ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಧರ್ಮದ ರಕ್ಷಕನಾಗಿದ್ದ ಮಹಾರಾಜ ಬ್ರಿಹಚ್ಛ್ರವನು, ರಾಜರ್ಷಿಯಾಗಿದ್ದನು ಮತ್ತು ನಿಜವಾದ ಭಕ್ತನಾಗಿದ್ದನು. ಅವನು ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಾಗಗಳನ್ನು ನಡೆಸಿದ ಮಹಾನ್ ಚಕ್ರವರ್ತಿಯಾಗಿದ್ದ. ಆದರೆ, ಅವನ ಮೇಲೆ ನಿರ್ದೋಷಿಯಾಗಿದ್ದ ಈ ರಾಜನಿಗೆ ತಿಳಿವಳಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಅಪೂರ್ಣತೆಯಿದ್ದ ಬಾಲಕನಿಂದ ಪಾಪವೊಂದು ನಡೆಯಿತು. ಈ ಅಪರಾಧವನ್ನು ಎಲ್ಲರ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪಿಯಾದ ಭಗವಂತನು ಕ್ಷಮಿಸಲಿ ಎಂದು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸಲಾಯಿತು. ಯಾವುದೇ ಅವಮಾನ, ಮೋಸ, ಶಾಪ, ನಿಂದನೆ ಅಥವಾ ಹತ್ಯೆಯು ಸಂಭವಿಸಿದರೂ—even if they have the power to retaliate—the Lord’s true devotees never retaliate. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ, ತನ್ನ ಮಗನ ಅಪರಾಧದಿಂದ ಮಹರ್ಷಿಯು ವಿಷಾದದಿಂದ ತುಂಬಿಕೊಂಡನು. ರಾಜನಿಂದ ತಾನೂ ಅಪಮಾನಿತನಾದರೂ, ಆ ಮಹರ್ಷಿಯು ಅದನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸದಾ ಸತ್ಪುರುಷರು ಪರರಿಂದ ದ್ವಂದ್ವ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಾರೆ. ಆದರೂ, ಅವರು ದುಃಖವನ್ನೂ, ಆನಂದವನ್ನೂ ಅನುಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಅವರ ಆಧಾರ ಆತ್ಮದ ಗುಣಗಳಲ್ಲಿದೆ. ನಿತ್ಯವೂ ಶುದ್ಧವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿ, ಶುಚಿತ್ವವನ್ನು ಪಾಲಿಸಿ, ಗೋಧೂಳಿ ಮತ್ತು ಪ್ರಭಾತ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಲಗಬಾರದು, ತಲೆ ಅಥವಾ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ತೊಳೆದಿಲ್ಲದೆ ಮಲಗಬಾರದು, ಪರರಿಂದ ಆಹಾರ ಸ್ವೀಕರಿಸಬಾರದು, ಮತ್ತು ನಿರ್ವಸ್ತ್ರವಾಗಿಯೂ ಮಲಗಬಾರದು ಎಂದು ಶಿಷ್ಟಾಚಾರ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಯಾವಾಗಲೂ ಶುದ್ಧವಾಗಿರುವವನೂ, ಶುಭವಸ್ತ್ರಧಾರಿಯಾಗಿರುವವನೂ, ಎಲ್ಲಾ ಶುಭ ಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿರುವವನೂ, ಉಪವಾಸದ ಮೊದಲು ಗೋಪ್ಯ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಶ್ರೀ ಮತ್ತು ಅಚ್ಯುತನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಮಹಿಳೆಯರು ಮತ್ತು ಶೌರ್ಯವಂತರೂ ಹೂವಿನ ಹಾರ, ಸುಗಂಧ, ಅರ್ಪಣೆಗಳು ಮತ್ತು ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಹೆಂಡತಿಯು ತನ್ನ ಗಂಡನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ಅವನನ್ನು ತನ್ನ ಗರ್ಭದಲ್ಲೇ ನೆಲೆಸಿರುವಂತೆ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು. ಈ ಪುಂಸವನ ವ್ರತವನ್ನು ಒಂದು ವರ್ಷ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಆಚರಿಸಿದರೆ, ಇಂದ್ರನನ್ನು ಸೋಲಿಸುವ ಮಗುವನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ ಎಂದು ಆಶೀರ್ವಾದವಾಯಿತು. ದಿತಿ, ಮಹದ್ಧೈರ್ಯವಳಾಗಿ, "ಹೌದು" ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಕಶ್ಯಪನಿಂದ ಬೀಜವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ನಿಷ್ಠೆಯಿಂದ ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಳು. ಇದನ್ನು ತಿಳಿದ ಇಂದ್ರನು, ತನ್ನ ತಾಯಿಯ ಮಮತೆಯಿಂದ, ದಿತಿಗೆ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಸೇವೆಮಾಡಲು ಮುಂದಾದನು. ಅವನು ಕಾಡಿನಿಂದ ಹೂವು, ಹಣ್ಣು, ದರ್ಭೆ, ಕುಶ, ಎಲೆ, ಮೊಗ್ಗು, ಮಣ್ಣು ಮತ್ತು ನೀರನ್ನು ಯೋಗ್ಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ತಂದುಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ. ಹೀಗೆ ದಿತಿ ವ್ರತವನ್ನು ಪಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಹರಿಯು (ಇಂದ್ರ), ಆ ವ್ರತವನ್ನು ಭಂಗಪಡಿಸಲು ಕುತಂತ್ರದಿಂದ, ಜಿಂಕೆಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸೇವೆಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಆದರೆ ದಿತಿಯು ವ್ರತದಲ್ಲಿ ನಿರಂತರ ಮನಸ್ಸು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದರಿಂದ, ಇಂದ್ರನಿಗೆ ಯಾವ ದೋಷವೂ ಕಂಡುಬಂದಿಲ್ಲ. ಆಗ ಇಂದ್ರನು ಆತನ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು ಯಾವ ಮಾರ್ಗವಿದೆ ಎಂದು ಭಯದಿಂದ ತುಂಬಿಕೊಂಡನು. ಒಂದು ಸಂಜೆ, ದಿತಿ ವ್ರತದಿಂದ ಕುಂದುಹೋಗಿ, ಆಹಾರ ಸೇವಿಸಿ, ಕಾಲುಗಳನ್ನು ತೊಳೆದಿಲ್ಲದೆ, ನೀರಿನಿಂದ ಶುದ್ಧಿಗೊಳಿಸದೆ, ಭ್ರಮೆಯಿಂದ ಮಲಗಿಹೋದಳು. ಆ ಸಮಯವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡ ಇಂದ್ರನು, ಯೋಗಶಕ್ತಿಯಿಂದ ದಿತಿಯ ಗರ್ಭಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು, ಆಕೆ ನಿದ್ದೆಗೆ ಒಳಗಾಗಿದ್ದಾಗ. ಅವನು ತನ್ನ ವಜ್ರಾಯುಧದಿಂದ ಆ ಬಂಗಾರದಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಗರ್ಭವನ್ನು ಏಳಾಗಿ ವಿಭಜಿಸಿದನು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಭಾಗವೂ ಅಳಲು ಆರಂಭಿಸಿದಾಗ, ಅವನು "ಅಳಬೇಡಿ" ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವುಗಳನ್ನು ವಿಭಜಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಆ ಎಲ್ಲಾ ಭಾಗಗಳು ಕೈಮುಗಿದು, "ಇಂದ್ರ, ನೀನು ನಿನ್ನ ಸಹೋದರರಾದ ನಮ್ಮನ್ನು, ಮಾರುತರನ್ನು, ಏಕೆ ಕೊಲ್ಲಲು ಬಯಸುತ್ತೀಯ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದವು. ಇದಕ್ಕೆ ಕೌಶಿಕನು (ಇಂದ್ರ) ಉತ್ತರಿಸಿದನು: "ಭಯಪಡಬೇಡಿ, ಸಹೋದರರೆ. ನೀವು ನನಗೆ ಪ್ರಿಯರಾದವರು. ನೀವು ನನ್ನ ಸೇವಕರು, ಮಾರುತಗಳ ಗುಂಪು, ನನಗೆ ಮಾತ್ರ ಸಮರ್ಪಿತರು." ದಿತಿಯ ಗರ್ಭವು ಶ್ರೀನಿವಾಸನ ಕರುಣೆಯಿಂದ ನಾಶವಾಗಲಿಲ್ಲ; ವಜ್ರದಿಂದ ಪುನಃ ಪುನಃ ಹೊಡೆದರೂ, ಹೇಗೆ ನೀನು (ಪರೀಕ್ಷಿತ್) ದ್ರೋಣನ ಅಸ್ತ್ರದಿಂದ ಉಳಿದೆಯೋ ಹಾಗೆ ಉಳಿಯಿತು. ಪ್ರಾಚೀನ ಪುರುಷನನ್ನು ಒಂದೇ ಸಲ ಪೂಜಿಸಿದರೂ ಸಮಾನತೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ; ದಿತಿಯು ಹತ್ತಿರ ಒಂದು ವರ್ಷ ಹರಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದಳು. ಇಂದ್ರನ ಜೊತೆ ಆ ಐವತ್ತು ದೇವತೆಗಳು ಮಾರುತರಾಗಿದರು. ತಾಯಿಯ ದೋಷವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿಕೊಂಡು, ಹರಿ ಅವರನ್ನೆಲ್ಲ ಸೋಮಪಾನಿಗಳು ಮಾಡಿದನು. ದಿತಿ ಎದ್ದಳು ಮತ್ತು ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನರಾಗಿರುವುದನ್ನು, ದೇವಿಯನ್ನು, ನಿರ್ದೋಷಳಾದ ತಾನೂ ಇಂದ್ರನೊಂದಿಗೆ ಸಂತೋಷದಿಂದಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡಳು. ಅವಳು ಇಂದ್ರನಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು: "ಮಗನೇ, ನಾನು ಈ ಅತ್ಯಂತ ಕಠಿಣ ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸಿದೆ. ಅದಿತ್ಯರಿಗೆ ಭಯ ಉಂಟುಮಾಡುವ ಈ ವ್ರತವನ್ನು, ಮಗುವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಕೈಗೊಂಡೆನು." "ಒಬ್ಬ ಮಗುವಿಗಾಗಿ ವ್ರತವನ್ನು ಕೈಗೊಂಡೆ, ಆದರೆ ಏಳು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ಏಳಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದೆ—ಇದು ಹೇಗೆ? ನೀನು ತಿಳಿದಿದ್ದರೆ ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳು, ಮೋಸಮಾಡಬೇಡ." ಇಂದ್ರನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: "ತಾಯಿ, ನಿನ್ನ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ತಿಳಿದು, ನಾನು ಹತ್ತಿರ ಬಂದೆ. ಅವಕಾಶವನ್ನು ಬಳಸಿ, ಗರ್ಭವನ್ನು ವಿಭಜಿಸಿದೆ. ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ, ನನ್ನ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಸಾಧಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಇತ್ತು." "ನಿನ್ನ ಗರ್ಭವನ್ನು ನಾನು ಏಳು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ಕತ್ತರಿಸಿದೆ, ಅವುಗಳಿಂದ ಏಳು ಮಕ್ಕಳು ಹುಟ್ಟಿದರು. ಪ್ರತಿಯೊಂದನ್ನೂ ಮತ್ತೆ ಏಳಾಗಿ ವಿಭಜಿಸಿದರೂ, ಯಾವುದೂ ನಾಶವಾಗಲಿಲ್ಲ." "ನನ್ನಿಂದ ಈ ಅಪೂರ್ವ ಫಲ ಉಂಟಾದುದನ್ನು ಕಂಡು, ಇದು ಪರಮಾತ್ಮನ ಪೂಜೆಯಿಂದಲೇ ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡೆ." "ಯಾರು ಭಗವಂತನನ್ನು ಏನನ್ನೂ ಬಯಸದಂತೆ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ನಿಜವಾದ ಜ್ಞಾನಿಗಳೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ. ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಪೂಜಿಸುವವರು ಹಾಗಲ್ಲ." "ಯಾರು ಜ್ಞಾನಿಗಳು, ಅವರು ಇಂದ್ರಿಯ ಸಂಪರ್ಕವನ್ನು, ಇದು ನರಕಕ್ಕೂ ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ, ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಆತ್ಮವನ್ನು ನೀಡುವ, ವಿಶ್ವದ ಸ್ವಾಮಿ, ನಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪನಾದ ಭಗವಂತನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬಹುದಾದಾಗ!" "ಅದಕ್ಕಾಗಿ ತಾಯಿ, ನಾನು ಮಾಡಿದ ಈ ದೊಡ್ಡ ಅಪರಾಧವನ್ನು ನೀನು ಕ್ಷಮಿಸು. ನಾನು ಬಾಲಿಶನೂ, ಕುಳಿತನೂ ಆಗಿದ್ದೇನೆ. ಅದೃಷ್ಟವಶಾತ್, ನಿನ್ನ ಗರ್ಭವು ಪುನಃ ಜೀವಂತವಾಗಿದೆ." ಶ್ರೀ ಶುಕನು ಹೇಳಿದನು: ಹೀಗೆ, ದಿತಿ ಅನುಮತಿ ನೀಡಿದ ಮೇಲೆ, ಶುದ್ಧ ಹೃದಯದಿಂದ ಸಂತೃಪ್ತನಾದ ಇಂದ್ರನು, ಮಾರುತರೊಂದಿಗೆ ಅವಳಿಗೆ ನಮನ ಮಾಡಿ, ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಮರಳಿದನು. "ನೀನು ಕೇಳಿದ ಎಲ್ಲಾ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ನಾನು ವಿವರಿಸಿದ್ದೇನೆ—ಮಾರುತರ ಶುಭಜನ್ಮದ ಕಥೆಯನ್ನು. ಇನ್ನೇನು ಹೇಳಬೇಕೆಂದು ನೀನು ಕೇಳು." ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ರಾಜನು, ಆ ಅಪರಾಧಕಾರಿ ಕೃತ್ಯವನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಂಡು, "ಹಾಯ್, ನಿರ್ದೋಷಿಯಾದ, ಗುಪ್ತಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ನಾನು ಅನರ್ಹನಂತೆ ವರ್ತಿಸಿದ್ದೇನೆ" ಎಂದು ವಿಷಾದದಿಂದ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತನೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. "ನಾನು ದೇವತಾಪೂಜಕರಿಗೆ ಗೌರವ ತೋರದೆ ವರ್ತಿಸಿದ್ದರಿಂದ, ದೊಡ್ಡ ಅಪಾಯವು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಬರುವುದೆಂಬುದು ಖಚಿತ. ಅದು ಬರಲಿ, ಅದು ನನ್ನ ಪಾಪಕ್ಕೆ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವಾಗಲಿ, ಮತ್ತೆ ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ಇಂತಹ ದುಷ್ಕೃತ್ಯ ಮಾಡಬಾರದು." "ಇಂದು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಕೋಪದಿಂದ ಉಂಟಾದ ಅಗ್ನಿಯು ನನ್ನ ರಾಜ್ಯ, ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಭಸ್ಮಮಾಡಲಿ. ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ದೇವತೆ ಅಥವಾ ಗಾವಿಗೆ ಹಾನಿಕರವಾದ ಭಾವನೆ ಹೊಂದಬಾರದು." ಹೀಗೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವನು ಋಷಿಪುತ್ರನು ತನ್ನ ಮೇಲೆ ತಕ್ಷಕ ಎಂಬ ನಾಗನ ಮೂಲಕ ಮರಣಶಾಪ ನೀಡಿದ್ದನ್ನು ಕೇಳಿದನು. ಇದನ್ನು ಅವನು ಒಳ್ಳೆಯದಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಿದನು, ಏಕೆಂದರೆ ತಕ್ಷಕನಿಂದ ತನ್ನಲ್ಲಿ ಅಸಕ್ತಿಯು ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ ಎಂದು ತಿಳಿದನು. ಆಮೇಲೆ, ಈ ಲೋಕ ಮತ್ತು ಪರಲೋಕವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಅವುಗಳ ಮೌಲ್ಯವನ್ನೂ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಕೃಷ್ಣನ ಪದಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸುವ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಅಮೃತನದಿಯ ತೀರದಲ್ಲಿ ಉಪವಾಸಕ್ಕೆ ಕುಳಿತನು. ಆ ನದಿ, ಕೃಷ್ಣನ ಪಾದಧೂಳಿಯಿಂದ ಪಾವನವಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಗಂಗೆಯಿಗಿಂತಲೂ ಶುದ್ಧವಾಗಿದೆ. ಅವಳನ್ನು ಸೇವಿಸುವುದರಿಂದ ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳು ಮತ್ತು ಅವರ ಅಧಿಪತಿಗಳು ಪಾವನರಾಗುತ್ತಾರೆ—ಮರಣದ ಹತ್ತಿರ ಬರುವವನು ಯಾರು ಅವಳನ್ನು ಸೇವಿಸದೆ ಇರಬಹುದು? ಹೀಗೆ, ಪಾಂಡುವಿನ ಪುತ್ರನು ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ವಿಷ್ಣುಪದ ನದಿಯ ತೀರದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಯೋಪವೇಶವ್ರತವನ್ನು ಕೈಗೊಂಡನು. ತನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಮುಕುಂದನ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ, ಸಮಸ್ತ ಬಂಧನಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದ ಋಷಿಯಂತೆ ಕುಳಿತುಕೊಂಡನು.