શ્રીમદ્ભાગવતપુરાણમ્

સ નિર્માય પુરસ્તિસ્રો હૈમીરૌપ્યાયસીર્વિભુઃ। દુર્લક્ષ્યાપાયસંયોગા દુર્વિતર્ક્યપરિચ્છદાઃ

એ વિભુએ ત્રણ શહેરો—સોનાના, ચાંદીના અને લોખંડના—બનાવ્યા, જે જોઈ શકાય એવા નહોતાં અને અદભૂત રીતે જોડાયેલા તથા કલ્પનાથી પણPare રક્ષણથી સજ્જ હતા.

તાભિસ્તેઽસુરસેનાન્યો લોકાંસ્ત્રીન્સેશ્વરાન્નૃપ। સ્મરન્તો નાશયાં ચક્રુઃ પૂર્વવૈરમલક્ષિતાઃ

આ શહેરો દ્વારા અસુરસેનાઓ અને તેમના રાજાઓએ, જૂની દુશ્મનાવટ યાદ કરીને, ત્રણેય લોકોએ વિનાશ શરૂ કર્યો, હે રાજા.

તતસ્તે સેશ્વરા લોકા ઉપાસાદ્યેશ્વરં નતાઃ। ત્રાહિ નસ્તાવકાન્દેવ વિનષ્ટાંસ્ત્રિપુરાલયૈઃ

પછી ત્રણેય લોકોના દેવતાઓ અને તેમના રાજાઓએ ભગવાન પાસે જઈ, નમન કરીને કહ્યું: 'હે દેવ, અમને બચાવો! ત્રિપુરના વાસીઓથી અમે વિનાશ પામીએ છીએ.'

અથાનુગૃહ્ય ભગવાન્મા ભૈષ્ટેતિ સુરાન્વિભુઃ। શરં ધનુષિ સન્ધાય પુરેષ્વસ્ત્રં વ્યમુઞ્ચત

પછી ભગવાને દયાથી કહ્યું: 'ડરશો નહીં,' અને ધનુષ પર બાણ ચઢાવીને એ શહેરો પર શસ્ત્ર છોડ્યું.

તતોઽગ્નિવર્ણા ઇષવ ઉત્પેતુઃ સૂર્યમણ્ડલાત્। યથા મયૂખસન્દોહા નાદૃશ્યન્ત પુરો યતઃ

પછી સૂર્યમંડળમાંથી અગ્નિ જેવાં તેજસ્વી બાણ ઊઠ્યા; જેમ રશ્મિઓ હોય, તેમ એ શહેરોની તરફ આવતાં દેખાતા નહોતાં.

તૈઃ સ્પૃષ્ટા વ્યસવઃ સર્વે નિપેતુઃ સ્મ પુરૌકસઃ। તાનાનીય મહાયોગી મયઃ કૂપરસેઽક્ષિપત્

આ બાણોથી સ્પર્શાતા, શહેરના બધા વાસીઓ જીવ ગુમાવીને પડી ગયા; મહાયોગી માયાએ તેમને ભેગા કરીને અમૃતના કૂવામાં નાખ્યા.

સિદ્ધામૃતરસસ્પૃષ્ટા વજ્રસારા મહૌજસઃ। ઉત્તસ્થુર્મેઘદલના વૈદ્યુતા ઇવ વહ્નયઃ

જ્યારે તેઓ અમૃતરસથી સ્પર્શાયા, ત્યારે વજ્ર જેવાં મજબૂત અને મહાશક્તિશાળી બની, વીજળીની જેમ વાદળો ફાડી ઊભા રહી ગયા.

વિલોક્ય ભગ્નસઙ્કલ્પં વિમનસ્કં વૃષધ્વજમ્। તદાયં ભગવાન્વિષ્ણુસ્તત્રોપાયમકલ્પયત્

જ્યારે ભગવાને જોયું કે વ્રષધ્વજનું મન તૂટી ગયું છે અને તેનો સંકલ્પ નિષ્ફળ ગયો છે, ત્યારે શ્રીવિષ્ણુએ ત્યાં બીજું ઉપાય શોધ્યો.

વત્સશ્ચાસીત્તદા બ્રહ્મા સ્વયં વિષ્ણુરયં હિ ગૌઃ। પ્રવિશ્ય ત્રિપુરં કાલે રસકૂપામૃતં પપૌ

એ સમયે બ્રહ્માજી વાછરડો બન્યા, વિષ્ણુજી પોતે ગાય બન્યા અને યોગ્ય સમયે ત્રિપુરમાં જઈને કૂવામાંથી અમૃત પી ગયા.

તેઽસુરા હ્યપિ પશ્યન્તો ન ન્યષેધન્વિમોહિતાઃ। તદ્વિજ્ઞાય મહાયોગી રસપાલાનિદં જગૌ

અસુરોએ જોતા છતાં, મોહમાં પડીને રોક્યા નહીં; આ જાણીને મહાયોગી માયાએ અમૃતના રક્ષકોને કહ્યું.

સ્મયન્વિશોકઃ શોકાર્તાન્સ્મરન્દૈવગતિં ચ તામ્। દેવોઽસુરો નરોઽન્યો વા નેશ્વરોઽસ્તીહ કશ્ચન

મુખ પર સ્મિત અને મનમાં કોઈ દુઃખ વિના, તેણે દુઃખી થયેલા લોકોને અને ભાગ્યના ફેરવટાને યાદ કર્યા; કારણ કે દેવ, દાનવ, માનવ કે બીજું કોઈ પણ અહીં પોતે પોતે સ્વતંત્ર નથી.

આત્મનોઽન્યસ્ય વા દિષ્ટં દૈવેનાપોહિતું દ્વયોઃ। અથાસૌ શક્તિભિઃ સ્વાભિઃ શમ્ભોઃ પ્રાધાનિકં વ્યધાત્

પોતે કે બીજાને જે ભાગ્યે લખ્યું છે, તે કોઈના જોરે ટાળી શકાયું નથી; પછી તેણે પોતાની શક્તિથી શિવજીનું મુખ્ય કાર્ય પૂર્ણ કર્યું.

ધર્મજ્ઞાનવિરક્ત્યૃદ્ધિ તપોવિદ્યાક્રિયાદિભિઃ। રથં સૂતં ધ્વજં વાહાન્ધનુર્વર્મશરાદિ યત્

ધર્મ, જ્ઞાન, વૈરાગ્ય, સંપત્તિ, તપ, વિદ્યા અને કર્મથી તેણે રથ, સારથી, ધ્વજ, ઘોડા, ધનુષ્ય, કવચ, બાણ અને બધી વસ્તુઓ પ્રગટ કરી.

સન્નદ્ધો રથમાસ્થાય શરં ધનુરુપાદદે। શરં ધનુષિ સન્ધાય મુહૂર્તેઽભિજિતીશ્વરઃ

સંપૂર્ણ શસ્ત્રોથી સજ્જ થઈને, તેણે રથમાં બેસી ધનુષ્ય અને બાણ હાથમાં લીધા; બાણ ધનુષ્યમાં ચઢાવીને, વિજયના સ્વામી ક્ષણમાં તૈયાર થઈ ગયા.

દદાહ તેન દુર્ભેદ્યા હરોઽથ ત્રિપુરો નૃપ। દિવિ દુન્દુભયો નેદુર્વિમાનશતસઙ્કુલાઃ

એ બાણથી, રાજા, શિવજીએ ત્રણ અજબ દુર્ગમ નગરો ભસ્મ કરી નાખ્યા; આકાશમાં ઢોલ વગાડાયા અને અનેક દેવવાહનોની ભીડ થઈ.

દેવર્ષિપિતૃસિદ્ધેશા જયેતિ કુસુમોત્કરૈઃ। અવાકિરન્જગુર્હૃષ્ટા નનૃતુશ્ચાપ્સરોગણાઃ

દેવતાઓ, ઋષિઓ, પિતૃઓ અને સિદ્ધો ખુશ થઈને ફૂલો વરસાવ્યા અને વિજયના નાદ કર્યા; અપ્સરાઓના જૂથો આનંદથી નૃત્ય કરવા લાગ્યા.

એવં દગ્ધ્વા પુરસ્તિસ્રો ભગવાન્પુરહા નૃપ। બ્રહ્માદિભિઃ સ્તૂયમાનઃ સ્વં ધામ પ્રત્યપદ્યત

આ રીતે ત્રણ નગરો દહન કર્યા પછી, પુરહર ભગવાન, બ્રહ્મા અને અન્ય દેવતાઓએ સ્તુતિ કરતાં, પોતાના ધામે પરત ગયા.

એવં વિધાન્યસ્ય હરેઃ સ્વમાયયા વિડમ્બમાનસ્ય નૃલોકમાત્મનઃ। વીર્યાણિ ગીતાન્યૃષિભિર્જગદ્ગુરોર્લોકં પુનાનાન્યપરં વદામિ કિમ્

આ રીતે, ભગવાન હરિ પોતાના યોગમાયાથી મનુષ્યલોકની લીલાઓ કરે છે, એના પરાક્રમો ઋષિઓએ ગાયા છે; જે જગતને પવિત્ર કરે છે, એ સિવાય હું શું કહું?

સૂત ઉવાચ । આનર્તાન્ સ ઉપવ્રજ્ય સ્વૃદ્ધાઞ્જનપદાન્ સ્વકાન્ । દધ્મૌ દરવરં તેષાં વિષાદં શમયન્નિવ

સૂતજી બોલ્યા: તેઓ અનર્ત દેશ અને પોતાના સમૃદ્ધ પ્રદેશોમાં ગયા અને ત્યાં પોતાની મહાન શંખ વગાડીને સૌના દુઃખ દૂર કરતા જાણ્યા.

સ ઉચ્ચકાશે ધવલોદરો દરોઽપિ ઉરુક્રમસ્ય અધરશોણ શોણિમા । દાધ્માયમાનઃ કરકઞ્જસમ્પુટે યથાબ્જખણ્ડે કલહંસ ઉત્સ્વનઃ

એ શંખ, જેણે સફેદ પેટ અને ઊંચો અવાજ ધરાવતો હતો, ભગવાનના લાલચટ્ટ હોઠે સ્પર્શી, કમળ જેવા હાથમાં વગાડતાં, કમળના તળાવમાં હંસના બોલ જેવી ધ્વનિ કરી.

તમુપશ્રુત્ય નિનદં જગદ્ભયભયાવહમ્ । પ્રત્યુદ્યયુઃ પ્રજાઃ સર્વા ભર્તૃદર્શનલાલસાઃ

એ ભય દૂર કરનાર ગર્જના સાંભળી, બધા લોકો પોતાના પ્રભુના દર્શન માટે આતુર થઈને સામે આવ્યા.

તત્રોપનીતબલયો રવેર્દીપમિવાદૃતાઃ । આત્મારામં પૂર્ણકામં નિજલાભેન નિત્યદા

ત્યાં ભેગા થયેલા લોકો, પોતાની તાકાત ફરી મેળવી, ભગવાનને અંધકારમાં દીવા જેવી શ્રદ્ધાથી પૂજ્યા; તેઓ ભગવાનના સાથથી હંમેશા સંતોષી અને પૂર્ણ રહેતા.

પ્રીત્યુત્ફુલ્લમુખાઃ પ્રોચુઃ હર્ષગદ્ગદયા ગિરા । પિતરં સર્વસુહૃદં અવિતારં ઇવાર્ભકાઃ

પ્રેમથી ખીલી ઉઠેલા ચહેરા સાથે, આનંદથી અવાજ કંપતો હતો, તેઓ પોતાના રક્ષક અને પ્રિય મિત્ર એવા પિતાને બાળકો જેવું બોલ્યા.

નતાઃ સ્મ તે નાથ સદાઙ્‌ઘ્રિપઙ્‌કજં વિરિઞ્ચવૈરિઞ્ચ્ય સુરેન્દ્ર વન્દિતમ્ । પરાયણં ક્ષેમમિહેચ્છતાં પરં ન યત્ર કાલઃ પ્રભવેત્પરઃ પ્રભુઃ

પ્રભુ, અમે તમને વંદન કરીએ છીએ, જેમના કમળ જેવા પગ બ્રહ્મા, શિવ અને ઇન્દ્ર પણ પૂજે છે; તમે કલ્યાણ ઈચ્છનારાઓ માટે સર્વોચ્ચ આશ્રય છો, જ્યાં સમય પણ કશું કરી શકતો નથી.

ભવાય નસ્ત્વં ભવ વિશ્વભાવન ત્વમેવ માતાથ સુહૃત્પતિઃ પિતા । ત્વં સદ્ગુરુર્નઃ પરમં ચ દૈવતં યસ્યાનુવૃત્ત્યા કૃતિનો બભૂવિમ

અમારા કલ્યાણ માટે, તમે જગતના સર્જનહાર, પાલક અને રક્ષક છો; તમે અમારી માતા, મિત્ર, સ્વામી અને પિતા છો; તમે અમારા સચ્ચા ગુરુ અને સર્વોચ્ચ દેવતા છો—તમારી ભક્તિથી જ અમે સફળ થયા છીએ.

અહો સનાથા ભવતા સ્મ યદ્વયં ત્રૈવિષ્ટપાનામપિ દૂરદર્શનમ્ । પ્રેમસ્મિત સ્નિગ્ધ નિરીક્ષણાનનં પશ્યેમ રૂપં તવ સર્વસૌભગમ્

અરે, અમારો સદભાગ્ય કે તમે અમને મળ્યા, કારણ કે સ્વર્ગના દેવતાઓને પણ જે દર્શન દુર્લભ છે, એ પ્રેમભીનાં સ્મિત અને મમતા ભરેલી નજરથી ઝગમગતું તમારું સૌભાગ્યમય રૂપ અમે જોઈ શકીએ છીએ.

યર્હ્યમ્બુજાક્ષાપસસાર ભો ભવાન્ કુરૂન્ મધૂન્ વાથ સુહૃદ્ દિદૃક્ષયા । તત્રાબ્દકોટિપ્રતિમઃ ક્ષણો ભવેદ્ રવિં વિનાક્ષ્ણોરિવ નસ્તવાચ્યુત

કમળનેત્રવાળા પ્રભુ, જ્યારે તમે કુરુઓ કે મધુઓ પાસે મિત્રોનું દર્શન કરવા જાઓ, ત્યારે દરેક ક્ષણ અમારે માટે કરોડો વર્ષ જેટલી લાંબી લાગે, જેમણે સૂર્ય વિના આંખો અંધારી થઈ જાય છે, એ રીતે, અચ્યૂત.

ઇતિ ચોદીરિતા વાચઃ પ્રજાનાં ભક્તવત્સલઃ । શૃણ્વાનોઽનુગ્રહં દૃષ્ટ્યા વિતન્વન્ પ્રાવિશત્પુરમ્

જ્યારે લોકોએ આવી વાણી કહી, ત્યારે ભક્તવત્સલ ભગવાન, સૌના શબ્દો સાંભળતા અને કૃપાદૃષ્ટિ વરસાવતા, શહેરમાં પ્રવેશ્યા.

મધુભોજદશાર્હાર્હ કુકુરાન્ધક વૃષ્ણિભિઃ । આત્મતુલ્ય બલૈર્ગુપ્તાં નાગૈર્ભોગવતીમિવ

મધુ, ભોજ, દશાર્હ, કુકુર, અંધક અને વૃષ્ણિ જેવા પોતાના જેટલા જ શક્તિશાળી વંશજોએ શહેરને એવી રીતે સુરક્ષિત રાખ્યું હતું, જેમ કે સાપો ભોગવતી નગરીનું રક્ષણ કરે છે.