ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಆರ್ಯಮಾನರು ಕೇಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ನಾನು ನನ್ನ ಅನುಭವದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಉತ್ತರಿಸಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಹಕ್ಕಿಗಳು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಹಾರುವಂತೆ, ಜ್ಞಾನಿಗಳು ತಮ್ಮ ಬುದ್ಧಿಗೆ ಅನುಸಾರವಾಗಿ ವಿಷ್ಣುಪಥವನ್ನು ತಲುಪುತ್ತಾರೆ. ಒಂದು ದಿನ, ರಾಜನು ಬಣದೊಂದಿಗೆ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಜಾನುವಾರುಗಳ ಶಿಕಾರಕ್ಕಾಗಿ ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದ. ಬಿಲ್ಲು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು, ಅವನು ಒಂದು ಹರಣನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿ, ತೀವ್ರವಾಗಿ ದಣಿದು, ಭಾರೀ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಮತ್ತು ದಾಹದಿಂದ ಬಳಲಿದನು. ನೀರು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಅವನು ಒಂದು ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ. ಅಲ್ಲಿ ಅವನು ಶಾಂತವಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಋಷಿಯನ್ನು ಕಂಡನು; ಆ ಋಷಿಯು ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಆ ಋಷಿಯು ತನ್ನ ಇಂದ್ರಿಯಗಳು, ಉಸಿರಾಟ, ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ, ಮೂರು ಲೋಕಗಳಿಗೂ ಮೀರಿ, ಬದಲಾಗದ ಬ್ರಹ್ಮನೊಂದಿಗೆ ಏಕೀಕರಿಸಿದ್ದ. ಜಟಾ ಮತ್ತು ಮೃಗಚರ್ಮದಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಋಷಿಯ ಬಳಿ, ಹಸಿವಿನಿಂದ ಮತ್ತು ದಾಹದಿಂದ ಬಳಲಿದ ರಾಜನು ನೀರು ಕೇಳಲು ಬೇಡಿಕೊಂಡನು. ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಗಿಡಮೂಲಗಳು, ಭೂಮಿ ಅಥವಾ ನೀರು, ಆತ್ಮೀಯ ಮಾತುಗಳು ದೊರಕದೆ, ರಾಜನು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯಗೊಂಡೆನೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ಕೋಪಗೊಂಡನು. ಇಷ್ಟು ಭಾರೀ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಮತ್ತು ದಾಹದಿಂದ ರಾಜನು ಎಂದೂ ಬಳಲಿರಲಿಲ್ಲ; ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ವಿರೋಧ ಮತ್ತು ಕೋಪವು ಅವನಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿತು. ಅವನು ಕೋಪದಿಂದ, ಸತ್ತ ಹಾವುವನ್ನು ಋಷಿಯ ಭುಜದ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು, ಆಶ್ರಮವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ತನ್ನ ನಗರಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು. “ಈ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ವಾಪಸ್ಸುಪಡೆದು, ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿರುವವನು ಯಥಾರ್ಥವಾಗಿ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದಾನೋ, ಅಥವಾ ಹಳೆಯು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೋ? ಯುದ್ಧವಂಶದವರಲ್ಲಿ ಏನು ನಡೆಯಬಹುದು?” ಎಂದು ರಾಜನು ಯೋಚಿಸಿದನು. ಅವನ ಮಗನು, ಅಪೂರ್ವ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದ, ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಆಡುತ್ತಿದ್ದ; ತಂದೆಗೆ ರಾಜನು ಅವಮಾನ ಮಾಡಿದನೆಂದು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲೇ ಮಾತನಾಡಿದನು. “ಅಯ್ಯೋ, ರಾಜರು ಎಷ್ಟು ಅನ್ಯಾಯವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ! ಬಲಿ ತಿನ್ನುವವರು ಹೋಮದ ಆಹಾರವನ್ನು ಹೀರುವಂತೆ. ಸೇವಕರು ತಮ್ಮ ಸ್ವಾಮಿಗೆ ಮಾಡಿದ ಅಪರಾಧವು ಬಾಗಿಲಿಗಾವರು ಅಥವಾ ನಾಯಿಗಳು ತಮ್ಮ ಮಾಲಿಕನಿಗೆ ಮಾಡುವ ಅವಮಾನಕ್ಕೆ ಸಮಾನ.” “ಕ್ಷತ್ರಿಯನಾಗಿದ್ದರೂ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಅವನನ್ನು ಮನೆಯ ರಕ್ಷಕನಾಗಿ ನೇಮಿಸಿದ್ದಾರೆ; ಹಾಗಿದ್ದರೆ, ಈ ಬಾಗಿಲಿಗಾವರು ಮನೆಯ ಆಹಾರವನ್ನು ಸೇವಿಸುವ ಹಕ್ಕು ಹೇಗೆ ಹೊಂದಬಹುದು?” “ಕೃಷ್ಣನು, ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಿದವರಿಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕ, ಈಗ ದೂರವಾಗಿದ್ದಾನೆ; ನಾನು ಧರ್ಮಪಥವನ್ನು ಮುರಿದವರನ್ನು ಶಿಕ್ಷಿಸುತ್ತೇನೆ; ನನ್ನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ.” ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಕೋಪದಿಂದ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕೆಂಪಾಗಿದ್ದ ಬಾಲ ಋಷಿಯು, ಸ್ನೇಹಿತರ ಮಧ್ಯೆ, ಕೌಶಿಕೀ ನದಿಯಲ್ಲಿ ಶುದ್ಧೀಕರಿಸಿಕೊಂಡು, ಶಾಪದ ವಜ್ರವನ್ನೆಡೆಗಿಟ್ಟನು. “ಹೀಗೆ, ಮಿತಿಯನ್ನು ಮೀರಿ, ತಕ್ಷಕನು ನನ್ನ ಆದೇಶದಿಂದ ಈ ವಂಶವಿನಾಶಕನನ್ನು ಏಳನೇ ದಿನದಲ್ಲಿ ಕಡಿದನು.” ಮಗನು ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಬಂದು, ತಂದೆಗೆ ಹಾವು ಸುತ್ತಿಕೊಂಡಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ದುಃಖದಿಂದ ಬರುವನು, ಜೋರಾಗಿ ಅಳುತ್ತಾನೆ. ಆಂಗಿರಸ ವಂಶದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಮಗನ ಅಳುವನ್ನು ಕೇಳಿ, ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತೆರೆದನು; ಭುಜದ ಮೇಲೆ ಸತ್ತ ಹಾವನ್ನು ಕಂಡನು. ಅವನು ಹಾವನ್ನು ತೊರೆದು, “ಮಗನೇ, ನೀನು ಯಾಕೆ ಅಳುತ್ತಾ? ಯಾರು ನಿನಗೆ ಅಪಮಾನ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದನು. ಮಗನು ಎಲ್ಲವನ್ನು ವಿವರಿಸಿದನು. ಮಗನು ರಾಜನಿಗೆ ಅಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ಶಾಪ ನೀಡಿದನೆಂದು ತಿಳಿದು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಮಗನ ಮೇಲೆ ಸಂತೋಷಪಡಲಿಲ್ಲ; “ಅಯ್ಯೋ, ಇಂದು ನೀನು ದೊಡ್ಡ ಅನಾಹುತವನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದೀಯ; ತಪ್ಪು ಚಿಕ್ಕದಾಗಿದ್ದರೂ, ಶಿಕ್ಷೆ ಭಾರೀ.” “ರಾಜನನ್ನು ನೀನು ತೀರ್ಮಾನಿಸಬಾರದು, ಅಪ್ರಾಪ್ತಬುದ್ಧಿಯವನೇ; ಅವನ ಅಜೇಯ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಜನರು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸುಖ-ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿರುತ್ತಾರೆ.” “ನರದೇವ ಎಂಬ ರಾಜನು, ರಥಚಕ್ರವನ್ನು ಹಿಡಿದವನು, ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯಗೊಂಡಾಗ, ಪ್ರಿಯವನೇ, ಜಗತ್ತು ಕಳ್ಳರಿಂದ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡು, ರಕ್ಷಣೆ ಇಲ್ಲದೆ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಹಾಳಾಗುತ್ತದೆ, ಮೇಯುವ ಕುರಿಗಳಂತೆ.” “ಇಂದು, ಪಾಪವು ನಿರಂತರವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಬರುವುದರಿಂದ, ರಕ್ಷಕನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡವರು ತಮ್ಮ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ; ಜನರು ಪರಸ್ಪರ ಹತ್ಯೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಶಾಪ, ದರೋಡೆ, ಜಾನುವಾರು, ಮಹಿಳೆ, ಆಸ್ತಿ ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.” “ಆಮೇಲೆ, ಪುರುಷಧರ್ಮವು ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ; ವರ್ಣ ಹಾಗೂ ಆಶ್ರಮ ಪದ್ಧತಿಗಳು ಮೂರು ವೇದಗಳಲ್ಲಿ ನೆಲೆಗೊಂಡಿವೆ; ನಂತರ, ಸಂಪತ್ತು ಮತ್ತು ಭೋಗದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವವರು, ನಾಯಿಗಳು ಮತ್ತು ಕಪಿಗಳು, ವರ್ಣಗಳ ಮಿಶ್ರಣವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಾರೆ.” “ಧರ್ಮದ ರಕ್ಷಕನಾದ ರಾಜನು, ಬೃಹಚ್ಛ್ರವ ಎಂಬ ಮಹಾ ಚಕ್ರವರ್ತಿ, ರಾಜ ಋಷಿ, ನಿಜವಾದ ಭಕ್ತ, ಅಶ್ವಮೇಧಯಾಗ ಮಾಡಿದವನು.” “ಅಪರಾಧವು ನಿರಪರಾಧ ರಾಜನ ವಿರುದ್ಧ, ಅಪ್ರಾಪ್ತಬುದ್ಧಿಯ ಮಗನಿಂದ ನಡೆದಿದೆ; ಭಗವಂತನು, ಎಲ್ಲರ ಆತ್ಮಸ್ವರೂಪ, ಈ ಅಪರಾಧವನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಲಿ.” “ಅಪಮಾನ, ಮೋಸ, ಶಾಪ, ನಿಂದನೆ, ಹತ್ಯೆ—even ಆಗಿದ್ದರೂ, ಭಗವಂತನ ಭಕ್ತರು ಪ್ರತಿಕಾರ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ, ಶಕ್ತಿಯು ಇದ್ದರೂ.” ಹೀಗೆ, ಮಗನ ತಪ್ಪಿನಿಂದ ಮಹಾ ಋಷಿಯು ವಿಷಾದದಿಂದ ತುಂಬಿಕೊಂಡನು; ರಾಜನಿಂದ ಅವಮಾನವಾದರೂ, ಅವನು ಅದನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಸಾಧಾರಣವಾಗಿ, ಈ ಲೋಕದ ಸದ್ಗುಣಿಗಳು ಪರರಿಂದ ದ್ವಂದ್ವದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತಿಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ಅವರು ದುಃಖಪಡುತ್ತಲ್ಲ, ಹರ್ಷಪಡುತ್ತಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಅವರು ಸ್ವಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ ಇಡುತ್ತಾರೆ. ಅವನು ಕಾಲಿಗೆ ನೀರು ಹಾಕದೆ, ತೊಟ್ಟಿಗೆ ತೊಳೆದೆ, ತಲೆ ತೊಳೆದೆ, ಪರರ ಆಹಾರ ಸೇವಿಸದೆ, ನಗ್ನವಾಗಿ ಅಥವಾ ಪ್ರಭಾತ-ಸಂಜೆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಲಗಬಾರದು. ಯಾವಾಗಲೂ ಶುದ್ಧವಾಗಿರಬೇಕು, ಸ್ವಚ್ಚವಾದ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಬೇಕು, ಎಲ್ಲಾ ಶುಭ ಲಕ್ಷಣಗಳಿಂದ ಕೂಡಿರಬೇಕು; ಬೆಳಗಿನ ಉಪಾಹಾರಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು, ಹಸುಗಳು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಮತ್ತು ಅವಿನಾಶೀ ಭಗವಂತನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಮಹಿಳೆಯರು ಮತ್ತು ಶೂರರು ಹಾರ, ಸುಗಂಧ, ಅರ್ಪಣೆ, ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು; ಪತಿಯ ಪೂಜೆಯ ನಂತರ, ಅವನಿಗೆ ಸೇವೆ ಮಾಡಬೇಕು ಮತ್ತು ಅವನನ್ನು ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವಂತೆ ಧ್ಯಾನಿಸಬೇಕು. ಈ ಪುಂಸವನ ವ್ರತವನ್ನು ಒಂದು ವರ್ಷ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಪಾಲಿಸಿದರೆ, ಇಂದ್ರನನ್ನು ಗೆಲ್ಲುವ ಮಗನು ಜನಿಸುವನು. “ಏನು, ಹೌದು,” ಎಂದು ದಿತಿ, ಮಹಾಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ, ಕಶ್ಯಪರಿಂದ ಬೀಜವನ್ನು ಪಡೆದು, ನಂಬಿಕೆಯಿಂದ ವ್ರತವನ್ನು ಕೈಗೊಂಡಳು. ಇಂದ್ರನು ತನ್ನ ಮಾವನಿಯ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ತಿಳಿದು, ಗೌರವದಿಂದ, ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ ದಿತಿಗೆ ಮನಃಪೂರ್ವಕ ಸೇವೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ಅರಣ್ಯದಿಂದ ಪ್ರತಿ ದಿನ ಹೂಗಳು, ಹಣ್ಣುಗಳು, ಪವಿತ್ರ ಹುಲ್ಲು, ಕುಶಾ, ಎಲೆಗಳು, ಮೊಳಕೆಗಳು, ಮಣ್ಣು ಮತ್ತು ನೀರನ್ನು ಸಮಯಕ್ಕೆ ತಂದುಕೊಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಹೀಗೆ, ದಿತಿಯು ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಹರಿಯು (ಇಂದ್ರ) ಅದನ್ನು ಮುರಿಯಲು ಇಚ್ಛಿಸಿ, ಮೃಗದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಮೃಗದಂತೆ ವಕ್ರವಾಗಿ ಸೇವೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಆದರೂ, ಅವನು ವ್ರತದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ತಪ್ಪನ್ನು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ; ದಿತಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ವ್ರತದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದಳು; ಇಂದ್ರನು ತೀವ್ರ ಆತಂಕದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದನು—ಇದನ್ನು ಹೇಗೆ ಸಾಧಿಸಬಹುದು ಎಂದು. ಒಂದು ಸಂಜೆ, ದಿತಿ ವ್ರತದಿಂದ ದಣಿದು, ಆಹಾರ ಸೇವಿಸಿ, ಕಾಲಿಗೆ ನೀರು ಹಾಕದೆ, ಶುದ್ಧೀಕರಣವಿಲ್ಲದೆ, ಭಾಗ್ಯದಿಂದ ಗಾಬರಿಯಾಗಿದ್ದಳು, ಮಲಗಿದಳು. ಆ ಸಮಯವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು, ಯೋಗೇಶ್ವರ ಇಂದ್ರನು, ಯೋಗಶಕ್ತಿಯಿಂದ, ದಿತಿಯ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು, ಅವಳ ಮನಸ್ಸು ನಿದ್ರೆಯಿಂದ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಗ. ಅವನು ತನ್ನ ವಜ್ರದಿಂದ, ಬಂಗಾರದ ವರ್ಣದ ಭ್ರೂಣವನ್ನು ಏಳು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ಕಿತ್ತುಹಾಕಿದನು; ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಭಾಗ ಅಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವನು “ಅಳಬೇಡ” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದನು.