ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಅರ್ಜುನನು ತನ್ನ ಆತ್ಮೀಯ ಸ್ನೇಹಿತ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನೊಂದಿಗೆ ಕಳೆದ ಅವಿಸ್ಮರಣೀಯ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡನು. ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಒಂದೇ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದವರು, ಒಂದೇ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡವರು, ಜೊತೆಯಾಗಿ ನಡೆದು, ಮಾತನಾಡಿ, ಊಟ ಮಾಡಿದವರು. ಈ ಎಲ್ಲ ಸಮೀಪತೆಯಲ್ಲಿ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅರ್ಜುನನಿಗೆ ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಸಮಾನನಂತೆ, ಸ್ನೇಹಿತನಂತೆ, ಅಥವಾ ತಂದೆ-ಮಗನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದನು. ಆದರೆ, ತನ್ನ ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಮಾಡಿದ ಅಪರಾಧಗಳನ್ನು ಕೃಷ್ಣನು ಅಪಾರ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಸಹನೆಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದನು. ಈಗ, ರಾಜನೇ, ಆ ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು, ಆತ್ಮೀಯ ಸ್ನೇಹಿತನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ಅರ್ಜುನನ ಹೃದಯವು ಖಾಲಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಜೀವನದ ಈ ಪಥದಲ್ಲಿ, ಅವನ ಮಹಾತ್ಮ್ಯದಿಂದ ರಕ್ಷಿತನಾದರೂ, ಅವನು ದುರಂತಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದ ಮಹಿಳೆಯಂತೆ, ದಯಾರಹಿತವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟುಹೋಗಿದ್ದನು. ಅರ್ಜುನನ ಬಿಲ್ಲು, ಬಾಣಗಳು, ರಥ, ಕುದುರೆಗಳೂ, ಅವನನ್ನು ಚಾರಿಯೊಟಿಯರ್ ಎಂದು ಗೌರವಿಸಿದ ರಾಜರೂ—all—all became powerless in an instant, like oblations cast into ashes by illusion. ಯದುವಂಶದವರು, ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ನಗರದ ಬಂಧುಗಳಿಗೂ ನಿಜವಾದ ಮಿತ್ರರಲ್ಲದೆ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಶಾಪದಿಂದ ಮೋಹಿತರಾಗಿ, ಪರಸ್ಪರ拳ಗಳಿಂದ ಹೊಡೆತಾಡಿಕೊಂಡರು. ಅವರು ವಾರುಣಿ ಮದ್ಯವನ್ನು ಕುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಮದ್ಯದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಅಶಾಂತವಾಗಿ, ಒಬ್ಬರನ್ನು ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಗುರುತಿಸದೆ, ಪರಸ್ಪರ ಹೋರಾಡಿ, ನಾಲ್ಕು ಅಥವಾ ಐದು ಮಂದಿ ಮಾತ್ರ ಉಳಿದರು. ಇದು ಭಗವಂತನ ಅದ್ಭುತ ಲೀಲೆಯೆಂದೆ, ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಜೀವಿಗಳು ಪರಸ್ಪರ ನಾಶವಾಗುತ್ತಾರೆ, ಪರಸ್ಪರ ಪೋಷಿಸುತ್ತಾರೆ—ಅವನು ಏರ್ಪಡಿಸಿದಂತೆ. ನೀರಿನಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಮೀನುಗಳು ಚಿಕ್ಕ ಮೀನನ್ನು ತಿಂದುಬಿಡುವಂತೆ, ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಬಲಿಷ್ಠರು ದುರ್ಬಲರನ್ನು ಜಯಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ, ಭೂಭಾರದ ನಿವಾರಣೆಗೆ, ಭಗವಂತನು ಯದುವಂಶದ ಬಲಿಷ್ಠರನ್ನು ಪರಸ್ಪರ ನಾಶಪಡಿಸಿದನು. ಗೋವಿಂದನ ಮಾತುಗಳು—ಸಮಯ, ಸ್ಥಳ, ಸಂದರ್ಭಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ, ಹೃದಯದ ನೋವನ್ನು ಶಮನ ಮಾಡುವವು—ಅವುಗಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುವವನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸುತ್ತವೆ. ಅರ್ಜುನನು ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಪಾದಪದ್ಮಗಳನ್ನು ಪ್ರೇಮದಿಂದ ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾ, ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಶಾಂತ, ಪವಿತ್ರವಾಯಿತು. ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಹಾಗೂ ವಾಸುದೇವನ ಪಾದಪದ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ನಿರಂತರ ಧ್ಯಾನದಿಂದ, ಅರ್ಜುನನು ಎಲ್ಲಾ ಮಲಿನತೆಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ, ಪರಮಾವಸ್ಥೆಗೆ ತಲುಪಿದನು. ಅರ್ಜುನನು, ಮಹಾಭಾರತ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಭಗವಂತನು ನೀಡಿದ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ, ಕಾಲ, ವಿಧಿ, ಮೋಹದ ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ದಾಟಿದನು. ಬ್ರಹ್ಮಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಪಿದ ಅವನು, ಎಲ್ಲ ದ್ವಂದ್ವ ಸಂಶಯಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ, ದೇಹಾಭಿಮಾನವಿಲ್ಲದೆ, ಜನ್ಮದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದನು. ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ, ಭಗವಂತನ ನಿರ್ಗಮನ ಮತ್ತು ಯದುವಂಶದ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ತಿಳಿದು, ಪರಮಗತಿಗೆ ಹೋಗಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು. ಪೃಥಾ ಕೂಡ ಅರ್ಜುನನಿಂದ ಯದುಗಳ ನಾಶ ಹಾಗೂ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ನಿರ್ಗಮನವನ್ನು ಕೇಳಿ, ತನ್ಮಯ ಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ, ಜನ್ಮಮರಣ ಚಕ್ರವನ್ನು ದಾಟಿದಳು. ಪರಮಾತ್ಮನು, ಭೂಭಾರ ನಿವಾರಕನು, ಅವನು ತಾನು ಧರಿಸಿದ ದೇಹವನ್ನು ತೊರೆದುಹೋದನು—ಹುಲ್ಲಿನಿಂದ ಹುಲ್ಲು ತೆಗೆದು, ಎರಡನ್ನೂ ಬಿಸುಡುವಂತೆ. ನಟನೆ ತನ್ನ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ತ್ಯಜಿಸುವಂತೆ, ಭಗವಂತನು ಭೂಭಾರ ನಿವಾರಣೆಗಾಗಿ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದನು. ಮುಕುಂದನು, ಶ್ರೀಮನ್ನಾರಾಯಣನು, ತನ್ನ ಶುಭ ದೇಹದೊಂದಿಗೆ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ, ಧರ್ಮಭ್ರಷ್ಟತೆಯ ಮೂಲವಾದ ಕಲಿ, ಜಾಗೃತ ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲದವರ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು. ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು, ವಿವೇಕಿಯಿಂದ, ತನ್ನ ನಗರ, ರಾಜ್ಯ, ಮನೆ, ಸ್ವಯಂ—all—all became tainted by Kali's influence—greed, falsehood, violence—ಅವನು ತ್ಯಾಗಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧನಾದನು. ತಾನು ತನ್ನ ಮೊಮ್ಮಗನಾದ ಪರಿಕ್ಷಿತ್ತನ್ನು, ಎಲ್ಲ ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಸಮಾನನಾದವನನ್ನು, ಹಸ್ತಿನಾಪುರದಲ್ಲಿ ಗಂಗೆಯ ತಟದಲ್ಲಿ, ರಾಜಸಿಂಹಾಸನದಲ್ಲಿ ಆಸ್ಥಾಪಿತನಾಗಿಸಿದನು. ಮಥುರೆಯಲ್ಲಿ ವಜ್ರನನ್ನು ಶೂರಸೇನರ ಅಧಿಪತಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿದರು. ನಂತರ, ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಯಜ್ಞಾಗ್ನಿಯನ್ನು ಪಾನಮಾಡಿದನು. ಅವನು ಎಲ್ಲಾ ಬಂಧು, ಬಂಧನ, ಆಸ್ತಿ, ಅಭಿಮಾನ, ಅಹಂಕಾರ—all—all were relinquished; speech was offered into mind, mind into breath, senses into darkness, outgoing breath into death, and thus he entered dissolution. ಪಂಚಭೂತಗಳನ್ನು ಪರಸ್ಪರದಲ್ಲಿ ಲಯಗೊಳಿಸಿ, ಅವನ್ನು ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ, ಆತ್ಮವನ್ನು ಅವಿನಾಶಿ ಬ್ರಹ್ಮನಲ್ಲಿ ಲಯಗೊಳಿಸಿದನು. ಬೊಕ್ಕಸ ಧರಿಸಿ, ಉಪವಾಸದಿಂದ, ಜಟಾ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು, ತಲೆ ಮುಚ್ಚದೆ, ಅವನು ಮೂಢ, ಉನ್ಮತ್ತ, ಅಥವಾ ಪಿಶಾಚಿತನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದನು. ನಿರಾಸಕ್ತನಾಗಿ, ಶ್ರವಣ ಶಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದವನಂತೆ, ಉತ್ತರದ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಹೊರಟನು—ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಪರಬ್ರಹ್ಮನ ಧ್ಯಾನದಿಂದ, ಹಿಂದಿರುಗದೆ. ಅವನ ಸಹೋದರರೂ ಸಹ, ಭೂಮಿಯನ್ನು ಕಲಿ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವನನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದರು. ಧರ್ಮಪಾಲನೆಯ ಎಲ್ಲಾ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಆತ್ಮದ ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡು, ಅವರು ವೈಕುಂಠನಾಥನ ಪಾದಪದ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿದರು. ನಿಶ್ಚಲ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ, ಶುದ್ಧ ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ, ಅವರು ನಾರಾಯಣನ ಪರಮಧಾಮವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಧ್ಯಾನಿಸಿದರು. ಇಂದ್ರಿಯಾಸಕ್ತಿಯೂ, ಮಲಿನತೆಗೂ ಒಳಪಡುವವರು ತಲುಪಲಾಗದ, ಶುದ್ಧಾತ್ಮರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸಿಗುವ ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಅವರು ಪಡೆದರು. ವಿದುರನು ಕೂಡ, ಪ್ರಭಾಸ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕೃಷ್ಣನಲ್ಲಿ ಲೀನಗೊಳಿಸಿ, ಪಿತೃಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಯೋಜನೆಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಸ್ವಗೃಹವನ್ನು ಸೇರಿದನು. ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ದ್ರೌಪದಿಯೂ ತನ್ನ ಪತಿಗಳ ವೈರಾಗ್ಯವನ್ನು ಗಮನಿಸಿ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ವಾಸುದೇವನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಿ, ಆ ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ತಲುಪಿದಳು. ಯಾರು ಈ ಪಾಂಡವರ ನಿರ್ಗಮನದ ಪವಿತ್ರ ಹಾಗೂ ಶುಭಕರ ಕಥೆಯನ್ನು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ, ಅವರು ಹರಿಯ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಹಾಗೂ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಸುತನು ಹೇಳಿದನು: ನಂತರ, ಮಹಾಭಕ್ತನಾದ ಪರಿಕ್ಷಿತ್ತನು, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನದಂತೆ, ನವಜಾತ ಶಿಶುವಿಗೆ ತೋರಿಸುವಂತೆ, ಭೂಮಿಯನ್ನು ಆಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಅವನು ಉತ್ತರಾದ ಮಹಾರಾಜನ ಪುತ್ರಿ ಇರಾವತಿಯನ್ನು ವಿವಾಹಮಾಡಿಕೊಂಡನು. ಅವಳಿಂದ ಜನಮೇಜಯ ಮೊದಲಾದ ನಾಲ್ಕು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಪಡೆದನು. ಅವನು ಗಂಗೆಯ ತಟದಲ್ಲಿ ಮೂರು ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು. ಶಾರದ್ವತನು ಅವನ ಪುರೋಹಿತನಾಗಿದ್ದನು. ಆ ಯಜ್ಞಗಳಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳೂ ಸಹ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷರಾದರು. ಒಂದು ವೇಳೆ, ದಿಕ್ಕುಗಳ ಜಯಯಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ, ಧೀರ ರಾಜನಾದ ಪರಿಕ್ಷಿತ್ತನು, ರಾಜನಂತೆ ವೇಷಧರಿಸಿದರೂ ಶೂದ್ರನಾಗಿದ್ದ ಕಲಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದನು. ಅವನು ತನ್ನ ಕಾಲಿನಿಂದ ಒಂದು ಹಸುವನ್ನು ಮತ್ತು ಎತ್ತುಗಳನ್ನು ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದನು. ಶೌನಕನು ಕೇಳಿದನು: ರಾಜನು ಜಯಯಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಕಲಿಯನ್ನು ಏಕೆ ಬಂಧಿಸಿದನು? ಆ ರಾಜವೇಷದಲ್ಲಿ ಶೂದ್ರನಾಗಿದ್ದವನಾರು? ಅವನು ಹಸುವನ್ನು ಕಾಲಿನಿಂದ ಹೊಡೆಯಲು ಕಾರಣವೇನು? ಈ ಕಥೆ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದರೆ ದಯವಿಟ್ಟು ವಿವರಿಸು. ಅಥವಾ, ಭಗವಂತನ ಪಾದಪದ್ಮರಸವನ್ನು ರುಚಿಸುವವರಿಗೆ ಬೇರೆ ಫಲರಹಿತ ಕಥೆಗಳ ಅಗತ್ಯವೇನು? ಅವು ಜೀವನವನ್ನು ವ್ಯರ್ಥಮಾಡುತ್ತವೆ. ಅಯ್ಯಾ, ಚಿರಂಜೀವಿಯಾಗಲು ಬಯಸುವ, ಅಲ್ಪ ಆಯಸ್ಸಿನ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ, ಮೃತ್ಯುರೂಪದಲ್ಲಿ ಭಗವಂತನು ಶಾಮಿಕಮುನಿಯಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಆಹ್ವಾನಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ.