ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಗೋಕುಲದ ಹಸಿರು ಮೇಯ್ದುಹೋಗುವ ಗೋಪಾಲರ ವಾಡಿಗೆ, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು ನವೀನ ಖನಿಜಗಳಿಂದ, ಹಸಿರು ಹೂಗಳಿಂದ, ಮತ್ತು ನವಪಂಚಿ ಪಕ್ಕಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತನಾಗಿ, ಬಾಸರಿ ಹಾಗೂ ಶೃಂಗಗಳ ಹಬ್ಬದಿಂದ ಮೆರೆಯುತ್ತಾ, ಕರುಗಳೆಂದೆಲ್ಲಾ ಹೊಗಳುತ್ತಾ, ಪಾವನ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾ, ಗೋಪಿಯರ ದೃಷ್ಟಿಗಳಿಂದ ಹರ್ಷಿತನಾಗಿ, ವಾಡಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಆ ದಿನ ಯಶೋದಾ ಮತ್ತು ನಂದನಂದನನಾದ ಕೃಷ್ಣನು ಮಹಾಸರ್ಪವನ್ನು ಸಂಹರಿಸಿ ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದನು ಎಂದು ಮಕ್ಕಳೂ ಹಳ್ಳಿ ತುಂಬಾ ಹಾಡಿದರು. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ರಾಜನು, “ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಕೃಷ್ಣನ ಜನನದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಯಾರು ಇದುವರೆಗೆ ತಮ್ಮ ಸಂತಾನಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಎಂತಹ ಪ್ರೀತಿ ಹೊಂದಿರಲಿಲ್ಲವೋ, ಅವರಲ್ಲೂ ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಹೇಗೆ ಅತಿ ಮಹಾ ಪ್ರೀತಿ ಉದಯಿಸಿತು? ದಯವಿಟ್ಟು ವಿವರಿಸು,” ಎಂದು ಕೇಳಿದನು. ಶುಕಮುನಿಯು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: “ಓ ರಾಜನೇ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಿಗಿಂತ ಸ್ವಯಂ ಆತ್ಮವೇ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯ. ಇತರರು—ಮಕ್ಕಳು, ಸಂಪತ್ತು—ಅವು ಆತ್ಮದ ಕಾರಣದಿಂದ ಮಾತ್ರ ಪ್ರಿಯವಾಗಿವೆ. ದೇಹಧಾರಿಗಳು ತಮ್ಮ ಆತ್ಮದ ಬಗ್ಗೆ ಅತಿ ಗಾಢವಾದ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ, ಸಂಪತ್ತಿಗೆ, ಮನೆಗೆ, ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಗೆ ಇಷ್ಟು ಗಾಢ ಆಸಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ, ಅವುಗಳೆಲ್ಲಾ ‘ನನ್ನದು’ ಎಂಬ ಭಾವದಿಂದ ಮಾತ್ರ ಪ್ರಿಯವಾಗಿವೆ. ದೇಹವನ್ನು ‘ನನ್ನದು’ ಎಂದು ಭಾವಿಸುವವರಿಗೂ ದೇಹವೇ ಆತ್ಮದಷ್ಟು ಪ್ರಿಯವಲ್ಲ; ದೇಹ ವೃದ್ಧಿಯಾಗಿದ್ದರೂ ಜೀವಿಸುವ ಆಶೆಯು ಬಲವಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಎಲ್ಲ ದೇಹಧಾರಿಗಳಿಗೆ ಆತ್ಮವೇ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯ; ಆತ್ಮಕ್ಕಾಗಿ ಈ ಜಗತ್ತಿನೆಲ್ಲಾ ಚರಾಚರಗಳು ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿವೆ. ಈ ಆತ್ಮವೇ ಕೃಷ್ಣನು—ಅವನು ಎಲ್ಲ ಆತ್ಮಗಳ ಆತ್ಮ. ಲೋಕದ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಅವನು ತನ್ನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ದೇಹಧಾರಿಯಾಗಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿದ್ದಾನೆ. ತಿಳಿದವರಿಗೋಸ್ಕರ, ಕೃಷ್ಣನೇ ಇಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರ ಮತ್ತು ಚರ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಸತ್ಯ; ಅವನ ರೂಪವೇ ಪರಮೇಶ್ವರ, ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಯಾವುದೇ ವಸ್ತು ಇಲ್ಲ. ಎಲ್ಲ ವಸ್ತುಗಳ ಮೂಲಾರ್ಥವು ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲೇ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿದೆ; ಕೃಷ್ಣನಿಗೂ ಹೀಗೇ—ಅವನಿಗೆ ಅಸ್ತಿತ್ವವಿಲ್ಲದ ಯಾವ ವಸ್ತುವೂ ಸತ್ಯವಲ್ಲ. ಮುರಾರಿಯು—ಅವನ ತೊಳೆದ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದವರು, ಅವನ ಪಾವನ ಕೀರ್ತಿಯು ದೊಡ್ಡದು; ಅವರಿಗೋಸ್ಕರ ಸಂಸಾರದ ಸಮುದ್ರವು ಕರುಗಳ ಹೂವಿನ ಗುರುತಿನಷ್ಟು ಸಣ್ಣದಾಗುತ್ತದೆ; ಆ ಪರಮ ಗತಿ, ಯಾವಾಗಲೂ ದುಃಖದಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಿರುವದು. ನೀನು ಕೇಳಿದಂತೆ, ಹರಿ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಕಾರ್ಯಗಳು, ಅವನ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ಘಟನೆಗಳು, ಎಲ್ಲವನ್ನು ಹೇಳಿದೆ. ಮುರಾರಿಯು ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಮಾಡಿದ ಇಂತಹ ವರ್ತನೆ—ದುಷ್ಟರನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವುದು, ಮೇಯ್ದುಹೋಗುವ ತೊಟ್ಟಿಗಳಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡುವುದು, ಅವನ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ಮತ್ತು ಅಪರೋಕ್ಷ ರೂಪಗಳು, ಭೂಮಿಯ ಇಚ್ಛೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುವುದು—ಇವುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಮತ್ತು ಹೊಗಳಿದರೆ, ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಎಲ್ಲ ಗುರಿಗಳನ್ನು ಸಾಧಿಸಬಹುದು. ಹೀಗಾಗಿ, ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಮುಚ್ಚಾಟ, ಸೇತುವೆ ನಿರ್ಮಾಣ, ಕುರಂಗಗಳಂತೆ ಜಿಗಿತ ಮತ್ತು ಇತರ ಆಟಗಳಲ್ಲಿ ವೃಷಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದನು. ಈ ಕಥನವನ್ನು ಸುತ್ತನು ಹೇಳಿದನು: ಈ ರೀತಿ ಕೃಷ್ಣನ ಸ್ನೇಹಿತ, ಕೃಷ್ಣನ ರಾಜಸಹೋದರನಿಂದ, ತನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಹಲವು ಸಂಶಯಗಳಿಂದ ಕಲುಷಿತವಾಗಿದ್ದಾಗ, ಕೃಷ್ಣನ ವಿಯೋಗದಿಂದ ತೀವ್ರ ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಕಂಗೆಟ್ಟಿದ್ದನು. ಅವನ ಮುಖ ಮತ್ತು ಹೃದಯದ ಕಮಲವು ದುಃಖದಿಂದ ಉದುರುವಂತೆ ಆಗಿತ್ತು; ಪ್ರಕಾಶವು ಕಳೆದುಹೋಯಿತು; ಆ ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ಮಾತ್ರ ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದನು, ಮಾತಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ದುಃಖವನ್ನು ಮಹಾ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ನಿಗ್ರಹಿಸಿ, ಕೈಯಿಂದ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಒರೆದು, ಕೃಷ್ಣನ ವಿಯೋಗದಿಂದ ಉಂಟಾದ longing-ನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದನು. ಸ್ನೇಹ, ಗಾಢಪ್ರೀತಿ, ಆತ್ಮೀಯತೆ—ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ರಥಸಾರಥಿಯಾಗಿ ಸೇವೆ ಮಾಡಿದ ಕ್ಷಣಗಳು—ಇವುಗಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ, ಹಿರಿಯ ಸಹೋದರ ರಾಜನಿಗೆ, ಕಣ್ಣೀರುಗಳಿಂದ ಗಲಗಲಿಸಿದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿದನು. ಅರ್ಜುನನು ಹೇಳಿದನು: “ಓ ಮಹಾರಾಜ, ಹರಿ ನನ್ನ ಬಂಧುವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡು, ನನ್ನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು, ದೇವತೆಗಳನ್ನೂ ಆಶ್ಚರ್ಯಪಡಿಸಿದ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು, ನನ್ನಿಂದ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ನನ್ನನ್ನು ಮೋಸಗೊಳಿಸಿದನು. ಅವನಿಂದ ಒಂದು ಕ್ಷಣವೂ ದೂರವಾದರೆ, ಜಗತ್ತು ಖಾಲಿ, ಹರ್ಷವಿಲ್ಲದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ; ಅವನ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ನಾನು ಜೀವಂತ ಶವದಂತೆ ಆಗಿದ್ದೇನೆ. ಅವನ ಆಶ್ರಯದಿಂದ, ನಾನು ದ್ರುಪದನ ಸ್ವಯಂವರದಲ್ಲಿ, ಗರ್ವಿತ ರಾಜರು ಸೇರಿದ್ದಾಗ, ಅವರ ಮೇಲೆ ಜಯ ಸಾಧಿಸಿ, ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದು ಕೃಷ್ಣೆಯನ್ನು ಗಳಿಸಿದೆ. ಅವನ ಸಾನಿಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ಖಾಂಡವ ವನವನ್ನು ಅಗ್ನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿ, ಇಂದ್ರ ಮತ್ತು ಅವನ ಸೇನೆಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿ, ಮಾಯಾ ನಿರ್ಮಿತ ವಿಸ್ಮಯಕರ ಸಭಾಭವನವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದೆ; ರಾಜರು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕಿಂದ ಯಜ್ಞಕ್ಕಾಗಿ ನಿನಗೆ ಭಗ್ನತೆಗಳನ್ನು ತಂದರು. ನಿಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ, ಓ ರಾಜ, ಭೀಮನು—ನಿಮ್ಮ ಧೀರ ಕಿರಿಯ ಸಹೋದರನು, ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಎಮ್ಮೆಗಳ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದನು—ಭೂಮಿಯ ರಾಜರನ್ನು ಯಜ್ಞಕ್ಕಾಗಿ ಜಯಿಸಿ, ಅವರು ನಿನಗೆ ಭಗ್ನತೆಗಳನ್ನು ತಂದರು. ನಿಮ್ಮ ಮಹಾಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ, ರಾಜಶ್ರಿಯಿಗಾಗಿ ಅಲಂಕೃತವಾದ ನಿಮ್ಮ ಪತ್ನಿಯನ್ನು, ಜೂಯಾರಿ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಅವಮಾನಿಸಿದರು; ಅವಳ ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಪಾದಗಳ ಬಳಿ ಸುರಿಯಿತು, ಅವಳ ಕೂದಲು ಬಿಚ್ಚಿತು, ರಕ್ಷಕರು ಸೋತರು—ಅಂತಹ ಮಹಿಳೆಯರು ದೊಡ್ಡ ದುಃಖ ಅನುಭವಿಸಿದರು. ಅವನೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ, ದುರ್ವಾಸಾದಿಂದ ಉಂಟಾದ ತೀವ್ರ ಕಷ್ಟಗಳಲ್ಲಿ, ಶತ್ರುಗಳ ದಾಳಿಯಲ್ಲಿ, ಕೇವಲ ತರಕಾರಿ ತಿಂದು, ಎಲ್ಲ ಮಾರ್ಗಗಳು ಮುಗಿದಾಗ, ರಕ್ಷಿಸಿದನು; ಅವನ ಕೃಪೆಯಿಂದ ಮೂರು ಲೋಕಗಳೂ ತೃಪ್ತಿಯಾದವು, ನಾವು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಅಪಾಯಗಳಿಂದ ಸುತ್ತಿದ್ದರೂ. ನಿಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ, ಓ ಸ್ವಾಮಿ, ತ್ರಿಶೂಲಧಾರಿ ಶಿವನು, ಪತ್ನಿಯೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡು, ತನ್ನ ಆಯುಧವನ್ನು ನನಗೆ ಕೊಟ್ಟನು; ಇದೇ ದೇಹದಿಂದ ನಾನು ಇಂದ್ರನ ಅರಮನೆಗೆ ಮಹಾ ಗೌರವದ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆದನು. ಅಲ್ಲಿ, ನಾನು ಸುಖಭೋಗದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದಾಗ, ನನ್ನ ಎರಡು ಬಲಿಷ್ಠ ಭುಜಗಳು, ಗಾಂಡೀವ ಧನುಸ್ಸಿನಿಂದ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟವು, ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡಲು ಉದ್ದೇಶಿತವಾಗಿದ್ದವು, ಇಂದ್ರನ ನೇತೃತ್ವದ ದೇವತೆಗಳು ಆಶ್ರಯವನ್ನು ಹುಡುಕಿದರು; ಆದರೆ ಈಗ, ಓ ಸ್ವಾಮಿ, ನಿಮ್ಮ ವಿಯೋಗದಿಂದ, ನಾನು ಆ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನಂತೆ ಆಗಿದ್ದೇನೆ. ಅವನ ಕೃಪೆಯಿಂದ, ಓ ಬಂಧು, ನಾನು ಒಬ್ಬನೇ, ಒಂದು ರಥದಿಂದ, ಕುರು ಸೇನೆಯ ಅಪಾರ ಸಮುದ್ರವನ್ನು ದಾಟಿದೆ; ಶತ್ರುಗಳಿಂದ ಬಹಳ ಧನ, ರತ್ನಗಳನ್ನು ಪಡೆದೆ, ಅವರ ತಲೆಯಲ್ಲಿನ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ ಮುತ್ತುಮುಡಿಗಳನ್ನು ತೆಗೆದೆ. ಅವನೇ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ರಥಸಾರಥಿಯಾಗಿ, ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಸಾಗಿದನು, ಶ್ರೇಷ್ಠ ರಥಗಳ ವಲಯವನ್ನು spotless nights-ಗಳಲ್ಲಿ ಅಲಂಕರಿಸಿದನು, ಭೀಷ್ಮ, ಕರ್ಣ, ಗುರು, ಶಲ್ಯ ಮತ್ತು ಇತರರನ್ನು ಎದುರಿಸಿದನು; ಅವನ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ, ನನ್ನ ಶತ್ರುಗಳ ನಾಯಕರುಗಳ ಶಕ್ತಿಯನ್ನೂ ಮನಸ್ಸನ್ನೂ ಅವನು ವಶಪಡಿಸಿದನು. ಅವನ ಕೃಪೆಯಿಂದ, ಭೀಷ್ಮ, ಕರ್ಣ, ದ್ರೋಣ, ಶಲ್ಯ, ಸೈಂಧವ ಮತ್ತು ಇತರ ಮಹಾ ಯೋಧರ ಬಲಿಷ್ಠ ಆಯುಧಗಳು, ಅವು ಎಂದೂ ವಿಫಲವಾಗದಿದ್ದರೂ, ನನ್ನನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಲಿಲ್ಲ; ದೈತ್ಯರ ಆಯುಧಗಳು ನೃಹರಿಯನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸದಂತೆ. ಪ್ರಭಾಸದ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ, ದುಷ್ಟ ಮನಸ್ಸಿನವರಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದಿದ್ದಾಗ, ಪರಮ ಪಾದಗಳು ಮುಕ್ತಿಗಾಗಿ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡುವ ದೇವರು ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದನು; ನನ್ನ ಕುದುರೆಗಳು ಶಕ್ತಿಹೀನವಾಗಿದ್ದರೂ, ನಾನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದರೂ, ಶತ್ರು ರಥಿಯರು ಅವನ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ಆಟದ, ಸುಂದರ ಮಾತುಗಳು, ಆಕರ್ಷಕ ನಗೆಯೊಂದಿಗೆ—‘ಓ ಪಾರ್ಥ! ಓ ಅರ್ಜುನ! ಸ್ನೇಹಿತ! ಕುರುಗಳ ಹರ್ಷ!’—ರಾಜನೇ, ಅವನು ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳು ನನ್ನ ಹೃದಯವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುತ್ತವೆ; ಅವನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದಾಗ, ನನ್ನ ಹೃದಯದ ಕಲ್ಲು ಕರಗುತ್ತವೆ. ಒಂದೇ ಹಾಸಿಗೆ, ಆಸನ, ನಡೆಯುವುದು, ಮಾತುಕತೆ, ಊಟ—ಇವೆಲ್ಲಾ ಅವನೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ; ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅವನನ್ನು ನನ್ನ ಸಮಾನ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಸ್ನೇಹಿತನೊಂದಿಗೆ ಸ್ನೇಹಿತ, ಅಥವಾ ತಂದೆಯೊಂದಿಗೆ ಮಗ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಅವನ ಮಹಾ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ, ನನ್ನ ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಉಂಟಾದ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಂಡನು. ಈಗ, ಓ ರಾಜ, ಆ ಪರಮಾತ್ಮ, ನನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಸ್ನೇಹಿತ ಮತ್ತು ಆತ್ಮೀಯ ಸಂಗಾತಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ನನ್ನ ಹೃದಯ ಖಾಲಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ; ಅವನ ಮಹಾ ಕೃತ್ಯಗಳ ರಕ್ಷಣೆಯಿದ್ದರೂ, ನಾನು ದೋಚಿದ ಮಹಿಳೆಯಂತೆ, ದುರ್ಬಲವಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಆ ಧನುಸ್ಸು, ಆ ಬಾಣಗಳು, ಆ ರಥ, ಆ ಕುದುರೆಗಳು, ನಾನು ರಥಸಾರಥಿಯಾಗಿ—ಇವೆಲ್ಲಾ, ಇದುವರೆಗೆ ರಾಜರು ವಂದಿಸುತ್ತಿದ್ದವು—ಒಂದು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಶಕ್ತಿಹೀನವಾಗಿ, ಉಪಯೋಗವಿಲ್ಲದಂತೆ, ಮಾಯೆಯ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಬೂದಿಗೆ ಹಾಕಿದ ಹವನದಂತೆ ಆಗಿವೆ. ಓ ರಾಜ, ನಿಮ್ಮ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ, ಯದುಗಳು ತಮ್ಮ ನಗರಕ್ಕೆ ನಿಜವಾದ ಸ್ನೇಹಿತರು ಅಲ್ಲ; ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಶಾಪದಿಂದ ಮೋಹಿತರಾಗಿದ್ದು, ಪರಸ್ಪರ拳ಗಳಿಂದ ಹೊಡೆತ ಆರಂಭಿಸಿದರು. ವಾರುಣಿ ಮದ್ಯವನ್ನು ಕುಡಿದು, ಮನಸ್ಸು ಮಾದಕದಿಂದ ಅಲುಗಾಡಿ, ಪರಸ್ಪರವನ್ನು ಗುರುತಿಸದೆ, ಹೋರಾಡಿದರು; ನಾಲ್ಕು ಅಥವಾ ಐದು ಜನ ಮಾತ್ರ ಉಳಿದರು. ಓ ರಾಜ, ಇದು generally ಭಗವಂತನ ಅಗೋಚರ ಕಾರ್ಯಗಳ ಸ್ವಭಾವ: ಜೀವಿಗಳು ಪರಸ್ಪರವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಮತ್ತು ಪರಸ್ಪರವನ್ನು ಪೋಷಿಸುತ್ತಾರೆ, ಅವನ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಿಂದ. ಹಾಗೆ, ನೀರಿನಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಜಲಚರಗಳು ಸಣ್ಣ ಜಲಚರಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುವಂತೆ, ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಬಲಿಷ್ಠರು ದುರ್ಬಲರನ್ನು ಜಯಿಸುತ್ತಾರೆ, ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಗಳು ಶಕ್ತಿಹೀನರನ್ನು ವಶಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ರೀತಿ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಬಾಲ್ಯ, ಬಾಲ್ಯಕಾಲದ ಕೀರ್ತಿ, ಅವನ ಪ್ರೀತಿ, ಅವನಿಂದ ದೊರಕಿದ ರಕ್ಷಣೆ, ಅವನ ವियोगದ ದುಃಖ, ಅರ್ಜುನನ ಸ್ಮರಣೆಗಳೆಲ್ಲಾ, ಭಕ್ತಿಯು, ಆತ್ಮನ ಸತ್ಯ, ಮತ್ತು ಲೋಕದ ಪರಮಾರ್ಥ—all ನುಡಿಗಳಲ್ಲಿ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ, ಕಥನದಲ್ಲಿ ಹರಿದುಹೋಗುತ್ತದೆ.