શ્રીમદ્ભાગવતપુરાણમ્

ક્વચિદ્‌ભૂમૌ ક્વચિદ્‌ વ્યોમ્નિ ગિરિમૂર્ધ્નિ જલે ક્વચિત્ । અલાતચક્રવદ્‌ ભ્રામ્યત્ સૌભં તદ્ દુરવસ્થિતમ્

ક્યારેક જમીન પર, ક્યારેક આકાશમાં, ક્યારેક પર્વતની ટોચ પર અને ક્યારેક પાણીમાં, તે દુઃસ્થિતિમાં પડેલું સૌભ, અગ્નિના ચક્ર જેવું ફરતું હતું.

યત્ર યત્રોપલક્ષ્યેત સસૌભઃ સહસૈનિકઃ । શાલ્વઃ તતસ્તતોઽમુઞ્ચન્ શરાન્ સાત્વતયૂથપાઃ

જ્યાં જ્યાં શાલ્વ પોતાનું સૌભ અને સૈન્ય સાથે દેખાતો, ત્યાં ત્યાં સાત્વત વીરોએ તીરો છોડ્યા.

શરૈરગ્ન્યર્કસંસ્પર્શૈઃ આશીવિષદુરાસદૈઃ । પીડ્યમાનપુરાનીકઃ શાલ્વોઽમુહ્યત્ પરેરિતૈઃ

અગ્નિ અને સૂર્ય જેવી જ્વલંત તીરો અને ઝેરી સાપ જેવી ઘાતક બાણોથી શાલ્વનું સૈન્ય ખૂબ પીડાયું અને ભયભીત થઈ ગયું.

શાલ્વાનીકપશસ્ત્રૌઘૈઃ વૃષ્ણિવીરા ભૃશાર્દિતાઃ । ન તત્યજૂ રણં સ્વં સ્વં લોકદ્વયજિગીષવઃ

શાલ્વના સૈન્યના શસ્ત્રવર્ષાથી વૃષ્ણિ વીરોએ ઘણી પીડા સહન કરી, છતાંયે તેઓએ યુદ્ધ છોડ્યું નહીં, દરેકે બંને લોક જીતવાનો સંકલ્પ રાખ્યો.

શાલ્વામાત્યો દ્યુમાન્ નામ પ્રદ્યુમ્નં પ્રાક્ પ્રપીડિતઃ । આસાદ્ય ગદયા મૌર્વ્યા વ્યાહત્ય વ્યનદદ્ બલી

શાલ્વનો મંત્રી દ્યુમાન નામનો, જે પહેલાં પ્રદ્યુમ્નને પરાજય આપ્યો હતો, ભારે ગદા લઈને આગળ આવ્યો, પ્રદ્યુમ્નને માર્યો અને જોરથી ગર્જના કરી.

પ્રદ્યુમ્નં ગદયા શીર્ણ વક્ષઃસ્થલમરિંદમમ્ । અપોવાહ રણાત્ સૂતો ધર્મવિદ્ દારુકાત્મજઃ

શત્રુઓને દમન કરનાર પ્રદ્યુમ્નનું છાતી ગદાથી ફાટ્યું, ત્યારે ધર્મને જાણનારો દારુકપુત્ર સારથી, તેને યુદ્ધમાંથી દૂર લઈ ગયો.

લબ્ધસંજ્ઞો મુહૂર્તેન કાર્ષ્ણિઃ સારથિમબ્રવીત્ । અહો અસાધ્વિદં સૂત યદ્ રણાન્મેઽપસર્પણમ્

થોડા સમયમાં પ્રદ્યુમ્ને હોશમાં આવીને સારથીને કહ્યું: 'હાય, સારથી! તું મને યુદ્ધમાંથી દૂર લઈ ગયો, એ યોગ્ય નહોતું.'

ન યદૂનાં કુલે જાતઃ શ્રૂયતે રણવિચ્યુતઃ । વિના મત્ક્લીબચિત્તેન સૂતેન પ્રાપ્તકિલ્બિષાત્

યાદવ વંશમાં જન્મેલો કોઈ પણ યુદ્ધ છોડે છે એવું ક્યારેય સાંભળાયું નથી—માત્ર એવો સારથી જ એ કરે છે, જેના મનમાં દુર્બળતા હોય અને પાપ લાગેલું હોય.

કિં નુ વક્ષ્યેઽભિસઙ્‌ગમ્ય પિતરૌ રામકેશવૌ । યુદ્ધાત્ સમ્યગપક્રાન્તઃ પૃષ્ટસ્તત્રાત્મનઃ ક્ષમમ્

હું યુદ્ધમાંથી પીઠ ફેરવીને જ્યારે પિતા રામ અને કેશવ પાસે જઈશ, ત્યારે શું કહું? ત્યાં મને પૂછવામાં આવશે ત્યારે શું યોગ્ય જવાબ આપું?

વ્યક્તં મે કથયિષ્યન્તિ હસન્ત્યો ભ્રાતૃજામયઃ । ક્લૈબ્યં કથં કથં વીર તવાન્યૈઃ કથ્યતાં મૃધે

નક્કી છે કે મારા ભાઈઓની પત્નીઓ હસતાં હસતાં કહેશે: 'હે વીર, તારી દુર્બળતા યુદ્ધમાં બીજા લોકો સુધી કેવી રીતે પહોચી?'

સારથિરુવાચ - ધર્મં વિજાનતાઽઽયુષ્મન્ કૃતમેતન્મયા વિભો । સૂતઃ કૃચ્છ્રગતં રક્ષેદ્ રથિનં સારથિં રથી

સારથીએ કહ્યું: 'પ્રભુ, ધર્મને જાણીને મેં આ કર્યું છે; સારથીએ મુશ્કેલીમાં પડેલા રથિયારને બચાવવો જોઈએ અને રથિયારે પોતાના સારથીને.'

એતદ્‌ વિદિત્વા તુ ભવાન્ મયાપોવાહિતો રણાત્ । ઉપસૃષ્ટઃ પરેણેતિ મૂર્ચ્છિતો ગદયા હતઃ

આ વાત જાણીને જ મેં તમને યુદ્ધમાંથી દૂર લઈ ગયા, કેમ કે તમે શત્રુના હુમલાથી ગદાના ઘા ખાઈને બેભાન થઈ ગયા હતા.

ઇતિ શ્રીમદ્ભાગવતે મહાપુરાણે પારમહંસ્યાં સંહિતાયાં દશમસ્કન્ધે ઉત્તરાર્ધે શાલ્વયુદ્ધે ષટ્સપ્તતિતમોઽધ્યાયઃ

આ રીતે શ્રીમદ્ ભાગવત મહાપુરાણના દશમ સ્કંધના ઉત્તરાર્ધમાં શાલ્વ યુદ્ધનું છપ્પનોતેરમું અધ્યાય પૂર્ણ થયું.

ભગવતા સૌભસહિતસ્ય શાલ્વસ્ય વિનાશઃ - શ્રીશુક ઉવાચ - ( અનુષ્ટુપ્ ) સ તૂપસ્પૃશ્ય સલિલં દંશિતો ધૃતકાર્મુકઃ । નય માં દ્યુમતઃ પાર્શ્વં વીરસ્યેત્યાહ સારથિમ્

શ્રી શુકદેવજી કહે છે: પછી પ્રદ્યુમ્ને શુદ્ધિ માટે પાણી સ્પર્શ કર્યું, હાથમાં ધનુષ લીધું અને સારથીને કહ્યું: 'મને વીર દ્યુમાનની બાજુએ લઈ જા.'

વિધમન્તં સ્વસૈન્યાનિ દ્યુમન્તં રુક્મિણીસુતઃ । પ્રતિહત્ય પ્રત્યવિધ્યન્ નારાચૈરષ્ટભિઃ સ્મયન્

રુક્મિણીપુત્રે સ્મિત સાથે, પોતાના સૈન્ય પર હુમલો કરતા દ્યુમાનને, આઠ લોખંડના તીરો મારીને ઢાળી દીધો.

ચતુર્ભિશ્ચતુરો વાહાન્ સૂતમેકેન ચાહનત્ । દ્વાવાભ્યં ધનુશ્ચ કેતું ચ શરેણાન્યેન વૈ શિરઃ

ચાર તીરો વડે ચાર ઘોડા, એકથી સારથી, બે તીરો વડે ધનુષ અને ધ્વજ, અને એક બીજાથી માથું ભેદ્યું.

ગદસાત્યકિસામ્બાદ્યા જઘ્નુઃ સૌભપતેર્બલમ્ । પેતુઃ સમુદ્રે સૌભેયાઃ સર્વે સંછિન્નકન્ધરાઃ

ગદ, સાત્યકી, સાંબ અને અન્યોએ સૌભપતિના સૈન્યને સંહાર્યું; સૌભના બધા યોદ્ધાઓની ગળા કપાઈને તેઓ સમુદ્રમાં પડી ગયા.

એવં યદૂનાં શાલ્વાનાં નિઘ્નતામિતરેતરમ્ । યુદ્ધં ત્રિણવરાત્રં તદ્ અભૂત્ તુમુલમુલ્બણમ્

આ રીતે યાદવો અને શાલ્વો એકબીજાને મારતા, તે યુદ્ધ સત્તાવીસ દિવસ અને રાત સુધી ભારે અને ભયાનક ચાલ્યું.

ઇન્દ્રપ્રસ્થં ગતઃ કૃષ્ણ આહૂતો ધર્મસૂનુના । રાજસૂયેઽથ નિવૃત્તે શિશુપાલે ચ સંસ્થિતે

ધર્મપુત્રએ બોલાવીને કૃષ્ણ ભગવાન ઇન્દ્રપ્રસ્થ ગયા; પછી રાજસૂય યજ્ઞ પૂરું થયું અને શિશુપાલનો અંત આવ્યો.

કુરુવૃદ્ધાનનુજ્ઞાપ્ય મુનીંશ્ચ સસુતાં પૃથામ્ । નિમિત્તાન્યતિઘોરાણિ પશ્યન્ દ્વાવારવતીં યયૌ

કુરુ વંશના વડીલો, ઋષિઓ અને પુત્રો સાથે પૃથાને વિદાય લઈને, અને ભયાનક અપશકુન જોઈ, કૃષ્ણ પછી દ્વારકા તરફ ગયા.

આહ ચાહમિહાયાત આર્યમિશ્રાભિસઙ્‌ગતઃ । રાજન્યાશ્ચૈદ્યપક્ષીયા નૂનં હન્યુઃ પુરીં મમ

કૃષ્ણએ કહ્યું: 'હું અહીં આર્ય મિત્રો સાથે આવ્યો છું; ચેદિ પક્ષના રાજાઓ હવે મારી નગરી પર હુમલો કરવા જઇ રહ્યા છે.'

વીક્ષ્ય તત્કદનં સ્વાનાં નિરૂપ્ય પુરરક્ષણમ્ । સૌભં ચ શાલ્વરાજં ચ દારુકં પ્રાહ કેશવઃ

પોતાના લોકોના વિનાશને જોઈ અને નગરીની રક્ષા માટે વ્યવસ્થા કરી, કેશવે દારુકને સૌભ અને શાલ્વ રાજા વિશે કહ્યું.

રથં પ્રાપય મે સૂત શાલ્વસ્યાન્તિકમાશુ વૈ । સમ્ભ્રમસ્તે ન કર્તવ્યો માયાવી સૌભરાડયમ્

'મારા રથવાન, રથને ઝડપથી શાલ્વ પાસે લઈ જા; ડરતો નહીં, આ સૌભનો રાજા માયાવિ છે.'

ઇત્યુક્તશ્ચોદયામાસ રથમાસ્થાય દારુકઃ । વિશન્તં દદૃશુઃ સર્વે સ્વે પરે ચારુણાનુજમ્

આ રીતે કહ્યું પછી દારુક રથ પર ચઢી આગળ વધ્યો; બધા મિત્ર અને દુશ્મનોએ અર્જુનના નાના ભાઈને પ્રવેશતા જોયો.

શાલ્વશ્ચ કૃષ્ણમાલોક્ય હતપ્રાયબલેશ્વરઃ । પ્રાહરત્ કૃષ્ણસૂતાય શક્તિં ભીમરવાં મૃધે

શાલ્વ, જેના સૈનિકો લગભગ નાશ પામ્યા હતા, કૃષ્ણને જોઈને યુદ્ધમાં ભયાનક અવાજ સાથે કૃષ્ણના રથવાન પર ભાલા ફેંક્યો.

તામાપતન્તીં નભસિ મહોલ્કામિવ રંહસા । ભાસયન્તીં દિશઃ શૌરિઃ સાયકૈઃ શતધાચ્છિનત્

આ શસ્ત્ર આકાશમાં મહા ઉલ્કા જેવું તેજ પાથરીને દિશાઓ પ્રકાશિત કરતું હતું, પણ શૌરીએ તીરો વડે તેને સો ટુકડામાં વિખેરી નાખ્યું.

તં ચ ષોડશભિર્વિદ્ધ્વા બાણૈઃ સૌભં ચ ખે ભ્રમત્ । અવિધ્યચ્છરસન્દોહૈઃ ખં સૂર્ય ઇવ રશ્મિભિઃ

પછી કૃષ્ણે શાલ્વને સોળ તીરો મારી અને આકાશમાં ફરતા સૌભને પણ ઘાયલ કર્યું; પછી તીરોની વરસાદથી તે નગરીને ઘેરી લીધી, જેમ સૂર્ય કિરણોથી આકાશને ભરાઈ દે છે.

શાલ્વઃ શૌરેસ્તુ દોઃ સવ્યં શાર્ઙ્‌ગં શાર્ઙ્‌ગધન્વનઃ । બિભેદ ન્યપતદ્ હસ્તાત્ શાર્ઙ્‌ગમાસીત્ તદદ્‌ભુતમ્

શાલ્વે શૌરીના ડાબા હાથ પર પ્રહાર કર્યો અને શારંગ ધનુષ્યને તેના હાથમાંથી તોડી નાખ્યું; આ દૃશ્ય અદ્ભુત હતું.

હાહાકારો મહાનાસીદ્‌ ભૂતાનાં તત્ર પશ્યતામ્ । નિનદ્ય સૌભરાડુચ્ચૈઃ ઇદમાહ જનાર્દનમ્

આ બધું જોઈને ત્યાં રહેલા જીવોમાં મોટો હાહાકાર મચ્યો; સૌભના રાજાએ જોરથી દહાડીને જનાર્દનને કહ્યું.