ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಪ್ರತಿದಿನವೇ ವೇದಾಧ್ಯಯನ, ಪಿತೃಗಳ ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳ ಪೂಜೆ, ದಾನ, ಆಹಾರ ವಿತರಣೆ—ಇವೆಲ್ಲವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು. ದೇವತೆಗಳು, ಋಷಿಗಳು, ಪಿತೃಗಳು ಮತ್ತು ಜಗತ್ತಿನ ಜೀವಿಗಳು—all these are Bhagavan's forms, ಅವರ ರೂಪಗಳು ಎಂದು ತಿಳಿದು, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಸೇವಿಸಬೇಕು. ವ್ಯಕ್ತಿಯು ತನ್ನ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಸತ್ಯವಾದ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ, ಯಾರಿಗೂ ಹಿಂಸೆ ಮಾಡದೆ ಅಥವಾ ಬಲವಂತವಾಗಿ ಪಡೆಯಬೇಕು; ಆ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಬಳಸಿ ತನ್ನ ಅವಲಂಬಿತರನ್ನು ಪೋಷಿಸಬೇಕು ಮತ್ತು ಯಜ್ಞಗಳನ್ನೂ ಮಾಡಬೇಕು. ಆದರೆ ಕುಟುಂಬದ ಮೇಲಿನ ಅತಿಯಾದ ಬಂಧನವನ್ನು ಹೊಂದಬಾರದು; ಗೃಹಸ್ಥನಾದರೂ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯವಾಡಬಾರದು. ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಈ ಜಗತ್ತಿನ ನಾಶವನ್ನು, ಅದು ಇನ್ನೂ ಕಾಣದಿದ್ದರೂ, ಈಗಲೇ ನಾಶವಾದಂತೆ ನೋಡುತ್ತಾರೆ. ಮಗ, ಪತ್ನಿ, ಬಂಧುಗಳು—all these are like travelers meeting in an inn; ಅವರು ಶರೀರದಿಂದ ದೂರವಾಗುತ್ತಾರೆ, ಹಾಸಿಗೆಮೇಲೆ ಕನಸು ಬಂದಂತೆ. ಇಂತಹ ಚಿಂತನೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಮುಕ್ತನಾದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಗೃಹದಲ್ಲಿ ಅತಿಥಿಯಂತೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ; ಅವನಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಬಂಧನ ಅಥವಾ ಅಹಂಕಾರವಿಲ್ಲ. ಭಗವಂತನಿಗಾಗಿ ಮಾತ್ರ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ, ಗೃಹಸ್ಥಧರ್ಮವನ್ನು ಪೂರೈಸುತ್ತಾ, ಅವನು ಮನೆಗೆ ಬರುವುದಾದರೂ, ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಾದರೂ, ಅಥವಾ ಸಂತಾನವಿದ್ದರೆ ಸನ್ಯಾಸಿಯಾಗಿ ಪರಿವ್ರಾಜಕರಾಗುವುದಾದರೂ ಮಾಡಬಹುದು. ಆದರೆ ಮನೆಯ ಮೇಲಿನ ಆಸಕ್ತಿಯು, ಮಕ್ಕಳ ಮತ್ತು ಸಂಪತ್ತಿನ ಬಯಕೆ, ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಮೇಲಿನ ಮೋಹ—ಇವೆಲ್ಲವೂ 'ನನ್ನದು', 'ನಾನು' ಎಂಬ ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಬಂಧಿಸುತ್ತದೆ. ಅಯ್ಯೋ! ನನ್ನ ವಯಸ್ಸಾದ ಪೋಷಕರು, ಪತ್ನಿ, ನನ್ನ ಬಾಲಕ ಮಕ್ಕಳು—ನನ್ನಿಲ್ಲದೆ ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಬದುಕುತ್ತಾರೆ? ಇಂತಹ ಮನೆಮೋಹದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ತೊಂದರೆಗೊಂಡು, ಸದಾ ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾ, ಅವನು ಅಸಮಾಧಾನದಿಂದ ಮರಣ ಹೊಂದಿದಾಗ, ಗಾಢ ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾನೆ. ಸುತನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಶಸ್ತ್ರದಿಂದ ಸುಟ್ಟುಹೋಗಿದ್ದರೂ, ತನ್ನ ತಾಯಿಯ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮೃತ್ಯುವನ್ನು ತಲುಪದ, ಅದ್ಭುತವಾದ ಕೃಷ್ಣನ ಕೃಪೆಯಿಂದ ರಕ್ಷಿತನಾದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಪಾರಿಕ್ಷಿತ್. ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಕೋಪದಿಂದ ತಕ್ಷಕನಿಂದ ಜೀವ ಅಪಾಯಕ್ಕೆ ಗೊಳಗಾದರೂ, ಅವನು ಭಗವಂತನಿಗೆ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿದ್ದರಿಂದ ಮೃತ್ಯುವಿನ ವೇದನೆಯಿಂದ ಗೊಂದಲಗೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಾ ಬಂಧನಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಜಯಿಸಲಾಗದ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅರಿತು, ವ್ಯಾಸನ ಶಿಷ್ಯನು ಗಂಗೆಯ ದಡದಲ್ಲಿ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದನು. ಭಗವಂತನ ಮಹಿಮೆಯ ಕಥೆಗಳ ಅಮೃತವನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸುವವರಿಗೆ, ಮೃತ್ಯುವಿನ ಸಮಯದಲ್ಲಿಯೂ ಗೊಂದಲವಿಲ್ಲ; ಅವರು ಅವನ ಪದಗಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅಭಿಮನ್ಯುವಿನ ಪುತ್ರ ಪಾರಿಕ್ಷಿತ್ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಆಳುತ್ತಿದ್ದವರೆಗೆ, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಇದ್ದರೂ ಕಲಿ ವಿಜಯಿಯಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಯಾದವನು ಭೂಮಿಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದ ದಿನ, ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಕಲಿ, ಅಧರ್ಮದ ಮೂಲ, ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದನು. ಪಾರಿಕ್ಷಿತ್ ಕಲಿ ಮೇಲೆ ದ್ವೇಷವಿಲ್ಲ; ಹೂವಿನಲ್ಲಿರುವ ಮಧುವನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸುವ ಜೇನು ಹೀಗೆ, ಅವನಿಗೆ ಶುಭ ಫಲಗಳು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಬರುವುದು, ಇತರರಿಗೆ ಅಲ್ಲ. ಕಲಿ ದುರ್ಬಲರೊಂದಿಗೆ ಧೈರ್ಯವಿದ್ದರೂ, ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಗಳ ಎದುರು ಭಯಭೀತನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ; ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಮತ್ತು ಧೈರ್ಯವಂತರಿಗೆ ಅವನು ಏನು ಮಾಡಲಾರನು, ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯವಂತರಲ್ಲಿ ಅವನು ಓಡುಹೋಗುವ ನಾಯಿ ಹೀಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಈ ಪವಿತ್ರ ಪಾರಿಕ್ಷಿತ್ ಕಥೆಯನ್ನು, ವಾಸುದೇವನ ಕಥೆಗಳೊಂದಿಗೆ, ನಾನು ನಿಮಗೆ ವಿವರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಭಗವಂತನ ಗುಣಗಳು ಮತ್ತು ಕೃತ್ಯಗಳ ಕಥೆಗಳನ್ನು, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಜೀವನವನ್ನು ಬಯಸುವವರು ಸದಾ ಸೇವಿಸಬೇಕು. ಋಷಿಗಳು ಸುತನಿಗೆ ಆಶೀರ್ವಾದ ನೀಡುತ್ತಾರೆ: "ಓ ಸುತ, ನೀನು ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯವಂತೆ, ಶುದ್ಧ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿರಲಿ; ನೀನು ಮಾನವರಿಗೆ ಕೃಷ್ಣನ ಮಹಿಮೆಯ ಅಮೃತವನ್ನು ಪಾನ ಮಾಡಿಸುತ್ತಿರುವೆ." ಈ ಅನಿಶ್ಚಿತ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ, ಜನರ ಮನಸ್ಸು ಗೊಂದಲಗೊಂಡಿರುವಾಗ, ನೀನು ನಮಗೆ ಗೋವಿಂದನ ಪದಗಳ ಅಮೃತವನ್ನು ಪಾನ ಮಾಡಿಸುತ್ತಿರುವೆ. ಭಗವಂತನ ಭಕ್ತರೊಂದಿಗೆ ಒಂದೇ ಕ್ಷಣದ ಸಾಂಗಾತ್ಯವನ್ನು ನಾವು ಸ್ವರ್ಗ ಅಥವಾ ಮುಕ್ತಿಗೆ ಕೊಡಲಾರೆವು; ಇತರ ಲಾಭಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುವುದೇ ಬೇಡ. ಯೋಗಿಗಳೂ, ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಶ್ರೇಷ್ಠರೂ, ಭಗವಂತನ ಗುಣಗಳ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ತಲುಪಿಲ್ಲ; ಅವನ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುವುದರಲ್ಲಿ ಯಾವೊಬ್ಬರೂ ತೃಪ್ತಿಯಾಗಲಾರೆವು. ಆದುದರಿಂದ, ಸುತನೆ, ಭಗವಂತನ ಶುದ್ಧ ಮತ್ತು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ನಮಗೆ ವಿವರಿಸು; ನಾವು ಕೇಳಲು ಉತ್ಸುಕರಾಗಿದ್ದೇವೆ. ಪಾರಿಕ್ಷಿತ್ ಮಹಾಭಕ್ತ, ಅವನ ಸ್ಥಿರ ಬುದ್ಧಿ ಮುಕ್ತಿಯ ಕಡೆಗೆ ನೆಟ್ಟಿತ್ತು; ವ್ಯಾಸನ ಮಗನ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಅವನು ಗರುಡಧ್ವಜನ ಪದಗಳನ್ನು ತಲುಪಿದನು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಪಾರಿಕ್ಷಿತ್ ಮತ್ತು ಭಕ್ತರನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿದ, ಯೋಗಮೂಲಕ, ಅವ್ಯಕ್ತಾರ್ಥ, ಭಗವಂತನ ಅನಂತ ಕೃತ್ಯಗಳಿಂದ ತುಂಬಿರುವ ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕಥೆಯನ್ನು ವಿವರಿಸು. ಸುತನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: "ಇಂದು ನಾವು, ಕುಲದಲ್ಲಿ ಕಡಿಮೆ ಜನ್ಮ ಪಡೆದರೂ, ಹಿರಿಯರನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವುದರಿಂದ ಭಾಗ್ಯವಂತರಾಗಿದ್ದೇವೆ. ಶ್ರೇಷ್ಠರ ಮಾತುಗಳ ಸಾಂಗಾತ್ಯವು ಕುಲದ ದೋಷ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸಿನ ತೊಂದರೆಗಳನ್ನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ನಿವಾರಿಸುತ್ತದೆ." ಭಗವಂತನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುವವರಿಗೆ, ಅವನು ಶ್ರೇಷ್ಠರ ಶರಣಾಗತಿ ಆಗಿದ್ದರಿಂದ, ಇನ್ನಷ್ಟು ಶುಭ ಫಲಗಳು ದೊರೆಯುತ್ತವೆ; ಅವನ ಶಕ್ತಿ ಅನಂತ, ಅವನ ಗುಣಗಳು ಅಪಾರ. ಈಗಾಗಲೇ ವಿವರಿಸಿದವುಗಳೇ ಭಗವಂತನ ಅಪ್ರತಿಮ ಗುಣಗಳನ್ನು ತೋರಲು ಸಾಕು; ಅವನ ಪದಗಳ ಧೂಳನ್ನು ತ್ಯಾಗಿಗಳೂ ಬಯಸುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ಅವನು ತಾನೇ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ. ಬ್ರಹ್ಮನಿಂದ ಪೂಜೆಗೆ ಅರ್ಪಿಸಲಾದ ನೀರು, ಅವನ ಪಾದಗಳ ನಖಗಳಿಂದ ಉತ್ಪನ್ನವಾದದು, ಜಗತ್ತನ್ನು ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ; ಮುಕುಂದನ ಪದಗಳನ್ನು ಬಯಸುವವರು ಯಾರು ಶುದ್ಧರಾಗುವುದಿಲ್ಲ? ಅಲ್ಲಿ, ಭಕ್ತರು, ಜ್ಞಾನಿಗಳು, ದೇಹ ಮತ್ತು ಬಂಧನಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಹಂಸಮುನಿಗಳ ಪರಮ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ; ಅಲ್ಲಿ ಅಹಿಂಸೆ, ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಸ್ವಧರ್ಮವು ಪ್ರಬಲವಾಗಿರುತ್ತವೆ. ನೀವು ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ್ದೀರಿ, ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ನನಗೆ ತಿಳಿದಷ್ಟು ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ. ಹಕ್ಕಿಗಳು ತಮ್ಮ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಕ್ಕೆ ಅನುಸಾರವಾಗಿ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಹಾರುವಂತೆ, ಜ್ಞಾನಿಗಳು ತಮ್ಮ ಬುದ್ಧಿಗೆ ಅನುಸಾರವಾಗಿ ವಿಷ್ಣುಪಥವನ್ನು ತಲುಪುತ್ತಾರೆ. ಒಂದು ದಿನ, ಪಾರಿಕ್ಷಿತ್ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಬೇಟೆಗೆ ಹೋದಾಗ, ಬಾಣವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು, ಹರಣವನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದನು; ಬಹಳ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಮತ್ತು ದಾಹದಿಂದ ಅವನು ಕಳವಳಗೊಂಡಿದ್ದನು. ನೀರನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ, ಅವನು ಒಂದು ಆಶ್ರಮವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು; ಅಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಋಷಿ, ಶಾಂತವಾಗಿ, ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಕುಳಿತಿದ್ದನು. ಋಷಿಯು ತನ್ನ ಇಂದ್ರಿಯಗಳು, ಉಸಿರು, ಮನಸ್ಸು, ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ, ಮೂರು ಲೋಕಗಳಿಗೂ ಮೀರಿ, ಬದಲಾಗದ ಬ್ರಹ್ಮನೊಂದಿಗೆ ಏಕೀಭಾವವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದನು. ಜಟಾ, ಮೃಗಚರ್ಮ ಧರಿಸಿದ್ದ, ಅವನು ನೀರಿಗಾಗಿ ಹಸಿವಿನಿಂದ, ರಾಜನು ಅವನಿಂದ ಭಿಕ್ಷೆಯನ್ನು ಬೇಡಿದನು. ಆದರೆ, ಗಿಡ, ಭೂಮಿ ಮತ್ತು ಇತರ ಅರ್ಪಣೆಗಳು, ನೀರು, ಸೌಮ್ಯವಾದ ಮಾತುಗಳು—all these were unavailable; ರಾಜನು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯಗೊಂಡಂತೆ ಭಾವಿಸಿ, ಕೋಪಗೊಂಡನು. ಇದುವರೆಗೆ ಅವನು ಹಸಿವಿನಿಂದ ಮತ್ತು ದಾಹದಿಂದ ಇಷ್ಟು ತೊಂದರೆಗೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ; ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಮೇಲೆ ದ್ವೇಷ ಮತ್ತು ಕೋಪ ಉಂಟಾಯಿತು. ಅವನ ಕೋಪದಲ್ಲಿ, ಅವನು ಒಂದು ಸತ್ತ ಹಾವನ್ನು ಋಷಿಯ ಭುಜದ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟನು; ಆಶ್ರಮವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ತನ್ನ ನಗರಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು. "ಈ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಹಿಂಪಡೆಯುವ, ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿರುವ, ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದವನು—ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿದ್ದಾನೋ, ಅಥವಾ ಕೇವಲ ಪ್ರದರ್ಶನವೋ? ಕ್ಷತ್ರಿಯರಲ್ಲಿ ಏನು ನಡೆಯಬಹುದು?" ಎಂದು ಆಲೋಚಿಸಿದನು.