನನಗೆ ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳು, ಮೋಸ ಮಾಡಬೇಡ.” ಇಂದ್ರನು ಹೇಳಿದನು: “ತಾಯಿ, ನಿನ್ನ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಅರಿತು ನಾನು ಹತ್ತಿರ ಬಂದು, ಅವಕಾಶವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಗರ್ಭವನ್ನು ವಿಭಜಿಸಿದನು; ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಧರ್ಮದ ಕಡೆ ಅಲ್ಲ, ನನ್ನ ಉದ್ದೇಶದ ಕಡೆ ಇತ್ತು.” “ನಿನ್ನ ಗರ್ಭವನ್ನು ನಾನು ಏಳು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ಕತ್ತರಿಸಿದೆ, ಅವುಗಳಿಂದ ಏಳು ಹುಡುಗರು ಉದಯಿಸಿದರು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರನ್ನು ಮತ್ತೆ ಏಳು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ವಿಭಜಿಸಿದರೂ, ಯಾರೂ ಮೃತ್ಯುವನ್ನು ತಲುಪಲಿಲ್ಲ.” “ನಾನು ಮಾಡಿದ ಈ ಅಚ್ಚರಿಯ ಫಲಿತಾಂಶವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ಇದು ಪರಮಾತ್ಮನ ಪೂಜೆಯಿಂದ ಉಂಟಾಗಿರುವ ಯಶಸ್ಸು ಎಂದು ತಿಳಿಯಿತು.” “ಯಾರು ಏನನ್ನೂ ಬಯಸದೆ ಭಗವಂತನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ನಿಜವಾದ ಜ್ಞಾನಿಗಳೆಂದು ನೆನಪಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ; ಆದರೆ ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಬಯಸುವವರು ಹಾಗಲ್ಲ.” “ಯಾರು ಜ್ಞಾನಿಗಳು, ಅವರು ಭಗವಂತನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವ ಅವಕಾಶವಿದ್ದಾಗ, ಭೌತಿಕ ಗುಣಗಳ ಸಂಪರ್ಕವನ್ನು, ಅದು ನರಕಕ್ಕೂ ತಲುಪಿಸುತ್ತದೆ, ಯಾರು ಇಚ್ಛಿಸುವರು?” “ಆದ್ದರಿಂದ, ತಾಯಿ, ನಾನು ಮಾಡಿದ ಈ ದೊಡ್ಡ ದೋಷವನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಬೇಕು; ನಾನು ಬಾಲಿಶನಾಗಿದ್ದೆ, ಹೀನನಾಗಿದ್ದೆ. ಧನ್ಯವಾಗಿಯೂ, ನಿನ್ನ ಗರ್ಭವು ಮೃತ್ಯುವಿನಿಂದ ಪುನಃ ಉದಯಿಸಿದೆ.” ಶ್ರೀ ಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ದಿತಿ ಅನುಮತಿಸಿದಂತೆ, ಶುದ್ಧ ಹೃದಯದಿಂದ ಸಂತೋಷಗೊಂಡು, ಇಂದ್ರನು ಮರುತ್ಗಳೊಂದಿಗೆ ತಾಯಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಮರಳಿ ಹೋದನು. “ನೀನು ಕೇಳಿದ ಎಲ್ಲವೂ ನಾನು ಹೇಳಿದೆ, ಮರುತ್ಗಳ ಶುಭ ಜನ್ಮದ ಕಥೆಯನ್ನು. ಇನ್ನೇನು ಹೇಳಲಿ?” ಎಂದು ಶುಕನು ಹೇಳಿದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಸೂತನು ಕಥೆಯನ್ನು ಮುಂದುವರೆದನು: ರಾಜನು, ಆ ಘಟಿತ ಅಪರಾಧವನ್ನು ಕುರಿತು ಆಳವಾಗಿ ಚಿಂತನೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು; “ಅಯ್ಯೋ, ನಿರ್ದೋಷಿಯಾದ, ಗುಪ್ತ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ನಾನು ಅಯೋಗ್ಯನಂತೆ ವರ್ತಿಸಿದ್ದೇನೆ” ಎಂದು ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಶೋಕಪಡುತ್ತಿದ್ದನು. “ನಾನು ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಗೌರವಿಸದೆ ವರ್ತಿಸಿದ್ದರಿಂದ, ದೊಡ್ಡ ವಿಪತ್ತು, ತಪ್ಪಿಸಲಾಗದಂತಹದು, ಶೀಘ್ರದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಬರುವದು ಖಚಿತ. ಅದು ಬರಲಿ, ಅದು ನನ್ನ ಪಾಪಕ್ಕೆ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವಾಗಲಿ, ಮತ್ತೆ ನಾನು ಇಂತಹ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡಬಾರದು.” “ಇಂದು, ಕೋಪಗೊಂಡ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಅಗ್ನಿಯು, ನನ್ನ ರಾಜ್ಯ, ಶಕ್ತಿ, ಬೃಹತ್ ಭಂಡಾರವನ್ನು ನಾಶ ಮಾಡಲಿ; ನಾನು ದುರ್ದೈವಿಯಾಗಿರುವವನು, ಮತ್ತೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ದೇವತೆ, ಗೋವುಗಳಿಗೆ ಕೆಟ್ಟ ಮನಸ್ಸು ಹೊಂದಬಾರದು.” ಹೀಗೆ ಚಿಂತನೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವನು ಋಷಿಯ ಮಗನು ತಕ್ಷಣವೇ ತಕ್ಷಕ ಎಂಬ ಸರ್ಪದ ಮೂಲಕ ಮೃತ್ಯುವನ್ನು ಘೋಷಿಸಿದ್ದ다는 ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿದನು. ಇದನ್ನು ಅವನು ಉತ್ತಮವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿದನು, ಏಕೆಂದರೆ ತಕ್ಷಕನ ಮೂಲಕ ಅವನು ಬಂಧನವನ್ನು ತೊರೆದು ವೈರಾಗ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುವನು. ಆ ಬಳಿಕ, ಈ ಲೋಕ ಮತ್ತು ಪರಲೋಕವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಅವುಗಳ ನಿರರ್ಥಕತೆಯನ್ನು ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ಆಲೋಚಿಸಿ, ಅವನು ಕೃಷ್ಣನ ಪಾದಸೇವೆಗೆ ನಿರ್ಧರಿಸಿ, ಅಮೃತ ನದಿಯ ತೀರದಲ್ಲಿ ಉಪವಾಸಕ್ಕೆ ಕುಳಿತನು. ಆ ನದಿ, ಕೃಷ್ಣನ ಪಾದಧೂಳಿಯೊಂದಿಗೆ ಮಿಶ್ರವಾದ ನೀರು, ಗಂಗೆಯಿಗಿಂತಲೂ ಶುದ್ಧವಾಗಿದ್ದು, ಎಲ್ಲಾ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಅಧಿಪತಿಗಳನ್ನು ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ—ಮೃತ್ಯುವನ್ನು ಎದುರಿಸುವವರು ಯಾರು ಅವಳ ಸೇವೆಯನ್ನು ಮಾಡದೆ ಉಳಿಯುವರು? ಹೀಗೆ ಪಾಂಡುವಿನ ಮಗನು ನಿರ್ಧರಿಸಿ, ವಿಷ್ಣುಪದದ ತೀರದಲ್ಲಿ ಉಪವಾಸವ್ರತವನ್ನು ಕೈಗೊಂಡನು, ತನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಮುಕುಂದನ ಪಾದಗಳ ಮೇಲೆ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ, ಋಷಿಯ ನಿರ್ಧಾರದಿಂದ, ಎಲ್ಲಾ ಬಂಧನಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ ಕುಳಿತನು. ಆ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ, ಲೋಕವನ್ನು ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸುವ ಮಹಾ ಮತ್ತು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಋಷಿಗಳು ತಮ್ಮ ಶಿಷ್ಯರೊಂದಿಗೆ ಆಗಮಿಸಿದರು; ಬಹುಪಾಲು, ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆ ಎಂಬ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಬಂದರು, ಏಕೆಂದರೆ ಧರ್ಮಾತ್ಮರು ತೀರ್ಥಗಳನ್ನು ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅತ್ರಿ, ವಸಿಷ್ಠ, ಚ್ಯವನ, ಶರದ್ವಾನ್, ಅರಿಷ್ಟನೇಮಿ, ಭೃಗು, ಅಂಗಿರಾ; ಪಾರಾಶರ, ಗಾಧಿಯ ಪುತ್ರ, ರಾಮ, ಉತಥ್ಯ, ಇಂದ್ರಪ್ರಮದ, ಎಧ್ಮವಾಹ; ಮೇಧಾತಿಥಿ, ದೇವಲ, ಆರ್ಷ್ಟಿಷೇಣ, ಭಾರದ್ವಾಜ, ಗೌತಮ, ಪಿಪ್ಪಲಾದ; ಮೈತ್ರೇಯ, ಔರ್ವ, ಕವಷ, ಕುಂಭಯೋನಿ, ದ್ವೈಪಾಯನ, venerable नारದ; ಮತ್ತು ಇತರರು, ದೇವ ಋಷಿಗಳು, ಬ್ರಹ್ಮ ಋಷಿಗಳು, ರಾಜ ಋಷಿಗಳು, ಅರುಣ ಮತ್ತು ಅವರ ಸಂಗಡಿಗರು; ರಾಜನು, ಈ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಋಷಿಗಳ ವಂಶಜರನ್ನು ಗೌರವದಿಂದ ಸತ್ಕರಿಸಿ, ತಲೆಯನ್ನು ನಮಿಸುವ ಮೂಲಕ ವಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದನು. ಅವರು ಆರಾಮವಾಗಿ ಕುಳಿತ ಮೇಲೆ, ರಾಜನು ತಮ್ಮ ಗೌರವವನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸಿ, ಸ್ಪಷ್ಟ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ತನ್ನ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಪಾಲಿಸಲು, ಕೈಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿ ಅವರ ಮುಂದೆ ನಿಂತನು. ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು: “ಅಯ್ಯೋ, ರಾಜರ ನಡುವೆ ನಾವು ಅತ್ಯಂತ ಧನ್ಯರು, ಏಕೆಂದರೆ ಶ್ರೇಷ್ಠರು ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಕರುಣೆಯನ್ನು ತೋರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ರಾಜವಂಶವು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಪಾದಗಳನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿದ ಪಾಪದಿಂದ ದೂರಕ್ಕೆ ತಬ್ಬಲಾಗಿದೆ—ಅಯ್ಯೋ, ಇಂತಹ ದೋಷಪೂರ್ಣ ಕಾರ್ಯಗಳು!” “ನನಗಾಗಿ, ಸರ್ವಾಧಿಪತಿ ಭಗವಂತನು, ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಮನೆಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಪುನಃ ಪುನಃ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು, ವೈರಾಗ್ಯವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿದ್ದಾನೆ, ಅದು ದ್ವಿಜರ ವಚನದಲ್ಲಿ ಬೇರೂರಿದೆ, ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳುವಿಕೆ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಭಯವನ್ನು ತರುತ್ತದೆ.” “ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೇ, ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಹತ್ತಿರದವನಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ್ದೇನೆ, ಗಂಗಾದೇವಿ, ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಭಗವಂತನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿದೆ. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಶಾಪದಿಂದಾಗಲಿ, ತಕ್ಷಕ ಸರ್ಪದಿಂದಾಗಲಿ, ಏನು ಆಗಲಿ; meanwhile, ವಿಷ್ಣುವಿನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಹಾಡಿರಿ.” “ಮತ್ತೆ ಅನಂತ ಭಗವಂತನಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳುವಿಕೆ ಇರಲಿ, ಮತ್ತು ಅವನ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದವರಲ್ಲಿ; ನಾನು ಯಾಗಾದರೂ ಜನ್ಮ ಹೊಂದಿದರೂ, ಸದಾ ಸಜ್ಜನರಲ್ಲಿ ಸ್ನೇಹ ಇರಲಿ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ.” ಹೀಗೆ, ರಾಜನು ನಿರ್ಧಾರದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ, ಉತ್ತರ ದಿಕ್ಕಿನ ಕಡೆ, ಪೂರ್ವದ ತೀರದಲ್ಲಿ, ಕುಶದ ಹಾಸಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು, ತನ್ನ ಪತ್ನಿ ಮತ್ತು ಮಗನ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಸಮುದ್ರದ ಪುತ್ರಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿ, ನಿರಂತರವಾಗಿ ಭಗವಂತನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿದ್ದನು. ರಾಜನು ಉಪವಾಸವ್ರತದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಾಗ, ದೇವತೆಗಳು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದವು; ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಹೂಗಳನ್ನು ಚೆದುರಿಸಿದವು, ಡೊಳ್ಳುಗಳು ಪುನಃ ಪುನಃ ಘೋಷಿಸಿದವು. ಮಹಾ ಋಷಿಗಳು, ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊಂಡು, ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿ, ಅವನ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿದರು: “ಅವನ ವರ್ತನೆ ಜನರ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ, ಭಗವಂತನ ಗುಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾಗಿದೆ, ಶ್ರೇಷ್ಠರು ಪ್ರಶಂಸಿಸುವಂತಹದು.” “ಇದು ಆಶ್ಚರ್ಯವಲ್ಲ, ರಾಜ ಋಷಿಗಳಲ್ಲಿ, ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ನಿಷ್ಠೆಯುಳ್ಳವರಲ್ಲಿ, ಅವರು ರಾಜಮಕುಟದಿಂದ ಅಲಂಕೃತವಾದ ಸಿಂಹಾಸನವನ್ನು ತಕ್ಷಣವೇ ತ್ಯಜಿಸಿ, ಭಗವಂತನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಬಯಸುವರು.” “ನಾವು ಎಲ್ಲರೂ ಇಂದು ಇಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವೆವು, ಅವನು ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವವರೆಗೆ; ನಂತರ, ಈ ಭಗವಂತನ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಭಕ್ತನು, ರಾಗ ಮತ್ತು ದುಃಖದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ, ಪರಮ ಲೋಕವನ್ನು ತಲುಪುವನು.” ಋಷಿಗಳ ಸಭೆಯ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಪರಿಕ್ಷಿತನು, ಮಧುಚ್ಯುದನ ಜೊತೆ, ತನ್ನ ಗುರುನೊಂದಿಗೆ, ನಿರ್ದೋಷಿಯಾಗಿ, ಸಭೆಯ ಎಲ್ಲರನ್ನು ವಂದಿಸಿ, ವಿಷ್ಣುವಿನ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಕೇಳಲು ಉತ್ಸುಕರಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದನು. ಎಲ್ಲರೂ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕಿನಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ್ದಾರೆ, ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ವೇದಗಳು ರೂಪುಗೊಳ್ಳುವಂತೆ; ಇಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಬೇರೆಡೆ, ಪರಮ ಹಿತ ಮತ್ತು ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ತಿಳಿಯುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಉದ್ದೇಶವಿಲ್ಲ. ಹೀಗೆ, ಈ ಭಾಗವತ ಪುರಾಣದ ಈ ಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಮರುತ್ಗಳ ಜನ್ಮದ ವಿಸ್ಮಯಕರ ಕಥೆ, ದಿತಿಯ ವ್ರತ, ಇಂದ್ರನ ಕರ್ತವ್ಯ, ಮತ್ತು ಪರಿಕ್ಷಿತನ ವೈರಾಗ್ಯವ್ರತ, ಋಷಿಗಳ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯ, ಭಗವಂತನ ಭಕ್ತಿಯ ಮಹತ್ವವನ್ನು ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ.