ಶ್ರೀಮದ್ಭಾಗವತಪುರಾಣಮ್

ಒಂದು ದಿನ, ರಾಜ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ಭಯಾನಕ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದನು. ಆ ದಿಕ್ಕುಗಳು ಹೊಗೆಗಳಿಂದ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದವು, ಗಿರಿಗಳು ಕಂಪಿಸುತ್ತಿದ್ದವು, ಮತ್ತು ಭಯಾನಕ ಮಿಂಚುಗಳೊಂದಿಗೆ ಭೀಕರ ಗುಡುಗುಗಳು ಕೇಳಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಗಾಳಿ ಹೇಸಿಹೇಸಿಯಾಗಿ ಬೀಸುತ್ತಿತ್ತು, ಧೂಳು ಮತ್ತು ಕತ್ತಲನ್ನು ಹರಡುತ್ತಿತ್ತು; ಮೋಡಗಳು ರಕ್ತವನ್ನು ಸುರಿಸುತ್ತಿದ್ದವು, ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಭಯಾನಕ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ. ಸೂರ್ಯನ ಹೊಳೆಯು ಕ್ಷೀಣವಾಗಿತ್ತು, ಗ್ರಹಗಳು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಪರಸ್ಪರ ಗುದ್ದಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದವು, ಆಕಾಶವು ಬೆಂಕಿಯಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು ಮತ್ತು ಅನ್ಯೋನ್ಯ ಜೀವಿಗಳು ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದವು. ನದಿಗಳು, ಹರಿವಗಳು, ಸರೋವರಗಳು—all agitation; ಮನಸ್ಸುಗಳು ಕೂಡ ಚಂಚಲವಾಗಿದ್ದವು. ಅಗ್ನಿ, ಗೀವನ್ನು ಹಾಕಿದರೂ, ಹೊತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. “ಈ ಸಮಯ ಏನು ತರುತ್ತದೆ?” ಎಂದು ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಚಿಂತಿಸಿದನು. ಮಂದೆಮಂದೆ, ಹಸುಗಳು ತಮ್ಮ ಕರುಗಳಿಗೆ ಹಾಲು ಕೊಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಕರುಗಳು ತಾಯಿಯ ಹಾಲು ಕುಡಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ; ಹಸುಗಳು ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮುಖಗಳಿಂದ ಅಳುತ್ತಿದ್ದರು, ಬಳ್ಳಿಗಳು ಸಂತೋಷಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ದೇವತೆಗಳು ಅಳುತ್ತಿದ್ದರು, ಬೆವರುಗಿಡುತ್ತಿದ್ದರು, ಕಂಪಿಸುತ್ತಿದ್ದರು; ಪಟ್ಟಣಗಳು, ಹಳ್ಳಿಗಳು, ತೋಟಗಳು, ಸರೋವರಗಳು, ಆಶ್ರಮಗಳು—all lost their grandeur and joy. “ಇದು ಯಾವ ದುರ್ಬಳಕೆ ಸೂಚಿಸುತ್ತಿದೆ?” ಎಂದು ರಾಜನು ಆತಂಕದಿಂದ ಕೇಳಿಕೊಂಡನು. ಈ ಭಯಾನಕ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ನೋಡಿ, ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಭಯದಿಂದ, “ಭೂಮಿಯು ಭಗವಂತನ ಪಾದಗಳನ್ನೂ, ಅವನ ಭಾಗ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಅಪೂರ್ವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಕೂಡ ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ತನ್ನ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿರಬಹುದು” ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿದನು. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಒಂಟಿ ಧ್ವಜವನ್ನು ಹೊತ್ತ ವ್ಯಕ್ತಿ—ಅರ್ಥಾತ್, ಭೀಮಸೇನ—ಯದುಗಳ ನಗರದಿಂದ ಹಿಂದಿರುಗಿದನು. ಅವನು ರಾಜನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದನು, ಹಿಂದಿನಂತೆ ಅಲ್ಲದೆ, ದುಃಖದಿಂದ, ಮುಖವನ್ನು ಕೆಳಗೆ ಇಳಿಸಿದ್ದನು, ಕಮಲದಂತೆ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಕಣ್ಣೀರು ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ತೊಂದರೆ, ಅವನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ ಕಂಡು, ರಾಜನು ಸ್ನೇಹಿತರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಕೇಳಿದನು, ನಾರದನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನೆನೆಸುತ್ತಾ. ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದನು: “ಅನರ್ತ ನಗರದಲ್ಲಿರುವ ನಮ್ಮ ಬಂಧುಗಳು—ಮಧುಗಳು, ಭೋಜರು, ದಶಾರ್ಹರು, ಆಹುಕರು, ಸಾತ್ವತರು, ಅಂಧಕರು, ವೃಷ್ಣಿಗಳು—ಸಂತೋಷದಿಂದ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆಯೇ? ಶೂರ, ನಮ್ಮ ಮಾವ, ಅವನು ಮತ್ತು ಅವನ ಪತ್ನಿ ಸುಖವಾಗಿದ್ದಾರೆಯೇ? ನಮ್ಮ ಮಾಮ ಅನಕದಂಡುಭಿ ಮತ್ತು ಅವನ ತಮ್ಮಗಳು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿದ್ದಾರೆಯೇ? ಏಳು ಅಕ್ಕಗಳು, ಅವರ ಗಂಡರು, ಇತರ ಮಾವಗಳು ಮತ್ತು ಅವರ ಮಕ್ಕಳು, ಅವರ ಸೊಸೆಯರು—ದೇವಕಿ ಅವರ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ—ಎಲ್ಲರೂ ಸುಖವಾಗಿದ್ದಾರೆಯೇ? ರಾಜ ಆಹುಕ ಜೀವಂತವಾಗಿದ್ದಾನೆಯೇ, ಅವನ ದುಷ್ಟ ಪುತ್ರ ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಹೇಗಿದ್ದಾರೆ? ಹೃದಿಕ ಮತ್ತು ಅವನ ಪುತ್ರ, ಅಕ್ರೂರ, ಜಯಂತ, ಗದ, ಶರಣ—all well? ಶತ್ರುಜಿತ್ ಮತ್ತು ಇತರರು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿದ್ದಾರೆಯೇ? ಸಾತ್ವತರ ನಾಯಕ ರಾಮ ಸುಖವಾಗಿದ್ದಾನೆಯೇ? ವೃಷ್ಣಿಗಳ ಮಹಾ ರಥಿಯ ಪ್ರದ್ಯುಮ್ನ ಸುಖವಾಗಿದ್ದಾನೆಯೇ? ಅನಿರುದ್ಧ, ತನ್ನ ಆಸಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರುವವನಾದರೂ, ಸುಖವಾಗಿದ್ದಾನೆಯೇ? ಸುಶೇನ, ಚಾರುದೇಶ, ಜಾಂಬವತಿಯ ಪುತ್ರ ಸಂಬ, ಮತ್ತು ಇತರ ಪ್ರಮುಖ ಕಾರ್ಷ್ಣಿಗಳು, ಅವರ ಮಕ್ಕಳು—ರಿಷಭ ಮೊದಲಾದವರು—ಎಲ್ಲರೂ ಸುಖವಾಗಿದ್ದಾರೆಯೇ? ಶೌರಿಯ ಅನುಯಾಯಿಗಳು—ಶ್ರುತದೇವ, ಉದ್ಧವ, ಸುನಂದ, ನಂದ, ಶಿರಿಷಾನ್ಯ, ಇತರ ಸಾತ್ವತ ನಾಯಕರು—ಸುಖವಾಗಿದ್ದಾರೆಯೇ? ರಾಮ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣನ ಬಲವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸುವ ಎಲ್ಲರೂ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿದ್ದಾರೆಯೇ? ಸ್ನೇಹದಿಂದ ಬಂಧಿತರಾದವರು ನಮ್ಮ ಕಲ್ಯಾಣವನ್ನು ನೆನಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆಯೇ? ಗೋವಿಂದ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಭಕ್ತಿಯುಳ್ಳ, ಭಕ್ತರಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯುಳ್ಳ, ಸುಧರ್ಮ ನಗರದಲ್ಲಿ ಸ್ನೇಹಿತರಿಂದ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು ಸುಖವಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದಾನೆಯೇ? ಯದು ವಂಶದ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ, ಲೋಕಗಳ ಕಲ್ಯಾಣ, ಸುರಕ್ಷತೆ, ಐಶ್ವರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ, ಆ ಆದಿ, ಅನಂತ ಸ್ನೇಹಿತ, ಪುರುಷನು ಉಳಿದಿದ್ದಾನೆಯೇ? ಯದುಗಳು ತಮ್ಮ ನಗರದಲ್ಲಿ ಗೌರವವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾ, ಬಲಿಷ್ಠವಾದ ಕೈಗಳಿಂದ ರಕ್ಷಿತರಾಗಿ, ಪರಮ ಆನಂದದಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ; ಮಹಾ ವೀರರಂತೆ. ಸತ್ಯಾ ಮತ್ತು ಇನ್ನೂ ಹದಿನಾರು ಸಾವಿರ ಮಹಿಳೆಯರು, ದೇವತೆಗಳನ್ನೂ ಸುಂದರದಲ್ಲಿ ಜಯಿಸಿ, ಭಗವಂತನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸುವ ಮೂಲಕ, ಇಂದ್ರನ ಪ್ರಿಯತಮರಿಗೆ ದೊರೆಯುವ ವರಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಪ್ರಮುಖ ಯದುಗಳು, ತಮ್ಮ ಬಲಿಷ್ಠವಾದ ಕೈಗಳಿಂದ, ನಿರಂತರ ಧೈರ್ಯದಿಂದ, Sudharma ಸಭಾಭವನವನ್ನು ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾಗಿ, ಪಾದಗಳಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರಿಯಭ್ರಾತಾ, ನೀನು ರೋಗಮುಕ್ತವಾಗಿದ್ದೀಯಾ? ನಿನ್ನ ಹೊಳೆಯು ಕ್ಷೀಣವಾಗಿದೆ ಎಂದು ನನಗೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ನೀನು ಏನನ್ನೂ ಪಡೆಯದೇ ಇದ್ದೀಯಾ, ಅವಮಾನಗೊಂಡಿದ್ದೀಯಾ, ಅಥವಾ ದೀರ್ಘ ಕಾಲ ದೂರವಿದ್ದೀಯಾ? ಅನುಚಿತವಾದ ಶಬ್ದಗಳು ಅಥವಾ ಅಡ್ಡಪಡುವ ಘಟನೆಗಳಿಂದ ನೀನು ಸಂಕಟಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿದ್ದೀಯಾ? ಪ್ರಾರ್ಥಕರಿಗೆ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ಕೊಡುವುದನ್ನು ಅಥವಾ ವಾಗ್ದಾನವನ್ನು ಪೂರೈಸುವುದನ್ನು ವಿಫಲಗೊಂಡಿದ್ದೀಯಾ? ಶರಣಾಗತರಿಗೆ—ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಮಕ್ಕಳ, ಹಸು, ವೃದ್ಧ, ರೋಗಿ, ಮಹಿಳೆ, ಯಾವುದೇ ಜೀವ—ಶರಣ ನೀಡುವಲ್ಲಿ ವಿಫಲವಾಗಿದ್ದೀಯಾ? ನೀನು ಸಮರ್ಪಣೆಯಾಗದ ಮಹಿಳೆಗೆ ಸಮರ್ಪಣೆಯಾಗಿದ್ದೀಯಾ, ಅಥವಾ ಸಮರ್ಪಣೆಯಾಗಬೇಕಾದವರಿಗೆ ಸಮರ್ಪಣೆಯಾಗಿದ್ದೀಯಾ, ಅಥವಾ ಉತ್ತಮ-ಕೆಟ್ಟ ಮಾರ್ಗಗಳಲ್ಲಿ ಸೋತಿದ್ದೀಯಾ? ಮೂವರು, ಮಕ್ಕಳು, ಹಿರಿಯರಿಗೆ ಹಂಚಬೇಕಾದ ಆಹಾರವನ್ನು ನೀನು ತಿಂದಿದ್ದೀಯಾ? ನಿನ್ನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಅಥವಾ ಅವಮಾನಕರ ಕಾರ್ಯ ಮಾಡಿದ್ದೀಯಾ? ಪ್ರಿಯವ, ನಿನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ ತನ್ನ ಬಂಧುಗಳಿಂದ ಖಾಲಿತನ, ಕಳೆದುಕೊಂಡಿರುವ ಭಾವನೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತಾ? ಅಥವಾ ಬೇರೆ ಏನನ್ನೂ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ? ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ದುಃಖಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟೆ ಅಲ್ಲದೆ, ಸ್ನೇಹಿತರು ಕೃಷ್ಣನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು: “ನೀನು ವೇಗವಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದೀಯಾ, ಸ್ವಾಗತ! ಯಾರೂ ಒಂದೂ ತಿಂದಿಲ್ಲ; ಬಾ, ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಿನು.” ಹೃಷೀಕೇಶನು, ಮುಗುಳುನಗುತ್ತಾ, ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ತಿಂದನು, ಅವರಿಗೆ ಪೈಥನ್‌ನ ಚರ್ಮವನ್ನು ತೋರಿಸಿ, ಕಾಡಿನಿಂದ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಮರಳಿದನು. ಮಯೂರಪಿಚ್ಚ, ಹೂವುಗಳು, ಹೊಸ ಖನಿಜಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತನಾಗಿ, ಬಾಸುರಿ ಮತ್ತು ಘಂಟೆಯ ಹಬ್ಬದಲ್ಲಿ, ಕರುಗಳನ್ನು ಹೊಗಳುತ್ತಾ, ಪವಿತ್ರ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಹಾಡುತ್ತಾ, ಗೋಪಿಯರ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಸ್ಮರಣೆಗೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ಅವನು ಗೋಕುಲಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. “ಇಂದು, ಯಶೋದಾ ಮತ್ತು ನಂದನ ಪುತ್ರನಿಂದ, ಮಹಾ ನಾಗನು ವಧೆಯಾದನು; ನಾವು ಅದರಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ!” ಎಂದು ಮಕ್ಕಳು ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಡಿದರು. ರಾಜನು ಕೇಳಿದನು: “ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಕೃಷ್ಣನ ಜನನದ ವೇಳೆ, ಈ ಮಹಾ ಪ್ರೀತಿ ಹೇಗೆ ಉಂಟಾಯಿತು? ಮುಂಚೆ ಯಾರಿಗೂ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿಯೂ ಈ ಪ್ರೀತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ; ದಯವಿಟ್ಟು ವಿವರಿಸು.” ಶುಕನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು: “ಎಲ್ಲಾ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ, ರಾಜನೇ, ಆತ್ಮವೇ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯ; ಇತರರು—ಮಕ್ಕಳು, ಸಂಪತ್ತು—ಆ ಆತ್ಮಕ್ಕಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಪ್ರಿಯವಾಗುತ್ತಾರೆ. ತನ್ನ ಆತ್ಮದ ಮೇಲಿನ ಮಮತೆ embodied beingsಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಗಾಢ; ಮಕ್ಕಳ, ಸಂಪತ್ತಿನ, ಮನೆಗಳ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿ possessiveness ಮೇಲೆ ಆಧಾರಿತವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ದೇಹವನ್ನು ಆತ್ಮ ಎಂದು ಭಾವಿಸುವವರಲ್ಲಿಯೂ, ದೇಹವು ಆತ್ಮದಂತೆ ಪ್ರಿಯವಲ್ಲ; ದೇಹಕ್ಕೆ 'ಮಮ' ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಇದ್ದರೂ, ಆತ್ಮದಂತೆ ಪ್ರಿಯವಲ್ಲ; ದೇಹ ವೃದ್ಧಿಯಾಗಿದರೂ, ಜೀವಿಸುವ ಆಶೆ ಬಲವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ, ಆತ್ಮವೇ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯ; ಆ ಆತ್ಮಕ್ಕಾಗಿ ಮಾತ್ರ, ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿರುವ ಚಲಿಸುವ ಮತ್ತು ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುವ ಎಲ್ಲವೂ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿವೆ.