શ્રીમદ્ભાગવતપુરાણમ્

ગિરિદર્યાં વિનિક્ષિપ્ય નીતં નીતં મહાસુરઃ । શિલયા પિદધે દ્વારં ચતુઃપઞ્ચાવશેષિતાઃ

એ મહાદાનવે તેમને પર્વતની ગુફામાં લઈ જઈને, ચાર પાંચને છોડીને બાકીના પ્રવેશદ્વાર પર પથ્થર મૂકી દીધો.

તસ્ય તત્કર્મ વિજ્ઞાય કૃષ્ણઃ શરણદઃ સતામ્ । ગોપાન્ નયન્તં જગ્રાહ વૃકં હરિરિવૌજસા

કૃષ્ણે, જે સજ્જનોને આશ્રય આપનાર છે, એના કૃત્યને ઓળખીને, જેમ સિંહ વાઘને પકડે તેમ, ગોપોને લઈ જતો હતો ત્યારે દાનવને પકડી લીધો.

સ નિજં રૂપમાસ્થાય ગિરીન્દ્રસદૃશં બલી । ઇચ્છન્ વિમોક્તુમાત્માનં નાશક્નોદ્ ગ્રહણાતુરઃ

એ દાનવે પોતાનું પર્વત જેટલું મોટું સ્વરૂપ ધારણ કર્યું, પણ છૂટવાની ઇચ્છા રાખી, છતાં કૃષ્ણના પકડમાં આવીને છૂટ્યો નહીં.

તં નિગૃહ્યાચ્યુતો દોર્ભ્યાં પાતયિત્વા મહીતલે । પશ્યતાં દિવિ દેવાનાં પશુમારમમારયત્

અચ્યુતએ પોતાના હાથથી દાનવને દબાવી, ધરતી પર ફેંકી દીધો અને દેવતાઓ આકાશમાંથી જોઈ રહ્યા હતા ત્યારે, ગાયો મારનાર એ દાનવને સંહાર્યો.

ગુહાપિધાનં નિર્ભિદ્ય ગોપાન્ નિઃસાર્ય કૃચ્છ્રતઃ । સ્તૂયમાનઃ સુરૈર્ગોપૈઃ પ્રવિવેશ સ્વગોકુલમ્

કૃષ્ણે ગુફાનું દ્વાર તોડી, મુશ્કેલીથી ગોપોને બહાર કાઢ્યા અને દેવતાઓ તથા ગોપો દ્વારા સ્તુતિ પામીને પોતાના વ્રજમાં પ્રવેશ્યા.

ઇતિ શ્રીમદ્ભાગવતે મહાપુરાણે પારમહંસ્યાં સંહિતાયાં દશમસ્કન્ધે પૂર્વાર્ધે વ્યોમાસુરવધો નામ સપ્તત્રિંશોઽધ્યાયઃ

આ રીતે શ્રીમદ ભાગવત મહાપુરાણના દશમ સ્કંધના પહેલાં ભાગમાં 'વ્યોમાસુરવધ' નામે સત્તત્રીસમો અધ્યાય પૂર્ણ થયો.

કંસાજ્ઞયા રામકૃષ્ણૌ મથુરાં આનેતું અક્રૂરસ્ય નન્દગોકુલં પ્રતિ ગમનં તત્ર રામકૃષ્ણદ્વારા તસ્ય સત્કારશ્ચ - શ્રીશુક ઉવાચ - ( અનુષ્ટુપ્ ) અક્રૂરોઽપિ ચ તાં રાત્રિં મધુપુર્યાં મહામતિઃ । ઉષિત્વા રથમાસ્થાય પ્રયયૌ નન્દગોકુલમ્

શ્રી શુકદેવજી કહે છે: અક્રૂરજી એ રાત્રિ મથુરામાં વિતાવી, પછી સવારે રથ પર ચડીને નંદના ગોકુલ તરફ નીકળી પડ્યા.

ગચ્છન્ પથિ મહાભાગો ભગવત્યમ્બુજેક્ષણે । ભક્તિં પરામુપગત એવમેતદચિન્તયત્

માર્ગમાં જતા, એ મહાન આત્માએ, કમળની જેમ આંખો ધરાવતાં ભગવાન પ્રત્યે ઊંડા ભક્તિભાવથી, આ રીતે વિચાર કર્યો.

કિં મયાઽઽચરિતં ભદ્રં કિં તપ્તં પરમં તપઃ । કિં વાથાપ્યર્હતે દત્તં યદ્ દ્રક્ષ્યામ્યદ્ય કેશવમ્

શું મેં ક્યારેય કોઈ સારા કર્મ કર્યા છે? શું મેં કોઈ મહાન તપ કર્યું છે? કે પછી શું મેં કોઈ યોગ્ય દાન આપ્યું છે, જેનાથી આજે મને કેશવના દર્શન મળશે?

મમૈતદ્ દુર્લભં મન્યે ઉત્તમઃશ્લોકદર્શનમ્ । વિષયાત્મનો યથા બ્રહ્મ કીર્તનં શૂદ્રજન્મનઃ

મને તો લાગે છે કે, ઉત્તમ યશવાળા ભગવાનના દર્શન મળવું મારા માટે બહુ દુર્લભ છે, જેમ શૂદ્ર માટે બ્રહ્મના કીર્તન કરવું દુર્લભ હોય છે.

મૈવં મમાધમસ્યાપિ સ્યાદેવાચ્યુતદર્શનમ્ । હ્રિયમાણઃ કલનદ્યા ક્વચિત્તરતિ કશ્ચન

હે ભગવાન, મારા જેવા પાપી માટે પણ તમારું દર્શન અપ્રાપ્ય ન બને. કારણ કે, સમયની નદીમાં વહાઈ જતો માણસ પણ ક્યારેક પાર ઉતરી જાય છે.

મમાદ્યામઙ્‌ગલં નષ્ટં ફલવાંશ્ચૈવ મે ભવઃ । યન્નમસ્યે ભગવતો યોગિધ્યેયાંઘ્રિપઙ્‌કજમ્

આજે મારા જીવનનું દુર્ભાગ્ય દૂર થઈ ગયું છે અને મારું જન્મ સફળ બની ગયું છે, કારણ કે હું યોગીઓના ધ્યાનપાત્ર એવા ભગવાનના કમળ જેવા પગને વંદન કરું છું.

( મિશ્ર ) કંસો બતાદ્યાકૃત મેઽત્યનુગ્રહં દ્રક્ષ્યેઽઙ્‌ઘ્રિપદ્મં પ્રહિતોઽમુના હરેઃ । કૃતાવતારસ્ય દુરત્યયં તમઃ પૂર્વેઽતરન્ યન્નખમણ્ડલત્વિષા

આજે તો કન્સે મને મહાન કૃપા કરી છે, કેમ કે હવે હું હરિના કમળપદનું દર્શન કરીશ, જેમણે અવતાર લઈને, જેમના નખની કિરણથી પૂર્વજોએ પણ પાર ન કરી શકાય તેવું ઘોર અંધકાર દૂર કર્યું હતું.

યદર્ચિતં બ્રહ્મભવાદિભિઃ સુરૈઃ શ્રિયા ચ દેવ્યા મુનિભિઃ સસાત્વતૈઃ । ગોચારણાયાનુચરૈશ્ચરદ્‌વને યદ્ગોપિકાનાં કુચકુઙ્‌કુમાઙ્‌કિતમ્

જે પદ બ્રહ્મા, શિવ, દેવતાઓ, શ્રીમહાદેવી, ઋષિઓ અને સાત્વતોએ પૂજ્યાં છે, જે ગોપાળમિત્રો સાથે વનમાં ગાય ચરાવતા ફર્યા છે અને જે ગોપીઓના કુંકુમથી રંગાયેલા છે.

દ્રક્ષ્યામિ નૂનં સુકપોલનાસિકં સ્મિતાવલોકારુણકઞ્જલોચનમ્ । મુખં મુકુન્દસ્ય ગુડાલકાવૃતં પ્રદક્ષિણં મે પ્રચરન્તિ વૈ મૃગાઃ

હવે તો હું મુકુન્દનું સુંદર ગાલ અને નાકવાળું, સ્મિતથી ભરેલું, લાલકમળ જેવી આંખો ધરાવતું, વાળથી ઢંકાયેલું ચહેરું જોઈશ, જેના આસપાસ હરણો ફરતા હોય છે.

અપ્યદ્ય વિષ્ણોર્મનુજત્વમીયુષો ભારાવતારાય ભુવો નિજેચ્છયા । લાવણ્યધામ્નો ભવિતોપલમ્ભનં મહ્યં ન ન સ્યાત્ ફલમઞ્જસા દૃશઃ

શક્ય છે કે આજે મારા નેત્રોને એ ફળ મળે કે પોતે ભગવાન વિષ્ણુને જોઈ શકે, જેમણે પૃથ્વીનો ભાર ઉતારવા માટે પોતાની ઇચ્છાથી માનવરૂપ ધારણ કર્યું છે અને જે સૌંદર્યના ધામ છે.

ય ઈક્ષિતાહંરહિતોઽપ્યસત્સતોઃ સ્વતેજસાપાસ્તતમોભિદાભ્રમઃ । સ્વમાયયાઽઽત્મન્ રચિતૈસ્તદીક્ષયા પ્રાણાક્ષધીભિઃ સદનેષ્વભીયતે

જેને હું જોવા જઈ રહ્યો છું, જે અહંકાર અને દ્વૈતથી રહિત છે, પણ પોતાના તેજથી અજ્ઞાનનું અંધકાર દૂર કરે છે; પોતાની માયાથી, જીવોના ઘર-ઘરમાં પ્રાણ, ઇન્દ્રિયો અને બુદ્ધિ દ્વારા પ્રગટ થાય છે.

યસ્યાખિલામીવહભિઃ સુમઙ્‌ગલૈઃ વાચો વિમિશ્રા ગુણકર્મજન્મભિઃ । પ્રાણન્તિ શુમ્ભન્તિ પુનન્તિ વૈ જગત્ યાસ્તદ્વિરક્તાઃ શવશોભના મતાઃ

જેનાં વચન શુભ ગુણ, કર્મ અને જન્મથી ભરપૂર છે, જે દુર્ભાગ્ય દૂર કરે છે, જગતને જીવંત, શુદ્ધ અને પવિત્ર કરે છે; અને જેનાથી વિમુખ રહે છે, તેઓ જીવતા પણ મૃતક સમાન ગણાય છે.

સ ચાવતીર્ણઃ કિલ સત્વતાન્વયે સ્વસેતુપાલામરવર્યશર્મકૃત્ । યશો વિતન્વન્ વ્રજ આસ્ત ઈશ્વરો ગાયન્તિ દેવા યદશેષમઙ્‌ગલમ્

તે ભગવાન સાત્વત વંશમાં અવતર્યા છે, પોતાના લોકની રક્ષા કરતા દેવતાઓને આનંદ આપ્યા છે, અને વ્રજમાં રહીને પોતાની કીર્તિ ફેલાવી છે, જ્યાં દેવતાઓ તેમના સર્વમંગલમય કાર્યોનું ગાન કરે છે.

તં ત્વદ્ય નૂનં મહતાં ગતિં ગુરું ત્રૈલોક્યકાન્તં દૃશિમન્મહોત્સવમ્ । રૂપં દધાનં શ્રિય ઈપ્સિતાસ્પદં દ્રક્ષ્યે મમાસન્નુષસઃ સુદર્શનાઃ

આજે નિશ્ચયથી હું તેમને જોઈશ—મહાન લોકોની ગતિ, ગુરુ, ત્રિલોકનો આનંદ, નેત્રો માટે મહોત્સવ, શ્રીમહાદેવીની ઇચ્છિત નિવાસસ્થાનરૂપ રૂપ ધારણ કરનારને, હું સવારના સમયે મારા નેત્રોથી નિહાળીશ.

અથાવરૂઢઃ સપદીશયો રથાત્ પ્રધાનપુંસોશ્ચરણં સ્વલબ્ધયે । ધિયા ધૃતં યોગિભિરપ્યહં ધ્રુવં નમસ્ય આભ્યાં ચ સખીન્ વનૌકસઃ

પછી જ્યારે ભગવાન પોતાના સાથી સાથે રથ પરથી ઉતરશે, ત્યારે હું એ પદ પ્રાપ્ત કરીશ જેને યોગીઓ પણ મનમાં ધારણ કરે છે; હું અને વનમાં રહેતા મિત્રો બંને એ પદને વંદન કરીશું.

અપ્યઙ્‌ઘ્રિમૂલે પતિતસ્ય મે વિભુઃ શિરસ્યધાસ્યન્ નિજહસ્તપઙ્‌કજમ્ । દત્તાભયં કાલભુજાઙ્‌ગરંહસા પ્રોદ્વેજિતાનાં શરણૈષિણાં ણૃનામ્

શક્ય છે કે જ્યારે હું તેમના પદમૂળે પડીશ, ત્યારે ભગવાન પોતાનો કમળ જેવો હાથ મારા માથા પર મૂકે, અને સમયના સાપથી ડરાયેલા, આશ્રય લેનારા લોકોને નિર્ભયતા આપે.

સમર્હણં યત્ર નિધાય કૌશિકઃ તથા બલિશ્ચાપ જગત્ત્રયેન્દ્રતામ્ । યદ્વા વિહારે વ્રજયોષિતાં શ્રમં સ્પર્શેન સૌગન્ધિકગન્ધ્યપાનુદત્

જે સ્પર્શથી કૌશિક અને બલિએ પૂજા કરીને ત્રિલોકના રાજપદને પ્રાપ્ત કર્યું, અથવા વ્રજની સ્ત્રીઓના થાકને પોતાની સુગંધિત હાથે દૂર કર્યો.

ન મય્યુપૈષ્યત્યરિબુદ્ધિમચ્યુતઃ કંસસ્ય દૂતઃ પ્રહિતોઽપિ વિશ્વદૃક્ । યોઽન્તર્બહિશ્ચેતસ એતદીહિતં ક્ષેત્રજ્ઞ ઈક્ષત્યમલેન ચક્ષુષા

અચ્યુત, જે સર્વત્ર જોનાર છે, તે મને કન્સનો દૂત હોવા છતાં શત્રુ સમાન નહિ માને; કારણ કે, જે મનથી થયેલું બધું, અંદર અને બહાર, શુદ્ધ દ્રષ્ટિથી જાણે છે.

અપ્યઙ્‌ઘ્રિમૂલેઽવહિતં કૃતાઞ્જલિં મામીક્ષિતા સસ્મિતમાર્દ્રયા દૃશા । સપદ્યપધ્વસ્તસમસ્તકિલ્બિષો વોઢા મુદં વીતવિશઙ્‌ક ઊર્જિતામ્

શક્ય છે કે જ્યારે હું તેમના પદમૂળે કરજોડીને પડ્યો હોઈશ, ત્યારે ભગવાન મને મૃદુ સ્મિત અને દયાળુ દ્રષ્ટિથી નિહાળે; અને તરત જ મારા બધા પાપો નાશ પામે, અને હું નિર્ભય આનંદથી ભરાઈ જાઉં.

સુહૃત્તમં જ્ઞાતિમનન્યદૈવતં દોર્ભ્યાં બૃહદ્ભ્યાં પરિરપ્સ્યતેઽથ મામ્ । આત્મા હિ તીર્થીક્રિયતે તદૈવ મે બન્ધશ્ચ કર્માત્મક ઉચ્છ્વસિત્યતઃ

પછી, જે સર્વોત્તમ મિત્ર, સગો અને એકમાત્ર દેવ છે, તે પોતાના વિશાળ હાથોથી મને ભેટી લેશે; એ ક્ષણે જ તે મને પવિત્ર કરી દેશે અને મારા કર્મથી બંધાયેલાં બંધન છૂટશે.

લબ્ધ્વાઙ્‌ગસઙ્‌ગં પ્રણતં કૃતાઞ્જલિં માં વક્ષ્યતેઽક્રૂર તતેત્યુરુશ્રવાઃ । તદા વયં જન્મભૃતો મહીયસા નૈવાદૃતો યો ધિગમુષ્ય જન્મ તત્

જ્યારે હું કરજોડીને નમન કરતો, તેમના અંગનો સ્પર્શ પ્રાપ્ત કરીશ, ત્યારે, અક્રૂર, ભગવાન મને સંબોધી બોલશે; ત્યારે, જો કે આપણે માનવ જન્મ પામ્યા છીએ, પણ જો ભગવાન આપણને માન આપતા નથી, તો એવો જન્મ નિંદનીય છે.

ન તસ્ય કશ્ચિદ્ દયિતઃ સુહૃત્તમો ન ચાપ્રિયો દ્વેષ્ય ઉપેક્ષ્ય એવ વા । તથાપિ ભક્તાન્ ભજતે યથા તથા સુરદ્રુમો યદ્વદુપાશ્રિતોઽર્થદઃ

ભગવાન માટે કોઈ સૌથી પ્રિય, મિત્ર કે અપ્રીય, દ્વેષપાત્ર કે અવગણ્ય નથી; છતાં, જેમ કલ્પવૃક્ષ પાસે જનારને ફળ આપે છે, તેમ ભગવાન પોતાના ભક્તોને કૃપા આપે છે.

કિં ચાગ્રજો માવનતં યદૂત્તમઃ સ્મયન્ પરિષ્વજ્ય ગૃહીતમઞ્જલૌ । ગૃહં પ્રવેષ્યાપ્તસમસ્તસત્કૃતં સમ્પ્રક્ષ્યતે કંસકૃતં સ્વબન્ધુષુ

અને વધુમાં, યદુઓમાં શ્રેષ્ઠ અને મોટા ભાઈએ, હળવો સ્મિત કરીને, નમન કરીને હાથ જોડીને ઉભેલા અક્રૂરને હળવાશથી ભેટી લીધો, ઘરમાં લઈ ગયા જ્યાં સર્વ સન્માનની તૈયારી હતી, અને પછી પોતાના સગાંઓ પર કংসે કરેલા દુઃખોની વાત પૂછી.