ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಮಹಾನ್ ಭಕ್ತ ಪರಿಕ್ಷಿತನು, ತನ್ನ ಸ್ಥಿರವಾದ ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಮುಕ್ತಿಗೆ ಸಮರ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದನು. ವ್ಯಾಸಪುತ್ರನು ಹೇಳಿದ ಜ್ಞಾನದಿಂದ, ಗರುಡಧ್ವಜ ಶ್ರೀಹರಿಯ ಪಾದಗಳನ್ನು ಅವನು ತಲುಪಿದನು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಆ ಪವಿತ್ರ ಮತ್ತು ಆಶ್ಚರ್ಯಕರವಾದ, ಯೋಗಮಯವಾದ ಕಥೆಯನ್ನು, ಅದರ ಅರ್ಥವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಡದೆ, ಅನಂತ ಪರಮಾತ್ಮನ ಕೃತ್ಯಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುವುದನ್ನು, ಪರಿಕ್ಷಿತನನ್ನು ಮತ್ತು ಭಕ್ತರನ್ನು ಆನಂದಪಡಿಸಿದ ಕಥೆಯನ್ನು ದಯಮಾಡಿ ಹೇಳಿರಿ ಎಂದು ಕೇಳಿದರು. ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು: ನಮ್ಮಂತಹ ತಳಹಾಸಿನವರಿಗೂ ಇಂದು ಭಾಗ್ಯವಂತರು ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ, ಯಾಕಂದರೆ ಹಿರಿಯರನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದ್ದರಿಂದ ನಾವು ಶುದ್ಧರಾಗಿದ್ದೇವೆ. ಮಹಾತ್ಮರ ಮಾತುಗಳ ಸಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದರೆ, ಕುಲದ ಅಪವಿತ್ರತೆ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸಿನ ದುಃಖವು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ದೂರವಾಗುತ್ತದೆ. ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ಹೊಗಳುವವರಿಗೆ, ಅವನು ಮಹಾತ್ಮರ ಆಶ್ರಯವಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಅವನ ಅನಂತ ಶಕ್ತಿಯು ಅವನಿಗೆ 'ಅನಂತ' ಎಂಬ ಹೆಸರು ತಂದಿದೆ. ಈ ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದ ಉದಾಹರಣೆಗಳು ಸಾಕಷ್ಟಿವೆ, ಅವನ ಪಾದಧೂಳಿಯನ್ನು ಸರ್ವವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದವರೂ ಬಯಸುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ಅವನು ಸ್ವತಃ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಇಚ್ಛಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ಅರ್ಪಿಸಲಾದ ಪಾದೋದಕ, ಅವನ ಪಾದನಖಗಳಿಂದ ಉತ್ಪನ್ನವಾದ ನೀರು, ಜಗತ್ತನ್ನು ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ; ಹಾಗಿದ್ದರೆ, ಮುಕುಂದನ ಪಾದವನ್ನು ಬಯಸುವವರು ಶುದ್ಧರಾಗದವರಾರು? ಅಲ್ಲಿ, ಭಕ್ತರು ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನಿಗಳು, ದೇಹ ಮತ್ತು ಸಂಬಂಧಗಳ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ತೊರೆಯುತ್ತಾರೆ; ಹಂಸಮುನಿಗಳ ಪರಮ ಸ್ಥಿತಿಗೆ, ಅಹಿಂಸೆ, ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಸ್ವಧರ್ಮದ ಆಳಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ನೀವು ಕೇಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ, ಆರ್ಯಮಣರೇ, ನಾನು ನನ್ನ ಅನುಭವದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ವಿವರಣೆ ನೀಡುತ್ತೇನೆ. ಹಕ್ಕಿಗಳು ತಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಗೆ ಅನುಸಾರವಾಗಿ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಹಾರುವಂತೆ, ಜ್ಞಾನಿಗಳು ವಿಷ್ಣುಪಥವನ್ನು ತಮ್ಮ ಬುದ್ಧಿಗೆ ಅನುಸಾರವಾಗಿ ತಲುಪುತ್ತಾರೆ. ಒಂದು ದಿನ, ಪರಿಕ್ಷಿತನು ಬಣದಿಂದ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಜಾನುವಾರವನ್ನು ಬೇಟೆ ಮಾಡಲು ಹೋಗಿದ್ದನು; ಬಾಣವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು, ಅವನು ಹರಣನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತ, ದಾರಿ ತಪ್ಪಿ, ಬಹಳ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಮತ್ತು ದಾಹದಿಂದ ಬಳಲಿದನು. ನೀರನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ, ಅವನು ಒಂದು ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು; ಅಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಋಷಿಯು, ಶಾಂತವಾಗಿ, ಕಣ್ಣನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಕುಳಿತಿದ್ದನು. ಆ ಋಷಿಯು ತನ್ನ ಇಂದ್ರಿಯಗಳು, ಉಸಿರು, ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ, ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ಪಾರವಾಗಿ, ಬದಲಾಗದ ಬ್ರಹ್ಮನೊಂದಿಗೆ ಏಕೀಭಾವವನ್ನು ತಲುಪಿದ್ದನು. ಅವನು ಜಟಾ ಮತ್ತು ಮೃಗಚರ್ಮದಿಂದ ಮುಚ್ಚಿದ್ದನು; ರಾಜನು, ಗಲಿಬಿಲಿಯಾದ ಗಲಿಗೆ, ನೀರಿಗಾಗಿ ಅವನಿಂದ ಭಿಕ್ಷೆಯನ್ನು ಬೇಡಿದನು. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಗಿಡದ ಹುಲ್ಲು, ಭೂಮಿ ಮತ್ತು ಇತರ ಅರ್ಪಣೆಗಳು, ನೀರು ಅಥವಾ ಮಧುರ ಮಾತುಗಳು ದೊರೆಯದೆ, ರಾಜನು ತಿರಸ್ಕೃತನಾಗಿರುವಂತೆ ಭಾವಿಸಿ, ಕ್ರೋಧಗೊಂಡನು. ಅವನು ಎಂದಿಗೂ ಈ ರೀತಿ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಮತ್ತು ದಾಹದಿಂದ ಕಷ್ಟಪಡುವುದಿಲ್ಲ; ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಮೇಲೆ ಕ್ರೋಧ ಮತ್ತು ಇರ್ಷೆ ಉಂಟಾಯಿತು. ಕ್ರೋಧದಿಂದ, ಅವನು ಸತ್ತ ಹಾವನ್ನು ಋಷಿಯ ಭುಜದ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟನು ಮತ್ತು ಆಶ್ರಮವನ್ನು ತೊರೆದು ನಗರಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು. "ಇವನು ತನ್ನ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಹಿಂಪಡೆಯುವಂತೆ, ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು, ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವುದೇ ಅಥವಾ ವೇಷವಾಡುತ್ತಿರುವುದೇ? ಕ್ಷತ್ರಿಯರಿಗೆ ಹೇಗಿರಬಹುದು?" ಎಂದು ರಾಜನು ಚಿಂತಿಸಿದನು. ಅದಾಗ, ಋಷಿಯ ಮಗನು, ಅಪೂರ್ವ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದವನು, ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ರಾಜನು ತನ್ನ ತಂದೆಗೆ ಅಪಮಾನ ಮಾಡಿದನೆಂದು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಅವನು ಅಲ್ಲೇ ಮಾತನಾಡಿದನು: "ಅಯ್ಯೋ, ರಾಜರಿಂದ ಎಷ್ಟು ಅಕ್ರಮ! ಅವರು ಯಜ್ಞದ ಭೋಜನವನ್ನು ತಿನ್ನುವ ಭುಜಂಗರು. ಸೇವಕರು ಸ್ವಾಮಿಗೆ ಮಾಡಿದ ಅಪರಾಧವು ಬಾಗಿಲುಗಾರರು ಅಥವಾ ನಾಯಿ ಸ್ವಾಮಿಗೆ ಮಾಡಿದಂತೆ." "ಕ್ಷತ್ರಿಯನಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದರೂ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಅವನನ್ನು ಮನೆಗೆ ಕಾವಲುಗಾರನಾಗಿ ನೇಮಿಸಿದ್ದಾರೆ; ಹಾಗಿದ್ದರೆ, ಇಂತಹ ಬಾಗಿಲುಗಾರನು ಮನೆಯ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಹೇಗೆ ಉಪಯೋಗಿಸಬೇಕು?" "ಕೃಷ್ಣನು, ಪಥಭ್ರಷ್ಟರಿಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಿಯಾಗಿದ್ದವನು, ಈಗ ಇಲ್ಲ; ನಾನು ಧರ್ಮದ ಸೇತುವೆಯನ್ನು ಮುರಿದವರನ್ನು ಶಿಕ್ಷಿಸುತ್ತೇನೆ; ನನ್ನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ." ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದ ನಂತರ, ಆ ಬಾಲ ಋಷಿಯು, ಕೋಪದಿಂದ ಕಣ್ಣು ಕೆಂಪಾಗಿಸಿಕೊಂಡು, ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರಿಂದ ಪವಿತ್ರಗೊಂಡು, ಕೌಶಿಕೀ ನದಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಶಾಪದ ವಜ್ರವನ್ನು ಹೊರಡಿಸಿದನು: "ಈ ಮಿತಿ ಮೀರಿ, ತಕ್ಷಕನು ನನ್ನ ಪ್ರೇರಣೆಯಿಂದ, ಏಳನೇ ದಿನ ಈ ವಂಶವಿನಾಶಕನನ್ನು ಕಡಿದುವನು." ನಂತರ, ಬಾಲಕನು ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ತನ್ನ ತಂದೆ ಹಾವಿನಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ-neck-ಅನ್ನು ಕಂಡು, ದುಃಖದಿಂದ ಭಾರವಾಗಿಬಿಟ್ಟನು, ಜೋರಾಗಿ ಅಳಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು. ಆಂಗಿರಸ ವಂಶದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು, ಮಗನ ಅಳಲನ್ನು ಕೇಳಿ, ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಣ್ಣು ತೆರೆದನು; ತನ್ನ ಭುಜದ ಮೇಲೆ ಸತ್ತ ಹಾವನ್ನು ನೋಡಿ— ಅವನು ಹಾವನ್ನು ಎಸೆದು, "ಮಗನೇ, ನೀನು ಯಾಕೆ ಅಳುತ್ತಿದ್ದೀಯ? ಯಾರು ನಿನಗೆ ಅಪಮಾನ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದನು. ಮಗನು ಎಲ್ಲವನ್ನು ವಿವರಿಸಿದನು. ರಾಜನು ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿ ಶಾಪಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಕೇಳಿದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು, ಮಗನ ಮೇಲೆ ಸಂತೋಷಪಡಲಿಲ್ಲ; "ಅಯ್ಯೋ, ನೀನು ಇಂದು ದೊಡ್ಡ ಅನರ್ಥವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿದ್ದೀಯ; ಅಪರಾಧ ಸಣ್ಣದಾಗಿದ್ದರೂ, ಶಿಕ್ಷೆ ದೊಡ್ಡದು." "ರಾಜನನ್ನು ನೀನು ನಿರ್ಧರಿಸಬಾರದು, ಅಪ್ರಾಪ್ತಬುದ್ಧಿಯವನೇ; ಅವನ ಅಜೇಯ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಜನರು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸುಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ರಕ್ಷಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ." "ನರದೇವ ಎಂಬ ರಾಜನು, ರಥಚಕ್ರವನ್ನು ಹಿಡಿದವನು, ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯಗೊಂಡರೆ, ಪ್ರಿಯವನೇ, ಜಗತ್ತು ಕಳ್ಳರಿಂದ ಆವರಿಸಿ, ರಕ್ಷಣೆ ಇಲ್ಲದೆ, ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಕುರಿಗಳಂತೆ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ." "ಇಂದು ಪಾಪವು ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಬರುತ್ತದೆ; ರಕ್ಷಕನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡವರು, ಅವರ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಹಿಂಸಾತ್ಮಕರು ದೋಚುತ್ತಾರೆ; ಪರಸ್ಪರ ಕೊಲ್ಲುತ್ತಾರೆ, ಶಾಪಿಸುತ್ತಾರೆ, ದೋಚುತ್ತಾರೆ, ಜಾನುವಾರು, ಮಹಿಳೆಯರು ಮತ್ತು ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಹತ್ತಿರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ." "ಆಮೇಲೆ, ಮಾನವರಲ್ಲಿ ಧರ್ಮವು ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ, ವರ್ಣ ಮತ್ತು ಆಶ್ರಮದ ಆಚರಣೆಗಳು, ಮೂರು ವೇದಗಳಲ್ಲಿ ಆಧಾರಿತವಾಗಿದ್ದವು, ಮಾಯವಾಗುತ್ತದೆ; ನಂತರ, ಧನ ಮತ್ತು ಕಾಮದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದವರು, ನಾಯಿಗಳು ಮತ್ತು ಕಪಿಗಳು ಹೋಲುವಂತೆ, ವರ್ಣಗಳ ಮಿಶ್ರಣವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಾರೆ." "ಧರ್ಮದ ರಕ್ಷಕ ರಾಜನು, ಬ್ರಿಹಚ್ಶ್ರವ ಎಂಬ ಮಹಾರಾಜ, ರಾಜರ್ಷಿ, ನಿಜವಾದ ಭಕ್ತ, ಅಶ್ವಮೇಧಯಾಗಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದವನು." "ಮಗು ಅಪ್ರಾಪ್ತಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ನಿರಪರಾಧ ರಾಜನಿಗೆ ಅಪರಾಧ ಮಾಡಿದನು; ಪರಮಾತ್ಮನು, ಎಲ್ಲರ ಆತ್ಮ, ಈ ಅಪರಾಧವನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಲಿ." "ಪರಮಭಕ್ತರು, ಅವಮಾನಗೊಂಡರೂ, ಮೋಸಗೊಂಡರೂ, ಶಾಪಿತರೂ, ದೂಷಿತರೂ, ಹತ್ಯೆಗೊಳಗಾದರೂ, ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ, ಶಕ್ತಿಯು ಇದ್ದರೂ." ಈ ರೀತಿ, ಮಗನ ಅಪರಾಧದಿಂದ ಮಹಾತ್ಮ ಋಷಿಯು ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪದಿಂದ ತುಂಬಿದನು; ಅವನು ರಾಜನಿಂದ ಅಪಮಾನಗೊಂಡಿದ್ದರೂ, ಆ ಅಪರಾಧವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ, ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಸಜ್ಜನರು ಇತರರಿಂದ ದ್ವಂದ್ವದಲ್ಲಿ ಇಡಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ಅವರು ದುಃಖಪಡುವುದಿಲ್ಲ, ಸಂತೋಷಪಡುವುದಿಲ್ಲ, ಯಾಕಂದರೆ ಅವರು ಸ್ವಗುಣಗಳ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗೂ, ಒಂದು ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಕಾಲನ್ನು ತೊಳೆಯದೆ ಮಲಗಬಾರದು, ತೊಳೆಯದ ಕಾಲಿನಿಂದ ಕೂಡಾ, ತೊಳೆದ ತಲೆಯಿಂದ ಕೂಡಾ; ಇತರರಿಂದ ನೀಡಲಾದ ಆಹಾರವನ್ನು ತಿನ್ನಬಾರದು, ನಗ್ನವಾಗಿ ಮಲಗಬಾರದು, ಪ್ರಭಾತ ಅಥವಾ ಸಾಯಂಕಾಲದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಲಗಬಾರದು. ಸದಾ ಶುದ್ಧವಾಗಿರಬೇಕು, ಸ್ವಚ್ಛವಾದ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಬೇಕು, ಎಲ್ಲ ಶುಭವುಳ್ಳವನು, ಹಸುಗಳು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ಶ್ರೀ ಮತ್ತು ಅಚ್ಯುತನನ್ನು ಪ್ರಾತಃಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು. ಮಹಿಳೆಯರು ಮತ್ತು ಶೂರರು ಹಾರಗಳು, ಸುಗಂಧಗಳು, ಅರ್ಪಣೆಗಳು ಮತ್ತು ಆಭರಣಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕು; ಪತಿಯ ಪೂಜಿಸಿದ ನಂತರ, ಅವನಿಗೆ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಬೇಕು ಮತ್ತು ಅವನು ತನ್ನ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆಂದು ಧ್ಯಾನ ಮಾಡಬೇಕು. ಒಂದು ವರ್ಷ ಈ ಪುಂಸವನ ವ್ರತವನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಪಾಲಿಸಿದರೆ, ಇಂದ್ರನನ್ನು ಜಯಿಸುವ ಮಗನು ಹುಟ್ಟುವನು. ದಿತಿ, ಮಹಾ ಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ, "ಹಾಗೆ ಆಗಲಿ" ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಕಶ್ಯಪರಿಂದ ಬೀಜವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ವ್ರತವನ್ನು ನಿಷ್ಠೆಯಿಂದ ಆಚರಿಸಿದಳು.