ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಆತ್ಮೀಯವಾಗಿ ತನ್ನ ಬಂಧುಗಳಿಗೆ, ಯಾದವ ವಂಶದ ಪ್ರಮುಖರಾದ ಸುಶೇನ, ಚಾರುದೇಶ, ಜಾಂಬವತಿಯ ಪುತ್ರ ಸಂಬ ಮತ್ತು ಅವರ ಪುತ್ರರಾದ ಋಷಭ ಮತ್ತು ಇತರರು—all Karsnis—ಅವರು ಹಿತವಾಗಿದ್ದಾರೇ ಎಂದು ವಿಚಾರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗೆ, ಶೌರಿ ಎಂಬ ಕೃಷ್ಣನ ಅನುಯಾಯಿಗಳಾದ ಶೃತದೇವ, ಉದ್ಧವ, ಸುನಂದ, ನಂದ, ಶಿರಿಷಣ್ಯ ಮತ್ತು ಇತರ ಪ್ರಮುಖ ಸಾತ್ವತರು—all chief Satvatas—ಅವರು ಸುಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾರೇ ಎಂದು ಆತನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾನೆ. ರಾಮ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣನ ಬಲವನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸುವ ಎಲ್ಲರೂ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿದ್ದಾರೇ? ಸ್ನೇಹದಿಂದ ಬಂಧಿತರಾದವರು ನಮ್ಮ ಹಿತವನ್ನು ನೆನೆಸುತ್ತಾರೇ? ಗೋವಿಂದನು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗಾಗಿ ಸಮರ್ಪಿತನಾಗಿ, ಭಕ್ತರಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ತೋರಿಸುವ ಪ್ರಭು, ಸುಧರ್ಮ ನಗರದಲ್ಲಿ ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಸಂತೋಷದಿಂದ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೇ? ಜಗತ್ತಿನ ಹಿತ, ರಕ್ಷಣೆ ಮತ್ತು ಕಲ್ಯಾಣಕ್ಕಾಗಿ ಆ ಆದಿ, ಅನಂತ ಸ್ನೇಹಿತ—ಯಾದವ ವಂಶದ ಮಹಾಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿದ್ದಾನೇ? ಯಾದವರು ತಮ್ಮ ನಗರದಲ್ಲಿ ಗೌರವವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾ, ಬಲಿಷ್ಠ ಭುಜಗಳಿಂದ ರಕ್ಷಿತರಾಗಿ, ಪರಮಾನಂದದಲ್ಲಿ ವೀರರಂತೆ ಆಟವಾಡುತ್ತಾರೆ. ಸತ್ಯಾ ಮತ್ತು ಇತರ ಐದಾರು ಸಾವಿರ ಮಹಿಳೆಯರು, ದೇವತೆಗಳ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಜಯಿಸಿ, ಕೃಷ್ಣನ ಪಾದಸೇವೆಯನ್ನು ತಮ್ಮ ಮುಖ್ಯ ಕರ್ತವ್ಯವಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಇಂದ್ರನ ಪ್ರಿಯತಮೆಯರಿಗೆ ತಕ್ಕ ಆಶೀರ್ವಾದಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಯಾದವ ವಂಶದ ಪ್ರಮುಖರು, ತಮ್ಮ ಬಲಿಷ್ಠ ಭುಜಗಳಿಂದ fearless ಆಗಿ, ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ತಕ್ಕ ಸುಧರ್ಮ ಸಭಾಭವನವನ್ನು ತಮ್ಮ ಪಾದಗಳಿಂದ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಅದರಲ್ಲಿ ಬಲಾತ್ಕಾರವಾಗಿ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾರೆ. ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಆತ್ಮೀಯವಾಗಿ ತನ್ನ ಸಹೋದರನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾನೆ: “ನೀನು ರೋಗದಿಂದ ಮುಕ್ತವಾಗಿದ್ದೀಯೇ? ನಿನ್ನ ತೇಜಸ್ಸು ಕುಗ್ಗಿದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ನಿನ್ನಿಗೆ ಏನಾದರೂ ಲಭಿಸದೆ ಹೋದೆಯೇ? ಅಥವಾ ಅವಮಾನಿತನಾಗಿದ್ದೀಯೇ? ಅಥವಾ ದೀರ್ಘ ಕಾಲ ದೂರವಿದ್ದೀಯೇ?” ಅವನು ಇನ್ನೂ ವಿಚಾರಿಸುತ್ತಾನೆ: “ಅಶುಭವಾದ ಶಬ್ದಗಳು ಅಥವಾ ಅಶಾಂತಿ ನಿನ್ನಿಗೆ ತಟ್ಟಿದೆಯೇ? ಪ್ರಾರ್ಥಕರಿಗೆ ಬಯಸಿದ ದಾನವನ್ನು ನೀಡದೆ ಹೋದೆಯೇ? ಆಶ್ರಯವನ್ನು ನೀಡುವವನಾಗಿದ್ದ ನೀನು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಮಗು, ಹಸು, ಹಿರಿಯ, ರೋಗಿಯು, ಮಹಿಳೆ ಅಥವಾ ಯಾರಾದರೂ ಆಶ್ರಯಕ್ಕಾಗಿ ಬಂದವರನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದ್ದೀಯೇ? ನೀನು ತಕ್ಕ ಮಹಿಳೆಯನ್ನು ಅಥವಾ ತಕ್ಕವಲ್ಲದ ಮಹಿಳೆಯನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸಿದ್ದೀಯೇ? ಅಥವಾ ಉತ್ತಮ ಅಥವಾ ಹೀನ ಮಾರ್ಗಗಳಿಂದ ಸೋತಿದ್ದೀಯೇ? ನೀನು ಹಿರಿಯರು ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಆಹಾರವನ್ನು ತಿನ್ನಿದ್ದೀಯೇ? ಅಥವಾ ನಿನ್ನ ಶಕ್ತಿಗೆ ಮೀರಿ, ಲಜ್ಜೆಗೆ ಕಾರಣವಾದ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದೀಯೇ?” ಅವನು ಇನ್ನೂ ಕೇಳುತ್ತಾನೆ: “ನಿನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಬಂಧುಗಳಿಂದ ಖಾಲಿತನ ಮತ್ತು ಹೀನಭಾವನೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆಯೇ? ಅಥವಾ ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನೀನು ಯೋಚಿಸುತ್ತೀಯೇ? ಇದಲ್ಲದೆ, ದುಃಖಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಿಲ್ಲ.” ಕೃಷ್ಣನ ಸ್ನೇಹಿತರು ಅವನಿಗೆ ಹರ್ಷದಿಂದ ಸ್ವಾಗತಿಸುತ್ತಾರೆ: “ನೀವು ವೇಗವಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದೀರಿ! ಯಾರೂ ಒಂದೇ ಒಂದು ತುತ್ತನ್ನು ತಿನ್ನಿಲ್ಲ; ಬನ್ನಿ, ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಿನ್ನಿ.” ಹೃಷೀಕೇಶನು, ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಾ, ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಆಹಾರ ಸೇವಿಸಿ, ಪೈಥನ ಚರ್ಮವನ್ನು ತೋರಿಸಿ, ಕಾಡಿನಿಂದ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಮರಳುತ್ತಾನೆ. ಮಯೂರಪಿಚ್ಛ, ಹೂಗಳು, ಹೊಸ ಖನಿಜಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತನಾಗಿ, ಬಾಸುರ ಮತ್ತು ಶೃಂಗದ ಹಬ್ಬದಿಂದ ಶ್ರೀಮಂತವಾಗಿ, ಹಸುವಿನ ಮೇಕೆಗಳನ್ನು ಹೊಗಳುತ್ತಾ, ಪವಿತ್ರ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾ, ಗೋಪಿ들의 ಕಣ್ಣುಗಳು ಅವನನ್ನು ಉತ್ಸವವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಾ, ಕೃಷ್ಣನು ಹಳ್ಳಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾನೆ. “ಇಂದು, ಯಶೋದಾ ಮತ್ತು ನಂದನ ಪುತ್ರನಿಂದ, ಮಹಾ ಸರ್ಪನು ಹತರಾಗಿ ನಾವು ಅವನಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟೆವು” ಎಂದು ಮಕ್ಕಳು ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಡುತ್ತಾರೆ. ರಾಜನು ಶುಕಮುನಿಯನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ: “ಏ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಕೃಷ್ಣನ ಜನನದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಅವರಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆಂದೂ ಪ್ರೀತಿ ಉಂಟಾಗಿರದವರಲ್ಲೂ, ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳುಗಳಲ್ಲೂ, ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಇಷ್ಟು ಮಹಾ ಪ್ರೀತಿ ಹೇಗೆ ಉಂಟಾಯಿತು? ದಯವಿಟ್ಟು ವಿವರಿಸು.” ಶುಕನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: “ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳಿಗೂ, ಓ ರಾಜ, ಆತ್ಮವೇ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯವಾದುದು; ಮಕ್ಕಳೂ, ಧನವೂ, ಇತರರು ಕೂಡಾ ಆತ್ಮಕ್ಕಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಪ್ರಿಯವಾಗುತ್ತಾರೆ. ದೇಹವನ್ನು ಆತ್ಮ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸುವವರಲ್ಲೂ, ದೇಹಕ್ಕಿಂತ ಅದನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವವರು ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಿಯರಾಗುತ್ತಾರೆ. ದೇಹ 'ನನ್ನದು' ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿದರೂ, ಆತ್ಮಕ್ಕಿಂತ ದೇಹ ಪ್ರಿಯವಲ್ಲ; ದೇಹ ವೃದ್ಧಿಯಾಗಿದ್ದರೂ, ಜೀವಿಸುವ ಆಸೆ ಮಾತ್ರ ಬಲವಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಿಗೂ ಆತ್ಮವೇ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯ; ಅದರಿಗಾಗಿ ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲ ಚರಾಚರಗಳು ಇರುತ್ತವೆ.” “ಕೃಷ್ಣನು ಈ ಆತ್ಮ, ಎಲ್ಲ ಆತ್ಮಗಳ ಆತ್ಮ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಜಗತ್ತಿನ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ, ಅವನು ತನ್ನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ದೇಹಧಾರಿಯಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರकटಿಸುತ್ತಾನೆ. ನಿಜವಾಗಿ, ತಿಳಿದವರಿಗೆ ಕೃಷ್ಣನೇ ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಸ್ಥಿತಿಯು ಮತ್ತು ಚಲನೆಯು; ಪ್ರಭುವಿನ ರೂಪವೇ ಎಲ್ಲಡೆ, ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಎಲ್ಲ ವಸ್ತುಗಳ ತಾತ್ಪರ್ಯವು ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲೇ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗಿದೆ; ಕೃಷ್ಣನಿಗೂ ಹಾಗೆ—ಅದಕ್ಕಿಂತ ಬೇರೆ ಯಾವುದನ್ನು ವಾಸ್ತವವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗದು.” “ಮುರಾರಿಯ কোমಲ ಪಾದಗಳ ನೌಕೆಯಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದವರು, ಅವರ ಶುದ್ಧ ಕೀರ್ತಿ ಯಿಂದ, ಈ ಸಂಸಾರ ಸಮುದ್ರವು ಹಸುವಿನ ಕಾಲಿನ ಗುರುತಿನಷ್ಟು ಸಣ್ಣದಾಗುತ್ತದೆ; ಅದು ಪರಮ ಗಮ್ಯ, ಯಾವ ದುರಾದೃಷ್ಟವೂ ತಟ್ಟಲಾಗದು. ನೀನು ಕೇಳಿದಂತೆ, ಹರಿ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ, ಮತ್ತು ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ಎಲ್ಲಾ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ನಾನು ವಿವರಿಸಿದ್ದೇನೆ.” “ಮುರಾರಿಯ ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ನಡೆಸಿದ ಆಚಾರ—ದುಷ್ಟರನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವುದು, ಮೇದಾನಗಳಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡುವುದು, ಅವನು ತೋರಿಸಿದ ಮತ್ತು ಅತಿತ್ತವಾದ ರೂಪಗಳು, ಭೂಮಿಯ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ಪೂರೈಸುವುದು—ಇವುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಹೊಗಳಿ, ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಎಲ್ಲಾ ಗುರಿಗಳನ್ನು ಸಾಧಿಸುತ್ತಾನೆ. ಹೀಗೆ, ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ, ಮುಚ್ಚಾಟ, ಸೇತುವೆ ನಿರ್ಮಾಣ, ಕಪಿಗಳಂತೆ ಜಿಗಿತ ಮತ್ತು ಇತರ ಆಟಗಳಲ್ಲಿ, ಅವರು ವ್ರಜದಲ್ಲಿ ಬಾಲ್ಯವನ್ನು ಕಳೆದರು.” ಸೂತನು ಮುಂದುವರೆಸುತ್ತಾನೆ: “ಹೀಗೆ, ಕೃಷ್ಣನ ಸ್ನೇಹಿತನಾದ ಅರ್ಜುನನು, ರಾಜನಾದ ತನ್ನ ಸಹೋದರನಿಂದ, ತನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಅನೇಕ ಸಂಶಯಗಳಿಂದ ತಾಳುಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದ, ಕೃಷ್ಣನಿಂದ ದೂರವಾಗಿದ್ದ ದುಃಖದಿಂದ, ನಿರ್ವಿಕಲ್ಪವಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತಾನೆ. ಅವನ ಮುಖ ಮತ್ತು ಹೃದಯದ ಕಮಲ ದುಃಖದಿಂದ ಕುಗ್ಗಿದೆ, ತೇಜಸ್ಸು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದೆ; ಅವನು ಆ ಪ್ರಭುವಿನ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ತೊಡಗಿದ್ದ, ಮಾತಾಡಲು ಅಸಾಧ್ಯವಾಗಿತ್ತು.” “ಅವನು ತನ್ನ ದುಃಖವನ್ನು ಬಹಳ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ತಡೆಹಿಡಿದು, ಕೈಯಿಂದ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಒರೆದು, ಕೃಷ್ಣನ ಅಗಲಿಕೆಯ longing ನಿಂದ overwhelmed ಆಗಿದ್ದ. ಸ್ನೇಹ, ಆಪ್ತತೆ, ಪ್ರೀತಿ, ರಥಚಾಲಕರಾಗಿ ಮಾಡಿದ ಸೇವೆ—all memories—ನೆನೆಸಿಕೊಂಡು, ತನ್ನ ಹಿರಿಯ ಸಹೋದರ ರಾಜನನ್ನು ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ choke ಆದ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಉದ್ದೇಶಿಸುತ್ತಾನೆ.” ಅರ್ಜುನನು ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: “ಓ ಮಹಾರಾಜ, ನಾನು ಹರಿ ಎಂಬ ನನ್ನ ಬಂಧುವಿನಿಂದ ಮೋಸಗೊಂಡಿದ್ದೇನೆ; ಅವನಿಂದ ನನ್ನ ಶಕ್ತಿ, ದೇವತೆಗಳನ್ನೂ ಆಶ್ಚರ್ಯಪಡಿಸಿದ ಶಕ್ತಿ, ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದೆ. ಅವನಿಂದ ಒಂದು ಕ್ಷಣವೂ ದೂರವಾದರೆ, ಜಗತ್ತು ನಿರಾನಂದವಾಗಿದೆ; ಅವನನ್ನು ಹೊಗಳದೆ, ನಾನು ಮೃತನಂತೆ ಆಗಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.” “ಅವನ ಆಶ್ರಯದಿಂದ, ನಾನು ದ್ರುಪದನ ಸ್ವಯಂವರದಲ್ಲಿ, ಗರ್ವಿತ ರಾಜರು ಜಮಾಯಿಸಿದ್ದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಅವನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವರನ್ನು ಸೋಲಿಸಿ, ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದು, ದ್ರೌಪದಿಯನ್ನು ಗೆದ್ದೆನು. ಅವನ ಉಪಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ, ನಾನು ಖಾಂಡವ ಅರಣ್ಯವನ್ನು ಅಗ್ನಿಗೆ ನೀಡಿದೆ; ಇಂದ್ರ ಮತ್ತು ಅವನ ಸೇನೆಯನ್ನು ಬಲದಿಂದ ಜಯಿಸಿ, ಮಾಯಾ ನಿರ್ಮಿತ ಅದ್ಭುತ ಸಭಾಭವನವನ್ನು ಪಡೆದೆನು; ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದ ರಾಜರು oblations ನನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಯಜ್ಞಕ್ಕೆ ತಂದರು.” “ನಿಮ್ಮ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ, ಓ ರಾಜ, ಭೀಮ, ನಿಮ್ಮ ಧೀರ ಕಿರಿಯ ಸಹೋದರ, ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಆನೆಗಳ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳವನು, ಮಹಾ ಯಜ್ಞಕ್ಕಾಗಿ ಭೂಮಿಯ ರಾಜರನ್ನು ಜಯಿಸಿದನು; ಯಜ್ಞಕ್ಕಾಗಿ subdued ಆಗಿದ್ದ ಆ ರಾಜರು, oblations ಗಳನ್ನು ನಿಮಗೆ ತಂದರು.