શ્રીમદ્ભાગવતપુરાણમ્

ઇતસ્તતો વિલઙ્ઘદ્ભિર્ગોવત્સૈર્મણ્ડિતં સિતૈઃ। ગોદોહશબ્દાભિરવં વેણૂનાં નિઃસ્વનેન ચ

અહીં-ત્યાં સફેદ વાછરડાંઓ કૂદકાં મારતાં દેખાતા, દુધ દોહવાનો અવાજ અને વાંસળીના મીઠા સૂર ગૂંજી રહ્યા હતા.

ગાયન્તીભિશ્ચ કર્માણિ શુભાનિ બલકૃષ્ણયોઃ। સ્વલઙ્કૃતાભિર્ગોપીભિર્ગોપૈશ્ચ સુવિરાજિતમ્

સુંદર રીતે શણગારેલી ગોપીઓ અને ગોપાલો બલરામ અને કૃષ્ણના શુભ કાર્યો ગાઈ રહ્યા હતા, જેના કારણે આખું ગામ ઉજવાયું હતું.

અગ્ન્યર્કાતિથિગોવિપ્ર પિતૃદેવાર્ચનાન્વિતૈઃ। ધૂપદીપૈશ્ચ માલ્યૈશ્ચ ગોપાવાસૈર્મનોરમમ્

અગ્નિ, સૂર્ય, અતિથિ, ગાય, બ્રાહ્મણ, પિતૃ અને દેવતાઓની પૂજા, ધૂપ, દીવો અને ફૂલમાળાઓથી ગોપાળોનું વસવાટ મનોહર બન્યું હતું.

સર્વતઃ પુષ્પિતવનં દ્વિજાલિકુલનાદિતમ્। હંસકારણ્ડવાકીર્ણૈઃ પદ્મષણ્ડૈશ્ચ મણ્ડિતમ્

ચારે બાજુ ફૂલોથી ભરેલા વન, પક્ષીઓના જૂથોના કલરવથી ગૂંજી ઉઠેલા, અને હંસ, કાંદો અને કમળોથી ભરેલા તળાવોથી શોભાયમાન હતા.

તમાગતં સમાગમ્ય કૃષ્ણસ્યાનુચરં પ્રિયમ્। નન્દઃ પ્રીતઃ પરિષ્વજ્ય વાસુદેવધિયાર્ચયત્

જ્યારે ઉદ્ધવજી આવ્યા, ત્યારે નંદબાબાએ કૃષ્ણના પ્રિય મિત્રને મળીને આનંદથી તેમને ભેટી લીધા અને વાસુદેવ જેવી ભક્તિથી તેમનું સન્માન કર્યું.

ભોજિતં પરમાન્નેન સંવિષ્ટં કશિપૌ સુખમ્। ગતશ્રમં પર્યપૃચ્છત્પાદસંવાહનાદિભિઃ

ઉત્તમ ભોજનથી તૃપ્ત કરીને, નરમ પથારી પર આરામથી બેસાડીને, નંદબાબાએ ઉદ્ધવજીનો થાક ઉતરી ગયો જોઈને, પગ દબાવીને અને અન્ય સેવા કરીને તેમની ખેરખબર લીધી.

કચ્ચિદઙ્ગ મહાભાગ સખા નઃ શૂરનન્દનઃ। આસ્તે કુશલ્યપત્યાદ્યૈર્યુક્તો મુક્તઃ સુહૃદ્વ્રતઃ

હે મહાભાગ્યશાળી, અમારો મિત્ર, શૂરપુત્ર કૃષ્ણ, સુખી છે ને? શું તે પોતાના પરિવાર અને સંતાનો સાથે સુખથી છે અને મિત્રતામાં અડગ છે?

દિષ્ટ્યા કંસો હતઃ પાપઃ સાનુગઃ સ્વેન પાપ્મના। સાધૂનાં ધર્મશીલાનાં યદૂનાં દ્વેષ્ટિ યઃ સદા

સૌભાગ્યથી, પાપી કંસ અને તેના સાથીઓ પોતાના પાપથી નાશ પામ્યા, જે હંમેશા સારા અને ધર્મનિષ્ઠ યદુઓનો દ્વેષ કરતો હતો.

અપિ સ્મરતિ નઃ કૃષ્ણો માતરં સુહૃદઃ સખીન્। ગોપાન્વ્રજં ચાત્મનાથં ગાવો વૃન્દાવનં ગિરિમ્

શું કૃષ્ણે હજી પણ અમને, તેની માતાને, મિત્રો ને ગોપાળાઓને, વ્રજને, પોતાના પ્રિયજનોને, ગાયોને, વૃંદાવન ને પર્વતને યાદ કરે છે?

અપ્યાયાસ્યતિ ગોવિન્દઃ સ્વજનાન્સકૃદીક્ષિતુમ્। તર્હિ દ્રક્ષ્યામ તદ્વક્ત્રં સુનસં સુસ્મિતેક્ષણમ્

શું ગોવિંદ ક્યારેય, એકવાર પણ, પોતાના લોકો ને જોવા પાછો આવશે? ત્યારે તો આપણે એનું સુંદર નાક અને હસતાં ને મીઠાં નેત્રોવાળું મુખ જોઈ શકીશું.

દાવાગ્નેર્વાતવર્ષાચ્ચ વૃષસર્પાચ્ચ રક્ષિતાઃ। દુરત્યયેભ્યો મૃત્યુભ્યઃ કૃષ્ણેન સુમહાત્મના

વનના અગ્નિ, પવન અને વરસાદ, જંગલી સાંઢ અને સાપો, તથા અતિભયાનક મરણ જેવી આપત્તિઓથી આપણને કૃષ્ણે, એ મહાન આત્માએ, બચાવ્યા હતા.

સ્મરતાં કૃષ્ણવીર્યાણિ લીલાપાઙ્ગનિરીક્ષિતમ્। હસિતં ભાષિતં ચાઙ્ગ સર્વા નઃ શિથિલાઃ ક્રિયાઃ

હે પ્રિય, જયારે આપણે કૃષ્ણના પરાક્રમ, તેની રમૂજી નજરો, હાસ્ય અને વાણી યાદ કરીએ છીએ, ત્યારે આપણું બધું કામકાજ ધીમું પડી જાય છે.

સરિચ્છૈલવનોદ્દેશાન્મુકુન્દપદભૂષિતાન્। આક્રીડાનીક્ષ્યમાણાનાં મનો યાતિ તદાત્મતામ્

મુકુન્દના પગલાંથી પાવન થયેલા નદી, પર્વતો અને વનોમાં, જ્યાં આપણે તેને રમતો જોયો હતો, ત્યાં આપણું મન સંપૂર્ણ રીતે લીન થઈ જાય છે.

મન્યે કૃષ્ણં ચ રામં ચ પ્રાપ્તાવિહ સુરોત્તમૌ। સુરાણાં મહદર્થાય ગર્ગસ્ય વચનં યથા

મને લાગે છે કે કૃષ્ણ અને રામ, દેવોમાં શ્રેષ્ઠ, અહીં કોઈ મહાન કાર્ય માટે આવ્યા છે, જેમ ગર્ગજીએ કહ્યું હતું.

કંસં નાગાયુતપ્રાણં મલ્લૌ ગજપતિં યથા। અવધિષ્ટાં લીલયૈવ પશૂનિવ મૃગાધિપઃ

કંસ, જેની તાકાત દસ હજાર હાથી જેટલી હતી, મલ્લો અને હાથીઓના રાજાને, એ બધાને તેણે સહેલાઈથી, સિંહ જેવો, મારી નાંખ્યા.

તાલત્રયં મહાસારં ધનુર્યષ્ટિમિવેભરાટ્। બભઞ્જૈકેન હસ્તેન સપ્તાહમદધાદ્ગિરિમ્

મોટા ધનુષ્ય જેવી મજબૂત ત્રણ તાડના વૃક્ષો તેણે એક જ હાથથી તોડી નાખ્યાં અને સાત દિવસ સુધી પર્વતને ઊંચે રાખ્યો.

પ્રલમ્બો ધેનુકોઽરિષ્ટસ્તૃણાવર્તો બકાદયઃ। દૈત્યાઃ સુરાસુરજિતો હતા યેનેહ લીલયા

પ્રલંબ, ધેનુક, અરીષ્ઠ, તૃણાવર્ત, બક અને બીજા દૈત્યો, જે દેવો અને અસુરોને પણ જીતતા, તેમને કૃષ્ણે અહીં રમતાં રમતાં મારી નાખ્યા.

શ્રીશુક ઉવાચ। ઇતિ સંસ્મૃત્ય સંસ્મૃત્ય નન્દઃ કૃષ્ણાનુરક્તધીઃ। અત્યુત્કણ્ઠોઽભવત્તૂષ્ણીં પ્રેમપ્રસરવિહ્વલઃ

શ્રીશુકદેવે કહ્યું: આમ વારંવાર સ્મરણ કરતાં, કૃષ્ણમાં મન લગાવનાર નંદબાબા અત્યંત વ્યાકુળ થઈ, પ્રેમથી ભરાઈ, મૌન થઈ બેઠા.

યશોદા વર્ણ્યમાનાનિ પુત્રસ્ય ચરિતાનિ ચ। શૃણ્વન્ત્યશ્રૂણ્યવાસ્રાક્ષીત્સ્નેહસ્નુતપયોધરા

યશોદાજી, જ્યારે પુત્રના ચરિત્રો સાંભળતી, ત્યારે તેમના નેત્રોમાં આંસુ આવી જતા અને sneha થી સ્તન ભીંજાઈ જતા.

તયોરિત્થં ભગવતિ કૃષ્ણે નન્દયશોદયોઃ। વીક્ષ્યાનુરાગં પરમં નન્દમાહોદ્ધવો મુદા

નંદ અને યશોદામાં કૃષ્ણ માટેનું પરમ પ્રેમ જોઈને, ઉદ્ધવ આનંદથી ભરાઈ, નંદબાબાને કહ્યું.

શ્રીઉદ્ધવ ઉવાચ। યુવાં શ્લાઘ્યતમૌ નૂનં દેહિનામિહ માનદ। નારાયણેઽખિલગુરૌ યત્કૃતા મતિરીદૃશી

ઉદ્ધવે કહ્યું: હે માન આપનારા, તમે બંને ખરેખર બધા જીવોમાં સૌથી વખાણવા યોગ્ય છો, કેમ કે તમારું મન સર્વગુરુ નારાયણમાં સ્થિર છે.

એતૌ હિ વિશ્વસ્ય ચ બીજયોની રામો મુકુન્દઃ પુરુષઃ પ્રધાનમ્। અન્વીય ભૂતેષુ વિલક્ષણસ્ય જ્ઞાનસ્ય ચેશાત ઇમૌ પુરાણૌ

રામ અને મુકુન્દ એ જગતના બીજ અને યોનિ છે: પુરુષ અને પ્રકૃતિ. બધા જીવોમાં, એ જ્ઞાન અને શાસનના પ્રાચીન સ્વામી છે, બધા કરતાં ભિન્ન.

યસ્મિન્જનઃ પ્રાણવિયોગકાલે ક્ષણં સમાવેશ્ય મનોઽવિશુદ્ધમ્। નિર્હૃત્ય કર્માશયમાશુ યાતિ પરાં ગતિં બ્રહ્મમયોઽર્કવર્ણઃ

જેમાં, મૃત્યુ સમયે, મન—even અશુદ્ધ હોય તો પણ—થોડા ક્ષણ માટે સ્થિર થાય, તે વ્યક્તિના કર્મનો ભાર તરત દૂર કરી, તે બ્રહ્મમય અને સૂર્ય સમાન તેજવાળો, પરમ માર્ગે લઈ જાય છે.

તસ્મિન્ભવન્તાવખિલાત્મહેતૌ નારાયણે કારણમર્ત્યમૂર્તૌ। ભાવં વિધત્તાં નિતરાં મહાત્મન્કિં વાવશિષ્ટં યુવયોઃ સુકૃત્યમ્

જે નારાયણ સર્વના કારણ છે અને સર્વના કલ્યાણ માટે માનવ રૂપે આવ્યા છે, તેમાં તમે બંને મન લગાવ્યું છે, તો હવે તમારી પાસે બીજું શું પુણ્ય બાકી રહ્યું હશે?

આગમિષ્યત્યદીર્ઘેણ કાલેન વ્રજમચ્યુતઃ। પ્રિયં વિધાસ્યતે પિત્રોર્ભગવાન્સાત્વતાં પતિઃ

અલ્પ સમયમાં અચ્યૂત, સાત્વતોના સ્વામી, વ્રજમાં આવશે અને પોતાના માતા-પિતાને આનંદ આપશે.

હત્વા કંસં રઙ્ગમધ્યે પ્રતીપં સર્વસાત્વતામ્। યદાહ વઃ સમાગત્ય કૃષ્ણઃ સત્યં કરોતિ તત્

કૃષ્ણે, બધા સાત્વતોના દુશ્મન કંસને રંગમંચમાં મારી નાખ્યા પછી, જે વચન આપ્યું હતું, તે ચોક્કસપણે પૂર્ણ કરશે.

મા ખિદ્યતં મહાભાગૌ દ્રક્ષ્યથઃ કૃષ્ણમન્તિકે। અન્તર્હૃદિ સ ભૂતાનામાસ્તે જ્યોતિરિવૈધસિ

હે મહાભાગ્યશાળી લોકો, દુઃખ ન કરો; તમે શ્રીકૃષ્ણને નજીક જ જોઈ શકશો. તેઓ બધાના હૃદયમાં પ્રકાશની જેમ વસે છે.

ન હ્યસ્યાસ્તિ પ્રિયઃ કશ્ચિન્નાપ્રિયો વાસ્ત્યમાનિનઃ। નોત્તમો નાધમો વાપિ સમાનસ્યાસમોઽપિ વા

જે સાચા અર્થમાં છે, તેને કોઈ પ્રિય કે અપ્રિય નથી; કોઈ શ્રેષ્ઠ કે નીચ, સમાન કે અસમાન પણ નથી, કારણ કે તેઓ બધામાં સમાન છે.

ન માતા ન પિતા તસ્ય ન ભાર્યા ન સુતાદયઃ। નાત્મીયો ન પરશ્ચાપિ ન દેહો જન્મ એવ ચ

તેમને કોઈ માતા કે પિતા નથી, પત્ની કે સંતાન પણ નથી; પોતાનું કે બીજાનું કંઈ નથી, શરીર કે જન્મ પણ નથી.