શ્રીમદ્ભાગવતપુરાણમ્

યદાસ્ય ચિત્તમર્થેષુ સમેષ્વિન્દ્રિયવૃત્તિભિઃ । ન વિગૃહ્ણાતિ વૈષમ્યં પ્રિયં અપ્રિયમિત્યુત

જ્યારે માણસનું મન ઇન્દ્રિયોની ક્રિયાઓ દ્વારા વિષયોમાં કોઈ ભેદભાવ રાખતું નથી—કેવું પણ સુખદ કે દુઃખદ હોય, બધું સમાન જ લાગે છે—

સ તદૈવાત્મનાત્માનં નિઃસઙ્ગં સમદર્શનમ્ । હેયોપાદેયરહિતં આરૂઢં પદમીક્ષતે

ત્યારે એ માણસ એ જ ક્ષણે પોતાને પોતે જુએ છે—બધા સંબંધોથી મુક્ત, સર્વેમાં સમદૃષ્ટિ ધરાવતો, સ્વીકાર કે ત્યાગથી પર, અને સર્વોચ્ચ અવસ્થામાં સ્થિર.

જ્ઞાનમાત્રં પરં બ્રહ્મ પરમાત્મેશ્વરઃ પુમાન્ । દૃશ્યાદિભિઃ પૃથગ્ભાવૈઃ ભગવાન્ એક ઈયતે

શુદ્ધ જ્ઞાન જ પરમ બ્રહ્મ છે, એજ પરમાત્મા, ઈશ્વર અને પુરુષ છે; ભગવાન એક જ છે, પણ દૃશ્યાદિ વિષયોથી જુદા જુદા રૂપે દેખાય છે.

એતાવાનેવ યોગેન સમગ્રેણેહ યોગિનઃ । યુજ્યતેઽભિમતો હ્યર્થો યદ્ અસઙ્ગસ્તુ કૃત્સ્નશઃ

આટલું જ—સંપૂર્ણ યોગ દ્વારા—યોગી અહીં ઇચ્છિત ફળ પામે છે: એ છે સર્વે વસ્તુઓથી સંપૂર્ણ વૈરાગ્ય.

જ્ઞાનમેકં પરાચીનૈઃ ઇન્દ્રિયૈર્બ્રહ્મ નિર્ગુણમ્ । અવભાત્યર્થરૂપેણ ભ્રાન્ત્યા શબ્દાદિધર્મિણા

એક જ જ્ઞાન, બહાર વળેલી ઇન્દ્રિયો દ્વારા, ભ્રાંતિવશ, વિષયરૂપે દેખાય છે; ગુણરહિત બ્રહ્મ પણ શબ્દાદિ ગુણો ધરાવતું જણાય છે.

યથા મહાન્ અહંરૂપઃ ત્રિવૃત્ પઞ્ચવિધઃ સ્વરાટ્ । એકાદશવિધસ્તસ્ય વપુરણ્ડં જગદ્યતઃ

જેમ મહત્તત્વ, અહંકારરૂપ બની, ત્રણ અને પાંચ પ્રકારનું સ્વરૂપ ધારણ કરે છે, અને તેની અગિયાર પ્રકારની રચના જ એ અંડ છે, જેમાંથી જગત ઉત્પન્ન થાય છે—

એતદ્વૈ શ્રદ્ધયા ભક્ત્યા યોગાભ્યાસેન નિત્યશઃ । સમાહિતાત્મા નિઃસઙ્ગો વિરક્ત્યા પરિપશ્યતિ

આ બધું, શ્રદ્ધા અને ભક્તિપૂર્વક, સતત યોગાભ્યાસ કરનાર, એકાગ્ર મનવાળો, વૈરાગ્ય ધરાવતો અને નિર્લિપ્ત દૃષ્ટિ ધરાવતો માણસ જોઈ શકે છે.

ઇત્યેતત્કથિતં ગુર્વિ જ્ઞાનં તદ્બ્રહ્મદર્શનમ્ । યેન અનુબુદ્ધ્યતે તત્ત્વં પ્રકૃતેઃ પુરુષસ્ય ચ

આ રીતે, આ ઊંડું જ્ઞાન કહ્યુ છે, જે બ્રહ્મના દર્શનરૂપ છે; જેના દ્વારા પ્રકૃતિ અને પુરુષનું તત્વ સમજાય છે.

યથેન્દ્રિયૈઃ પૃથગ્દ્વારૈઃ અર્થો બહુગુણાશ્રયઃ । એકો નાનેયતે તદ્વદ્ ભગવાન્ શાસ્ત્રવર્ત્મભિઃ

જેમ ઇન્દ્રિયો જુદા જુદા દ્વારો હોવા છતાં, ગુણો ધરાવતો એક જ વિષય ભાગે છે નહિ, તેમ ભગવાન પણ અનેક શાસ્ત્રમાર્ગોથી પામવામાં આવે છે, પણ એ એક જ છે.

ક્રિયયા ક્રતુભિર્દાનૈઃ તપઃસ્વાધ્યાયમર્શનૈઃ । આત્મેન્દ્રિયજયેનાપિ સન્ન્યાસેન ચ કર્મણામ્

કર્મ, યજ્ઞ, દાન, તપ, અધ્યયન, આત્મસંયમ, ઇન્દ્રિય-મન પર વિજય અને કર્મનો સંન્યાસ—આ બધાથી—

યોગેન વિવિધાઙ્ગેન ભક્તિયોગેન ચૈવ હિ । ધર્મેણોભયચિહ્નેન યઃ પ્રવૃત્તિનિવૃત્તિમાન્

વિભિન્ન અંગોવાળા યોગથી, ભક્તિયોગથી, અને ધર્મથી—જેમાં પ્રવૃત્તિ અને નિવૃત્તિ બંને છે—એમ બંને માર્ગે ચાલનાર માણસ દ્વારા—

આત્મતત્ત્વાવબોધેન વૈરાગ્યેણ દૃઢેન ચ । ઈયતે ભગવાનેભિઃ સગુણો નિર્ગુણઃ સ્વદૃક્

આત્મતત્વના જ્ઞાન અને દૃઢ વૈરાગ્યથી, ભગવાન ગુણવાળા કે ગુણરહિત સ્વરૂપે પણ, પોતે જ જોઈ શકે છે.

પ્રાવોચં ભક્તિયોગસ્ય સ્વરૂપં તે ચતુર્વિધમ્ । કાલસ્ય ચાવ્યક્તગતેઃ યોઽન્તર્ધાવતિ જન્તુષુ

મેં તને ભક્તિયોગના ચાર સ્વરૂપો સમજાવ્યા, અને એ પણ કહ્યુ કે, જ્યારે સમય અવ્યક્તમાં પ્રવેશી જાય છે, ત્યારે જે જીવોમાંથી અદૃશ્ય થઈ જાય છે.

જીવસ્ય સંસૃતીર્બહ્વીઃ અવિદ્યાકર્મ નિર્મિતાઃ । યાસ્વઙ્ગ પ્રવિશન્નાત્મા ન વેદ ગતિમાત્મનઃ

જીવના અનેક જન્મમરણના ફેરા, અજ્ઞાન અને કર્મથી બનેલા છે; જેમાં આત્મા પ્રવેશ કરે છે, છતાં પોતાનો સાચો માર્ગ જાણતો નથી.

નૈતત્ખલાયોપદિશેન્ નાવિનીતાય કર્હિચિત્ । ન સ્તબ્ધાય ન ભિન્નાય નૈવ ધર્મધ્વજાય ચ

આ જ્ઞાન કદી પણ દુષ્ટ, અવિનયી, અહંકારી, દુશ્મનભાવ ધરાવનાર કે માત્ર દેખાવટના ધર્મી વ્યક્તિને શીખવવું નહિ.

ન લોલુપાયોપદિશેત્ ન ગૃહારૂઢચેતસે । નાભક્તાય ચ મે જાતુ ન મદ્ભક્તદ્વિષામપિ

લોભી, ઘરગૃહસ્થ જીવનમાં ફસાયેલા, મારા પ્રત્યે અભક્ત, કે મારા ભક્તોને દ્વેષ કરનારા—આવા કોઈને પણ કદી શીખવવું નહિ.

શ્રદ્દધાનાય ભક્તાય વિનીતાય અનસૂયવે । ભૂતેષુ કૃતમૈત્રાય શુશ્રૂષાભિરતાય ચ

પણ જે શ્રદ્ધાળુ, ભક્ત, વિનમ્ર, નિર્દોષ, સર્વે પ્રાણીઓ સાથે મિત્રભાવ રાખે છે અને સેવા કરવા ઉત્સુક છે—

બહિર્જાતવિરાગાય શાન્તચિત્તાય દીયતામ્ । નિર્મત્સરાય શુચયે યસ્યાહં પ્રેયસાં પ્રિયઃ

જેને બહારથી બધું છોડવાનો ભાવ છે, મન શાંત છે, ઈર્ષ્યા વગર છે, શુદ્ધ છે અને જે માટે હું બધામાંથી સૌથી વધુ પ્રિય છું—એવા વ્યક્તિને આ આપવું જોઈએ.

ય ઇદં શ્રૃણુયાદ્ અમ્બ શ્રદ્ધયા પુરુષઃ સકૃત્ । યો વાભિધત્તે મચ્ચિત્તઃ સ હ્યેતિ પદવીં ચ મે

માતા, જે કોઈ આને શ્રદ્ધાથી એકવાર પણ સાંભળે, અથવા જે મનથી મને સ્મરીને આનું પઠન કરે, તે નિશ્ચયે મારી પાસે પહોંચે છે.

મહારાસવર્ણનં; પરીક્ષિત્કૃત શંકાયાઃ શુકદ્વારા સમાધાનં ચ - શ્રીશુક ઉવાચ - ( અનુષ્ટુપ્ ) ઇત્થં ભગવતો ગોપ્યઃ શ્રુત્વા વાચઃ સુપેશલાઃ । જહુર્વિરહજં તાપં તદઙ્‌ગોપચિતાશિષઃ

શ્રી શુકદેવજી બોલ્યા: ભગવાનના એ મીઠા વચન સાંભળીને ગોપીઓએ વિયોગથી થયેલો દુઃખ છોડ્યો અને તેમના સંગથી સર્વ ઈચ્છાઓ પૂર્ણ થઈ ગઈ.

તત્રારભત ગોવિન્દો રાસક્રીડામનુવ્રતૈઃ । સ્ત્રીરત્નૈરન્વિતઃ પ્રીતૈઃ અન્યોન્યાબદ્ધબાહુભિઃ

ત્યાં ગોવિંદે ભક્તિભર્યા અને આનંદિત ગોપીઓ સાથે, એકબીજાના હાથમાં હાથ નાખીને, રસક્રીડા શરૂ કરી.

રાસોત્સવઃ સમ્પ્રવૃત્તો ગોપીમણ્ડલમણ્ડિતઃ । યોગેશ્વરેણ કૃષ્ણેન તાસાં મધ્યે દ્વયોર્દ્વયોઃ

રસોત્સવ શરૂ થયો, જેમાં ગોપીઓના મંડળથી શોભિત થઈને, યોગેશ્વર કૃષ્ણ દરેક બે ગોપીઓની વચ્ચે ઊભા રહ્યા.

પ્રવિષ્ટેન ગૃહીતાનાં કણ્ઠે સ્વનિકટં સ્ત્રિયઃ । યં મન્યેરન્ નભસ્તાવદ્ વિમાનશતસઙ્‌કુલમ્

કૃષ્ણે ગોપીઓને પોતાના નજીક ખેંચી, ગળે લગાવ્યા; એ દૃશ્ય જોનારને લાગતું કે આકાશમાં અનેક વિમાનો ભેગા થયા છે.

દિવૌકસાં સદારાણાં ઔત્સુક્યાપહૃતાત્મનામ્ । તતો દુન્દુભયો નેદુઃ નિપેતુઃ પુષ્પવૃષ્ટયઃ । જગુર્ગન્ધર્વપતયઃ સસ્ત્રીકાસ્તદ્ યશોઽમલમ્

દેવતાઓ અને તેમની પત્નીઓ ઉત્સુકતાથી એ દૃશ્ય જોઈ રહ્યા હતા; ત્યારે દુંદુભીઓ વાગી, ફૂલોની વર્ષા થઈ અને ગંધર્વપતિઓએ પોતાની પત્નીઓ સાથે કૃષ્ણના નિર્દોષ યશનું ગાન કર્યું.

વલયાનાં નૂપુરાણાં કિઙ્‌કિણીનાં ચ યોષિતામ્ । સપ્રિયાણામભૂત્ શબ્દઃ તુમુલો રાસમણ્ડલે

રસમંડળમાં ગોપીઓ અને તેમના પ્રિયજનોએ પહેરેલા કાંગણ, પાયલ અને ઘૂઘરાંઓનો ગજબનો ગૂંજીલાટ થયો.

તત્રાતિશુશુભે તાભિઃ ભગવાન્ દેવકીસુતઃ । મધ્યે મણીનાં હૈમાનાં મહામરકતો યથા

તેમાં દેવકીપુત્ર ભગવાન ગોપીઓ વચ્ચે એટલા તેજસ્વી લાગતા જેમ કે સોનાની જ્વેલમાં મોટો પાચું મણકું ઝળહળે.

( શાર્દૂલવિક્રીડિત ) પાદન્યાસૈર્ભુજવિધુતિભિઃ સસ્મિતૈર્ભ્રૂવિલાસૈઃ । ભજ્યન્મધ્યૈશ્ચલકુચપટૈઃ કુણ્ડલૈર્ગણ્ડલોલૈઃ । સ્વિદ્યન્મુખ્યઃ કવરરસના ગ્રન્થયઃ કૃષ્ણવધ્વો । ગાયન્ત્યસ્તં તડિત ઇવ તા મેઘચક્રે વિરેજુઃ

પગલાં પડતાં, હાથ હલાવતા, સ્મિતભર્યા નજરથી, ભ્રૂભંગથી, નાચતી ગોપીઓના ઝૂલતાં કાનના કુંડળો ગાલે વાગતા, વાળની ચોટીઓ પસીનાથી ભીંજાઈ ગઈ, કૃષ્ણપત્નીઓ ગાતા અને વાદળમંડળમાં વીજળી જેવી તેજસ્વી લાગતી.

( અનુષ્ટુપ્ ) ઉચ્ચૈર્જગુર્નૃત્યમાના રક્તકણ્ઠ્યો રતિપ્રિયાઃ । કૃષ્ણાભિમર્શમુદિતા યદ્ગીતેનેદમાવૃતમ્

નાચતી ગોપીઓએ ઉંચા અવાજે ગાન કર્યું, પ્રેમથી ગળા લાલ થઈ ગયા, કૃષ્ણના સ્પર્શથી આનંદિત થઈ, તેમનાં ગીતોથી આખું સ્થળ ગુંજી ઉઠ્યું.

કાચિત્ સમં મુકુન્દેન સ્વરજાતીરમિશ્રિતાઃ । ઉન્નિન્યે પૂજિતા તેન પ્રીયતા સાધુ સાધ્વિતિ । તદેવ ધ્રુવમુન્નિન્યે તસ્યૈ માનં ચ બહ્વદાત્

એક ગોપીએ મુકુંદ સાથે પોતાનું ગાન સરસ રીતે મિલાવ્યું, કૃષ્ણે તેને પ્રેમથી 'શાબાશ, શાબાશ' કહીને સન્માન આપ્યું, તો એ ફરીવાર ગાવા લાગી અને કૃષ્ણે તેને વિશેષ માન આપ્યો.