શ્રીમદ્ભાગવતપુરાણમ્

કૃષ્ણં ચ તત્પ્રભાવજ્ઞ આસીનં જગદીશ્વરમ્ । હૃદિસ્થં પૂજયામાસ માયયોપાત્ત વિગ્રહમ્

યુધિષ્ઠિરે કૃષ્ણનું પણ પૂજન કર્યું, જે પોતાની મહિમાને જાણનારા, જગતના સ્વામી, હૃદયમાં નિવાસ કરતા અને પોતાની માયાથી સ્વરૂપ ધારણ કરેલા છે.

પાણ્ડુપુત્રાન્ ઉપાસીનાન્ પ્રશ્રયપ્રેમસઙ્ગતાન્ । અભ્યાચષ્ટાનુરાગાશ્રૈઃ અન્ધીભૂતેન ચક્ષુષા

પાંડુપુત્રો વિનમ્રતા અને પ્રેમથી બેઠેલા હતા, યુધિષ્ઠિરે તેમને ગાઢ લાગણીના આંસુથી અંધ થયેલી આંખોથી સંબોધ્યા.

અહો કષ્ટમહોઽન્યાય્યં યદ્ યૂયં ધર્મનન્દનાઃ । જીવિતું નાર્હથ ક્લિષ્ટં વિપ્રધર્માચ્યુતાશ્રયાઃ

હાય! કેવું દુઃખદ અને અયોગ્ય છે કે, ધર્મપુત્રો, તમે બ્રાહ્મણો, ધર્મ અને અચ્યુતના આશ્રય લઈને પણ દુઃખ સહન કરવા અયોગ્ય હોવા છતાં દુઃખ ભોગવી રહ્યા છો.

સંસ્થિતેઽતિરથે પાણ્ડૌ પૃથા બાલપ્રજા વધૂઃ । યુષ્મત્કૃતે બહૂન્ ક્લેશાન્ પ્રાપ્તા તોકવતી મુહુઃ

મહાન યોદ્ધા પાંડુના અવસાન પછી, કુંતિએ નાનાં બાળકો અને વિધવા બનીને, તમારાં خاطر વારંવાર અનેક કષ્ટો સહન કર્યા છે.

સર્વં કાલકૃતં મન્યે ભવતાં ચ યદપ્રિયમ્ । સપાલો યદ્વશે લોકો વાયોરિવ ઘનાવલિઃ

મારે તો એવું લાગે છે કે, તમારે જે અપ્રિય ઘટે છે તે બધું સમયના કારણે છે; જગત અને તેના શાસકો બધાં સમયના વશમાં છે, જેમ કે વાદળો પવનના વશમાં હોય છે.

યત્ર ધર્મસુતો રાજા ગદાપાણિર્વૃકોદરઃ । કૃષ્ણોઽસ્ત્રી ગાણ્ડિવં ચાપં સુહૃત્ કૃષ્ણઃ તતો વિપત્

જ્યાં ધર્મપુત્ર રાજા છે, ભીમ ગદા ધારણ કરે છે, અર્જુન પાસે ગાંડીવ ધનુષ્ય છે અને કૃષ્ણ મિત્ર છે—ત્યાં દુઃખ કેવી રીતે આવી શકે?

ન હ્યસ્ય કર્હિચિત્ રાજન્ પુમાન્ વેદ વિધિત્સિતમ્ । યત્ વિજિજ્ઞાસયા યુક્તા મુહ્યન્તિ કવયોઽપિ હિ

રાજન, કોઈ પણ સમયે, કોઈ પણ પુરુષ ભગવાનની ઈચ્છા જાણતો નથી; જિજ્ઞાસા ધરાવનારાઓ અને વિદ્વાનો પણ તેમાં મૂઢ બની જાય છે.

તસ્માત્ ઇદં દૈવતંત્રં વ્યવસ્ય ભરતર્ષભ । તસ્યાનુવિહિતોઽનાથા નાથ પાહિ પ્રજાઃ પ્રભો

એટલે, ભારતકુલના શ્રેષ્ઠ, આ બધું દૈવની વ્યવસ્થા છે એમ સમજો; ભગવાને જેમ નિર્ધાર્યું છે, એ પ્રમાણે, હે અનાથ, હવે તું પ્રજાનું રક્ષણ કર.

એષ વૈ ભગવાન્ સાક્ષાત્ આદ્યો નારાયણઃ પુમાન્ । મોહયન્ માયયા લોકં ગૂઢશ્ચરતિ વૃષ્ણિષુ

આ તો સાચા અર્થમાં ભગવાન છે, મૂળ નારાયણ, જે વૃષ્ણિ કુળમાં છુપાઈને, પોતાની માયાથી જગતને મોહિત કરે છે.

અસ્યાનુભાવં ભગવાન્ વેદ ગુહ્યતમં શિવઃ । દેવર્ષિર્નારદઃ સાક્ષાત્ ભગવાન્ કપિલો નૃપ

ભગવાનની આ અત્યંત ગુપ્ત મહિમા ભગવાન શિવ, દેવઋષિ નારદ અને ભગવાન કપિલને જ જાણી છે, હે રાજન.

યં મન્યસે માતુલેયં પ્રિયં મિત્રં સુહૃત્તમમ્ । અકરોઃ સચિવં દૂતં સૌહૃદાદથ સારથિમ્

જેને તું તારો મામેરો, પ્રિય મિત્ર, શ્રેષ્ઠ સુહૃદ માને છે, જેને તું મંત્રી, દૂત અને સારથી પણ બનાવ્યો, એ—

સર્વાત્મનઃ સમદૃશો હ્યદ્વયસ્યાનહઙ્કૃતેઃ । તત્કૃતં મતિવૈષમ્યં નિરવદ્યસ્ય ન ક્વચિત્

જે સર્વના આત્મા છે, સર્વને સમદૃષ્ટિથી જુએ છે, અદ્વિતીય અને અહંકારરહિત છે, એના દ્વારા મનમાં થતી ભેદભાવતા ક્યારેય દોષરૂપ નથી.

તથાપ્યેકાન્તભક્તેષુ પશ્ય ભૂપાનુકમ્પિતમ્ । યત્ મે અસૂન્ ત્યજતઃ સાક્ષાત્ કૃષ્ણો દર્શનમાગતઃ

છતાં પણ, એકાંત ભક્તોમાં ભગવાનની દયાળુતા જો—જ્યારે હું પ્રાણ છોડું છું ત્યારે કૃષ્ણ સ્વયં મારા સમક્ષ આવ્યા છે.

ભક્ત્યાવેશ્ય મનો યસ્મિન્ વાચા યન્નામ કીર્તયન્ । ત્યજન્ કલેવરં યોગી મુચ્યતે કામકર્મભિઃ

જે યોગી ભક્તિપૂર્વક મન ભગવાનમાં એકાગ્ર કરે છે અને પોતાના મોઢેથી તેમનું નામ ઉચ્છારે છે, તે જ્યારે શરીર છોડે છે ત્યારે ઇચ્છા અને કર્મોથી મુક્ત થઈ જાય છે.

(વંશસ્થ) સ દેવદેવો ભગવાન્ પ્રતીક્ષતાં કલેવરં યાવદિદં હિનોમ્યહમ્ । પ્રસન્નહાસારુણલોચનોલ્લસન્ મુખામ્બુજો ધ્યાનપથશ્ચતુર્ભુજઃ

એ દેવોના દેવ, ભગવાન, મારા શરીર છોડ્યા સુધી રાહ જુએ. તેઓ પ્રસન્ન હાસ્યવાળા, લાલ આંખોવાળા, તેજસ્વી કમળ જેવા ચહેરાવાળા અને ચાર હાથ ધરાવાળા મારા ધ્યાનમાં સ્પષ્ટ દેખાય છે.

સૂત ઉવાચ । (અનુષ્ટુપ્) યુધિષ્ઠિરઃ તત્ આકર્ણ્ય શયાનં શરપઞ્જરે । અપૃચ્છત્ વિવિધાન્ ધર્માન્ ઋષીણાં ચાનુશ્રૃણ્વતામ્

સૂતજી કહે છે: યુધિષ્ઠિરે આ સાંભળીને, તીક્ષ્ણ બાણોના શય્યામાં સુતા ભીષ્મપિતામહને વિવિધ ધર્મો વિશે પૂછ્યું, અને આસપાસ બેઠેલા ઋષિઓએ ધ્યાનપૂર્વક સાંભળ્યું.

પુરુષસ્વભાવવિહિતાન્ યથાવર્ણં યથાશ્રમમ્ । વૈરાગ્યરાગોપાધિભ્યાં આમ્નાતોભયલક્ષણાન્

યુધિષ્ઠિરે મનુષ્યના સ્વભાવ અનુસાર, જાતિ અને આશ્રમ પ્રમાણે કરવાના ધર્મો તથા વૈરાગ્ય અને આસક્તિના લક્ષણો વિશે શાસ્ત્રોમાં જે જણાવાયું છે તે અંગે પૂછ્યું.

દાનધર્માન્ રાજધર્માન્ મોક્ષધર્માન્ વિભાગશઃ । સ્ત્રીધર્માન્ ભગવદ્ધર્માન્ સમાસવ્યાસ યોગતઃ

તેમણે દાનના ધર્મો, રાજધર્મો, મોક્ષના ધર્મો, સ્ત્રીધર્મો અને ભગવાનના ભક્તિધર્મો તથા તેમના વિવિધ ભાગો અને યોગના પ્રકારો વિશે સંક્ષિપ્ત અને વિસ્તૃત રીતે પૂછ્યું.

ધર્માર્થકામમોક્ષાંશ્ચ સહોપાયાન્ યથા મુને । નાનાખ્યાનેતિહાસેષુ વર્ણયામાસ તત્ત્વવિત્

સત્યને જાણનારા ઋષિએ ધર્મ, અર્થ, કામ અને મોક્ષ તથા તેમને મેળવવાના ઉપાયો, વિવિધ કથાઓ અને ઇતિહાસોમાં જે વર્ણવાયું છે તે બધું યુધિષ્ઠિરને સમજાવ્યું.

ધર્મં પ્રવદતસ્તસ્ય સ કાલઃ પ્રત્યુપસ્થિતઃ । યો યોગિનઃ છન્દમૃત્યોઃ વાઞ્છિતસ્તુ ઉત્તરાયણઃ

જ્યારે તેઓ ધર્મનું વર્ણન કરી રહ્યા હતા ત્યારે એ શુભ સમય આવી પહોંચ્યો, જે સમય યોગીઓ પોતાની ઇચ્છાએ મૃત્યુ મેળવવા માગે છે, એ ઉત્તરાયણનો સમય હતો.

(વંશસ્થ) તદોપસંહૃત્ય ગિરઃ સહસ્રણીઃ વિમુક્તસઙ્ગં મન આદિપૂરુષે । કૃષ્ણે લસત્પીતપટે ચતુર્ભુજે પુરઃ સ્થિતેઽમીલિત દૃગ્ વ્યધારયત્

પછી તેમણે પોતાના હજારો પ્રવાહ જેવી વાણી રોકી, સર્વ બંધનોથી મુક્ત મનને પ્રાથમિક પુરુષ શ્રીકૃષ્ણમાં એકાગ્ર કર્યું, જે પીળા વસ્ત્ર ધારણ કરીને, ચાર હાથવાળા, સામે ઉભેલા અને ઝપટાવેલા નેત્રવાળા છે.

વિશુદ્ધયા ધારણયા હતાશુભઃ તદીક્ષયૈવાશુ ગતાયુધશ્રમઃ । નિવૃત્ત સર્વેન્દ્રિય વૃત્તિ વિભ્રમઃ તુષ્ટાવ જન્યં વિસૃજન્ જનાર્દનમ્

પવિત્ર એકાગ્રતાથી, સર્વ અશુભતા નાશ પામી, માત્ર ભગવાનના દર્શનથી યુદ્ધની થાક ઉતરી ગઈ, સર્વ ઇન્દ્રિયોની ક્રિયાઓ શાંત થઈ ગઈ, ત્યારે તેમણે જગતના સર્જનહાર જનાર્દનનું સ્તુતિ કરી અને વિદાય લેવાની તૈયારી કરી.

શ્રીભીષ્મ ઉવાચ । (પુષ્પિતાગ્રા) ઇતિ મતિરુપકલ્પિતા વિતૃષ્ણા ભગવતિ સાત્વતપુઙ્ગવે વિભૂમ્નિ । સ્વસુખમુપગતે ક્વચિત્ વિહર્તું પ્રકૃતિમુપેયુષિ યદ્ભવપ્રવાહઃ

શ્રી ભીષ્મ કહે છે: હવે મારી બુદ્ધિ સર્વ તૃષ્ણાથી મુક્ત થઈ ભગવાનમાં સ્થિર થઈ છે, જે સાત્વતોમાં શ્રેષ્ઠ છે, સર્વત્ર વ્યાપક છે અને પોતાનું આનંદ પ્રાપ્ત કરીને ક્યારેક પ્રકૃતિમાં પ્રવેશી જાય છે, જ્યાંથી જન્મમરણનો પ્રવાહ શરૂ થાય છે.

ત્રિભુવનકમનં તમાલવર્ણં રવિકરગૌરવરામ્બરં દધાને । વપુરલકકુલાવૃત આનનાબ્જં વિજયસખે રતિરસ્તુ મેઽનવદ્યા

ત્રણે લોકને આનંદ આપનારા, તમાળ વૃક્ષ જેવો શ્યામ, સૂર્યકિરણ જેવાં તેજસ્વી વસ્ત્ર ધારણ કરનાર, વાળની લટોમાં ઘેરાયેલા અને કમળ જેવા ચહેરાવાળા, અર્જુનના મિત્ર એવા શ્રીકૃષ્ણમાં મારી નિર્વિકાર ભક્તિ સ્થિર રહે.

યુધિ તુરગરજો વિધૂમ્ર વિષ્વક્ કચલુલિતશ્રમવારિ અલઙ્કૃતાસ્યે । મમ નિશિતશરૈર્વિભિદ્યમાન ત્વચિ વિલસત્કવચેઽસ્તુ કૃષ્ણ આત્મા

યુદ્ધમાં, પરિશ્રમથી તેમના ચહેરા પર પરસેવો છલકાય છે, ઘોડાની ધૂળથી વાળ ધૂંધળા થયા છે, મારી તીક્ષ્ણ બાણોથી ચામડી છિદ્રાય છે અને કવચ તેજ પામે છે—એવા શ્રીકૃષ્ણ, જે મારા સત્ય સ્વરૂપ છે, તેઓ મને પ્રાપ્ત થાય.

સપદિ સખિવચો નિશમ્ય મધ્યે નિજપરયોર્બલયો રથં નિવેશ્ય । સ્થિતવતિ પરસૈનિકાયુરક્ષ્ણા હૃતવતિ પાર્થસખે રતિર્મમાસ્તુ

મધ્યે યુદ્ધમાં મિત્રના વચન સાંભળી, તેમણે રથને બંને સેના વચ્ચે ઉભો રાખ્યો, અને શત્રુ સૈનિકોના પ્રાણ બચાવતાં, પార్థના મિત્ર એવા શ્રીકૃષ્ણમાં મારી ભક્તિ અડગ રહે.

વ્યવહિત પૃતનામુખં નિરીક્ષ્ય સ્વજનવધાત્ વિમુખસ્ય દોષબુદ્ધ્યા । કુમતિમ અહરત્ આત્મવિદ્યયા યઃ ચશ્ચરણરતિઃ પરમસ્ય તસ્ય મેઽસ્તુ

વિપક્ષી સેનાને જોઈને અને પોતાના સ્વજનોના વધથી દુઃખી થઈ, અર્જુન જ્યારે મૂંઝાયો હતો ત્યારે શ્રીકૃષ્ણે આત્મજ્ઞાનથી તેની ભ્રાંતિ દૂર કરી—એવા તેમના ચરણોમાં મારી પરમ ભક્તિ રહે.

સ્વનિગમમપહાય મત્પ્રતિજ્ઞાં ઋતમધિ કર્તુમવપ્લુતો રથસ્થઃ । ધૃતરથ ચરણોઽભ્યયાત્ ચલદ્ગુઃ હરિરિવ હન્તુમિભં ગતોત્તરીયઃ

મારી પ્રતિજ્ઞા સાચવીને પોતાના વચન ત્યજી, શ્રીકૃષ્ણ રથમાંથી કૂદી પડ્યા, ઉપરનું વસ્ત્ર ખસી ગયું, હાથમાં કશ અને દોડતા, જાણે હરી હાથીને મારવા જાય તેમ, મારા તરફ આવ્યા.

શિતવિશિખહતો વિશીર્ણદંશઃ ક્ષતજપરિપ્લુત આતતાયિનો મે । પ્રસભં અભિસસાર મદ્વધાર્થં સ ભવતુ મે ભગવાન્ ગતિર્મુકુન્દઃ

મારા તીક્ષ્ણ બાણોથી ઘાયલ, ધનુષ્ય તૂટી ગયું, શરીર લોહીથી ભીંજાઈ ગયું, અને શત્રુ મારી હત્યા માટે દોડ્યો—એવા મુક્તિદાતા ભગવાન મુકુન્દ મને આશ્રય આપો.