શ્રીમદ્ભાગવતપુરાણમ્

પરિવેષયન્ત્યસ્તદ્ધિત્વા પાયયન્ત્યઃ શિશૂન્ પયઃ । શુશ્રૂષન્ત્યઃ પતીન્ કાશ્ચિદ્ અશ્નન્ત્યોઽપાસ્ય ભોજનમ્

કેટલાંક ભોજન પીરસતી હતી, પણ બધું છોડી દઈ ગઈ; કેટલીક બાળકોને દૂધ પીવડાવતી હતી, પણ તેમને એમ જ છોડી ગઈ; કેટલીક પતિની સેવા કરતી હતી, પણ પોતાનું જમવાનું અધૂરૂં રાખી દોડી ગઈ.

લિમ્પન્ત્યઃ પ્રમૃજન્ત્યોઽન્યા અઞ્જન્ત્યઃ કાશ્ચ લોચને । વ્યત્યસ્તવસ્ત્રાભરણાઃ કાશ્ચિત્ કૃષ્ણાન્તિકં યયુઃ

કેટલાંક શરીરે લપસું લગાવતી હતી, કેટલીક પોતે સાફ કરતી હતી, કેટલીક આંખોમાં કાજલ લગાવતી હતી; કપડાં અને ગહના ગોઠવ્યા વિના જ, કૃષ્ણ પાસે દોડી ગઈ.

તા વાર્યમાણાઃ પતિભિઃ પિતૃભિઃ ભ્રાતૃબન્ધુભિઃ । ગોવિન્દાપહૃતાત્માનો ન ન્યવર્તન્ત મોહિતાઃ

પતિ, પિતા, ભાઈ અને સગાં રોકતા છતાં, જેમનું મન ગોવિંદે ચોરી લીધું હતું, એવી ગોપીઓ મોહમાં આવીને અટકાવી શકાઈ નહીં.

અન્તર્ગૃહગતાઃ કાશ્ચિદ્ ગોપ્યોઽલબ્ધવિનિર્ગમાઃ । કૃષ્ણં તદ્ભાવનાયુક્તા દધ્યુર્મીલિતલોચનાઃ

કેટલાંક ગોપીઓ ઘરથી બહાર નીકળી શકી નહીં, તો પણ, કૃષ્ણના ધ્યાનમાં લીન રહી, આંખો મીંચી ને કૃષ્ણનું સ્મરણ કરતી રહી.

દુઃસહપ્રેષ્ઠવિરહ તીવ્રતાપધુતાશુભાઃ । ધ્યાનપ્રાપ્તાચ્યુતાશ્લેષ નિર્વૃત્યા ક્ષીણમઙ્‌ગલાઃ

પ્રિયતમના વિયોગનું અસહ્ય દુઃખ સહન કરતાં, તેમનાં ભારે દુઃખે બધું અશુભ દૂર કરી દીધું; ધ્યાન દ્વારા અચ્યૂત ભગવાનના મિલનથી જે આનંદ મળ્યો, એથી તેમનું બધું દુર્ભાગ્ય પણ ઓગળી ગયું.

તમેવ પરમાત્માનં જારબુદ્ધ્યાપિ સઙ્‌ગતાઃ । જહુર્ગુણમયં દેહં સદ્યઃ પ્રક્ષીણબન્ધનાઃ

પરમાત્મા સાથે પ્રેમભાવથી જોડાઈને, તેમણે તરત જ ગુણોથી બનેલું શરીર ત્યજી દીધું અને બધાં બંધનો તૂટી ગયા.

શ્રીપરીક્ષિદુવાચ - કૃષ્ણં વિદુઃ પરં કાન્તં ન તુ બ્રહ્મતયા મુને । ગુણપ્રવાહોપરમઃ તાસાં ગુણધિયાં કથમ્

પરીક્ષિત રાજાએ પૂછ્યું: મુનિ, વૃજની સ્ત્રીઓએ કૃષ્ણને પરમ પ્રિયતમ તરીકે ઓળખ્યા, બ્રહ્મરૂપે નહીં; તો ગુણોમાં મન લગાવનારાઓના ગુણપ્રવાહ કેવી રીતે બંધ થયો?

શ્રીશુક ઉવાચ - ઉક્તં પુરસ્તાદ્ એતત્તે ચૈદ્યઃ સિદ્ધિં યથા ગતઃ । દ્વિષન્નપિ હૃષીકેશં કિમુતાધોક્ષજપ્રિયાઃ

શુકદેવજી બોલ્યા: આ વાત તો પહેલેથી જ કહી છે—કે કેવી રીતે દુરાચારી શિશુપાલે પણ સિદ્ધિ મેળવી; જે કૃષ્ણના દુશ્મનને મુક્તિ મળી, તો જે પ્રભુપ્રેમીઓ છે, તેમને તો અવશ્ય જ મળશે.

નૃણાં નિઃશ્રેયસાર્થાય વ્યક્તિર્ભગવતો નૃપ । અવ્યયસ્યાપ્રમેયસ્ય નિર્ગુણસ્ય ગુણાત્મનઃ

રાજા, લોકોના સર્વોત્તમ કલ્યાણ માટે, અવિનાશી, અપરિમિત અને ગુણાતીત છતાં ગુણોના આધાર ભગવાન સ્વયં અવતરે છે.

કામં ક્રોધં ભયં સ્નેહં ઐક્યં સૌહૃદમેવ ચ । નિત્યં હરૌ વિદધતો યાન્તિ તન્મયતાં હિ તે

જે લોકો હંમેશા કામ, ક્રોધ, ભય, સ્નેહ, એકતા કે મિત્રતા હરીમાં જ રાખે છે, તેઓ અંતે હરીમય બની જાય છે.

ન ચૈવં વિસ્મયઃ કાર્યો ભવતા ભગવત્યજે । યોગેશ્વરેશ્વરે કૃષ્ણે યત એતદ્ વિમુચ્યતે

આમાં આશ્ચર્ય માનવાની જરૂર નથી, કારણ કે આવા મુક્તિ તો અજન્મા, સર્વ યોગીઓના સ્વામી એવા કૃષ્ણથી જ મળે છે.

તા દૃષ્ટ્વાન્તિકમાયાતા ભગવાન્ વ્રજયોષિતઃ । અવદદ્ વદતાં શ્રેષ્ઠો વાચઃ પેશૈર્વિમોહયન્

જ્યારે વૃજની સ્ત્રીઓ ભગવાન પાસે આવી, ત્યારે વાણીમાં સર્વશ્રેષ્ઠ એવા પ્રભુએ મીઠા શબ્દોથી તેમનું મન મોહી લીધું.

શ્રીભગવાનુવાચ - સ્વાગતં વો મહાભાગાઃ પ્રિયં કિં કરવાણિ વઃ । વ્રજસ્યાનામયં કચ્ચિદ્ બ્રૂતાગમનકારણમ્

ભગવાન બોલ્યા: ઓ ભાગ્યશાળી બહેનો, આપનું સ્વાગત છે! હું તમારા માટે શું કરી શકું? વૃજમાં બધું સારું છે ને? કૃપા કરીને આવવાનું કારણ કહો.

રજન્યેષા ઘોરરૂપા ઘોરસત્ત્વનિષેવિતા । પ્રતિયાત વ્રજં નેહ સ્થેયં સ્ત્રીભિઃ સુમધ્યમાઃ

આ રાત ભયાનક છે અને ભયાનક પ્રાણીઓ અહીં આવે છે; ઓ સુકુમારી સ્ત્રીઓ, હવે વૃજમાં પાછા જાઓ, અહીં રોકાવું યોગ્ય નથી.

માતરઃ પિતરઃ પુત્રા ભ્રાતરઃ પતયશ્ચ વઃ । વિચિન્વન્તિ હ્યપશ્યન્તો મા કૃઢ્વં બન્ધુસાધ્વસમ્

તમારી માતાઓ, પિતાઓ, પુત્રો, ભાઈઓ અને પતિઓ તમને શોધી રહ્યા છે, પણ મળતા નથી; તમે તમારા પરિવારજનોને ચિંતામાં ન મૂકો.

દૃષ્ટં વનં કુસુમિતં રાકેશ કરરઞ્જિતમ્ । યમુના અનિલલીલૈજત્ તરુપલ્લવશોભિતમ્

તમે ફૂલોથી શોભતા, ચાંદનીથી ઉજળા થયેલા વનને અને યમુનાને જોઈ લીધી, જ્યાં પવન વૃક્ષોના કૂંપળોમાં રમે છે.

તદ્ યાત મા ચિરં ગોષ્ઠં શુશ્રૂષધ્વં પતીન્ સતીઃ । ક્રન્દન્તિ વત્સા બાલાશ્ચ તાન્ પાયયત દુહ્યત

હવે વધુ વિલંબ ન કરો—ગામે પાછા જાઓ, પતિની સેવા કરો; વાછરડાં અને બાળકો રડે છે—તેમને દૂધ પાવડાવો અને દૂધ દોહો.

અથવા મદભિસ્નેહાદ્ ભવત્યો યન્ત્રિતાશયાઃ । આગતા હ્યુપપન્નં વઃ પ્રીયન્તે મયિ જન્તવઃ

કેવું હશે કે, મારા પર પ્રેમથી ખેંચાઈને તમે અહીં આવી છો; આ સ્વાભાવિક છે, કેમ કે સર્વ જીવોને મારામાં આકર્ષણ થાય છે.

ભર્તુઃ શુશ્રૂષણં સ્ત્રીણાં પરો ધર્મો હ્યમાયયા । તદ્બન્ધૂનાં ચ કલ્યાણઃ પ્રજાનાં ચાનુપોષણમ્

સ્ત્રીઓ માટે પતિની નિષ્ઠાપૂર્વક સેવા કરવી, પરિવારજનોની સંભાળ રાખવી અને સંતાનોનું પોષણ કરવું એ સર્વોત્તમ ધર્મ છે.

દુઃશીલો દુર્ભગો વૃદ્ધો જડો રોગ્યધનોઽપિ વા । પતિઃ સ્ત્રીભિર્ન હાતવ્યો લોકેપ્સુભિરપાતકી

પતિ ભલે દુશીલા, દુર્ભાગી, વૃદ્ધ, મૂર્ખ, રોગી કે ગરીબ હોય, પણ સદ્ગુણવાળી સ્ત્રીએ તેને કદી છોડવો જોઈએ નહીં.

અસ્વર્ગ્યમયશસ્યં ચ ફલ્ગુ કૃચ્છ્રં ભયાવહમ્ । જુગુપ્સિતં ચ સર્વત્ર હ્યૌપપત્યં કુલસ્ત્રિયઃ

કુળવતી સ્ત્રીઓ માટે પતિ સિવાય બીજાં પુરુષ સાથે સંબંધ રાખવો સર્વત્ર નિંદનીય છે; એથી સ્વર્ગ મળતો નથી, બદનામિ મળે છે, દુઃખદાયક પરિણામ આવે છે અને ભય પણ રહે છે.

શ્રવણાદ્ દર્શનાદ્ ધ્યાનાદ્ મયિ ભાવોઽનુકીર્તનાત્ । ન તથા સન્નિકર્ષેણ પ્રતિયાત તતો ગૃહાન્

મારી વાત સાંભળવાથી, દર્શનથી, ધ્યાનથી કે ગીતથી જે ભાવ આવે છે, એ શારીરિક નજીકથી એટલો નથી આવતો; તેથી હવે ઘરે પાછા જાઓ.

શ્રીશુક ઉવાચ - ઇતિ વિપ્રિયમાકર્ણ્ય ગોપ્યો ગોવિન્દભાષિતમ્ । વિષણ્ણા ભગ્નસઙ્‌કલ્પાઃ ચિન્તામાપુર્દુરત્યયામ્

શુકદેવજી બોલ્યા: ગોવિંદના એ કડક શબ્દો સાંભળીને ગોપીઓના મનમાં ભારે દુઃખ થયું, તેમની આશાઓ તૂટી ગઈ અને તેઓ ઊંડી ચિંતામાં પડી ગઈ.

શ્રીગોપ્ય ઊચુઃ । મૈવં વિભોઽર્હતિ ભવાન્ ગદિતું નૃશંસં સન્ત્યજ્ય સર્વવિષયાંસ્તવ પાદમૂલમ્ । ભક્તા ભજસ્વ દુરવગ્રહ મા ત્યજાસ્માન્ દેવો યથાઽઽદિપુરુષો ભજતે મુમુક્ષૂન્

ગોપીઓએ કહ્યું: પ્રભુ, તમે અમારે પ્રત્યે આવું કઠોર બોલવું યોગ્ય નથી. અમે બધું છોડીને તમારા ચરણોમાં આવ્યા છીએ. અમારા પર દયા કરો, અમને ત્યજી દઈને દૂર ન કરો, જેમ મુક્તિ ઇચ્છનારા ભક્તોને પણ પરમેશ્વર કદી ત્યજી દેતા નથી.

યત્પત્યપત્યસુહૃદાં અનુવૃત્તિરઙ્‌ગ સ્ત્રીણાં સ્વધર્મ ઇતિ ધર્મવિદા ત્વયોક્તમ્ । અસ્ત્વેવમેતદુપદેશપદે ત્વયીશે પ્રેષ્ઠો ભવાંસ્તનુભૃતાં કિલ બન્ધુરાત્મા

પ્રભુ, તમે ધર્મ જાણનારા છો, તમે કહેલું કે સ્ત્રીનું ધર્મ પતિ, સંતાન અને સ્નેહીઓની સેવા કરવું છે. એ સાચું છે, પણ હે સ્વામી, તમે તો બધા જીવોના સાચા મિત્ર અને આત્મા છો, અમારે માટે તો તમે જ સર્વેમાં પ્રિય છો.

કુર્વન્તિ હિ ત્વયિ રતિં કુશલાઃ સ્વ આત્મન્ નિત્યપ્રિયે પતિસુતાદિભિરાર્તિદૈઃ કિમ્ । તન્નઃ પ્રસીદ પરમેશ્વર મા સ્મ છિન્દ્યા આશાં ધૃતાં ત્વયિ ચિરાદરવિન્દનેત્ર

જેઓ સમજદાર છે, તેઓ તો હંમેશા તમામાં જ પ્રેમ રાખે છે. પતિ, સંતાન અને બીજા સંબંધીઓ તો દુઃખ જ આપે છે, તેમાથી શું લાભ? હે કમળનેત્ર, અમારે ઉપર કૃપા કરો, અમારે જે આશા વર્ષો થી તમારી ઉપર રાખી છે, એ તોડશો નહીં.

ચિત્તં સુખેન ભવતાપહૃતં ગૃહેષુ યન્નિર્વિશત્યુત કરાવપિ ગૃહ્યકૃત્યે । પાદૌ પદં ન ચલતસ્તવ પાદમૂલાદ્ યામઃ કથં વ્રજમથો કરવામ કિં વા

પ્રભુ, અમારું મન તો આનંદથી તમારી પાસે રહી ગયું છે, હવે ઘર તરફ પાછું જતું જ નથી, હાથ પણ ઘરનાં કામમાં લાગતા નથી. પગ પણ તમારા ચરણો છોડીને ક્યાંય જવા તૈયાર નથી. હવે અમે વ્રજમાં કેવી રીતે જઈએ, કે બીજું શું કરીએ?

સિઞ્ચાઙ્‌ગ નસ્ત્વદધરામૃતપૂરકેણ હાસાવલોકકલગીતજહૃચ્છયાગ્નિમ્ । નો ચેદ્ વયં વિરહજાગ્નિ ઉપયુક્તદેહા ધ્યાનેન યામ પદયોઃ પદવીં સખે તે

પ્રિય, તમારા હોઠોના અમૃતથી, તમારાં હાસ્ય, નજર અને મધુર ગીતોથી અમને શીતળતા આપો, જે અમારાં હૃદયની આગ બુઝાવે છે. નહિંતર, વિયોગની આગમાં દહાઈને, ધ્યાનમાં તમારા ચરણોમાં પહોંચી જઈશું, આ શરીર છોડીને.