ಪ್ರಿಯವರೆ, ಒಂದು ದಿನ ಧರ್ಮರಾಜನು ತನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಖಿನ್ನತೆಯಿಂದ ದ್ರೌಪದಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದನು: "ನಿನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಖಾಲಿತನ ಮತ್ತು ಅಪೂರ್ಣತೆ ಅನುಭವವಾಗುತ್ತದೆಯೆ? ನಿನ್ನ ಬಂಧುಗಳಿಂದಲೇ ಇದನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತೀಯೆ? ಅಥವಾ ಬೇರೆ ಕಾರಣವಿದೆಯೆ? ಇದಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ದುಃಖಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇನೂ ಇಲ್ಲ." ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನ ಸ್ನೇಹಿತರು ಅವನನ್ನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಸ್ವಾಗತಿಸಿದರು: "ಓ ಕೃಷ್ಣಾ, ನೀನು ಎಷ್ಟು ವೇಗವಾಗಿ ಬಂದೆ! ನಾವು ಯಾರೂ ಇನ್ನೂ ಊಟ ಮಾಡಿಲ್ಲ, ದಯವಿಟ್ಟು ನೀನು ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಊಟ ಮಾಡು." ಹೃಷೀಕೇಶನು ಸುಮ್ಮನಾಗಿ ನಗುತ್ತಾ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಕೂತು ಊಟ ಮಾಡಿದನು. ಅವನು ಪೈಥನಿನ ಚರ್ಮವನ್ನು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತೋರಿಸಿ, ಅರಣ್ಯದಿಂದ ಹಳ್ಳಿಯತ್ತ ಹಿಂತಿರುಗಿದನು. ಆಗ ಕೃಷ್ಣನು ನವಪರಿಮಳದ ಹಕ್ಕಿ ರೆಕ್ಕೆಗಳು, ಹೂವುಗಳು ಮತ್ತು ಹೊಸ ಖನಿಜಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿಕೊಂಡು, ವಂಶಿ ಮತ್ತು ಶೃಂಗದ ಹಬ್ಬದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡು, ಕರುವಗಳನ್ನು ಹೊಗಳುತ್ತಾ, ಪಾವನ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾ, ಗೋಪಿಯರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅವನನ್ನು ಹಬ್ಬವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಅವನು ಗೋಕುಲದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳು ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದರು: "ಇಂದು ಯಶೋದಾ ಮತ್ತು ನಂದನ ಪುತ್ರನಿಂದ, ಆ ಮಹಾಸರ್ಪನು ವಧೆಯಾದನು; ನಾವು ಆ ಅಪಾಯದಿಂದ ರಕ್ಷಿತರಾದೆವು!" ಅವರ ಸಂತೋಷದ ಹಾಡುಗಳು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕೇಳಿಬಂದವು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ರಾಜನು ಶೌಕಮುನಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದನು: "ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಜನನದ ಸಮಯದಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲರಲ್ಲಿಯೂ, ಅವರ ಸ್ವಂತ ಸಂತಾನದಲ್ಲಿಯೂ ಕೂಡ, ಇದಷ್ಟು ಅಪೂರ್ವ ಪ್ರೀತಿ ಹೇಗೆ ಹುಟ್ಟಿತು? ದಯವಿಟ್ಟು ಇದನ್ನು ವಿವರಿಸು." ಶುಕಮುನಿಯು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: "ಓ ರಾಜನೇ, ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಸ್ವಂತ ಆತ್ಮವೇ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯವಾದುದು; ಮಕ್ಕಳು, ಸಂಪತ್ತು ಇತ್ಯಾದಿಗಳು ಆತ್ಮಕ್ಕಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಪ್ರಿಯವಾಗಿವೆ. ದೇಹಧಾರಿಗಳಲ್ಲಿ ಆತ್ಮದ ಮೇಲಿನ ಆಸಕ್ತಿಯೆ ಅತ್ಯಂತ ಗಾಢವಾದುದು; ಇತರವುಗಳಾದ ಮಕ್ಕಳೂ, ಸಂಪತ್ತೂ, ಮನೆಗಳೂ, ಸ್ವಾಮ್ಯಭಾವದಿಂದ ಮಾತ್ರ ಪ್ರಿಯವಾಗಿವೆ. ದೇಹವನ್ನು ಆತ್ಮವೆಂದು ಭಾವಿಸುವವರಲ್ಲಿಯೂ ದೇಹಕ್ಕಿಂತಲೂ ಅದನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವವರು ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಿಯರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ದೇಹವನ್ನು 'ನನ್ನದು' ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದರೂ, ಅದು ಆತ್ಮದಷ್ಟು ಪ್ರಿಯವಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ದೇಹ ವೃದ್ಧಿಯಾದರೂ, ಜೀವಿಸುವ ಆಸೆ ಮಾತ್ರ ಗಾಢವಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಿಗೂ ಸ್ವಂತ ಆತ್ಮವೇ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯ. ಈ ಜಗತ್ತು ಚಲಿಸುವುದೂ, ನಿಶ್ಚಲವಾಗಿರುವುದೂ ಆತ್ಮಕ್ಕಾಗಿ ಮಾತ್ರ. ಕೃಷ್ಣನೇ ಈ ಆತ್ಮ, ಆತ್ಮಗಳ ಆತ್ಮ; ಲೋಕಕ್ಷೇಮಕ್ಕಾಗಿ ಅವನು ತನ್ನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ದೇಹಧಾರಿಯಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಅವತರಿಸಿದನು. ಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗೆ, ಕೃಷ್ಣನೇ ಇಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರ-ಚರ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಪರಮ ತತ್ವ; ಅವನ ಹೊರತು ಬೇರೆ ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ಎಲ್ಲ ವಸ್ತುಗಳ ತಾತ್ತ್ವಿಕ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಅವನಲ್ಲಿಯೇ ಇದೆ; ಅವನಿಂದ ಬೇರೆ ಯಾವುದೂ ನಿಜವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಮುರಾರಿಯ ಪಾವನ ಪಾದಾರವಿಂದಗಳ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದವರು, ಅವರ ಮಹಿಮೆ ಶುದ್ಧವಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ಸಂಸಾರದ ಸಾಗರವೂ ಕರುವಿನ ಹೂವಿನ ಗುರುತುಷ್ಟೆ ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ; ಆ ಪರಮ ಗಮ್ಯಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಅಪಾಯ ಸ್ಪರ್ಶಿಸದು. ಹರಿ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಲೀಲೆಗಳು, ಅವನ ಬಾಲ್ಯ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯ ವಿಷಯಗಳು, ನೀನು ಕೇಳಿದಂತೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರಿಸಿದೆ. ಮುರಾರಿ ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರೊಡನೆ ದುಷ್ಟರನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿ, ಮೇಯಲು ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡಿ, ಅವನು ಪ್ರकटಿಸಿದ ಮತ್ತು ಗುಪ್ತವಾದ ರೂಪಗಳು, ಭೂಮಿಯ ಆಶಯಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸಿದವು—ಇವುಗಳನ್ನು ಕೇಳುವುದು, ಕೀರ್ತಿಸುವುದರಿಂದ ಎಲ್ಲಾ ಪುರುಷಾರ್ಥಗಳು ಸಿಗುತ್ತವೆ. ಹೀಗೆ, ಕೃಷ್ಣ ಮತ್ತು ಅವನ ಸ್ನೇಹಿತರು ಮುಚ್ಚಾಟ, ಸೇತುವೆ ಕಟ್ಟುವುದು, ಕೋತಿಗಳಂತೆ ಹಾರಿ ಆಟವಾಡುವುದು ಮುಂತಾದ ಬಾಲ್ಯಕ್ರೀಡೆಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ವಯಸ್ಸನ್ನು ವ್ರಜದಲ್ಲಿ ಕಳೆಯುತಿದ್ದರು. ಇಷ್ಟು ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದ ನಂತರ, ಸೂತನು ಹೇಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು: "ಹೀಗೆ, ಕೃಷ್ಣನ ಸ್ನೇಹಿತನು, ಕೃಷ್ಣನು, ತನ್ನ ರಾಜಸಹೋದರನ ಸಂಕಟದಿಂದ, ಅವನ ಅನೇಕ ಸಂಶಯಗಳಿಂದ, ಕೃಷ್ಣನ ವಿಯೋಗದಿಂದ ಪೀಡಿತನಾದವನಿಂದ, ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ದೂರವಾಯಿತು. ಅರ್ಜುನನ ಮುಖವೂ ಹೃದಯವೂ ದುಃಖದಿಂದ ಬಾಡಿತ್ತು; ಅವನ ಕಿರಣ ಕ್ಷೀಣವಾಗಿತ್ತು; ಅವನು ಆ ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ಮಾತ್ರ ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾ, ಮಾತಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ನಿಂತನು. ಮಹಾ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ದುಃಖವನ್ನು ತಡೆದು, ಕೈಯಿಂದ ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ಒರೆದು, ಕೃಷ್ಣನ ವಿಯೋಗದಿಂದ ಉಂಟಾದ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದನು. ತಮ್ಮ ಸ್ನೇಹ, ಆತ್ಮೀಯತೆ, ಪ್ರೀತಿ, ಕೃಷ್ಣನು ತನ್ನ ರಥಸಾರಥಿಯಾಗಿದ್ದ ಕ್ಷಣಗಳು—ಇವುಗಳನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಂಡು, ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ಗದರಿದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಹಿರಿಯ ಸಹೋದರನಾದ ಧರ್ಮರಾಜನಿಗೆ ಅರ್ಜುನನು ಹೇಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಅರ್ಜುನನು ಹೇಳಿದನು: "ಓ ಮಹಾರಾಜ, ಹರಿ ನನ್ನ ಬಂಧುವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡು ನನ್ನನ್ನು ಮೋಸಗೊಳಿಸಿದನು; ಅವನಿಂದ ನನ್ನ ಶಕ್ತಿಯೂ, ದೇವತೆಗಳನ್ನೂ ಆಶ್ಚರ್ಯಪಡಿಸಿದ ಶಕ್ತಿಯೂ, ಕಳೆದುಹೋಯಿತು. ಅವನಿಂದ ಒಂದು ಕ್ಷಣವೂ ದೂರವಿದ್ದರೆ, ಈ ಜಗತ್ತು ಸುಮ್ಮನಾದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ; ಅವನ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಕೇಳದೆ ಇದ್ದರೆ, ನಾನು ಸತ್ತವನಂತಾಗಿಬಿಡುತ್ತೇನೆ. ಅವನ ಆಶ್ರಯದಿಂದಲೇ ನಾನು ದ್ರುಪದನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಯಂವರಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ, ಅಹಂಕಾರಿಗಳಾದ ರಾಜರನ್ನು ಸೋಲಿಸಿ, ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಗಳಿಸಿದ್ದೆನು. ಅವನ ಸಾನಿಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಖಾಂಡವವನವನ್ನು ಅಗ್ನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸಿ, ಇಂದ್ರನನ್ನು ಮತ್ತು ಅವನ ಸೇನೆಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿ, ಮಾಯಾದ್ವಾರ ನಿರ್ಮಿತವಾದ ಅದ್ಭುತ ಸಭಾಭವನವನ್ನು ಪಡೆದೆನು; ಎಲ್ಲಾ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದ ರಾಜರು ಯಜ್ಞಕ್ಕಾಗಿ ನಿನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಕಾಣಿಕೆಗಳನ್ನು ತಂದರು. ನಿನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ, ಭೀಮನು—ನಿನ್ನ ಧೈರ್ಯವಂತ ಸಹೋದರನು, ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಆನೆಗಳ ಬಲವಿದ್ದವನು—ಭೂಪಾಲಕರನ್ನು ಜಯಿಸಿ, ಯಜ್ಞಕ್ಕಾಗಿ ಅವರನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿದನು; ಆ ರಾಜರು ಯಜ್ಞಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಣಿಕೆಗಳನ್ನು ತಂದರು. ನಿನ್ನ ಮಹಾಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ, ನಿನ್ನ ಪತ್ನಿ ರಾಜಸುವರ್ಣಾಭಿಷೇಕಕ್ಕಾಗಿ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಳು; ಆದರೆ ಜೂಜಿನಲ್ಲಿ ಸೋತಾಗ ಅವಳ ಕೇಶ ಬಿಚ್ಚಿ, ಅವಳ ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ನಿನ್ನ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡಳು; ಆ ಮಹಿಳೆಯರು ಬಹಳ ಕಷ್ಟ ಅನುಭವಿಸಿದರು. ಅವನೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ದುರ್ವಾಸಾದಿಂದ ಉಂಟಾದ ಭೀಕರ ಸಂಕಟಗಳಲ್ಲಿ, ಶತ್ರುಗಳು ಆಕ್ರಮಿಸಿದಾಗ, ಕೇವಲ ಕಂದಮೂಲ ಫಲಗಳನ್ನು ತಿಂದು ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಎಲ್ಲಾ ಮಾರ್ಗಗಳು ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಗ ರಕ್ಷಿಸಿದನು; ಅವನ ಕೃಪೆಯಿಂದ ಮೂರು ಲೋಕಗಳೂ ತೃಪ್ತಿಯಾದವು, ನಾವು ಅಪಾಯಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡಾಗ—even ನೀರಿನಲ್ಲಿ. ನಿನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ, ಓ ಪ್ರಭು, ತ್ರಿಶೂಲಧಾರಿ ಶಿವನು ಪಾರ್ವತಿಯೊಂದಿಗೆ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತನಾಗಿ ತನ್ನ ಆಯುಧವನ್ನೇ ನನಗೆ ಸಮರ್ಪಿಸಿದನು; ಇದೇ ದೇಹದಿಂದ ನಾನು ಇಂದ್ರನ ಮಹಾಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಗೌರವದ ಆಸನವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದೆನು. ಅಲ್ಲಿ, ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಇಂದ್ರನು ನನ್ನ ಬಳಿ ಆಶ್ರಯಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ, ನನ್ನ ಬಲವಾದ ಎರಡು ಕೈಗಳು ಗಾಂಡೀವ ಧನುಸ್ಸಿನಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು; ಆದರೆ ಈಗ, ಓ ಪ್ರಭು, ನಿನ್ನ ವಿಯೋಗದಿಂದ ನಾನು ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯನಂತಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ಅವನ ಕೃಪೆಯಿಂದ, ಓ ಬಂಧು, ನಾನು ಒಬ್ಬನೇ, ಒಂದು ರಥದೊಂದಿಗೆ, ಅಗಾಧವಾದ ಕುರು ಸೇನೆಯನ್ನು ದಾಟಿ, ಮಹಾವೀರ್ಯವನ್ನು ತೋರಿಸಿ, ಶತ್ರುಗಳಿಂದ ಅಪಾರವಾದ ಸಂಪತ್ತು, ಮುತ್ತುಗಳು, ರತ್ನಗಳು, ಮತ್ತು ಹೊಳೆಯುವ ಕಿರೀಟಗಳನ್ನು ತಂದುಕೊಂಡೆನು. ಅವನೇ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ರಥಸಾರಥಿಯಾಗಿ, ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಾ, ಉತ್ತಮ ರಥಗಳ ವಲಯವನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸುತ್ತಾ, ಭೀಷ್ಮ, ಕರ್ಣ, ಗುರು, ಶಲ್ಯ ಮತ್ತು ಇತರರ ಎದುರು ನಿಂತನು; ಅವನ ಕಣ್ಗಳಿಂದಲೇ ಶತ್ರು ನಾಯಕರ ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸುಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡನು. ಅವನ ಕೃಪೆಯಿಂದ, ಭೀಷ್ಮ, ಕರ್ಣ, ದ್ರೋಣ, ಶಲ್ಯ, ಸೈಂಧವ ಮತ್ತು ಇತರ ಮಹಾಸೈನಿಕರ ಬಲವಾದ, ಅಪರಾಭವಿಯಾದ ಆಯುಧಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಲಿಲ್ಲ; ಹೇಗೆ ದೈತ್ಯರ ಆಯುಧಗಳು ನರಸಿಂಹನನ್ನು ತಲುಪಲಿಲ್ಲವೋ ಹಾಗೆ. ಪ್ರಭಾಸದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ, ದುಷ್ಟಮತಿಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದಾಗ, ದೇವತೆಗಳು ಮುಕ್ತಿಗಾಗಿ ಪೂಜಿಸುವ ಅವನ ಪಾದಾರವಿಂದಗಳು ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದವು; ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕುದುರೆಗಳು ದಣಿದಿದ್ದರೂ, ನಾನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದರೂ, ಶತ್ರು ರಥಸಾರಥಿಗಳು ಅವನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಗೊಂದಲಗೊಂಡು ನನ್ನನ್ನು ಹಲ್ಲಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ಮುದ್ದಾದ, ಮನೋಹರ ನಗುವಿನಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ಮಾತುಗಳು—'ಓ ಪಾರ್ಥ! ಓ ಅರ್ಜುನ! ಸ್ನೇಹಿತ! ಕುರುಕುಲದ ಆನಂದ!'—ಅವು ನನ್ನ ಹೃದಯವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುತ್ತವೆ; ಅವನ್ನು ನೆನೆಸಿದಾಗ ನನ್ನ ಹೃದಯ ಶಿಲೆಯಿದ್ದರೂ ಕರಗುತ್ತದೆ. ಒಂದೇ ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ, ಆಸನದಲ್ಲಿ, ಜೊತೆಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಾ, ಮಾತಾಡುತ್ತಾ, ಊಟ ಮಾಡುತ್ತಾ, ನಾನು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅವನನ್ನು ನನ್ನ ಸಮಾನನೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ಮೋಸಹೋದೆ; ಸ್ನೇಹಿತನಾಗಿ, ತಂದೆಯಾಗಿ ಮಗನಿಗೆ ಮಾಡುವಂತೆ ಬಿಹರಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ; ಆದರೂ ಅವನು ತನ್ನ ಅಪಾರ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನನ್ನ ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಉಂಟಾದ ಎಲ್ಲಾ ಅಪರಾಧಗಳನ್ನು ಸಹಿಸಿದ್ದನು. ಇಗೋ ರಾಜಾ, ಆ ಪರಮಾತ್ಮನಾದ ನನ್ನ ಹೃದಯಸ್ನೇಹಿತನು, ಆತ್ಮೀಯ ಸಂಗಾತಿಯು ಇಲ್ಲದೆ, ನನ್ನ ಹೃದಯ ಖಾಲಿಯಾಗಿದೆ; ಅವನ ಮಹಾಕರ್ಮಗಳ ರಕ್ಷಣೆ ಇದ್ದರೂ, ನಾನು ದುರ್ದೈವದಿಂದ ಬಲಹೀನಳಾದ ಮಹಿಳೆಯಂತೆ, ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ದರೋಡೆಗೈಯಲ್ಪಟ್ಟವಳಂತೆ, ನಿರಾಶ್ರಯಳಾಗಿ ಉಳಿದಿದ್ದೇನೆ. ಆ ಧನುಸ್ಸು, ಆ ಬಾಣಗಳು, ಆ ರಥ, ಆ ಕುದುರೆಗಳು, ನಾನು ರಥಸಾರಥಿಯಾಗಿ—ಇವುಗಳೆಲ್ಲಾ, ಹಿಂದೆ ರಾಜರು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದವು, ಈಗ ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಶಕ್ತಿಹೀನವಾಗಿ, ಉಪಯೋಗಶೂನ್ಯವಾಗಿ, ಮಾಯೆಯ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಬೂದಿಗೆ ಹಾಕಿದ ಹೋಮದ ಹವನದಂತೆ ಆಗಿವೆ. ಓ ರಾಜಾ, ನಿನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ, ಯಾದವರು—ತಾವು ಸ್ವಂತ ನಗರಕ್ಕೆ ನಿಜವಾದ ಸ್ನೇಹಿತರಲ್ಲದವರು—ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಶಾಪದಿಂದ ಮೋಹಿತರಾಗಿ, ಪರಸ್ಪರ ಕೈಗಳಿಂದ ಹೊಡೆತಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು." ಹೀಗೆ, ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನ ಬಾಲ್ಯ, ಅವನ ಸ್ನೇಹ, ಅವನ ಮಹಿಮೆಯ ಅನುಭವಗಳು, ಅರ್ಜುನನ ವಿಯೋಗ—allವು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ, ಹೃದಯಸ್ಪರ್ಶಿಯಾಗಿ ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿ ನಡೆದವು.